II SA/Sz 88/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska,, Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Alicja Poznańska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 4 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi J. P. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pozbawienia prawa do uposażenia I. uchyla zaskarżony rozkaz personalny oraz poprzedzający rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w S. nr [...] z dnia [...] r., II. zasądza od Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. na rzecz skarżącego J. P. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] r. Komendant Miejski Policji (KMP) w S. pozbawił podinsp. J. P. prawa do uposażenia za okres od 7 maja 2018 r. do dnia 5 czerwca 2018 r. w związku z nieprawidłowym wykorzystaniem zwolnienia lekarskiego. W odwołaniu od powyższego rozstrzygnięcia J. P. wniósł o stwierdzenie jego nieważności z uwagi na wydanie orzeczenia bez rzetelnego, obiektywnego zbadania sprawy z naruszeniem większości norm i zasad postępowania. W ocenie skarżącego, całokształt działań i zaniechań organu w trakcie postępowania uznać należy za stronnicze, pozbawione chęci zachowania obiektywizmu i poszanowania jego zdrowia. Kwestionowane orzeczenie organ oparł jedynie na notatce służbowej zastępcy KMP w S., nie przeprowadzając innych czynności dowodowych, przy czym w żaden sposób nie wykazał aby jego zachowanie utrudniało mu powrót do zdrowia. Organ skupił się jedynie na elementach etyki zawodowej, która może być rozpatrywana w postępowaniu dyscyplinarnym, jednocześnie uznając, że drogi do osiągnięcia celu zwolnienia lekarskiego mogą być różne i niekonieczne prowadzące przez udział w imprezach towarzyskich wśród policjantów, nie wykluczając możliwości udziału w innych imprezach towarzyskich. Skarżący podkreślił, że zadaniem organu w niniejszym postępowaniu było wykazanie, że kwestionowana czynność utrudniała mu powrót do zdrowia, czego nie zdołał wykazać przedstawiając jedynie ocenę jego zachowania z pominięciem zasady obiektywizmu. Podejmując wybiórczą i tendencyjną interpretację przepisów, myląc zalecenia lekarskie z nakazem danego zachowania, organ wykazał rzekomą nieprawidłowość wykorzystania zwolnienia lekarskiego, pomimo, że skarżący nigdy nie został zapoznany z pismami, wytycznymi, interpretacjami prawnymi dotyczącymi wykorzystania zwolnień lekarskich i w dobrej wierze realizował wskazówki lekarskie. Komendant Policji w S. w postępowaniu odwoławczym, rozkazem personalnym nr [...] wydanym w dniu [...] r. w oparciu o przepis art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 z późn.zm., dalej jako "k.p.a.") utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Komendant Wojewódzki Policji wskazał, że postępowanie wobec J. P. wszczęte zostało w dniu 8 czerwca 2018 r. w celu wykonania dyspozycji przepisu art. 121 e ust. 3 oraz ust. 13 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2017 r., poz. 2067 z późn.zm.), zgodnie z którym, jeżeli w wyniku kontroli zostanie ustalone nieprawidłowe wykorzystanie zwolnienia lekarskiego, policjant traci prawo do uposażenia za cały okres zwolnienia. Natomiast podstawę wszczęcia postępowania stanowiła notatka służbowa dotycząca stwierdzenia nieprawidłowego wykorzystania zwolnienia lekarskiego przez policjanta. Z jej treści wynikało, że w dniu [...] r. w S. przy ul. [...] w restauracji "[...]" J. P. uczestniczył w imprezie pożegnalnej byłego funkcjonariusza Komendy Miejskiej Policji w S.. Zdaniem autorów notatki takie zachowanie nie licuje z powagą sprawowanej przez funkcjonariusza funkcji, nie służąc również prawidłowemu kształtowaniu postaw etycznych w Policji. W złożonym w dniu [...] r. raporcie J. P. przedstawił swój pogląd dotyczący prawidłowości wykorzystania zwolnienia lekarskiego podkreślając, że zawarte w notatce służbowej sformułowania są nieprecyzyjne, nierzetelne i subiektywne. Jego zdaniem obecność na imprezie towarzyskiej mieściła się w zakresie zaleceń lekarskich i ukierunkowana była na spełnienie celu zwolnienia lekarskiego. Skarżący zawarł także pytanie dotyczące możliwości udziału w sprawowaniu kultu religijnego, spotkaniu grup religijnych, spotkaniach rodzinnych, przyjacielskich, czy jazdy na rowerze lub inne formy aktywności sportowej, jeżeli czynności te wynikają z zaleceń lekarskich. Mając na uwadze ustalony stan faktyczny oraz mające zastosowanie w niniejszej sprawie przepisy ustawy o Policji, Komendant wywiódł, że nie jest kompetentny do oceny stanu zdrowia policjanta, stąd też nie podjął się próby analizy zasadności orzeczenia czasowej niezdolności do pracy, badając jedynie, zgodnie z przysługującą kompetencją, prawidłowość wykorzystania zwolnienia lekarskiego przez funkcjonariusza. I tak zachowanie skarżącego nie zasługuje na akceptację, ponieważ nie sposób przyjąć, że spotkanie w gronie, od którego niejako skarżący został zwolnieniem lekarskim odsunięty z powodów zdrowotnych, a więc nie tylko od czynnego pełnienia służby, realizacji obowiązków ale również od środowiska, współpracowników czyli wszystkich czynników mogących mieć wpływ na stan zdrowia [...], jest nakazem lekarskim. Zalecenie lekarskie nie może być traktowane wybiórczo i sposób jego spędzania zależeć tylko od woli pacjenta. Takiego zachowania w trakcie zwolnienia lekarskiego organ nie może popierać, ponieważ sprzyjałoby kształtowaniu się w świadomości innych funkcjonariuszy dowolności z jego korzystania. Prowadzone zgodnie zasadami Kodeksu postępowaniu administracyjnego oraz przepisami ustawy o Policji postępowanie, wykazało, że ujawnione w sprawie okoliczności nie pozostawiały wątpliwości, że zwolnienie lekarskie wykorzystane zostało przez funkcjonariusza w nienależyty sposób. Nie ulega wątpliwości, że podczas zwolnienia lekarskiego policjant zwolniony jest z obowiązku świadczenia służby oraz wykonywania innych związanych z nią czynności. Jednakże okoliczność zamieszczenia na druku zaświadczenia lekarskiego adnotacji, że "chory może chodzić" nie oznacza, że policjant przebywający na zwolnieniu lekarskim może traktować okres zwolnienia lekarskiego jako czas wolny od służby, którym może swobodnie dysponować. Taki zapis upoważnia go jedynie do wykonywania zwykłych czynności życia codziennego, np. zrobienia zakupów żywnościowych, udania się na zabieg, czy kontrolę lekarską. Okres spowodowanej chorobą niezdolności do służby ma służyć leczeniu i nie może być traktowany jako równoważny okresowi urlopu wypoczynkowego, urlopu bezpłatnego, czy innych dni wolnych od służby, w których to okresach policjant decyduje o sposobie spędzania wolnego czasu. Sytuacja, w której policjant, przebywając na zwolnieniu lekarskim wykonuje dowolne czynności, tj. uczestniczy w imprezie towarzyskiej, zdaniem Komendanta, nie mieści się w katalogu pojęcia "należytego korzystania ze zwolnienia lekarskiego" i powołanie się na zalecenie lekarskie, co do spotkań towarzyskich, czy uczestnictwa w obiedzie nie jest równoważne z nakazem uczestnictwa w tym konkretnym spotkaniu, w gronie tych osób. Takie dowolne podejście do okresu zwolnienia od zajęć służbowych z powodu choroby oznacza brak lojalności wobec pracodawcy i współpracowników, obciążonych w tym czasie dodatkowymi obowiązkami służbowymi. Za niezgodne z celem zwolnienia uznać należy postępowanie, które w powszechnym odczuciu jest nieodpowiednie i może nasuwać wątpliwości, co do rzeczywistego stanu