II SA/Sz 880/07

Dnia 7 lutego 2008 roku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Henryk Dolecki Sędzia NSA Mirosława Włodarczak-Siuda Protokolant Beata Radomska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lutego 2008 roku sprawy ze skargi H. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zezwolenia na czasowe zajęcie pasa drogowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu 21 listopada 2006 r. H P prowadząca Zakład Elektromechaniczny Serwis taksometrów, kas fiskalnych i wag w Świnoujściu złożyła do Prezydenta Miasta Świnoujścia wniosek o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego o powierzchni 0,11 m2 w okresie od 21 listopada 2006 r. do 31 grudnia 2012 r. - w celu ustawienia słupków wskaźnikowych dla "bazy drogowej" w Ś w pasie drogowym ul. (...). Prezydent Miasta decyzją z dnia (...), nr (...), działając na podstawie art. 39 ust. 3, art. 40 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2004 r., Nr 204, poz. 2086 z późn. zm.) oraz przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 1 czerwca 2004 r. w sprawie określenia warunków udzielania zezwoleń na zajęcie pasa drogowego (Dz. U. Nr 140, poz. 1481) i Uchwały Nr (...) Rady Miasta z dnia (...) oraz art. 104 i 107 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071) zezwolił wnioskodawczyni na czasowe zajęcie pasa drogowego na drodze powiatowej ul. (...) w Ś, w celu umieszczenia 16 sztuk słupków wskaźnikowych dla "Bazy drogowej" w okresie od 21.11.2006r. do dnia 31.12.2012 r. Organ I instancji określił w decyzji opłatę za umieszczenie w pasie drogowym słupków wskaźnikowych w wysokości 2. 233 zł (1 m2 x 1m.kw x 2233 dni = 2.233), którą należy uiścić w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja ustalająca jej wysokość stała się ostateczna. Organ I instancji określił ogólne warunki zajęcia pasa drogowego odnośnie zasad utrzymywania słupków wskaźnikowych (w pasie drogowym), zasad dokonywania zmian w danych objętych wnioskiem, zasad obowiązujących w przypadku upływu terminu zajęcia pasa drogowego, uprawnień zarządcy drogi do kontroli zajmowanego pasa drogowego, zasad postępowania wobec stwierdzenia złego stanu technicznego (zniszczenia) słupków wskaźnikowych. Nadto organ I instancji ustalił, że zajmujący pas drogowy nie ma prawa przekazać uprawnień wynikających z niniejszego zezwolenia na rzecz osób trzecich, pod rygorem natychmiastowego cofnięcia zezwolenia. Jednocześnie organ zastrzegł w decyzji możliwość cofnięcia zezwolenia w sytuacji naruszenia obowiązków określonych w zezwoleniu, w szczególności w przypadku nieterminowego uiszczenia opłaty, wykorzystywania pasa drogowego w sposób niezgodny z wydanym zezwoleniem oraz w sytuacji, gdy stan techniczny umieszczonych urządzeń zagraża bezpieczeństwu lub gdy lokalizacja słupków wskaźnikowych jest niezgodna z przedłożonym planem sytuacyjnym. A także organ I instancji pouczył w decyzji, ze w przypadku niedotrzymania warunków w zezwoleniu przez zajmującego pas drogowy (powiększenie powierzchni, przedłużenie terminu zajęcia) zostanie pobrana kara pieniężna zgodnie z art. 40 ust. 12 pkt. 2 i 3 ustawy o drogach publicznych. Organ I instancji działając na podstawie art. 107 § 4 kpa, w związku z uwzględnieniem całości wniosku, odstąpił od uzasadnienia zezwolenia. H P. wniosła odwołanie od ww. decyzji stwierdzając, że decyzja ta narusza przepisy prawa tj. art. 40 ust. 2 ,5 ,13 ,13 a, art. 40 d ust. 1 ustawy o drogach publicznych, art. 4 ust. 13, 17, art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 2001 r. Prawo o miarach (Dz. U. Nr 63, poz. 636 z późno zm.), rozporządzenia z dnia 12 stycznia 2005 r. w sprawie tworzenia punktów legalizacyjnych, Uchwały Nr (...) Rady Miasta Ś z dnia 25 marca 2004 r. oraz art. 6 do art. 14 procedury administracyjnej. Odwołująca wniosła o uchylenie poszczególnych warunków zezwolenia na zajęcie pasa drogowego tj. w przedmiocie opłaty za