II SA/Sz 878/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Kłosowski po rozpoznaniu w dniu 8 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z jej skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odpłatności za pobyt w domu pomocy społecznej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji J. W. pismem z dnia [...]r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] , utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji w sprawie ustalenia odpłatności za pobyt M. H. w domu pomocy społecznej. Jednocześnie skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując, że decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa i wbrew zasadom logicznego rozumowania o faktach, a jej realizacja stanowi znaczącą dolegliwość dla rodziny skarżącej. W związku z powyższym niewłaściwe byłoby, aby wraz z rodziną ponosiła konsekwencje błędnych decyzji organów administracji. J. W. podkreśliła, że ze względu na wysokie obciążenia kredytowe bieżące koszty utrzymania jej rodziny pokrywane są z kredytu w rachunku, czyli tzw. debetu. W tej sytuacji realizacja przedmiotowej decyzji spowodowałaby konieczność zaciągnięcia dalszych zobowiązań kredytowych na pokrycie zaległych płatności (od daty wadliwej decyzji SKO) oraz bieżących płatności na rzecz pobytu jej mamy w domu pomocy społecznej. Zdaniem skarżącej, utrzymanie w obrocie prawnym wadliwej decyzji i jej wyegzekwowanie naraziłoby ją i jej rodzinę na dodatkowe koszty związane z oprocentowaniem zadłużenia na poziomie około 12 % w stosunku rocznym. Poniesione z tego tytułu koszty byłyby nie do odzyskania, nawet w przypadku uchylenia decyzji, po rozpoznaniu przedmiotowej skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej P.p.s.a., wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanką wstrzymania wykonania rozstrzygnięcia w oparciu o cytowany wyżej przepis jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, przez co należy rozumieć sytuację, gdy szkoda (majątkowa, a także niemajątkowa) nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/2004). Warunkiem wydania przez Sąd postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. Wnioskujący musi dokładnie przytoczyć okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, gdyż od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie Sądu (postanowienie NSA z dnia 7 kwietnia 2005 r., sygn. akt II OZ 201/2005). Nie wystarcza przy tym jedynie złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania orzeczenia. W związku z powyższym wniosek dla uznania jego zasadności powinien zostać poparty stosowną argumentacją, a w przypadku zagrożeń o charakterze majątkowym odpowiednią dokumentacją dotyczącą sytuacji finansowej lub majątkowej wnioskodawcy. Mając powyższe na względzie stwierdzić należy, że J. W. nie uprawdopodobniła, iż wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje nieodwracalne skutki, jak również tego, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że skarżąca jest jedną z osób zobowiązanych do ponoszenia częściowej odpłatności za pobyt swojej mamy w domu pomocy społecznej, a wysokość ponoszonej przez nią odpłatności została ustalona w kwocie [...] zł miesięcznie. Z akt administracyjnych wynika natomiast, że rodzina skarżącej składa się z czterech osób, a dochód jej rodziny (ustalony w oparciu o wywiad środowiskowy z dnia [..] r.) wynosi [...] zł. W uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji brak jest danych dotyczących aktualnej sytuacji majątkowej i finansowej skarżącej, co utrudnia ocenę, czy uiszczenie ustalonej przez organ opłaty rodzi skutki, o jakich mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Zarzut skarżącej dotyczący naruszenia prawa nie jest wystarczający do zastosowania przez sąd ochrony tymczasowej, ponieważ na tym etapie postępowania sąd nie bada zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Na wnioskodawcy spoczywa obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi dokonać oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca w złożonym wniosku nie wykazała, że niezastosowanie ochrony tymczasowej spowoduje znaczną szkodę, czy trudne do odwrócenia skutki. Także z okoliczności sprawy nie wynika, aby brak postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, powodował niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków w rozumieniu tego przepisu. Skutki spełnienia świadczeń pieniężnych są bowiem odwracalne. Dlatego też w przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji, skarżąca nie poniesie szkody, albowiem wówczas winien nastąpić zwrot należności lub jej rozliczenie. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało postanowić, jak na wstępie.