II SA/Sz 869/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi J. D. na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] maja 2021 r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej oddala skargę. Starosta S. decyzją z dnia [...] marca 2021 r. nr [...]/21, wydaną na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a oraz art. 33 ust. 4 pkt 8, ust. 4ca i ust. 4h ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 1409 ze zm.) orzekł o utracie przez J. D. (dalej: "strona", "skarżący") statusu osoby bezrobotnej z dniem 10 marca 2021 r. z powodu niepodjęcia po skierowaniu prac społecznie użytecznych. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ I instancji wskazał, że strona w dniu 1 czerwca 2020 r. została zarejestrowana w Powiatowym Urzędzie Pracy w S. jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku. Dnia 9 marca 2021 r. wydano skarżącemu skierowanie do wykonywania prac społecznie użytecznych organizowanych przez Gminę w B. na stanowisku robotnika gospodarczego. W dniu pobierania skierowania skarżący nie zgłaszał żadnych przeciwwskazań zdrowotnych oraz innych zastrzeżeń co do rodzaju oferowanej pomocy przewidzianej w ustawie o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Jednocześnie ze skierowaniem do pracy wydano stronie informację o prawach i obowiązkach osoby kierowanej do pracodawcy. Na skierowaniu znajduje się oświadczenie osoby bezrobotnej, iż przyjęła do wiadomości wyznaczony na dzień 16 marca 2021 r. termin stawiennictwa w PUP celem poinformowania o podjęciu zatrudnienia lub przyczynach rezygnacji. Strona nie stawiła się jednak u pracodawcy. W dniu 12 marca 2021 r. organizator prac społecznie użytecznych przekazał do PUP w S. pobrane przez skarżącego skierowanie na prace społecznie użyteczne wraz z kserokopią wniosku strony z dnia 8 marca 2021 r. (data wpływu do organu 11 marca 2021 r.). Jak wynika z wpisów na skierowaniu dokonanych przez pracownika Urzędu Miejskiego w B. w pozycji 15 (pod nazwą: data zgłoszenia się kandydata) oraz 18 (pod nazwą: kandydat odmówił przyjęcia PSU z powodu) kandydat na prace społecznie użyteczne nie stawił się w Urzędzie Miejskim w B. złożył natomiast pisemny wniosek, w którym zażądał umowy zlecenia. We wniosku złożonym dnia 11 marca 2021 r. skierowanym do Burmistrza Urzędu Miejskiego w B. skarżący oświadczył, że podejmie prace społecznie użyteczne dopiero po podpisaniu umowy zlecenie z wyższą stawką godzinową. W odpowiedzi na zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie pozbawienia statusu osoby bezrobotnej, skarżący złożył pismo z dnia 24 marca 2021 r., w którym podniósł kwestię zbyt niskiej stawki godzinowej wypłacanej za wykonywanie prac społecznie użytecznych i braku umowy zlecenia. W dalszej części uzasadnienia organ I instancji podkreślił, że w obecnym stanie prawnym skarżący nie może żądać zawarcia umowy zlecenia w ramach wykonywania prac społecznie użytecznych pomiędzy nim a Urzędem Miasta i Gminy B. , ponieważ takie rozwiązanie nie zostało przewidziane przez ustawodawcę. Podobnie kwestionowana przez skarżącego minimalna stawka za wykonywanie prac społecznie użytecznych również nie znajduje uzasadnienia w obecnym stanie prawnym, a jej wysokość wynika z przepisów ustawy o promocji zatrudnienia. Starosta S. podniósł, że dla rozstrzygnięcia sprawy zasadnicze znaczenie ma przepis art. 33 ust. 4 pkt 8 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach runku pracy, zgodnie z którym starosta pozbawia bezrobotnego statusu osoby bezrobotnej od dnia następnego po dniu skierowania, jeśli po skierowaniu nie podjął on wykonywania m.in. prac społecznie użytecznych. Natomiast zgodnie