II SA/Sz 860/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Szydłowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Wiesław Drabik, Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 15 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi V. Spółka z o.o. w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia 10 września 2025 r. nr SKO.WD/472/2122/2025 w przedmiocie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego oddala skargę Decyzją z 10 września 2025 r. nr SKO.WD/472/2122/2025, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 – dalej: "k.p.a.") w zw. z 40 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2025 r. poz. 889 – dalej: "u.d.p.".), po rozpatrzeniu odwołania V. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. (dalej: "spółka" lub "skarżąca"), utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. z 30 maja 2025 r. nr: II.PN.7024.B.3342.2024.KK, wydaną w przedmiocie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego. Jak wyjaśniło Kolegium, decyzją z 30 maja 2025 r. organ I instancji orzekł o udzieleniu spółce zezwolenia na zajęcie pasa drogowego drogi powiatowej ul. [...] (dz. nr [...], obręb [...]), drogi powiatowej ul. [...] (dz. dr nr [...] obręb [...]) w S., w granicach chodnika o łącznej powierzchni 133,65 m2 w terminie od 6 listopada 2023 r. do 4 grudnia 2023 r. w celu prowadzenia robót w pasie drogowym - ustawienie zadaszenia. Organ ustalił wysokość opłaty za zajęcie pasa drogowego (pkt I), ustalił warunki zezwolenia (pkt II) oraz określił zobowiązania (pkt III). Jednocześnie organ odmówił udzielenia zezwolenia na zajęcie pasa drogowego ww. drogi powiatowej w terminie od 3 listopada 2023 r. do 5 listopada 2023 r. w celu prowadzenia robót w pasie drogowym - ustawienie zadaszenia. Decyzja ta zapadła w postępowaniu przeprowadzonym ponownie w związku z uchyleniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z 31 grudnia 2024 r., sygn. akt II SA/Sz 853/24 zarówno decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z 13 sierpnia 2024 r. jak też utrzymanej tą w mocy decyzji Prezydenta Miasta S. z 6 listopada 2023 r., pod zarzutem nierozpatrzenia w całości żądania strony postępowania. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, iż wnioskująca spółka 6 listopada 2023 r. wniosła podanie o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego w okresie od 3 listopada 2023 r. do dnia 4 grudnia 2023 r., natomiast organy zezwoliły skarżącej na zajęcie pasa drogowego w okresie od dnia złożenia wniosku do wskazanej we wniosku daty końcowej i nie wskazały w sentencji decyzji jak rozpatrzyły wniosek spółki o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego także w zakresie okresu od 3 do 5 listopada 2023 r. Sąd podkreślił, że obowiązek rozpatrzenia wniosku w takim zakresie nie oznacza oczywiście, że organ był zobowiązany uwzględnić całość żądania spółki i udzielić zezwolenia także dla okresu poprzedzającego wystąpienie z wnioskiem o wydanie zezwolenia. Jednakże, jeżeli brak jest podstaw do udzielenia zezwolenia na zajęcie pasa drogowego w konkretnych okresach, organ winien powyższe wyraźnie wyartykułować w treści rozstrzygnięcia a swoją decyzję w tym zakresie należycie uzasadnić. Dalej Sąd zaznaczył, że chybione jest stanowisko Kolegium co do podstaw odstąpienia przez organ I instancji od uzasadnienia decyzji, jako uwzględniającej w całości żądanie strony jak i w zakresie podstaw uwzględnienia daty złożenia wniosku o udzielenie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego dla ustalenia początkowej daty udzielenia zezwolenia. Wyjaśnił, że znaczenie tej daty wyłącznie dla momentu wszczęcia postępowania administracyjnego, a nie jako podstawy faktycznej rozstrzygnięcia w tym względzie. Uwzględniając wytyczne Sądu organ I instancji orzekł, jak wyżej. Spółka zaskarżyła powyższą decyzję do organu odwoławczego