II SA/Sz 863/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Maria Mysiak po rozpoznaniu w dniu 3 października 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. Spółki z o.o. Spółki komandytowej w S. na czynność Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r. w przedmiocie włączenia karty adresowej zabytku nieruchomego niewpisanego do rejestru zabytków do gminnej ewidencji zabytków postanawia: I. odrzucić skargę, II. zwrócić A. Spółka z o.o. Spółka komandytowa w Szczecinie uiszczony wpis sądowy od skargi w kwocie [...](słownie: [...]) złotych. Pismem z dnia 24 lipca 2019 r. A. N. C. Spółka z o.o. Spółka komandytowej w S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na czynność Prezydenta Miasta z dnia [...] polegającą na włączeniu karty adresowej zabytku nieruchomego niewpisanego do rejestru zabytków, tj. budynku mieszkalnego położonego przy ul. [...] w S. (obecnie ul. [...]) do gminnej ewidencji zabytków. W uzasadnieniu skargi Spółka wyjaśniła między innymi, że wezwaniem z dnia 18 czerwca 2019 r. wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa poprzez wyłączenie z gminnej ewidencji zabytków karty adresowej ww. budynku mieszkalnego, ale wezwanie to nie było skuteczne. Prezydent Miasta w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, zważył co następuje: Skarga dotyczy czynności Prezydenta Miasta z dnia [...] polegającej na włączeniu do gminnej ewidencji zabytków budynku mieszkalnego położonego przy ul. [...] w S. (obecnie ul. [...]). Czynność ta została podjęta na podstawie art. 22 ust. 5 pkt 3 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 162 poz. 1568) i należy zaliczyć ją do czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, na którą przysługuje skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.: Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.) - dalej "P.p.s.a.". Przed merytorycznym rozpoznaniem wniesionej skargi w pierwszej kolejności należało jednak zbadać, czy skarga jest dopuszczalna i czy została wniesiona w terminie. W niniejszej sprawie istotne jest to, że ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 935) została zmieniona między innymi ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w tym art. 52 i 53 tej ustawy. Zgodnie z art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r., przepisy art. 52 i art. 53 ustawy zmienianej w art. 9, tj. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie ustawy zmieniającej. Ustawa zmieniająca weszła w życie z dniem 1 czerwca 2017 r. (art. 18 ustawy zmieniającej). W związku z tym, że czynność będąca przedmiotem skargi została podjęta 12 grudnia 2012 r. do oceny dopuszczalności skargi należy zastosować art. 52 i 53 P.p.s.a., w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 czerwca 2017 r. Zgodnie z art. 52 § 3 P.p.s.a., w brzmieniu mającym zastosowanie w niniejszej sprawie, skargę do sądu administracyjnego na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Skargę do sądu wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa (art. 53 § 2 P.p.s.a.). Z treści pism dołączonych do skargi, w tym m. in. z notatki sporządzonej w dniu 31 stycznia 2018 r. przez R. W. na wniosek M. S., reprezentującego skarżącą Spółkę także w niniejszym postępowaniu, wynika, że w dniu sporządzenia notatki M. S. miał wiedzę, że karta adresowa budynku administracyjnego – biuro i laboratorium opracowana w dniu 16 grudnia 2011 r. została sporządzona z rażącym naruszeniem prawa i niedopełnieniem obowiązków przez Miejskiego Konserwatora Zabytków w S.. Wyjaśnił, że budynek laboratorium-biuro został fizycznie usunięty przed dniem 3 marca 2009 r. Ponadto, karty adresowe zespołu dawnej fabryki cukru zostały wykonane w wersji elektronicznej, co także rażąco naruszało prawo. Podobnie, z dołączonej do skargi decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] nr [...] AK, wydanej na podstawie art. 16 ust. 1 i 2 w zw. z art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2006 r. poz. 1764 ze zm.) wynika, że w dacie złożenia wniosku o udzielenie informacji publicznej, tj. w dniu 28 lutego 2018 r. skarżąca Spółka wiedziała o niewłaściwie sporządzonych kartach adresowych przedmiotowego zabytku, dlatego zwróciła się o udzielenie informacji dotyczącej wykształcenia posiadanego przez osobę, która karty adresowe sporządziła. Z dokumentów dołączonych do skargi wynika zatem, że Spółka nie dochowała 14-dniowego terminu do złożenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, liczonego od dnia, w którym dowiedziała się lub mogła się dowiedzieć o podjęciu kwestionowanej czynności. W tej sytuacji należało uznać, że skarżąca Spółka przed wniesieniem skargi do Sądu nie wyczerpała przysługującego jej środka zaskarżenia w postaci wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Złożenie wezwania do usunięcia naruszenia prawa, w stanie prawnym mającym zastosowanie w niniejszej sprawie, poprzedzało wniesienie skargi do sądu na czynność z zakresu administracji publicznej, a nie złożenie wezwania w zakreślonym art. 52 § 3 P.p.s.a. terminie powoduje, że wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Z tej przyczyny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 52 § 1 i 3 P.p.s.a., w powiązaniu z art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw, skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić. Orzeczenie w przedmiocie zwrotu wpisu wydano na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 P.p.s.a.