II SA/Sz 872/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Strzelecka- Kuligowska po rozpoznaniu w dniu 18 października 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. K. na pismo Rektora Uniwersytetu/Politechniki/Akademii z dnia [...] r., znak: [...] w przedmiocie wyrażenia zgody na przedłużenie postępowania wyjaśniającego postanawia: odrzucić skargę W. K. w dniu 14 sierpnia 2019 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na decyzję Rzecznika Dyscyplinarnego Uniwersytetu S. oraz Rektora Uniwersytetu S. o przedłużeniu postępowania wyjaśniającego. Uzasadniając skargę Skarżący wyjaśnił między innymi, że pismem z dnia 26 lipca 2019 r. został poinformowany przez Rzecznik Dyscyplinarną Uniwersytetu S. o przedłużeniu działań wyjaśniających do dnia 5 listopada 2019 r. w sprawie skarg studentów na styl prowadzenia zajęć. Podstawą decyzji Rzecznik Dyscyplinarnej było wydanie zgody przez Rektora Uniwersytetu S. pismem z dnia 18 lipca 2019 r. na przedłużenie tych działań. W odpowiedzi na skargę Rektor Uniwersytetu/Politechniki/Akademii wniósł o jej odrzucenie. Rektor wskazał, że Skarżący zakwestionował pismo Rektora Uniwersytetu S. z dnia 18 lipca 2019 r., znak: [...]. [...] w przedmiocie wyrażenia zgody na przedłużenie postępowania wyjaśniającego na okres trzech miesięcy, tj. do dnia 5 listopada 2019 r., które dotyczy Skarżącego. Organ zauważył, że Skarżący zakwestionował de facto czynność materialno-techniczną mieszczącą się we władztwie Rektora Uniwersytetu S. z racji sprawowanej funkcji, która nie jest decyzją administracyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje : Skarga jest niedopuszczalna. Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej zwana "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Ramy tej kontroli zakreśla przepis art. 3 § 2 P.p.s.a. stanowiąc, że kontrola działalności publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w K.p.a., postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2018 r., poz. 508 ze zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Ponadto, na podstawie art. 3 § 3 P.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których sądową kontrolę przewidują przepisy ustaw szczególnych, a stosownie do art. 4 P.p.s.a. rozstrzygają również spory kompetencyjne między wymienionymi w tym przepisie organami. W świetle powyższego, sądy administracyjne są zatem właściwe wyłącznie do rozpatrywania skarg w sprawach określonych w powołanych wyżej przepisach. Wskazane regulacje prawne określają właściwość rzeczową sądów administracyjnych w sprawowaniu kontroli nad działalnością organów administracji publicznej. Kontrola ta obejmuje w szczególności orzekanie w sprawach skarg na indywidualne akty administracyjne. Przedmiotem skargi w rozpoznawanej sprawie jest pismo Rektora Uniwersytetu/Politechniki/Akademii z dnia 18 lipca 2019 r., skierowane do Rzecznika Dyscyplinarnego Uniwersytetu S. w sprawie wyrażenia zgody na przedłużenie postępowania wyjaśniającego, które to pismo Skarżący potraktował jako decyzję administracyjną. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że decyzją administracyjną w rozumieniu art. 104 K.p.a. jest akt administracyjny stanowiący przejaw woli administracyjnych w państwie organów, wydany na podstawie powszechnie obowiązującego prawa administracyjnego lub finansowego, o charakterze władczym i zewnętrznym, rozstrzygający konkretną sprawę, konkretnie określonej osoby fizycznej lub prawnej w postępowaniu unormowanym przez przepisy proceduralne (por. uzasadnienie uchwały Izby Cywilnej i Administracyjnej Sądu Najwyższego z dnia 5 lutego 1988 r., III AZP 1/88, opubl. OSPiKA 1989, Nr 3, poz. 59). W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest natomiast pogląd, że pisma zawierające rozstrzygnięcie w sprawie załatwionej w drodze decyzji są decyzjami, pomimo nieposiadania w pełni formy przewidzianej w art. 107 § 1 K.p.a, jeżeli tylko zawierają minimum elementów niezbędnych dla zakwalifikowania ich jako decyzji (por. wyrok NSA z dnia 20 lipca 1981 r., sygn. SA 1163/81). Jednocześnie za minimum elementów decyzji administracyjnej traktuje się cztery składniki, takie jak: oznaczenie organu, adresata decyzji, czyli strony, rozstrzygnięcie i podpis osoby uprawnionej do jej wydania. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że zaskarżone pismo nie może zostać potraktowane jako decyzja administracyjna, jak to określił skarżący w treści skargi. W tym zakresie wymaga przede wszystkim podkreślenia, że zaskarżone pismo nie może być uznane za decyzję administracyjną, gdyż nie stanowi ono władczego przejawu woli organu administracji publicznej rozstrzygającego konkretną sprawę w stosunku do zindywidualizowanej osoby i wydanego z zachowaniem określonej procedury jurysdykcyjnej. Wyjaśnić również trzeba, że kontrola sądu administracyjnego w sprawach dyscyplinarnych dopuszczalna jest tylko wtedy, gdy przepis szczególny tak stanowi. Pogląd ten jest akceptowany zarówno w orzecznictwie sądów administracyjnych, jak i w doktrynie postępowania sądowoadministracyjnego (por. postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 lipca 2008 r., sygn. akt II SAB/Wa 71/08, z dnia 7 czerwca 2011 r., sygn. akt II SAB/Wa 75/11, z dnia 16 grudnia 2011 r., z dnia 2 września 2016 r., sygn. akt VIII SA/Wa 559/16, orzeczenia dostępne w Internetowej Bazie Orzeczeń NSA ww.orzeczenia.nsa.gov.pl. Stosownie do treści art. 279 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2018 r. poz. 1668), postępowanie dyscyplinarne toczy się przed komisjami dyscyplinarnymi i jest dwuinstancyjne. Od orzeczenia komisji dyscyplinarnej, o której mowa w art. 279 pkt 1, stronom przysługuje odwołanie do komisji dyscyplinarnej przy ministrze. Z kolei, od prawomocnego orzeczenia komisji dyscyplinarnej przy ministrze stronom służy odwołanie do Sądu Apelacyjnego w Warszawie - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych. Do odwołania stosuje się przepisy Kodeksu postępowania cywilnego dotyczące apelacji. Od orzeczenia sądu apelacyjnego nie służy skarga kasacyjna (art. 295 ust. 2 ww. ustawy). Zauważyć należy, że przepisy ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce nie poddają kontroli sądu administracyjnego żadnego stadium postępowania dyscyplinarnego lub czynności związanych z takim postępowaniem. Co więcej - z przywołanych przepisów tej ustawy wynika, że od prawomocnego orzeczenia odwoławczej komisji dyscyplinarnej przysługuje odwołanie do właściwego sądu apelacyjnego - sądu pracy i ubezpieczeń społecznych, zatem sprawy dotyczące postępowania dyscyplinarnego wobec nauczyciela akademickiego należą do właściwości sądu powszechnego. W tym stanie rzeczy uznać należy, że skarga w jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 P.p.s.a.