wnosząc o jej uchylenie w zakresie pkt I oraz orzeczenie co do istoty sprawy poprzez udzielenie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego w terminie od 3 listopada 2023 r. do 5 listopada 2023 r. W argumentacji odwołania powołała się na ciągłość zajęcia pasa drogowego (zarówno w okresie od 3 listopada 2023 r. oraz w okresie po 5 listopada 2023 r.) oraz na utrwaloną praktykę rozstrzygania spraw w analogicznych przypadkach, tj. wydania decyzji wskazującej początkowy termin zajęcia pasa drogowego z datą wsteczną względem daty wydania decyzji. Rozpatrując powyższe odwołanie, Kolegium po przywołaniu przepisów mających zastosowanie w sprawie wyjaśniło, że zajęcie pasa drogowego jest czynnością faktyczną wymagającą zezwolenia zarządcy drogi, z istoty swej podlegającą weryfikacji przed dokonaniem aktu zajęcia, a nie już po zajęciu. W ramach tej weryfikacji właściwy organ bada, czy zajęcie pasa drogowego jest dopuszczalne (w rozpatrywanej sprawie czy dalsze zajmowanie pasa drogowego jest dopuszczalne) w kontekście ustawowego celu ochrony dróg, sformułowanego w przepisie art. 39 u.d.p. Co do zasady, w sprzeczności z tą powinnością stoi samowolne zajęcie pasa drogowego i domaganie się jego sformalizowania w drodze decyzji. Bez znaczenia pozostaje przy tym fakt kontynuacji zajmowania pasa drogowego, bowiem stan rzeczy w chwili zaistnienia potrzeby dalszego zajmowania pasa drogowego może ulec zmianie w odniesieniu do objętego zezwoleniem, którego okres upłynął, a ocenie tego stanu służy każdorazowo postępowanie administracyjne zainicjowane wnioskiem podmiotu zajmującego pas drogowy. W dniu złożenia wniosku zarządca drogi zyskuje wiedzę o potrzebie oceny podstaw dalszego zajmowania pasa drogowego i jednocześnie możliwość weryfikacji warunków ewentualnego udzielenia zezwolenia. Innymi słowy rzecz ujmując zgoda na zajęcie pasa drogowego wymaga dokonania przez zarządcę drogi oceny warunków zajęcia pasa drogowego, także przy kontynuacji zajmowania pasa drogowego, co uzasadnione jest zmieniającym się stanem faktycznym w trakcie prowadzenia prac w pasie drogowym (powierzchnia zajęcia, bezpieczeństwo uczestników ruchu drogowego). Kontrola pasa drogowego przeprowadzona w dniu złożenia wniosku, ewentualnie wskazanie we wniosku zmienionych okoliczności daje organowi podstawę do oceny dalszego zajmowania pasa drogowego. Z kolei powoływanie się przez spółkę na świadomość zarządcy drogi co do ciągłości zajmowania pasa drogowego zarówno przed 3 listopada 2023 r., jak i po 5 listopada 2023 r. może mieć wyłącznie znaczenie dla oceny legalności zajmowania pasa drogowego, a nie jako uzasadnienie udzielenia zezwolenia na ten okres po spóźnionym złożeniu wniosku o udzielenie zezwolenia na ten okres. Kolegium podkreśliło, że spółka prowadząc roboty w pasie drogowym we wskazanej lokalizacji, co najmniej od 6 czerwca 2023 r. sukcesywnie w odstępach około 1 miesiąca - ale też krótszych - składała kolejne wnioski o udzielenie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego, dokładnie w dniu następującym po upływie ostatniego zezwolenia i zezwolenia na kolejny okres od dnia złożenia wniosku uzyskiwała. Spółka jako profesjonalny i długoletni podmiot realizujący zadania w zakresie budownictwa, wielokrotnie, korzystała z zezwolenia na zajęcie pasa drogowego mając pełną świadomość ciążących w tym zakresie powinności. Wbrew zatem jej twierdzeniu, zaoferowane dowody (decyzje w sprawie udzielenia zezwolenia na zajecie pasa drogowego na okresy poprzedzające) potwierdzają nie tylko uszanowanie tej reguły przez organ I instancji, ale nadto zachowanie dotychczasowej praktyki organu I instancji w tego rodzaju sprawach. Wszystkie dotychczasowe decyzje odnoszące się do zajęcia pasa drogowego w przedmiotowej lokalizacji i celu za początek terminu udzielonego zezwolenia przyjmowały, jako najwcześniejszą datę złożenia