zajęcie pasa drogowego oraz zapisu, że zajmujący pas drogowy nie ma prawa przekazywać uprawnień wynikających z niniejszego zezwolenia na rzecz osób trzecich z rygorem natychmiastowego cofnięcia zezwolenia, a także zapisu o możliwości cofnięcia zezwolenia w przypadku nieterminowego uiszczenia opłaty jako niezgodnego z art. 40 d ust. 1 ustawy o drogach publicznych. H P wskazała, że we wniosku o zezwolenie na zajęcie pasa drogowego, zgodnie z art. 40 ust. 2 pkt 4 ustawy o drogach publicznych, określiła okres zajęcia na 6 lat i 41 dni i opłata za umieszczenie słupków wskaźnikowych powinna być naliczona w oparciu o stawkę podaną w § 5 ust. 1 pkt 2 Uchwały Rady Miasta Ś (ww.) tj. 0,30 zł za m2. Strona podniosła także w odwołaniu, że zgodnie art. 4 ust. 13, 17, art. 17 ust. 1 ustawy Prawo o miarach i rozporządzenia z dnia 12 stycznia 2005 r. w sprawie tworzenia punktów legalizacyjnych - "Baza drogowa" służy do wykonywania czynności kontroli metrologicznych przyrządów pomiarowych w utworzonym przez Prezesa Głównego Urzędu Miar punkcie legalizacyjnym. Uprawnionym do wykonywania czynności legalizacyjnych taksometrów elektronicznych, czyli sprawdzania prawidłowości wskazań na podstawie "Bazy drogowej" jest delegowany Inspektor Obwodowego Urzędu Miar. Zakład Elektromechaniczny Serwis taksometrów, kas fiskalnych i wag jest zajmującym pas drogowy, czyli wnioskodawcą, administratorem i właścicielem "Bazy drogowej", zaś użytkownikiem jest Obwodowy Urząd Miar - osoba trzecia. Samorządowe kolegium Odwoławcze , po rozpatrzeniu odwołania H P, decyzją z dnia (...), nr (...) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Jako podstawę rozstrzygnięcia organ II instancji wskazał art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 40 ust 1, ust. 2 pkt 2, ust. 3, ust. 5, ust 10 i ust. 11, ust. 13 a ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych oraz § 140 ust. 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430) i § 1 pkt 2, § 5 pkt 2 Uchwały Rady Miasta Ś. z dnia (...) (Dz. Urz. Woj. Zachodniopomorskiego Nr 33, poz. 613). W uzasadnieniu decyzji organ II instancji wskazał, że w myśl art. 40 ust. 1 - 13 a ustawy o drogach publicznych zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi, w drodze decyzji administracyjnej. Zezwolenie dotyczy : 1) prowadzenia robót w pasie drogowym, 2) umieszczania w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego, 3) umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam, 4) zajęcia pasa drogowego na prawach wyłączności w celach innych niż wymienione w pkt 1 - 3. Opłatę za zajęcie pasa drogowego w celu, o którym mowa w art. 40 ust. 2 pkt 1 i 4 ww. ustawy, ustala się jako iloczyn liczby metrów kwadratowych zajętej powierzchni pasa drogowego, stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego i liczby dni zajmowania pasa drogowego, przy czym zajęcie pasa drogowego przez okres krótszy niż 24 godziny jest traktowane jak zajęcie pasa drogowego przez 1 dzień. Z kolei opłatę za zajęcie pasa drogowego w celu, o którym mowa w art. 40 ust. 2 pkt 2 ww. ustawy, ustala się jako iloczyn liczby metrów kwadratowych powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy urządzenia i stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego pobieranej za każdy rok umieszczenia urządzenia w pasie drogowym, przy czym za umieszczenie urządzenia w pasie drogowym lub na drogowym obiekcie inżynierskim przez okres krótszy niż rok opłata obliczana jest proporcjonalnie do liczby dni umieszczenia urządzenia w pasie drogowym lub na drogowym obiekcie inżynierskim. Nadto organ II instancji wyjaśnił, że zajęcie pasa drogowego o powierzchni mniejszej niż 1 m2 lub powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy obiektu budowlanego lub urządzenia mniejszej niż 1 metr jest traktowane jak zajęcie 1 m2 pasa drogowego. Następnie organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 40 ust. 13 i 13 a