z treścią art. 33 ust. 4h ww. ustawy, do ustalenia okresu, na który następuje pozbawienie statusu bezrobotnego, uwzględniane są łącznie wszystkie okresy odmowy, niepodjęcia oraz przerwania form aktywizacji, o których mowa w ust. 4 pkt 3, 3a, 7, 8, 11 i 12. Uwzględniając powyższe organ I instancji stwierdził, że skoro po raz czwarty skarżący odmówił formy pomocy przewidzianej w ustawie, zatem utrata statusu osoby bezrobotnej następuje na okres 270 dni stosownie do art. 33 ust. 4 pkt 3 lit. c powołanej wyżej ustawy. J. D. pismem z dnia 9 kwietnia 2021 r. złożył odwołanie od decyzji organu I instancji. Zdaniem odwołującego, rozstrzygnięcie zostało wydane niezgodnie z prawem i jest dla niego krzywdzące, gdyż pozbawia go ubezpieczenia zdrowotnego na okres 270 dni. W związku z powyższym wniósł o wyższą stawkę godzinową za pracę oraz umowę zlecenia, jak też o przywrócenie statusu osoby bezrobotnej i ubezpieczenia zdrowotnego. W wyniku rozpoznania sprawy na skutek złożonego odwołania Wojewoda Z. decyzją z dnia [...] maja 2021 r. nr [...], wydaną w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., dalej: "k.p.a.") w związku z art. 10 ust. 7 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy przytoczył dotychczasowy przebieg postępowania oraz stwierdził, że w sprawie bezspornie zaszły przesłanki do zastosowania treści art. 33 ust. 4 pkt 8, bowiem strona przyjęła skierowanie na wykonywanie prac społecznie użytecznych, których jednak nie podjęła. W związku z tym, że była to już czwarta odmowa formy przewidzianej w ustawie, zatem prawidłowo pozbawiono skarżącego statusu osoby bezrobotnej na okres 270 dni. Odnosząc się do zarzutów odwołania dotyczących zbyt niskiej stawki godzinowej i braku umowy zlecenia na wykonywanie pracy jako robotnik gospodarczy Wojewoda wyjaśnił, że zgodnie z art. 73a ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia wykonywanie prac społecznie-użytecznych odbywa się na podstawie porozumienia zawartego między starostą a gminą, na rzecz której te prace będą wykonywane. Natomiast art. 73a ust. 3 określa, iż osobie bezrobotnej, nieposiadającej prawa do zasiłku, przysługuje świadczenie w wysokości nie niższej niż 6 zł za każdą godzinę wykonywania prac społecznie-użytecznych. Świadczenie to podlega waloryzacji na zasadach określonych w art. 72 ust. 6 powołanej wyżej ustawy. Według obecnych stawek, kwot i wskaźników określonych przez Departament Funduszy świadczenie z tytułu wykonywania prac społecznie użytecznych stawka świadczenia wynosi minimum 8,70 zł/h. W obecnym stanie prawnym zawarcie umowy zlecenia pomiędzy skarżącym a Urzędem Miasta i Gminy B. ramach wykonywania prac społecznie-użytecznych nie może być zrealizowane bowiem taka forma zatrudnienia nie została przewidziana przez ustawodawcę. Również kwestionowana stawka godzinowa nie znajduje uzasadnienia w obecnym stanie prawnym, gdyż wynika wprost z ww. przepisów. Końcowo organ odwoławczy podniósł, że skarżący rejestrując się kolejny raz, jako osoba bezrobotna, miał pełną świadomość uprawnień i obowiązków wynikających z posiadania tego statusu, a nieuzasadniona odmowa podjęcia prac społecznie użytecznych jest równoznaczna z rezygnacją z przynależności do kategorii osób bezrobotnych i korzystania z dobrodziejstw wynikających z posiadanego statusu. Dodatkowo organ poinformował, że sprawa podlegania ubezpieczeniu zdrowotnemu może być rozwiązana zgodnie z art. 2 i art. 54 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych z dnia 27 sierpnia 2004 r. (Dz. U. z 2004 r., nr 210, poz. 2135). J. D. zaskarżył opisaną wyżej decyzję Wojewody Z. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, uznając ją za krzywdzącą. Podniósł, że Wojewoda w ogóle nie wziął pod uwagę złożonego przez niego pisma, w którym domagał się podwyższenia przez Urząd Miejski stawki godzinowej za wykonywanie prac społecznie użytecznych z kwoty 8 zł do 13,57 zł. Podkreślił, że nie uchyla się od prac społecznie użytecznych, o czym świadczy fakt przyjęcia skierowania do tych prac oraz złożenia wniosku, w którym podał, czego oczekuje od Burmistrza B. , czyli podwyższenia stawki oraz zawarcia umowy zlecenia na wykonywanie tych prac. Ponadto skarżący opisał swoją trudną sytuację oraz oświadczył, że cały czas jest aktywny, podwyższa swoje kwalifikacje, robi kursy w celu podjęcia pracy i nie uchyla się od żadnej pracy. Jednocześnie wniósł o przywrócenie statusu osoby bezrobotnej oraz ubezpieczenia zdrowotnego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Z. wniósł o jej oddalenie oraz utrzymał swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ustanowiony w ramach prawa pomocy profesjonalny pełnomocnik skarżącego w piśmie z dnia 21 stycznia 2022 r. zarzucił organom obu instancji naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. poprzez niezastosowanie tych przepisów i uznanie, że stan faktyczny został dokładnie wyjaśniony w sytuacji, gdy nie podjęto wszelkich niezbędnych działań w tym celu, zwłaszcza nie ustalono czy stan zdrowia skarżącego pozwalał na podjęcie prac społecznie użytecznych. Ponadto pełnomocnik zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na uznaniu, że odmowa podjęcia prac była nieuzasadniona w sytuacji gdy w odwołaniu skarżący wskazuje na kłopoty zdrowotne. Jednocześnie z akt sprawy wynika, że skarżący już wcześniej miał problemy ze zdrowiem, co w pełni uzasadniało skierowanie skarżącego przez urząd pracy na badania lekarskie celem ustalenia, czy nie nastąpiło u niego pogorszenie stanu zdrowia uniemożliwiające podjęcie pracy w 2021 roku. Dodatkowo pełnomocnik zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj. 33 ust. 4 pkt 3 lit. c ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy poprzez nieprawidłowe zastosowanie, a przez to przyjęcie, że ustalony stan faktyczny wypełnia hipotezę wyrażoną w tej normie, tj. że skarżący odmówił bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy. Mając powyższe na uwadze pełnomocnik wniósł o uchylenie w całości decyzji organu II instancji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w całości stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wedle pełnomocnika, warunkiem zastosowania przez organ art. 33 ust. 4 pkt 3 lit. c ustawy o promocji zatrudnienia jest wykazanie, że bezrobotny odmówił przyjęcia propozycji pracy, która była pracą odpowiednią i że odmowa ta była bezzasadna. Wbrew twierdzeniom organów, przyczyną odmowy podjęcia pracy społecznie użytecznej przez skarżącego nie była wyłącznie chęć zawarcia umowy zlecenia i uzyskania wyższej stawki godzinowej, ale również stan zdrowia skarżącego. Powyższe wynika bezspornie ze złożonego odwołania jak również przedmiotowej skargi, w których skarżący wskazuje na problemy zdrowotne związane z poruszaniem się i żołądkiem oraz zażywanie kilku rodzajów leków. Z uwagi na to, że jest to czwarte "odmówienie formy pomocy skarżącemu" przewidziane w ustawie, w aktach sprawy znajduje się dokumentacja medyczna i pisma J. D. z których wynika, że skarżący informował Starostę o swojej ciężkiej sytuacji zdrowotnej, materialnej i życiowej. Tymczasem organ I instancji tę okoliczność pominął oraz wskazał, że skarżący w dniu odbierania skierowania nie zgłaszał żadnych przeciwskazań zdrowotnych, co jednak, w ocenie pełnomocnika, nie znajduje potwierdzenia we wcześniej