wniosku przez skarżącą. To moment złożenia wniosku o udzielenie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego, wyznacza zarówno dzień wszczęcia postępowania administracyjnego, jak i datę początku biegu terminu udzielonego zezwolenia. Powyższe wynika z § 1 pkt rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 1 czerwca 2004 r. w sprawie określenia warunków udzielania zezwoleń na zajęcie pasa drogowego (Dz. U. z 2016 r., poz. 1264) obligującego do złożenia wniosku przed planowanym zezwoleniem, co w praktyce nie wyłącza możliwości uwzględnienia dnia złożenia wniosku, jako dnia rozpoczęcia okresu legalnego zajmowania pasa drogowego, zwłaszcza w sytuacji kontynuacji prowadzenia robót w pasie drogowym, kiedy termin zakończenia robót jest niepewny, a przywrócenie pasa drogowego do stanu poprzedniego nieuzasadnione wobec potrzeby kontynuacji jego zajmowania. Pismem z 15 października 2025 r. spółka, reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła skargę na decyzję Kolegium do sądu administracyjnego zarzucając skarżonemu rozstrzygnięciu naruszenie: I. przepisów postępowania mających wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, tj. art. 6, art. 7 i art. 7a k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez postępowanie w sposób sprzeczny z dotychczasową praktyką organu, gdyż organ w tożsamych stanach faktycznych orzekał w sposób przyznający uprawnienie do zajęcia pasa drogi, podczas gdy w zaistniałym przypadku doszło do zignorowania tego faktu, dokonania dowolnej a nie swobodnej oceny dowodów przedstawionych organowi, co przedłożyło się do nierozstrzygnięcia wątpliwości co do treści normy z art. 40 ust. 2 pkt 1 u.d.p. i spowodowało odmówienie udzielenia zezwolenia na zajęcie pasa drogi wskazanej w pkt 1 petitum na 2 dodatkowe dni poprzedzające datę złożenia podania inicjującego postępowanie, w sytuacji w której prawidłowe zbadanie stanu sprawy i dokonanie prawidłowej oceny materiału dowodowego w postaci poprzednio wydanych przez organ I instancji zezwoleń oraz rozstrzygnięcia wątpliwości co do treści normy prawa materialnego na korzyść skarżącej doprowadziłoby organ do przekonania, że żądanie skarżącej jest w pełni zasadne; II. naruszenie przepisów prawa materialnego, a to § 1 rozporządzenia w sprawie określenia warunków udzielania zezwoleń na zajęcie pasa drogowego poprzez uznanie, że przepis ten znajduje zastosowanie również w trakcie kontynuacji zajęcia pasa drogowego przez co nakłada on na skarżącą obowiązek uzyskania zezwolenia również w ramach przedłużenia ciągle trwającej kontynuacji zajęcia, a przy prawidłowej interpretacji tego przepisu i uwzględnieniu jego celu organ doszedłby do wniosku, że w zaistniałym stanie faktycznym przepis ten znajduje ograniczone zastosowanie; III. naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 40 ust. 12 pkt 1 u.d.p. poprzez podtrzymanie stanowiska, że skarżąca bezprawnie w okresie od dnia 3 listopada 2023 r. do dnia 5 listopada 2023 r. zajmowała pas ruchu przy drodze wskazanej w pkt 1 petitum, w sytuacji, w której zaniechania organu wskazane w zarzutach I i II wskazują, że do bezprawnego zajęcia pasa drogi nie doszło, a zaledwie do kontynuacji (przedłużenia) wcześniejszego zajęcia, przy czym działania skarżącej skupione są na konsekwentnym dążeniu do objęcia okresem zajęcia całego okresu, co w konsekwencji powinno prowadzić organ do nie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, a nawet jeśli administracyjna kara pieniężna byłaby zasadna, to z racji wystąpienia przypadku znikomej wagi organ powinien odstąpić od jej nałożenia na skarżącą; IV. naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, a to art. 189f § 1 k.p.a. poprzez, nieuwzględnienie tego przepisu w przedmiotowym postępowaniu, nie zbadanie przesłanek niniejszej sprawy pod kątem przypadku znikomej wagi i możliwego odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej z uwagi na znikomy charakter naruszenia prawa, podczas gdy w sytuacji prawidłowego rozeznania organu, zastosowania wspomnianego przepisu, organ powinien odstąpić od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm. - dalej przywoływana jako: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto, zgodnie z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c); 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w k.p.a. lub innych przepisach. Z przepisów tych wynika, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Sądy administracyjne nie zastępują organów administracji publicznej i nie przejmują ich kompetencji do końcowego załatwienia sprawy administracyjnej i wydania rozstrzygnięcia. Orzeczenia sądów administracyjnych, w razie uwzględnienia skarg, rozstrzygają o uchyleniu lub stwierdzeniu nieważności zaskarżonego aktu bądź zobowiązują organ administracji publicznej do określonego zachowania się w toku dalszego załatwiania sprawy administracyjnej. Zgodnie z art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 889), zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg, wymaga zezwolenia zarządcy drogi, wydanego w drodze decyzji administracyjnej - zezwolenie nie jest wymagane w przypadku zawarcia umowy, o której mowa w art. 22 ust. 2,2a lub 2c. 2. Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, dotyczy: 1) prowadzenia robót w pasie drogowym; 2) umieszczania w pasie drogowym liniowych urządzeń obcych; 3) umieszczania w pasie drogowym urządzeń obcych innych niż wymienione w pkt 2 oraz reklam; 4) zajęcia pasa drogowego na prawach wyłączności w celach innych niż wymienione w pkt 1-3. Za zajęcie pasa drogowego pobiera się opłatę (ust. 3). Opłatę, powyższą ustala, w drodze decyzji administracyjnej, właściwy zarządca drogi przy udzielaniu zezwolenia na zajęcie pasa drogowego (ust. 11). Ustalenie właściwej podstawy udzielenia zezwolenia jest istotne dla przyjęcia właściwej podstawy ustalenia opłaty, i tak w przypadku zezwoleń mających za podstawę art. 40 ust. 2 pkt 1 i 4 opłatę ustala się w oparciu o przepis art. 40 ust. 4, w przypadku zezwoleń mających za podstawę przepis art. 40 ust. 2 pkt 1, opłatę ustala się w oparciu o art. 40 ust. 4, jako iloczyn liczby metrów kwadratowych zajętej powierzchni pasa drogowego, stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego i liczby dni zajmowania pasa drogowego, przy czym zajęcie pasa drogowego przez okres krótszy niż 24 godziny jest traktowane jak zajęcie pasa drogowego przez 1 dzień. Istota sporu zawisłego przed Sądem w rozpatrywanej sprawie sprowadza się do tego, czy organy administracji zasadnie odmówiły udzielenia skarżącej spółce zezwolenia na zajęcie pasa drogowego drogi powiatowej w terminie od 3 listopada 2023 r. do 5 listopada 2023 r. w sytuacji, w której wnioskująca spółka wystąpiła ze stosownym podaniem w dniu 6 listopada 2023 r. (poniedziałek). Zdaniem skarżącej spółki podstawy do wyrażenia zgody na zajęcie pasa drogowego z datą wsteczną wynika z ciągłości zajęcia pasa jak i z utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w analogicznych przypadkach, tj. wydania decyzji wskazującej początkowy termin zajęcia pasa drogowego z datą wsteczną względem daty wydania decyzji. W ocenie skarżącej istotne jest również to, że w sprawie mamy do czynienia z kontynuacją zajęcia pasa drogowego co sprawia, że nie może być mowy o bezprawnym zajęciu przedmiotowego pasa. Dokonując oceny powyższego stanowiska należy w pierwszej kolejności zauważyć, iż spółka prowadziła roboty w pasie drogowym we wskazanej lokalizacji od co najmniej od 6 czerwca 2023 r. Od tego czasu sukcesywnie składała kolejne wnioski o udzielenie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego, przy czym złożenie takich wniosków następowało dotychczas dokładnie w dniu następującym po upływie