ww. ustawy termin uiszczenia opłaty, o której mowa w art. 40 ust. 3 oraz kary o której mowa w art. 40 ust. 12 wynosi 14 dni od dnia, w którym decyzja ustalająca ich wysokość stała się ostateczna, z zastrzeżeniem ust. 13 a, w myśl którego opłatę roczną, o której mowa w ust. 5, za pierwszy rok umieszczenia urządzenia w pasie drogowym uiszcza się w terminie określonym w ust. 13, a za lata następne w terminie do dnia 15 stycznia każdego roku z góry za dany rok. W dalszej części uzasadnienia organ II instancji wskazał, że w przedmiotowej sprawie termin zapłaty opłaty za zajęcie pasa drogowego został prawidłowo ustalony w oparciu o art. 40 ust. 13 ustawy o drogach publicznych. Natomiast sposób zapłaty opłaty za zajęcie pasa drogowego, o którym mowa w art. 40 ust. 13a w/w ustawy, dotyczy opłaty za zajęcia pasa drogowego w celu umieszczania w nim urządzeń infrastruktury technicznej nie związanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego. Organ II instancji wyjaśnił dalej, że zgodnie z § 140 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transporty i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1992r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie infrastrukturę techniczną nie związaną z drogą stanowią w szczególności: 1) linie elektroenergetyczne wysokiego i niskiego napięcia oraz linie telekomunikacyjne, 2) przewody kanalizacyjne nie służące do odwodnienia drogi, gazowe, ciepłownicze i wodociągowe, 3) urządzenia wodnych melioracji, 4) urządzenia podziemne specjalnego przeznaczenia, 5) ciągi transportowe. Nadto, zgodnie z art. 143 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.), przez budowę urządzeń infrastruktury technicznej rozumie się budowę drogi oraz wybudowanie pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią przewodów lub urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych, ciepłowniczych, elektrycznych, gazowych i telekomunikacyjnych. Dlatego też, zdaniem organu II instancji, słupki wskaźnikowe, które umieszczone będą w pasie drogowym drogi powiatowej, nie stanowią urządzeń infrastruktury technicznej. Organ II instancji nie zgodził się z twierdzeniem strony, iż jakoby "baza drogowa" służy do wykonywania czynności kontroli metrologicznych, albowiem z przywołanych przez odwołującą przepisów, w szczególności rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 12 stycznia 2005r. w sprawie tworzenia punktów legalizacyjnych wynika, że baza drogowa to odcinek pomiarowy o długości co najmniej 1.000 m wyznaczony z błędem nieprzekraczającym (+/-) 0,05 % długości lub inne równorzędne stanowisko pomiarowe lub przyrząd pomiarowy umożliwiające wyznaczenie błędów wskazań długości pierwszego odcinka drogi oraz następnych odcinków drogi przewidzianych dla taksometru (...), co jednak nie przesądza, że podmiot, który legitymuje się decyzją zezwalającą na prowadzenie punktu legalizacyjnego, posiada przymiot organu uprawnionego do przeprowadzania kontroli metrologicznej, gdyż zgodnie z ustawą o miarach takie uprawnienie przysługuje organom administracji miar. Podsumowując organ II instancji wskazał w uzasadnieniu, że opłata za zajęcie pasa drogowego drogi powiatowej za umieszczenie w pasie drogowym słupków sygnalizacyjnych tj. urządzeń nie stanowiących urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego ustalona została w sposób prawidłowy na podstawie cytowanej w podstawie prawnej Uchwały Rady Miasta - § 5 ust. 2 pkt 2. Od powyższej decyzji H P. wniosła do Sądu skargę, w której podniosła zarzut nieprawidłowego zastosowania stawki do obliczenia opłaty określonej w § 5 ust. 2 pkt. 2 Uchwały z dnia 25 marca 2004r. z uwagi na przepis art. 40 ust. 2 pkt 2 ustawy o drogach publicznych i treść § 1 pkt 2 ww. Uchwały. Zdaniem skarżącej opłata za zajęcie pasa drogowego w tej sprawie winna zostać obliczona na podstawie art. 40 ust. 2 pkt 2 ww. ustawy i § 3 ust. 2 pkt b ww. Uchwały. Ponadto skarżąca