II SA/Sz 879/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Renata Bukowiecka - Kleczaj po rozpoznaniu w dniu 16 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. L. - poprzednio A. W. – Z. i H. L. - poprzednio Z. W. – Z. na uchwałę Rady Miejskiej w Barlinku nr XXI/163/2025 z dnia 25 września 2025 r. w przedmiocie rozpatrzenia skargi na działalność Burmistrza Barlinka postanawia: odrzucić skargę A. L. - poprzednio A. W. – Z. (k-38 akt sprawy) i H. L. – poprzednio Z. W. – Z. (k-38 akt sprawy), dalej jako "skarżący", pismem z dnia 31 października 2025 r. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na uchwałę Rady Miasta nr [...] z dnia 25 września 2025 r. w przedmiocie rozpatrzenia skargi na działalność Burmistrza B.. Zarządzeniem z-cy Przewodniczącego Wydziału II Sądu z dnia 24 listopada 2025 r. skarżący zostali wezwani do uzupełnienia braków formalnych skargi, w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi (stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a.) poprzez podpisanie osobiście egzemplarza skargi zawartego w aktach sprawy (w siedzibie Sądu) lub nadesłanie do akt skargi podpisanej własnoręcznym podpisem. Doręczenie skarżącym ww. wezwań nastąpiło w dniu 16 grudnia 2025 r., a tym samym 7-dniowy termin do wykonania powyższego zobowiązania upłynął z dniem 23 grudnia 2025 r. W wyznaczonym terminie, ani dotychczas, powyżej opisane zobowiązanie Sądu nie zostało wykonane. W piśmie procesowym z dnia 5 stycznia 2025 r. skarżący oświadczyli, że cofają skargę w całości. Skarżący wyjaśnili, że faktycznym problemem jest brak gminnej drogi dojazdowej. W związku z tym podtrzymywanie skargi skarżący uznają za niecelowe i zamierzają działać na poziomie lokalnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143 tj.), zwanej dalej "p.p.s.a", skarżący może cofnąć skargę, a cofnięcie skargi wiąże sąd. Cofnięcie skargi może zostać uznane za niedopuszczalne przez sąd, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowało utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Z kolei, stosownie do art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. W związku z cofnięciem skargi przez skarżących wyjaśnić należy, że merytoryczne rozpatrzenie wniosku o cofnięcie skargi i umorzenie postępowania sądowego może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga została wniesiona skutecznie. Natomiast, gdy skarga dotknięta jest brakami uniemożliwiającymi nadanie jej dalszego biegu podlega odrzuceniu. Nie może bowiem zostać skutecznie cofnięta skarga, która nie została skutecznie wniesiona (por.: postanowienie NSA z dnia 3 stycznia 2008 r., sygn. akt. I OSK 1829/07). W niniejszej sprawie skarżący cofnęli skargę zawierającą braki formalne. Stosownie do treści art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Jednym z takich wymogów jest podpisanie pisma przez stronę albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika (art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a.). Zgodnie z treścią art. 49 § 1 p.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienia lub poprawienia w terminie siedmiu dni, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Skarga, której braków formalnych nie uzupełniono w wyznaczonym terminie podlega odrzuceniu przez sąd (art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a). Tym samym niniejsza skarga jako nieskuteczna z przyczyn formalnych nie wszczęła postępowania sądowoadministracyjnego. Nie można go było zatem umorzyć mimo cofnięcia skargi. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a., orzeczono jak na wstępie.