ostatniego zezwolenia. W takich też przypadkach spółka uzyskiwała zezwolenie na kolejny okres z datą początkową określaną na dzień złożenia wniosku. Sytuacja, w której spółka kontynuowała zajęcie pasa drogowego pomimo upływu dotychczasowego zezwolenia wbrew twierdzeniom skargi stanowiło zatem novum. Stąd nieuprawniony jest zarzut dotyczący utrwalonej praktyki w zakresie udzielania zezwolenia na zajęcia pasa drogowego z data wsteczną. O ile taka data była we wcześniejszych decyzjach określana wstecznie względem daty wydania decyzji, to jednak nie obejmowała ona okresów przed wystąpieniem z wnioskiem, a tego przecież oczekuje skarżąca spółka. Zatem w istocie to nie organ a spółka odstąpiła od swojej dotychczasowej praktyki i wystąpiła z wnioskiem dopiero w dniu 6 listopada 2023 r. zamiast - jak czyniła to wcześniej, w dniu 3 listopada 2023 r. Sąd stwierdził wobec powyższego, iż wbrew zarzutom skargi, rozpatrując przedmiotowy wniosek organ zastosował przyjętą wcześniej zasadę wyrażania zgody na zajęcie pada drogowego i ustalił datę początkową zgodnie z datą wpływu wniosku o zezwolenie na zajęcie pasa drogowego. W zakresie innych twierdzeń skarżącej spółki, Sąd podziela stawisko przedstawione przez organ odwoławczy, iż zajęcie pasa drogowego jest czynnością faktyczną wymagającą zezwolenia zarządcy drogi, z istoty swej podlegającą weryfikacji przed dokonaniem aktu zajęcia, a nie już po zajęciu. To w dniu złożenia wniosku zarządca drogi zyskuje wiedzę o potrzebie oceny podstaw dalszego zajmowania pasa drogowego i jednocześnie możliwość weryfikacji warunków ewentualnego udzielenia zezwolenia. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, iż nie można wydać zezwolenia na zajęcie pasa drogowego za okres wsteczny w stosunku do daty złożenia wniosku a zajęcie pasa drogowego może być dokonane dopiero, gdy podmiot, który chce tego dokonać, legitymuje się zezwoleniem udzielonym mu przez zarządcę drogi. W szczególności w orzecznictwie wskazuje się, że udzielenie zezwolenia obejmującego okres sprzed daty złożenia wniosku rażąco narusza prawo (zob. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 kwietnia 2008 r. sygn. akt II GSK 45/08, oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 grudnia 2006 r. sygn. akt I OSK 164/06). Jeśli chodzi zaś o argumentację spółki dotyczącą tego, iż mamy do czynienia kontynuacją (czy też przedłużeniem) trwającego wcześniej zajęcia pasa drogowego co powinno skutkować do wyrażeniem zezwolenia także na okres pomiędzy od 3 listopada 2023 r. do 5 listopada 2023 r. to warto zauważyć, iż spółka nie zabiegała o zmianę dotychczasowej decyzji, lecz wystąpiła z kolejnym wnioskiem dopiero po upływie kilku dni od upływu końcowej daty dotychczas obowiązującego zezwolenia. W takim stanie rzeczy dopiero w dniu złożenia wniosku zarządca drogi uzyskał wiedzę o potrzebie oceny podstaw dalszego zajmowania pasa drogowego i jednocześnie uzyskał możliwość weryfikacji warunków ewentualnego udzielenia zezwolenia. Jak trafnie zauważyło Kolegium w swojej decyzji powoływanie się przez skarżącej na świadomość zarządcy drogi o ciągłości zajmowania pasa drogowego zarówno przed 3 listopada 2023 r., jak i po 5 listopada 2023 r. może mieć wyłącznie znaczenie dla oceny legalności zajmowania pasa drogowego, a nie daje się zakwalifikować jako uzasadnienie udzielenia zezwolenia na ten okres. Jeśli chodzi natomiast o argumentację skargi dotyczącą podstaw nie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, ewentualnie odstąpienia od jej nałożenia na skarżącą - w sytuacji, w której skarżona decyzji dotyczy zezwolenia (a nie kary) - jawi się ona jako co najmniej przedwczesna. W związku z tym, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzeczono o oddaleniu skargi. Przywołane w uzasadnieniu wyroki dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie: www.orzeczenia.nsa gov.pl.