II SA/Sz 861/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel,, Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Protokolant Krzysztof Chudy, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 7 stycznia 2009r. sprawy ze skargi M. J. – T. i S. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę Wójt Gminy [...] decyzją z dnia [...] nr [...] r. na podstawie art. 46 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 55 i 56 ust. 1 i art. 46a ust. 7 pkt 4 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku M. i S. T. z dnia [...] r., odmówił określenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji paliw płynnych w miejscowości [...] na działce Nr [...] . Uzasadniając decyzję organ wskazał, że postępowanie administracyjne w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia dotyczyło dokonania oceny oddziaływania na środowisko budowy stacji paliw płynnych na działce nr [...] w obrębie wsi [...] . Postępowanie zostało wszczęte w dniu [...] r. zgodnie z art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 6 poz. 627 ze zm.),gdyż realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, określonego w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.), jest dopuszczalna wyłącznie po uzyskaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. W toku postępowania i zgromadzonych materiałów stwierdzono, że planowana inwestycja jest niezgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] . W planie działka Nr [...] w miejscowości [...] występuje jako teren pod projektowaną zabudowę mieszkaniową jednorodzinną z zespołem zabudowy usługowej nieuciążliwej. Organ I instancji stwierdził nadto, że zgodnie z art. 2 ust. 2 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 11.01.2001 r. o substancjach i preparatach chemicznych (Dz. U. Nr 11 poz. 84 ze zm.) i art. 3 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 13.04.2007 r. o zapobieganiu szkodom w środowisku i ich naprawa (Dz. U. Nr 75 poz. 493) substancje i preparaty wysoce łatwopalne i łatwo palne są substancjami i preparatami niebezpiecznymi, a przez to stwarzającymi ryzyko szkody w środowisku i uciążliwymi dla środowiska w razie ich przechowywania i składowania. Wójt Gminy [...] stwierdził również, że w myśl z art. 56 ust 1 ustawy Prawo ochrony środowiska, organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony, natomiast planowana inwestycja tych wymogów nie spełnia. Od decyzji organu I instancji odwołania wnieśli M. i S. T. oraz ich pełnomocnik radca prawny M. F. domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia w celu ustalenia konieczności sporządzenia raportu o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko oraz zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Odwołujący się zarzucili decyzji Wójta Gminy [...] naruszenie art. 46 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 55 i 56 ustawy Prawo ochrony środowiska oraz art. 7, 10 i 9 Kpa. W uzasadnieniu odwołania podnieśli, że stanowisko organu I instancji jest dla nich niezrozumiałe i oparte na błędnej wykładni postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także błędnej ocenie uciążliwości planowanego przedsięwzięcia inwestycyjnego. Z tych przyczyn, niezależnie od wskazanych w odwołaniu uchybień procesowych, zaskarżona decyzja winna zostać uchylona, a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia Wójtowi [...] . Odwołujący się przyznali, przyznaje, iż plan miejscowy dla działki [...] na obszarze ok.[...] przewiduje projektowaną zabudowę mieszkaniową jednorodzinną z zespołem zabudowy usługowej nieuciążliwej. Część działki o pow. ok. [...] ha przeznaczona jest wyłącznie na cele związane z produkcją rolniczą i obsługą rolnictwa. Postanowienia planu nie określają jednak, wbrew ustaleniom organu I Instancji, zakazu budowy na działce inwestora obiektu w którym przechowywane będą produkty niebezpieczne (preparaty i substancje wysoce łatwopalne w rozumieniu ustawy o substancjach i preparatach chemicznych), które mogą znacząco oddziaływać na środowisko. W ocenie skarżącego przechowywanie na stacji paliw płynnych substancji i preparatów chemicznych niebezpiecznych nie oznacza jednak, iż sam fakt ich przechowywania będzie uciążliwy. Ustaleń w tym zakresie organ I instancji dokonał bez jakichkolwiek ustaleń faktycznych, bez odniesienia się do koncepcji przestrzenno-architektonicznej zabudowy całej działki [...] , która wskazuje na nieuciążliwość