podała, że organ I instancji jedynie ogólnie wskazał podstawę rozstrzygnięcia tj. art. 39 ust. 3 i art. 40 ustawy o drogach publicznych bez wyszczególnienia w decyzji, który ustęp i punkt artykułu 40 znalazł zastosowanie w sprawie. Z kolei organ II instancji jako podstawę orzeczenia wskazał art. 40 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 oraz ust. 3, 5, 10, 11 i 13 a, a także § 1 pkt 2 ww. Uchwały i też § 5 pkt 2 Uchwały, zaś w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wyjaśnił, że przedmiotowe słupki wskaźnikowe nie stanowią urządzeń infrastruktury technicznej i zasadnym jest zastosowanie w sprawie § 5 ust. 2 pkt 2 Uchwały Nr (...). Według skarżącej przepis art. 40 ust. 2 pkt. 2 ustawy o drogach publicznych i § 1 pkt 2 Uchwały Rady Miasta Ś (ww.) uzasadniają zastosowanie, przy obliczaniu opłaty za zajęcie pasa drogowego, § 3 ust. 2 pkt b, a nie jak wskazał organ II instancji § 5 ust. 2 pkt 2 Uchwały, bowiem ten przepis odnosi się do art. 40 ust. 2 pkt 4, który dotyczy zajęcia pasa drogowego na prawach wyłączności w celach innych niż wymienione w art. 40 ust. 2 pkt 1-3 ustawy o drogach publicznych. Skarżąca zwróciła uwagę na fakt, że organ II instancji nie ustosunkował się w decyzji do zarzutów odwołania w kwestii zapisu w punkcie 6 zezwolenia z dnia (...), w którym organ I instancji wprowadził zakaz cedowania uprawnień wynikających z zezwolenia na rzecz osób trzecich, jak również organ II instancji nie ustosunkował się do twierdzeń strony o niezgodności zapisu ujętego w punkcie II ppkt 1 zezwolenia z art. 40 d ust. 1 ustawy o drogach publicznych. W odpowiedzi na skargę organ II instancji zajął dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje. Przeprowadzona kontrola zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem doprowadziła Sąd do uznania, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze naruszyło przepisy prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uwzględniając skargę Sąd stwierdził jednak, że nie wszystkie podniesione w niej zarzuty okazały się trafne. Przedmiotem badanego rozstrzygnięcia stało się orzeczenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymujące w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia (...), nr (...) zezwalającą H P na zajęcie pasa drogowego o powierzchni 0,11 m2 w okresie od 21 listopada 2006 r. do 31 grudnia 2012 r., celem ustawienia słupków wskaźnikowych służących do prowadzenia przez skarżącą działalności gospodarczej "bazy drogowej" w ramach Zakładu Elektromechanicznego Serwis taksometrów, kas fiskalnych i wag w (...). Jako podstawę prawa materialnego wydania decyzji oraz obliczenia opłaty za udzielone zezwolenie Kolegium wskazało art. 39 ust. 3, art. 40 ust. 1, ust. 2 pkt 2, ust. 3, ust. 5, ust. 10, ust. 11 i ust. 13a ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2086 ze zm.), §1 pkt 2, §5 ust. 2 pkt 2 Uchwały Nr (...)Rady Miasta z (...). (Dz. Urz. Woje. Zachodniopomorskiego Nr 33 poz. 613) oraz §140 ust. 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430). W złożonej skardze H P m.in. zakwestionowała prawidłowość powołanych przez organ przepisów prawa jak i zasadność naliczenia opłaty w oparciu o §5 ust. 2 pkt 2 w/w Uchwały Rady Miasta Badając zasadność tych zarzutów, w pierwszej kolejności należy zauważyć, że zgodnie z art. 107 § 1 kpa, obowiązkiem organu jest podanie w decyzji podstawy prawnej jej wydania. Przytaczając podstawę prawną organ administracji publicznej winien wskazać przede wszystkim te przepisy prawa, na których oparł swe rozstrzygnięcie. Przy czym winny to być nie tyle przepisy, które organ brał pod uwagę przy rozpoznawaniu sprawy, ale te, które w jego ocenie, znajdują w niej zastosowanie. Przypomnienie tej reguły stało się celowe ze względu na powołane w osnowie zaskarżonej decyzji przepisy ustawy o drogach publicznych oraz sposób wyjaśnienia podstawy prawnej przez Kolegium zawarty w jej uzasadnieniu. Sąd