zgromadzonym materiale dowodowym, bowiem organ biorąc pod uwagę upływ czasu od wydania trzeciej decyzji odmownej, powinien skierować skarżącego na badania lekarskie celem ustalenia czy obecnie jest on w stanie wykonywać jakiekolwiek prace. W tej sytuacji należy uznać, że po stronie skarżącego nie było braku woli czy też zaniechania. Istnieje zaś potrzeba wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy zwłaszcza w zakresie ustalenia tego czy stan zdrowia pozwalał skarżącemu w 2021 r. i później na podjęcie wyznaczonej pracy. Organy obu instancji nie zbadały czy odmowa podjęcia przez skarżącego prac społecznie użytecznych była faktycznie bezzasadna. Oprócz konieczności wykazania, że proponowana bezrobotnemu praca czy też forma pomocy jest odpowiednia, organy administracji zobowiązane były także do badania zasadności odmowy przyjęcia tego zatrudnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. 2021 r. poz. 2095 ze zm.) w związku z wystąpieniem przesłanek w przepisie tym wymienionych. Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W toku tej kontroli, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm. dalej: "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W świetle powyższego, odnosząc się do zawartego w skardze wniosku o "przywrócenie statusu osoby bezrobotnej", należy wyjaśnić, że sąd administracyjny nie zastępuje organów administracji publicznej w merytorycznym rozstrzyganiu spraw administracyjnych, a zatem nie jest uprawniony do przywracania statusu bezrobotnego osobom, które ten status utraciły, gdyż należy to do kompetencji właściwych organów administracji. Sądowa kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, a także z mocy art. 135 p.p.s.a. poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, doprowadziła Sąd do uznania, że akty te odpowiadają prawu. Przedmiotem skargi jest decyzja Wojewody Z. utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji o pozbawieniu skarżącego statusu osoby bezrobotnej z powodu niepodjęcia, po skierowaniu, prac społecznie użytecznych. Podstawę materialnoprawną wymienionych decyzji stanowił art. 33 ust. 4 pkt 8 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2020 r., poz. 1409 ze zm., określanej dalej jako: "ustawa o promocji zatrudnienia"). Zgodnie z tym przepisem starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego, który po skierowaniu nie podjął szkolenia, przygotowania zawodowego dorosłych, stażu, wykonywania prac, o których mowa w art. 73a (prac społecznie użytecznych), lub innej formy pomocy określonej w ustawie; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od następnego dnia po dniu skierowania na okres wskazany w pkt 3, tj.: a) 120 dni w przypadku pierwszej odmowy, b) 180 dni w przypadku drugiej odmowy, c) 270 dni w przypadku trzeciej i każdej kolejnej odmowy. W okolicznościach niniejszej sprawy organy obu instancji prawidłowo stwierdziły, że skarżący nie podjął się wykonania prac społecznie użytecznych do których został skierowany, co determinowało konieczność wydania decyzji w oparciu o art. 33 ust. 4 pkt 8 ww. ustawy. Należy w tym miejscu wyjaśnić, czego zdaje się nie odczytał właściwie pełnomocnik skarżącego, że rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie zostały wydane na podstawie powołanego wyżej art. 33 ust. 4 pkt 8 ustawy, który co prawda w swojej treści odsyła do art. 33 ust. 4 pkt 3, lecz tylko w zakresie ustalania okresów karencji na jakie osoba bezrobotna ma zostać pozbawiona statusu bezrobotnego. Skoro zaskarżone w sprawie rozstrzygnięcia nie zostały wydane na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 3 lit. c, a jedynie w związku z odesłaniem