planowanego przedsięwzięcia. Zgodnie z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i wydanym odwołującym się wypisem z planu Gminy [...] dla działki [...] o pow. niemal [...] , konieczne jest sporządzenie kompleksowego opracowania programowo - przestrzenno - architektonicznego, którego przygotowanie strona zleciła urbaniście. W ocenie urbanisty, któremu inwestor zlecił wykonanie opracowania wymaganego postanowieniami planu, możliwe jest takie zaprojektowanie zabudowy na działce [...] , aby planowana do budowy stacja paliw płynnych nie była uciążliwa, tym bardziej, iż nieruchomość skarżącego nie jest dotąd zabudowana, oprócz istniejącego zajazdu przy drodze krajowej, a nawet w dalszym sąsiedztwie nie ma żadnych zabudowań na które planowane przedsięwzięcie mogłoby oddziaływać, tzn. być dla nich uciążliwe. Dokonanie samodzielnych ocen przez organ I instancji bez zażądania od skarżącego przedstawienia opracowania programowo - przestrzenno-architektonicznego wymaganego postanowieniami planu stanowi o naruszeniu art. 46 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 56 ustawy Prawo ochrony środowiska oraz art. 7 i 9 Kpa. Organ nie miał bowiem uprawnienia do samodzielnej oceny zgodności planowanego zamierzenia z planem, jeżeli nie zażądał od strony dokumentów niezbędnych do oceny uciążliwości planowanego przedsięwzięcia dla zabudowy działki [...] i nieruchomości sąsiednich. Dla oceny uciążliwości planowanego przedsięwzięcia niezbędne jest także, w ocenie inwestora, sporządzenie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Informacje i ustalenia zawarte w raporcie mogą pozwolić ocenić istnienie lub nie uciążliwości planowanego przedsięwzięcia. Zgodnie z art. 51 ust. 1 i 2 ustawy Prawo ochrony środowiska (dalej ustawy) przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ gminy dla planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko winien ustalić postanowieniem obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Nałożenie na stronę obowiązku sporządzenia raportu musi poprzedzać uzyskanie opinii, o których mowa wart. 51 ust. 3 ustawy. Zgodnie z art. 52 ustawy jedynie raport określa skutki planowanego przedsięwzięcia dla środowiska i możliwość jego realizacji. Organ I instancji wystąpił w ramach postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją o opinię co do konieczności sporządzenia raportu, jednakże zaniechał oczekiwania na tę opinię i wydał zaskarżoną decyzję bez uzyskania opinii organów współdecydujących o rozstrzygnięciu w niniejszej sprawie. Działania takie stanowiły rażące naruszenie ww. przepisów prawa materialnego i procesowego, których naruszenie miało wpływ na wynik sprawy. M. i S. T. podnieśli nadto, że organ I instancji przed wydaniem decyzji nie umożliwił wnioskodawcom zapoznanie się z dowodami, na podstawie których oprał swoją decyzję. Uchybienie to jest o tyle istotne, że w toku postępowania wnioskodawcy nie byli informowani o dopuszczeniu jakichkolwiek opinii lub analiz sporządzonych we własnym zakresie przez organ I Instancji. Także przed wydaniem zaskarżonej decyzji organ I instancji nie umożliwił odwołującym się wypowiedzenie się co do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, czym naruszył rażąco art. 10 Kpa. Samo także rozstrzygnięcie organu I instancji, niezależnie od powyższych zarzutów, sprzeczne jest także z art. 55 ustawy Prawo ochrony środowiska, bowiem przepis ten nakłada na organ I instancji obowiązek przeanalizowania możliwości dopuszczalności realizacji zamierzonego przedsięwzięcia w innym wariancie niż przedstawili to inwestorzy, jeżeli w innym wariancie byłaby zasadna i dopuszczalna realizacja zamierzenia budowlanego. Organ i instancji nie dokonał w tym zakresie jakichkolwiek analiz, przyjmując bezwarunkowo, iż zamierzenie skarżących w każdym wariancie będzie niezgodne z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wnioski takie organ I instancji mógł w ocenie skarżących formułować jedynie w przypadku uprzedniego wskazania Inwestorowi zaistniałych wątpliwości i po umożliwieniu mu przedstawienia dowodów wskazujących na nieuciążliwość zamierzenia inwestycyjnego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] r. Nr [...] art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji Kolegium podało, że ustawa Prawo ochrony środowiska (zwana dalej ustawą), w przepisach art.31, art.39 oraz art. 6 - art.57 określa procedurę wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację planowanego przedsięwzięcia inwestycyjnego, a postępowanie, które organ jest ustawowo zobowiązany przeprowadzić, nazywane jest w art.46 ust.3 postępowaniem w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (zwane dalej postępowaniem w sprawie OOŚ) . W ramach tego postępowania organ, zgodnie z art. 47 ustawy, zobowiązany jest na podstawie zebranych dowodów, przeanalizować i ocenić bezpośredni i pośredni wpływ danego przedsięwzięcia na środowisko w bardzo szerokim jego rozumieniu tj. na przyrodę, na zdrowie i warunki życia ludzi, na dobra materialne, zabytki, uwzględnić wzajemne oddziaływanie, określić możliwości oraz sposoby zapobiegania i ograniczenia negatywnego oddziaływania na środowisko jak również ustalić wymagany zakres monitoringu. Jednak, co podkreśliło Kolegium, zgodnie z przepisami art.56 ust. 1 ustawy, podstawowym kryterium przesądzającym o możliwości wydania pozytywnej decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych jest zgodność planowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu objętego wnioskiem, jeżeli taki plan uchwalono. W przypadku gdy plan zagospodarowania przestrzennego jest opracowany i obowiązuje organ bada zgodność zamierzonej inwestycji z ustaleniami planu i wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach o treści zgodnej z poczynionymi ustaleniami. W takim przypadku podstawowym zagadnieniem podlegającym weryfikacji w postępowaniu o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest zgodność planowanej inwestycji z postanowieniami miejscowego planu. W przedmiotowej sprawie, dla obszaru objętego inwestycją (zamierzonym przedsięwzięciem) plan taki został opracowany. Zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...] , (uchwała Rady Gminy Sławno nr XIII/83/96 z dnia 26 marca 1996r., ogłoszona w Dzienniku Urzędowym .Województwa Słupskiego Nr 14, poz. 52), obszar działki nr [...] w m. [...] - obszar objęty zamierzoną inwestycją- położony jest w obszarze oznaczonym w planie jako [...] , jako teren pod projektowaną zabudowę mieszkaniową jednorodzinną z zespołem zabudowy usługowej nieuciążliwej. W takiej sytuacji organ jest związany wynikającymi z planu ustaleniami, które z kolei wyznaczają treść decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Kolegium nie podzieliło zarzutów i argumentów zawartych w odwołaniu. Brak zgodności lokalizacji przedmiotowej inwestycji z postanowieniami planu jest wystarczającą przesłanka do podjęcia rozstrzygnięcia w związku z czym dokonywanie uzgodnień nie jest koniecznością, bowiem gwarantem spełnienia wymagań w zakresie ochrony środowiska jest plan miejscowy. To samo dotyczy kwestii ewentualnego sporządzania raportu. Również nie jest istotna dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy kwestia wykazania uciążliwości planowanej inwestycji (w kontekście zapisu w planie: usługi nieuciążliwe), gdyż w planie pod tego rodzaju inwestycje, zostały przeznaczone konkretne tereny, np. m. [...] , co wyraźnie wskazuje, że działka nr [...] w miejscowości [...] , zgodnie z ustaleniami planu nie jest przeznaczona pod zabudowę obiektami stacji paliw. Zarzut odwołania dotyczący uniemożliwienia stronom zapoznanie się ze zgromadzonym materiałem w sprawie (art.10 Kpa.) jest zasadny, jednak Kolegium uznało, że w przedmiotowej sprawie fakt ten nie miał wpływu na istotę rozstrzygnięcia, gdyż decydował zapis w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego M. i S. T. wywiedli skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] . Zarzucając zaskarżonemu orzeczeniu naruszenie art. 46 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 56 ustawy Prawo ochrony środowiska, art. 14 ust. 8 w zw. z art. 87 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowani przestrzennym oraz art. 7, 10 i 9 Kpa, wnieśli o: 1) uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości wraz z poprzedzającą je decyzją Wójta Gminy [...] z dnia [...] r. nr [...] znak [..] , 2) zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi M. i S. T. zarzucali, że zaskarżone orzeczenie rażąco narusza przepisy obowiązującego prawa wskutek dokonania własnej wadliwej oceny stanu prawnego sprawy - wadliwej wykładni postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] (planu miejscowego) - Dz. Urz. Woj. Słupskiego Nr 14, poz. 52, odmiennej od oceny dokonanej przez organ I Instancji i jako takie winno zostać uchylone