II SA/Sz 870/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz po rozpoznaniu w dniu 4 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. F. i L. F. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z ich skargi na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. B. F. i L. F. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., Nr [...] wydaną w postępowaniu odwoławczym w sprawie nakazu rozbiórki tymczasowego obiektu handlowego, zrealizowanego samowolnie bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę, w miejscowości M. przy ul. [...] , na działce nr [...] Skarżący wnieśli jednocześnie o wstrzymanie "egzekucji" zaskarżonej decyzji, która ich zdaniem opera się na nieadekwatnej kwalifikacji postępowania, mylnej interpretacji tożsamości obiektu, czyniąc decyzję niezgodną z obowiązującym prawem. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przedmiotowy wniosek o wstrzymanie egzekucji, Sąd potraktował jako żądanie objęcia skarżących ochroną tymczasową, jaką jest instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji przez sąd administracyjny na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.". Stosownie do powołanego przepisu, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia jest zamknięty. Ustawodawca szczegółowo i rygorystycznie wyznaczył podstawy wstrzymania wykonania decyzji, uzależniając tę możliwość od wykazania, stosowną argumentacją wnioskodawcy, istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie może więc stanowić skutecznej argumentacji wniosku odwołanie się skarżących do zarzutów stawianych decyzji na wstępnym etapie sprawy sądowoadministracyjnej, gdyż mogą one zostać poddane ocenie przez sąd wyłącznie przy merytorycznym rozpoznaniu samej skargi. Przy badaniu przedmiotowego wniosku i argumentów strony sąd winien dodatkowo rozważyć z urzędu, czy nie zachodzą inne okoliczności uzasadniające wniosek. Mając na uwadze charakter przedmiotowej decyzji Sąd uznał, że choć wniosek skarżących nie zawiera trafnego uzasadnienia, to zachodzą przesłanki wskazane w treści powołanego wyżej przepisu z art. 61 § 3 P.p.s.a. Należy mieć na względzie, że rozbiórka obiektu budowlanego, niezależnie od jego wielkości i wartości materialnej, przed zakończeniem sprawy sądowoadministracyjnej ze swej istoty wiąże się z potencjalnym niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienia NSA: z dnia 10 kwietnia 2014 r., sygn. akt II OSK 862/14, opubl. w Lex nr 1461908; z dnia 20 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 779/12, opubl. w Lex nr 1356247). Kierując się powyższym Sąd uznał, że wykonanie decyzji o nakazie rozbiórki opisanego w decyzji pawilonu handlowego przed rozpoznaniem skargi może łączyć się z niebezpieczeństwem powstania szkody lub trudnych do odwrócenia skutków dla inwestora (skarżących). Z tych względów, Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak na wstępie.