wskazanym w art. 33 ust. 4 pkt 8, określały okres na jaki skarżący został pozbawiony statusu osoby bezrobotnej stosownie do art. 33 ust. 4 pkt 3 lit. c – czyli 270 dni, to w tej sytuacji brak było podstaw do uwzględnia zgłoszonego przez pełnomocnika skarżącego zarzutu dotyczącego naruszenia tego ostatniego przepisu, poprzez nieprawidłowe zastosowanie i przyjęcie, że skarżący odmówił bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy. Oznacza to, że organy rozstrzygając w niniejszej sprawie nie miały obowiązku badania, czy proponowana skarżącemu forma pomocy była odpowiednia, ani też nie musiały oceniać zasadności odmowy przyjęcia tej pomocy. Kwestionowany przepis art. 33 ust. 4 pkt 3 lit. c miał zastosowanie w sprawie jedynie w zakresie ustalenia okresu na jaki skarżący został pozbawiony statusu osoby bezrobotnej. Z bezspornych ustaleń organu wynika, że skarżący został zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy w S. jako osoba bezrobotna w dniu 1 czerwca 2020 r. Następnie w dniu 9 marca 2021 r. otrzymał skierowanie na prace społecznie użyteczne - w charakterze robotnika gospodarczego - organizowane przez Gminę B. . Do skierowania została dołączona informacja o prawach i obowiązkach osoby kierowanej do pracodawcy. Pod wskazaną informacją znajduje się oświadczenie skarżącego, że przyjął do wiadomości wyznaczony dzień 16 marca 2021 r., jako termin stawiennictwa w PUP celem poinformowania o podjęciu lub przyczynach rezygnacji z określonej w skierowaniu pracy (k. 234). Jak wynika z dokonanych na skierowaniu adnotacji strona nie stawiła się osobiście u pracodawcy (pozycja 15). Jako powód odmowy przyjęcia prac społecznie użytecznych wskazano żądanie przez stronę umowy zlecenia (pozycja 18), które zostało zgłoszone przez skarżącego w załączonym piśmie z dnia 11 marca 2021 r. (data wpływu do Urzędu Miejskiego w B. W powołanym piśmie skarżący jednoznacznie oświadczył, że podejmie prace na które został skierowany, jeżeli otrzyma umowę zlecenia i zostanie podwyższona stawka godzinowa z tytułu ich wykonywania. Po zawiadomieniu o wszczęciu postępowania skarżący wniósł do organu kolejne pismo z dnia 19 marca 2021 r., w którym wskazał, że nie uchyla się od prac społecznie użytecznych, a swoje żądania związane ze skierowaniem na prace społecznie użyteczne przedstawił we wniosku do Burmistrza Gminy B. któremu to organowi zarzucił jednocześnie brak podwyższenia stawek godzinowych oraz zawarcia umowy zlecenia. Analiza wyjaśnień skarżącego składanych w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego prowadzi do wniosku, że skarżący jako przyczynę odmowy podjęcia prac społecznie użytecznych wskazywał brak zawarcia z nim umowy zlecenia oraz brak podwyższenia stawki godzinowej z tytułu wykonywania tych prac, co wynika z treści złożonych przez niego pism, odpowiednio z dnia 11 marca 2021 r. (data wpływu do organu) oraz z 19 marca 2021r. Również w odwołaniu oraz w skardze do Sądu skarżący jednoznacznie oświadczał, że nie uchyla się od prac społecznie użytecznych, lecz ich podjęcie uzależniał od spełnienia żądań, które zgłosił Burmistrzowi B. w pierwszym piśmie z dnia 11 marca 2021 r. dołączonym do skierowania, a dotyczących podpisania umowy zlecenia z pracodawcą oraz podwyższenia stawki godzinowej. W świetle powołanych okoliczności faktycznych twierdzenia pełnomocnika skarżącego, zawarte w piśmie z dnia 21 stycznia 2022 r., jakoby organy błędnie ustaliły stan faktyczny sprawy, bowiem przyczyną odmowy podjęcia prac społecznie użytecznych przez skarżącego nie była wyłącznie chęć zawarcia umowy zlecenia i uzyskania wyższej stawki godzinowej, ale również stan zdrowia