w całości wraz z decyzją je poprzedzającą. Organ II instancji nie odniósł się w istocie do treści decyzji organu I instancji oraz zarzutów odwołania podniesionych przez skarżących dokonując własnej oceny stanu prawnego i fatycznego sprawy. Zaskarżone rozstrzygniecie oparte zostało na niekwestionowanej przez skarżących normie art. 56 ust. 1 cyt. ustawy, zgodnie z którą niedopuszczalne jest wydanie pozytywnej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w przypadku stwierdzenia niezgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W takiej sytuacji oczywistym jest, iż organ I Instancji nie jest zobligowany do uzyskiwania stanowisk innych organów. W sprawie sporne jest czy zamierzona inwestycja jest zgodna z postanowieniami planu miejscowego czy nie. Wykazanie tej okoliczności ciąży na skarżących, którym jednak wskutek wadliwego prowadzenia postępowania uniemożliwiono wykazanie tej decydującej dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności. Organ II instancji dokonując własnej analizy stanu prawnego sprawy, dokonał wykładni postanowień planu miejscowego (Dz. Urz. Woj. Słupskiego Nr 14, poz. 52) ustalając, iż wobec tego, że plan przewiduje wprost tereny pod budowę stacji paliw, niedopuszczalna jest ich budowa w innych miejscach nieprzewidzianych wyraźnie w postanowieniach tego planu. Kolegium utrzymując w mocy decyzję organu I instancji ustaliło jedynie to, iż budowa stacji paliw jest dopuszczalna np. w miejscowości [...] . W ocenie skarżących przyjęta za podstawę zaskarżonej decyzji wykładania postanowień planu miejscowego jest wadliwa, bowiem narusza reguły wykładni przepisów obowiązujących w Polsce, jakimi są przepisy planu miejscowego opublikowanego we właściwym dzienniku promulgacyjnym. Trudno zaakceptować jako prawidłową wykładnię przepisów planu miejscowego zastosowaną przez organ II instancji opierającą się na założeniu, iż jeżeli dla określonych obszarów przewidziano wyłącznie przeznaczenie pod stacje paliw to w żadnym innym miejscu objętym tym planem nie jest już możliwa budowa takiej stacji, nawet gdy postanowienia planu dla nieruchomości skarżących są ogólne i określają jej przeznaczenie na cele mieszkaniowe i usług nieuciążliwych. W ocenie skarżącego, organ II instancji dokonując takiej wykładni postanowień planu miejscowego naruszył art. 87 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowani przestrzennym i w konsekwencji art. 46 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 56 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska, stwierdzając niezgodność przedsięwzięcia z postanowieniami tego planu. Ograniczeń w prawie dysponowania nieruchomościami objętymi postanowieniami planu miejscowego w ocenie skarżących nie można domniemywać i muszą wynikać one wprost z postanowień tego planu. Jeżeli więc plan miejscowy nie zawiera zakazu budowy stacji paliw w innych miejscach niż w wprost określonych w planie pod taki sposób zagospodarowania, organy winny przeprowadzić ocenę dopuszczalności takiego przedsięwzięcia w każdym innym przypadku gdy postanowienia planu dopuszczają zabudowę usługową. Takiej oceny, także wadliwej dokonał organ I instancji. Organ ten, będący twórcą planu miejscowego nie stwierdził, iż budowa stacji paliw jest nie dopuszczalna na działce skarżących nr [...] z tego powodu iż plan wprost nie przewiduje tam budowy stacji paliw. Organ ten w ocenie skarżących przedwcześnie uznał, iż planowanej inwestycji, nie można zakwalifikować jako usługi nieuciążliwej w rozumieniu postanowień planu miejscowego, bowiem przechowywane będą na tej nieruchomości substancje i preparaty wysoce łatwopalne. Skarżący przyznają, iż w miejscowym planie dla działki [...] na obszarze ok. [...] przewidziano przeznaczenie pod projektowaną zabudowę mieszkaniową jednorodzinną z zespołem zabudowy usługowej nieuciążliwej. Część działki o pow. ok. [...] ha przeznaczona jest wyłącznie na cele związane z produkcją rolniczą i obsługą rolnictwa. Postanowienia planu miejscowego nie zakazują jednak, wbrew ustaleniom organu I i II instancji, na działce skarżących budowy obiektu w którym przechowywane będą produkty niebezpieczne (preparaty i substancje wysoce łatwopalne w rozumieniu ustawy o substancjach i preparatach chemicznych), które mogą znacząco oddziaływać na środowisko. W ocenie skarżących istotne w sprawie jest to, iż rozstrzygnięcia organów I i II instancji zapadły w oparciu o postanowienia planu