stwierdził, że przywołanie w podstawie prawnej decyzji niektórych z przepisów prawa materialnego było niezasadne, bowiem sam organ odmówił ich zastosowania (art. 40 ust. 2 pkt 2, ust. 5 i ust. 13a ustawy o drogach publicznych oraz §1 pkt 2 Uchwały Rady Miasta nr (...) z dnia (...)). W samym zaś uzasadnieniu decyzji, pomimo przytoczenia treści art. 40 ust. 2 pkt od 1 do 4 ustawy o drogach publicznych, Kolegium podając motywy podjętej decyzji, nie wskazało ostatecznie, który ze stanów opisanych w czterech punktach art. 40 ust. 2 ustawy ma zastosowanie w sprawie. Uchybienia te, natury procesowej, należało ocenić pod kątem ich wagi przy uwzględnieniu treści art. 145 § 1 pkt 1 lic. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), który stanowi, że uwzględnienie skargi z powodu naruszenia przepisów postępowania może nastąpić tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd, iż mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając niniejszą sprawę skład orzekający uznał, że uchybienia te nie miały charakteru istotnego, zaś samo ustalenie wysokości i warunków uiszczenia opłaty za zajęcie przez skarżącą pasa drogowego było prawidłowe. Według H P, zajęcie pasa drogowego poprzez umieszczenie w nim słupków wskaźnikowych dla "bazy drogowej" powinno być uznane jako "umieszczenie w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego" (art. 40 ust. 2 pkt 2). Sąd stanowiska tego nie podzielił. W ocenie Sądu, Samorządowe Kolegium Odwoławcze prawidłowo zinterpretowało treść art. 40 ust. 2 pkt 2 odmawiając uznania słupków wskaźnikowych za urządzenie infrastruktury technicznej niezwiązane z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego. Pomocne i trafne było w tym względzie odwołanie się przez organ do rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U Nr 43, poz. 430). Z §140 ust. 2 w/w rozporządzenia wynika, że urządzeniami infrastruktury technicznej nie związanymi z drogą są w szczególności: linie elektroenergetyczne wysokiego i niskiego napięcia oraz linie telekomunikacyjne, przewody kanalizacyjne nie służące do odwodnienia drogi, gazowe, ciepłownicze i wodociągowe, urządzenia wodnych melioracji, urządzenia podziemne specjalnego przeznaczenia i ciągi transportowe. Pomimo, że wyliczenie to nie jest enumeratywne, to mimo wszystko pozwala na sklasyfikowanie ich do urządzeń infrastruktury technicznej mającej przede wszystkim na celu zapewnienie określonych dla społeczeństwa usług (mediów) o charakterze podstawowym, powszechnym i umieszczanych ze swej istoty na okres wieloletni. Z tego zapewne powodu prawodawca sformułował specjalne - odrębne uregulowania związane z pobieraniem opłat za ich umieszczeniem w obrębie pasa drogowego. Reasumując, posadowionych przez H P słupków wskaźnikowych służących wyłącznie do prowadzonej przezeń działalności gospodarczej (bazy drogowej), nie można zaliczyć do kategorii urządzeń o których mowa w art. 40 ust. 2 pkt 2 ustawy o drogach publicznych. Skoro wymienionych słupków wskaźnikowych nie można uznać za urządzenia infrastruktury technicznej niezwiązane z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego, niewątpliwie nie stanowią obiektu budowlanego (art. 40 ust. 2 pkt 3) a ich zlokalizowanie nie jest prowadzeniem robót w pasie drogowym (art. 40 ust. 2 pkt 1), to przyjąć należy, że zajęcie pasa drogowego poprzez ich umieszczenie należy uznać jako zajęcie pasa drogowego na prawach wyłączności (art. 40 ust. 2 pkt 4). W przypadku zajęcia pasa drogowego w celu, o którym mowa w art. 40 ust. 2 pkt 4 ustawy, opłatę ustala się jako iloczyn liczby metrów kwadratowych zajętej powierzchni pasa drogowego, stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego i liczy dni zajmowania pasa drogowego, przy czym zajęcie pasa drogowego przez okres krótszy niż 24 godziny jest traktowane jak zajęcie pasa drogowego przez 1 dzień. Na podstawie delegacji ustawowej wynikającej z art. 40 ust. 