skarżącego, który wskazywał na problemy zdrowotne, nie zasługują na uwzględnienie. Ustalenia organów co do rzeczywistej przyczyny odmowy podjęcia przez skarżącego prac społecznie użytecznych znajdują oparcie w materiale dowodowym zgromadzonym w aktach administracyjnych. Ponadto, wbrew przekonaniu pełnomocnika skarżącego, zgłaszane w innych, wcześniejszych postępowaniach kłopoty skarżącego ze zdrowiem, nie uzasadniały skierowania skarżącego przez urząd pracy na badania lekarskie celem ustalenia, czy nie nastąpiło u niego pogorszenie zdrowia uniemożliwiające podjęcie przez niego pracy w 2021 r., tym bardziej, że jak wynika z uzasadnienia decyzji organu I instancji, skarżący przyjmując skierowanie na prace społecznie użyteczne nie sygnalizował kłopotów ze zdrowiem. Skarżący konsekwentnie, nawet w uzasadnieniu wniesionej skargi, oświadczył, że od wykonywania prac się nie uchyla, kwestionując jedynie formę zatrudnienia, stawkę wynagrodzenia oraz sposób ich zorganizowania. Zgodzić się należy ze stanowiskiem organu, że skoro ustawa o promocji zatrudnienia nie reguluje kwestii formy zatrudnienia w ramach wykonywania prac społecznie użytecznych, zatem za pozbawione podstaw prawnych należy uznać domaganie się przez skarżącego, aby prace te realizowane były na podstawie umowy w formie oczekiwanej przez skarżacego. Z kolei odnosząc się do kwestii wynagrodzenia z tytułu wykonywania prac społecznie użytecznych podkreślenia wymaga, że została ona uregulowana w art. 73a pkt 3 ww. ustawy, w którym wskazano, że z tego tytułu osobie bezrobotnej przysługuje świadczenie w wysokości nie niższej niż 6 zł za każdą godzinę wykonywania prac społecznie użytecznych. Świadczenie to podlega waloryzacji na zasadach określonych w art. 72 ust. 6. Jak wynika z dołączonego do akt sądowych sprawy o sygn. II SA/Sz 869/21 pisma Zastępcy Dyrektora Departamentu Funduszy przy Ministerstwie Rodziny i Polityki Społecznej z dnia 21 stycznia 2022 r., w okresie od 1 czerwca 2020 r. do 31 maja 2021 r., którego dotyczy niniejsze postępowanie, za każdą godzinę wykonywania prac społecznie użytecznych przysługiwało świadczenie w wysokości nie niższej niż 8,70 zł, na którą to stawkę prawidłowo wskazały organy w zaskarżonych rozstrzygnięciach. W tej sytuacji za nieuzasadnione prawnie należało uznać żądanie skarżącego podwyższenia stawki godzinowej z tytułu wykonywania tych prac. Jak już wyżej wskazano, niepodjęcie, po skierowaniu, prac społecznie użytecznych pociąga za sobą - w myśl art. 33 ust. 4 pkt 8 ustawy - pozbawienie statusu bezrobotnego - od następnego dnia po dniu skierowania. W rozpoznawanej sprawie następnym dniem po dniu skierowania był dzień 10 marca 2021 r. Od tego też dnia skarżący został pozbawiony statusu bezrobotnego na okres 270 dni, bowiem na taki okres pozbawia się bezrobotnego statusu bezrobotnego w przypadku czwartej odmowy (art. 33 ust. 4 pkt 3 lit. c ustawy). Stosownie bowiem do art. 33 ust. 4h ustawy o promocji zatrudnienia, do ustalenia okresu, na który następuje pozbawienie statusu bezrobotnego, uwzględniane są łącznie wszystkie odmowy, niepodjęcia oraz przerwania form aktywizacji, o których mowa w ust. 4 pkt 3, 3a, 7, 8, 11 i 12 ww. ustawy. Podsumowując należy stwierdzić, że postępowanie zostało przeprowadzone w sposób zgodny z regułami procedury administracyjnej określonymi w art. 7 oraz w art. 77 k.p.a. Przy wydaniu zaskarżonej decyzji organ właściwie ocenił zebrany materiał dowodowy, w tym zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy oraz zastosował art. 33 ust. 4 pkt 8 ustawy o promocji zatrudnienia. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł o oddaleniu skargi, jako niezasadnej.