miejscowego, który zachował moc na podstawie art. 87 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowani przestrzennym. W stanie prawnym obowiązującym przy uchwalaniu planu miejscowego, do realizacji zamierzenia inwestycyjnego wymagane było w każdym przypadku uzyskanie dodatkowej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Postanowienia planu nie stanowiły zatem samodzielnej podstawy oceny przeznaczenia terenu. Dlatego też obowiązujący plan zachowuje dla obszaru oznaczonego [...] wymóg sporządzenia kompleksowego opracowania programowo-przestrzenno- architektonicznego, którego przygotowanie skarżący zlecili urbaniście. Tworzone opracowanie wskazuje na takie zagospodarowanie działki skarżących nr [...] , aby planowana do budowy stacja paliw płynnych nie była uciążliwa, tym bardziej, iż nieruchomość skarżącego nie jest dotąd zabudowana, oprócz istniejącego zajazdu przy drodze krajowej, a nawet w dalszym sąsiedztwie nie ma żadnych zabudowań na które planowane przedsięwzięcie mogłoby oddziaływać. Rozstrzygnięcie sprawy przez organy I I II instancji bez zażądania od skarżącego przedstawienia opracowania programowo- przestrzenno-architektonicznego wymaganego postanowieniami planu miejscowego stanowi naruszenie art. 46 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 56 ustawy Prawo ochrony środowiska oraz art. 7 i 9 Kpa. Organy nie miały bowiem uprawnienia do samodzielnej oceny zgodności planowanego zamierzenia z planem, jeżeli nie zażądał od strony dokumentów niezbędnych do oceny uciążliwości planowanego przedsięwzięcia dla zabudowy działki [...] i nieruchomości sąsiednich. Dla oceny uciążliwości planowanego przedsięwzięcia niezbędne jest także, w ocenie skarżących, sporządzenie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Informacje i ustalenia zawarte w raporcie mogą pozwolić na ocenę istnienia lub nie uciążliwości planowanego przedsięwzięcia. M. i S. T. wskazali także, że organ II instancji przed wydaniem zaskarżonej decyzji nie umożliwił skarżącym zapoznania się z dowodami zgromadzonymi dopiero na etapie postępowania przed organem II instancji, na podstawie których wyłącznie oprał swoją decyzję (przeznaczenie terenu w m. [...] ). Uchybienie to jest o tyle istotne, że w toku postępowania wnioskodawcy nie byli informowani o dopuszczeniu jakichkolwiek nowych dowodów, a jednocześnie nie byli wzywani do przedstawienia dowodu wymaganego przepisami planu miejscowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie z przyczyn podanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej zwanej "P.p.s.a.", sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu dającego podstawę do wznowienia postępowania, a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności. Jak stanowi przepis art. 134 § 1 P.p.s.a., Sąd, badając legalność zaskarżonego aktu, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W sprawie będącej przedmiotem rozpoznania skarga jako bezzasadna podlegała oddaleniu. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] r. utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] r. wydaną po rozpatrzeniu wniosku M. J.T. oraz S. T. w sprawie odmowy określenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji paliw w miejscowości [...] na działce [...] Zgodnie z art. 56 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Kluczowe znaczenie ma zatem dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, czy w świetle ustaleń obowiązującego planu miejscowego dopuszczalna jest realizacja na działce [...] w miejscowości [...] przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji paliw. W miejscowości [...] , gmina [...] dla działki Nr [...] obowiązywał zarówno w dacie składania wniosku, jak i w dacie wydania decyzji, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego gminy [...] zatwierdzony uchwałą Nr XIII/83/96 Rady Gminy Sławno z dnia 26 marca 1996 r. (Dz.Urz. Woj. Słupskiego Nr 14, poz. 52), zmieniony m.in. dla działki Nr [...] w miejscowości [...] uchwałą Nr XI/98/99 Rady Gminy Sławno z dnia 30 grudnia 1999 r. (Dz.Urz. Woj. Zach. z 2000 r. Nr 11, poz. 114). Zgodność planowanego przedsięwzięcia w odniesieniu do działki skarżących należało zatem badać zgodnie z uchwałą z 1996 r., albowiem w odniesieniu do tej nieruchomości, plan nie uległ zmianie. Zgodnie z planem miejscowym, znajdująca się w jednostce strukturalnej [...] obręb [...] Nr [...] działka [...] oznaczona w planie jako [...] znajduje się na terenie przeznaczonym pod projektowaną zabudowę jednorodzinną z zespołem zabudowy usługowej nieuciążliwej. Plan miejscowy dla gminy Sławno nie zawiera definicji "zabudowy usługowej nieuciążliwej", jednak sformułowanie to powtarzające się wielokrotnie w treści planu przypisane zostało handlowi, gastronomii i rzemiosłu. W odniesieniu do stacji paliw plan nie przewidywał odrębnej symboliki dla tego rodzaju przedsięwzięć, jednakże usytuowanie stacji paliw tak istniejących, jak i przyszłych zostały ściśle określone w planie ([...] ). Możliwość realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji paliw w [...] była możliwa po zmianie planu dla tej miejscowości w 1999 r. Skoro zatem nie było prawnej możliwości lokalizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji paliw na działce [...] w [...] , to zbędne stało się sporządzenie dla tego przedsięwzięcia raportu oddziaływania na środowisko. Plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego, stąd też precyzyjnie winien określać jakiego rodzaju przedsięwzięcia mogą być realizowane na danym terenie. W celu zachowania ładu przestrzennego plan nie może zawierać norm otwartych, które umożliwiałyby przypisywanie terenom takich funkcji, jakich plan w istocie nie przewiduje. W ocenie Sądu, plan zagospodarowania przestrzennego gminy Sławno z 1996r. dla miejscowości [...] zwierał takie unormowania, które uniemożliwiają inwestorowi realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji paliw. Nie ma przy tym znaczenia, że dla terenu obejmującego działkę [...] uchwała przewidziała obowiązek sporządzenia kompleksowego opracowania programowo – przestrzenno – architektonicznego. Nie może być celem takiego opracowania obejście zapisów obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego i przypisanie mu funkcji, jakich plan dla danego terenu nie przewiduje. Zmiana funkcji dopuszczalna jest poprzez zmianę planu tak jak to miało miejsce w miejscowości [...] , na którą to zmianę powołało się w swojej decyzji Kolegium. Odnosząc się do zarzutu skargi związanego z naruszeniem przez organy administracji publicznej normy prawnej art. 10 Kpa stwierdzić należało, zarzut ów za niezasadny. Niewątpliwie zasada czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym stanowi jedną z fundamentalnych zasad postępowania administracyjnego i obejmuje swym zakresem wszystkie fazy tego postępowania. Poza sporem w rozpatrywanej sprawie pozostaje okoliczność, że w trakcie postępowania administracyjnego skarżący nie byli wzywani do wypowiedzenia się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz zgłoszonych żądań. Podkreślić jednak należy, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowany jest pogląd, który skład orzekający w tej sprawie akceptuje, iż w sytuacji postawienia organom administracji publicznej zarzutu dotyczącego braku zawiadomienia strony przed wydaniem decyzji o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków dowodowych koniecznym jest ustalenie, jakiej konkretnie czynności procesowej nie mogła strona dokonać, jakiego dowodu w sprawie nie mogła przedstawić i jaki wpływ na wynik sprawy mogło mieć tak stwierdzone uchybienie. Dopiero wykazanie, że naruszenie przez organ administracji publicznej zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym poprzez niepowiadomienie jej o zgromadzeniu materiału dowodowego i możliwości zapoznania się z tym materiałem oraz o możliwości składania wniosków dowodowych uniemożliwiło stronie podjęcie konkretnie wskazanej czynności procesowej (najczęściej w sferze postępowania dowodowego), a także wykazanie, że uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, daje podstawy do przyjęcia, że doszło do naruszenia wskazanej wyżej normy prawa (vide: wyrok NSA z 18 maja 2006 r., sygn. akt II OSK 831/05, ONSAiWSA 2006/6/157). Skarżący zarzucają tymczasem, ze organ II instancji uniemożliwił im zapoznanie się z dowodami zgromadzonymi na etapie postępowania przed tym organem (przeznaczenie terenu dla miejscowości [...] ). Podkreślić jednak należy, że zmiana przeznaczenia terenu dla miejscowości [...] wynika z przepisów prawa miejscowego jakimi są postanowienia uchwały Nr X1/98/99 Rady Gminy Sławno z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Sławno, opublikowanej w Dzienniku Urzędowym Województwa Zachodniopomorskiego z 2000 r. Nr 11, poz. 114. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę.