II SA/Sz 878/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Mysiak po rozpoznaniu w dniu 27 października 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. D. na czynność materialno – techniczną Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie pozostawienia wniosku bez rozpoznania p o s t a n a w i a: odrzucić skargę W dniu [..] r. G. D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, za pośrednictwem organu skargę na pismo Z[..] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [..] z dnia [...] r. nr WIK [ ..] wydane na podstawie art. 64 § 2 Kpa, pozostawiające wniosek skarżącego bez rozpoznania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Stosownie do treści art. 3 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej P.p.s.a, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej obejmując orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz poglądem doktryny, poinformowanie wnioskodawcy o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania nie stanowi decyzji administracyjnej. Jest to czynność materialno - techniczna, o której należy poinformować stronę, nie powoduje ona bowiem żadnych skutków zarówno materialno - prawnych jak i procesowych. Pozostawienie podania bez rozpoznania nie jest odmową wszczęcia postępowania ani umorzeniem postępowania, tylko pozostawieniem podania bez dalszego rozpatrzenia wobec braku pewnych składników podania wymaganych przez prawo, a określonych także w wezwaniu skierowanym do wnoszącego, z odpowiednim pouczeniem. Pozostawienie podania bez rozpoznania oznacza stwierdzenie przez organ administracji publicznej (w drodze sporządzenia odpowiedniej adnotacji), że podanie zawiera wadę określoną w art. 64 Kpa i że wskutek tego stało się ono bezskuteczne z mocy prawa. Pozostawienie sprawy bez rozpoznania nie należy zatem do kategorii spraw wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1 do 8 P.p.s.a., na które może być wniesiona skarga do sądu administracyjnego. Tym samym, wniesienie skargi na tego typu czynność jest niedopuszczalne. Nie oznacza to jednak, iż strona postępowania jest w takiej sytuacji pozbawiona możliwości poddania kontroli sądowej tej formy działania organów administracji. W każdym wypadku zawiadomienia osoby o pozostawieniu podania bez rozpoznania, służy jej, gdy zarzuca organowi naruszenie prawa polegające na bezczynności, zażalenie do organu wyższego stopnia, a w przypadku gdy ono nie zostanie uwzględnione - skarga na bezczynność organu do sądu administracyjnego. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.