II SA/Sz 86/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Mysiak po rozpoznaniu w dniu 9 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze sprzeciwu Dyrektora Gimnazjum [...] na decyzję Kuratora Oświaty w S. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie skreślenia z listy uczniów postanawia: I. odrzucić sprzeciw, II. zwrócić skarżącemu Dyrektorowi Gimnazjum [...] kwotę [...] złotych uiszczoną tytułem wpisu od sprzeciwu. Decyzją wydaną w dniu [...] r., nr [...] Kurator Oświaty w S. , po rozpoznaniu odwołania A. Ż. i P. Ż. , uchylił decyzję Dyrektora Gimnazjum w S. z dnia [...] r., nr [...] skreślającą z dniem [...] r. z listy uczniów Gimnazjum ucznia klasy [...] S. [...]. Na opisaną decyzję Kurator Oświaty skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł Dyrektora Gimnazjum w S. wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy Kuratorowi do ponownego rozpoznania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie. W uzasadnieniu skargi organ wskazał, że skarga w przedmiotowej sprawie jest niedopuszczalna, bowiem wniesiona została przez organ I instancji orzekający w przedmiotowej sprawie, który nie ma statusu strony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnić należy, że z dniem 1 czerwca 2017 r. weszła w życie ustawa z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 2017, poz. 935, dalej jako "ustawa nowelizująca"), na podstawie której w dziale III ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: "P.p.s.a.") po rozdziale 3 dodano rozdział 3a o tytule "Sprzeciw od decyzji". W myśl art. 64a P.p.s.a. od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego dalej: "K.p.a.", skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści takiej decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Sprzeciw od decyzji wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skarżącemu decyzji (art. 64c ust. 1 P.p.s.a.). Natomiast stosownie do art. 17 ust. 1 ustawy nowelizującej, do postępowań przed sądami administracyjnymi, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy P.p.s.a. w brzmieniu dotychczasowym. Z przepisu tego wynika a contrario, że do spraw sądowoadministracyjnych wszczętych po wejściu w życie ustawy nowelizującej, stosuje się przepisy nowe. Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. w dniu [...] r., zaś skargę wniesiono do Sądu dnia 19 grudnia 2017 r., a więc już po wejściu w życie opisanej wyżej nowelizacji ustawy P.p.s.a. Tak więc skargę należało potraktować jako sprzeciw, przyjmując, że brak jest podstaw do jego odrzucenia jako wniesionego po terminie (por. postanowienia NSA z dnia 26 października 2017 r., sygn. akt II OZ 1206/17; z dnia 10 listopada 2017 r., sygn. akt II OZ 1382/17; z dnia 30 października 2017 r, sygn. akt II OZ 1326/17, wszystkie przytaczane orzeczenia dostępne na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wskazać również należy, że zgodnie z art. 64b § 1 P.p.s.a. do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Z kolei przepis art. 50 P.p.s.a. stanowi, że uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym (§ 1), a także inny podmiot, jeżeli ustawy przyznają mu takie prawo (§ 2). Stosownie do powyższego, skargę może wnieść wyłącznie podmiot, który dysponuje legitymacją skargową wywodzoną z istnienia interesu prawnego, tj. związku konkretnej normy prawa materialnego ze swoją sytuacją prawną (jego indywidualnymi prawami i obowiązkami). W postępowaniu w sprawie sądowoadministracyjnej stronami są skarżący oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 32 P.p.s.a.). W świetle przytoczonych przepisów stwierdzić należy, że Dyrektor Gimnazjum w S. nie posiada legitymacji do zaskarżenia ostatecznej decyzji Kurator Oświaty, skoro jako organ powołany do załatwiania spraw z zakresu administracji publicznej wydał decyzję w I instancji. Brak jest bowiem możliwości akceptacji sytuacji, w której organ I instancji najpierw wydaje decyzję w sprawie indywidualnej, a następnie wnosi w tej sprawie skargę zmierzającą do zakwestionowania rozstrzygnięcia organu odwoławczego wydanego wskutek rozpatrzenia odwołania od tej decyzji. W takiej sytuacji jego uprawnienia skargowe doznają ograniczenia wskutek braku legitymacji procesowej (interesu prawnego) do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Sąd w pełni akceptuje ukształtowane w tym zakresie orzecznictwo wskazujące, że organ powołany do wydania decyzji (postanowienia) w postępowaniu administracyjnym nie może być jednocześnie stroną tego postępowania, reprezentującą w nim własne interesy i co za tym idzie, nie ma prawa do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na ostateczne rozstrzygnięcie podjęte w tym postępowaniu. Postępowanie sądowoadministracyjne nie jest postępowaniem, w którym rozstrzygany jest spór o prawo pomiędzy organami wykonującymi administrację publiczną, przepisy nie przyznają też organowi I instancji uprawnienia do przekształcenia się w określonej fazie postępowania z organu podejmującego rozstrzygnięcie w podmiot kwestionujący w tej samej sprawie rozstrzygnięcie organu odwoławczego. Skoro zatem sprzeciw w niniejszej sprawie złożył Dyrektor Gimnazjum w S., który nie posiada legitymacji do zaskarżenia zapadłej w trybie odwoławczym decyzji Z. Kuratora Oświaty, skutkuje to odrzuceniem sprzeciwu - na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Zgodnie bowiem z tym przepisem sąd odrzuca skargę (sprzeciw), jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne z innych przyczyn niż wskazane w pkt 1-5a tego artykułu. O zwrocie opłaconego wpisu od skargi orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.