zdrowia. Podczas zwolnienia lekarskiego wystawionego przez lekarza [...] potencjalnie dopuszczalne może być uczestnictwo w zaleconych przez niego formach (spotkaniach), jednakże rzeczone z spotkanie z dnia 18 maja 2018 r. wykracza poza formułę terapeutyczną a udział w nim skarżącego uznać należy za niestosowny. Odnosząc się do uwag zawartych w raporcie policjanta organ wyjaśnił, że przyczyną wszczęcia przedmiotowego postępowania administracyjnego była notatka służbowa z dnia [...] r. o opisanej już treści, a podejmowane działania wynikały ze wskazań ustawodawcy, co do trybu postępowania w przypadku podejrzenia nieprawidłowego wykorzystania zwolnienia lekarskiego przez funkcjonariusza Policji. Komendant nie zgodził się z argumentacją skarżącego, aby jego udział w imprezie towarzyskiej był zalecony przez lekarza wystawiającego zwolnienie lekarskie i był częścią planu terapeutycznego. Za chybioną uznał również argumentację, że celem niniejszego postępowania jest zamykanie go w domu oraz ograniczanie jego praw i wolności, czy też utrudnianie powrotu do zdrowia, ponieważ w interesie służby jest jedynie przeprowadzenie postępowania w zakresie stwierdzenia prawidłowości wykorzystania zwolnienia lekarskiego. Nie znalazł również podstaw do uwzględnienia wniosku o przesłuchanie wskazanych przez skarżącego osób na okoliczność treści złożonych przez nich oświadczeń, wyjaśniając, że okoliczności, które miałyby zostać udowodnione pozostają bez wpływu na wyjaśnienie stanu faktycznego i załatwienie prowadzonej sprawy. Podobnie nie zaistniały przesłanki do umorzenia postępowania oraz przesłuchania lekarza prowadzącego jak też przeprowadzenia opinii biegłego lekarza. Opisany rozkaz personalny Komendanta Policji w S. J. P. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, zarzucając mu naruszenie: - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy rozkazu personalnego organu I instancji mimo, iż został wydany z rażącym naruszeniem przepisów prawa, tj.: - art. 121e ust. 3 ustawy o Policji przez błędne zastosowanie i nieuzasadnione orzeczenie o utracie prawa do uposażenia za cały okres zwolnienia lekarskiego mimo, że nie doszło do nieprawidłowego jego wykorzystania, - art. 121e ust. 3 i ust. 7 ustawy o Policji poprzez błędną wykładnię i nieprawidłowe zastosowanie, w szczególności uznanie, że spożycie okolicznościowego obiadu w gronie kolegów z pracy i przełożonych jest wykorzystywaniem zwolnienia lekarskiego w sposób niezgodny z jego celem, w sytuacji, gdy schorzenie skarżącego policjanta było schorzeniem o podłożu [...] a nie fizycznym, a skarżący zgodnie z treścią orzeczenia i zaleceniami mógł chodzić i nie powinien unikać kontaktów z tymi osobami, - art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. poprzez niezebranie i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego, a w konsekwencji niedokonanie oceny znaczenia i wartości wszystkich istotnych dowodów dla toczącej się sprawy, w szczególności: niewyjaśnienie z jakiego rodzaju chorobą mamy do czynienia w konkretnym przypadku; niewyjaśnienie, czy z uwagi na stwierdzoną przez lekarza chorobę, zachowanie policjanta utrudniało mu powrót do zdrowia i pełni sił; pominięcie dowodu z zeznań świadków wskazanych przez skarżącego w toku postępowania (w tym w szczególności zeznań lekarza prowadzącego) i zawnioskowanych przez niego innych dowodów w tym w szczególności dowodu z opinii biegłego, który miał ustalić faktyczny wpływ zachowania policjanta na proces leczenia i terapię. W oparciu o powyższe funkcjonariusz wniósł o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego oraz poprzedzającego go rozkazu personalnego organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W