8, Rada Miasta uchwałą Nr (...) z dnia (...) ustaliła wysokość stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymanie i ochroną dróg. I tak, w myśl §5 ust. 2 pkt 2 w zw. z §1 pkt 4 tejże uchwały, za zajęcie pasa drogowego na prawach wyłączności w celach innych niż wymienione w §1 pkt 1-3, za zajęcie pasta drogowego pod ogórki letnie, stojaki, ekspozycje towarów, wystawi i inne, nap. sprzętu, urządzeń, imprez promocyjnych i inne nie wymienione w ust. 1, ustalono stawkę opłat za każdy dzień zajęcia 1 m2 drogi na poziomie 1 zł. Dokonane przez organy w oparciu o przedstawione regulacje obliczenie opłaty za zajęcie 1 m2 (0,11 m2) drogi przez 2233 dni pomnożone przez stawkę wynoszącą 1 zł dało kwotę 2.233,00 zł i jest ono prawidłowe. Termin uiszczenia opłaty za zajęcie pasa drogowego wynosi 14 dni od dnia, w którym decyzja ustalająca ich wysokość stała się ostateczne, z zastrzeżeniem ust. 13a, który nie ma zastosowania w sprawie, bowiem odnosi się do opłat rocznych o którym mowa w art. 40 ust. 5, tj. opłat za zajęcie pasa drogowego w celu o którym mowa w art. 40 ust. 2 pkt 2 ustawy. Pomimo, iż samo ustalenie wysokości i wymaganego terminu uiszczenia opłaty za zajęcie pasa drogowego było właściwe, organ odwoławczy dopuścił się takich uchybień procesowych, których konsekwencją musiało być uchylenie zaskarżonej decyzji. Rolą organu odwoławczego w postępowaniu administracyjnym jest nie tylko skontrolowanie decyzji organu I instancji, ale także wyjaśnienie stronie wątpliwości prawnych wyrażonych w złożonym odwołaniu i co się z tym wiąże także ustosunkowanie się do wszystkich podniesionych w nim zarzutów zgodnie z wymaganiami określonymi w art. 107 § 3 k.p.a. Nawet jeśli organ odwoławczy zarzuty odwołania uzna za chybione, to w uzasadnieniu decyzji winien wyjaśnić dlaczego nie uznał zasadności argumentów strony. H P w odwołaniu z dnia (...) sformułowała m.in. zarzut naruszenia art. 6 i art. 107 kpa wnosząc o uchylenie pkt I podpunkt 6 decyzji organu I instancji, oraz zarzut naruszenia art. 40d ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz o zmianie niektórych ustaw, żądając usunięcia z zezwolenia zapisu zawartego w pkt II, podpunkcie 1 lit. a. Skarżąca zakwestionowała zawarty w decyzji zapis zakazujący jej prawa przekazania uprawnień wynikających z zezwolenia na rzecz osób trzecich pod rygorem natychmiastowego cofnięcia zezwolenia oraz pouczenie o możliwości cofnięcia zezwolenia w przypadku nieterminowego uiszczenia opłaty. Samorządowe Kolegium Odwoławcze pomimo, iż utrzymało w całości zaskarżoną decyzję organu I instancji, nie odniosło się w ogóle do tych kwestii, co zdaje się wskazywać, iż opisane wyżej zarzuty umknęły uwadze organu. W związku z tym, że rolą sądu administracyjnego jest kontrola działania organów administracji publicznej i nie jest dopuszczalne wkraczanie w ich kompetencje orzecznicze i zastępowanie przy podejmowaniu rozstrzygnięć, które winny być poprzedzone uprzednim rozpoznaniem sprawy obejmującym w szczególności zagadnienia sporne podnoszone przez stronę odwołującą się, konieczne stało się uchylenie zaskarżonej decyzji. Ponownie rozpoznając sprawę Kolegium rozpozna sprawę w pełnym jej zakresie, oceni zasadność żądań przestawionych przez stronę w odwołaniu jednocześnie badając z urzędu prawidłowość całego rozstrzygnięcia sformułowanego przez organu I instancji, zgodnie z art. 77 § 1 i art. 138 kpa, rozważaniom swym dając należyty wyraz w uzasadnieniu odpowiadającym wymogom art. 107 § 3 kpa. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjn wobec stwierdzania naruszenia zaskarżoną decyzją przepisów prawa procesowego (art. 7 i art. 77 § 1 kpa), które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, orzekł jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Orzeczenie w pkt II o kosztach postępowania, obejmujących uiszczony wpis od skargi oraz koszty zastępstwa procesowego, oparto na art. 200 w/w ustawy.