motywach skargi, skarżący przywołując orzecznictwo sądów administracyjnych wywiódł, że w sytuacji, gdy organ zamierza wykazywać fakt nieprawidłowego wykorzystania zwolnienia lekarskiego, to w pierwszej kolejności winien ustalić rodzaj choroby oraz, czy czynności podejmowane przez policjanta kolidują lub choćby utrudniają pełny powrót do zdrowia. Tymczasem organy w niniejszej sprawie nie podjęły nawet próby wykazania, że jego udział w uroczystym obiedzie, w trakcie przebywania na zwolnieniu lekarskim, kolidował z zaleceniami terapii, czy też utrudnił powrót do zdrowia. Z treści orzeczeń można wywnioskować, że jedyną i główną podstawą uznania, że jego udział w obiedzie uznać należy za nieprawidłowe wykorzystanie zwolnienia lekarskiego był fakt, że współuczestnicy mogli poczuć się urażeni jego obecnością, co mogło spowodować rozluźnienie dyscypliny oraz spadek motywacji do pracy innych policjantów z Komendy Miejskiej Policji w S.. Tymczasem skarżący pojawił się na rzeczonym obiedzie po uprzedniej konsultacji z lekarzem prowadzącym, swój udział w spotkaniu ograniczył do spożycia obiadu i wrócił do domu, chociaż spotkanie trwało do późnych godzin nocnych. W toku postępowania organy nie podjęły żadnej próby wyjaśnienia wszelkich okoliczności istotnych z punktu widzenia jego odpowiedzialności. To skarżący wykazał w tym względzie inicjatywę składając szereg wniosków dowodowych, których organy nie uwzględniły, tj.: o przesłuchanie świadków - uczestników spotkania, lekarza prowadzącego oraz dopuszczenie opinii biegłego z zakresu [...]. W ocenie skarżącego wnioski te są niezwykle istotne, gdyż zmierzają wprost do wyjaśnienia istotnych dla sprawy okoliczności. Tym samym organ nie zebrał i nie rozpatrzył całego materiału dowodowego (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.), a w konsekwencji nie dokonał oceny znaczenia i wartości wszystkich istotnych dowodów dla toczącej się sprawy (art. 80 k.p.a). Z uwagi na powyższe okoliczności nie było żadnych podstaw do ustalenia, że skarżący wykorzystał zwolnienie w sposób nieprawidłowy, a tym samym utrata uposażenia za ten okres jest nieuzasadniona. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Przedmiotem skargi jest rozkaz personalny Komendanta Policji w S., mocą którego utrzymano w mocy rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w S. o pozbawieniu skarżącego prawa do uposażenia za okres zwolnienia lekarskiego, tj. od dnia od dnia 7 maja2018 r. do dnia 5 czerwca 2018 r. Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia, a także – z mocy art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." – rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji pod kątem powyższego kryterium wykazała, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Przypomnieć w tym miejscu należy, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd rozstrzyga- w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a.- w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowił art. 121e ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2019 r. poz. 161 ze zm.). Stosownie do tego przepisu, prawidłowość orzekania o czasowej niezdolności do służby z powodu choroby, prawidłowość wykorzystania zwolnienia lekarskiego, spełnienie wymogów formalnych zaświadczeń lekarskich oraz oświadczenie policjanta, o którym mowa w art. 121c ust. 1 pkt 3, może podlegać kontroli (ust. 1). W myśl ust. 2 art. 121e ustawy kontrolę przeprowadzają: 1) komisje lekarskie podległe ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych - w zakresie prawidłowości orzekania o czasowej niezdolności do służby z powodu choroby oraz prawidłowości wykorzystania zwolnienia lekarskiego; 2) przełożony policjanta właściwy w sprawach osobowych - w zakresie prawidłowości wykorzystania zwolnienia lekarskiego i spełnienia wymogów formalnych zaświadczeń lekarskich oraz w zakresie oświadczenia policjanta, o którym mowa w art. 121c ust. 1 pkt 3. Jeżeli w wyniku kontroli zostanie ustalone nieprawidłowe wykorzystanie zwolnienia lekarskiego, policjant traci prawo do uposażenia za cały okres zwolnienia (ust. 3), przy czym ustawodawca w ust. 7 przesądził, że kontrola prawidłowości wykorzystania zwolnień lekarskich polega na ustaleniu, czy policjant w okresie orzeczonej niezdolności do służby, w tym sprawowania osobistej opieki nad dzieckiem lub innym członkiem rodziny, nie wykorzystuje zwolnienia lekarskiego w sposób niezgodny z jego celem, a w szczególności czy nie wykonuje pracy zarobkowej. Ustalony przez organy stan faktyczny sprawy w oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że dniu 18 maja 2018 r. skarżący przebywający na zwolnieniu lekarskim uczestniczył w spotkaniu towarzyskim zorganizowanym w związku z przejściem na emeryturę kolegi – byłego policjanta. Istota sporu miedzy stronami sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy zasadnie organy uznały, że uczestnictwo skarżącego w ww. spotkaniu, podczas trwania zwolnienia lekarskiego, stanowi o wykorzystaniu zwolnienia lekarskiego niezgodnie z jego celem. Skarżący zakwestionował sposób wyjaśnienia tej okoliczności w należyty sposób, z czym należy się zgodzić. Nie budzi wątpliwości Sądu, że zasadniczym celem zwolnienia lekarskiego jest uzyskanie przez chorego pełnej sprawności i zdolności do pracy (służby), a zatem postępowanie organu prowadzone w trybie art. 121e ustawy o Policji powinno być ukierunkowane na wykazanie, że podjęte przez skarżącego zajęcie w okresie nieobecności w służbie kolidowało właśnie z tym celem. Przy ustaleniu ewentualnej nieprawidłowości w wykorzystywaniu zwolnienia lekarskiego, nie należy jednak abstrahować od rodzaju schorzenia czy niesprawności, jaką stwierdzono u pacjenta i w związku z której istnieniem, udzielono zwolnienia od służby. Każda choroba może bowiem wymagać innego zachowania pacjenta i innego postępowania. Oznacza to więc, że każdy przypadek należy badać w sposób indywidualny, nie opierając się wyłącznie na ogólnych założeniach (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 5 maja 2016 r. sygn. akt II SA/Wa 1395/15, wyrok dostępny w Internecie na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W sprawie będącej przedmiotem rozpoznania za przedwczesne należy uznać stanowisko organów, które nie badając indywidualnych okoliczności tej konkretnej sprawy – przyjęły, że już sam fakt udziału skarżącego w spotkaniu towarzyskim przesądza o wykorzystywaniu zwolnienia lekarskiego w sposób niezgodny z jego przeznaczeniem. Z takim stanowiskiem nie sposób się jednak zgodzić tym bardziej, że jest ono wynikiem przekonań organów nie zaś efektem wiedzy uzyskanej ze źródeł, którym fachowości w tej materii nie można odmówić. Znajdujące się w aktach sprawy zaświadczenie sporządzone na druku ZUS ZLA potwierdza, że skarżący – przebywając na zwolnieniu lekarskim w okresie od 7 maja 2018 r. do 5 czerwca 2018 r. – mógł chodzić. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego niespornie wynika, że skarżący uczestniczył w spotkaniu towarzyskim w dniu18 maja 2018 r. zorganizowanym przez byłego policjanta w związku z jego przejściem na emeryturę. Skarżący przyszedł na spotkanie około godz. 18.00, następnie zjadł obiad, odbył kilka rozmów z kolegami, po czym, pożegnawszy się z organizatorem spotkania wyszedł. W ocenie skarżącego, jego obecność na spotkaniu nie mogła wpłynąć negatywnie na proces leczenia, ponieważ skonsultował możliwość udziału w spotkaniu z lekarzem prowadzącym, nie spożywał alkoholu a swoim zachowaniem nie naruszył żadnych zaleceń czy reguł obowiązujących przy leczeniu schorzeń [...]. Skarżący zarzucał również organowi, że nie przesłuchał lekarza prowadzącego oraz nie dopuścił dowodu z opinii biegłego z zakresu psychiatrii. W ocenie Sądu, mając na uwadze przepis art. 121e ustawy o Policji jak i podniesione przez skarżącego okoliczności, pozbawienie prawa do uposażenia wymagało przede wszystkim uprzedniego wyjaśnienia zakresu zaleceń lekarskich, zakresu podjętych czynności niezwiązanych z procesem leczenia, jak i ich wpływu na leczenie oraz na powrót do zdrowia w kontekście rodzaju choroby, na jaką cierpi skarżący. Materiał dowodowy zebrany w sprawie nie pozwala na takie ustalenia, zaś uzasadnienie zaskarżonych decyzji sprowadzające się w istocie do stwierdzenia, że uczestnictwo skarżącego w ww. spotkaniu było obiektywnie niewłaściwe i świadczy o braku lojalności wobec przełożonego i współpracowników nie może stanowić podstawy do pozbawienia skarżącego prawa do uposażenia za cały okres zwolnienia lekarskiego. Organy nie zwróciły uwagi w postępowaniu zakończonym wydaniem zaskarżonych rozkazów personalnych, że ustawodawca przewidział otwarty katalog środków dowodowych stanowiąc również, że jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. Zatem to do organów będzie należała decyzja, z których środków dowodowych skorzysta. Niewątpliwie odpowiedzi na stawiane w omawianym zakresie pytania mógłby udzielić lekarz, którego adnotacje z przebiegu choroby i oraz zaleceń skarżący załączył do odwołania, jednakże organ nie uznał z niewiadomych powodów za właściwe przeprowadzenie dowodu z przesłuchania lekarza. Organ w żaden sposób nie weryfikował informacji przedstawianych przez skarżącego co do przebiegu choroby i prowadzenia terapii tylko z uporem godnym lepszej sprawy skupił się na walorach etycznych wykorzystywania zwolnienia w taki sposób, jak to uczynił skarżący. Tymczasem wyłącznie ocena etyczna postawy policjanta przebywającego na zwolnieniu lekarskim oraz analiza semantyczna pojęcia "wykorzystywania zwolnienia lekarskiego w sposób niezgodny z jego celem", jak również zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego podważa zasadność stanowiska organów o istnieniu przesłanki warunkującej pozbawienie policjanta ww. prawa do uposażenia. Ustalenia organu są dalece niewystarczające do formułowania tak kategorycznych rozstrzygnięć. Zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej wyrażoną w art. 7 k.p.a. i uzupełnioną postanowieniami art. 77 § 1 i 80 k.p.a., na organach administracji publicznej ciąży obowiązek podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, w tym w sposób wyczerpujący zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego celem wykazania, że dana okoliczność została udowodniona. Organy w przedmiotowej sprawie nie sprostały powyższym obowiązkom. W konsekwencji obie decyzje zostały wydane z uchybieniem przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co obliguje do ich uchylenia. Ponownie rozpoznając sprawę organy zobligowane będą do zbadania wszelkich okoliczności niezbędnych do oceny prawidłowości wykorzystania zwolnienia lekarskiego mając na uwadze powyższe rozważania Sądu i stosownie do tych ustaleń podejmą rozstrzygnięcie w sprawie, ustosunkowując się w oparciu o wiedzę fachową do twierdzeń skarżącego o braku negatywnego wpływu udziału w ww. spotkaniu towarzyskim na proces leczenia. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a., orzekł o uchyleniu zaskarżonego rozkazu personalnego Komendanta Policji w S. oraz poprzedzającego go rozkazu personalnego organu pierwszej instancji.