II SA/Sz 882/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder,, Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Protokolant starszy sekretarz sądowy Alicja Poznańska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 29 listopada 2018 r. sprawy ze skargi K. Ż. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Starosty D. z dnia [...] r. nr [...], II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżącego K. Ż. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. 1. Wnioskiem z dnia 28 maja 2017 r. K. Ż. (dalej przywoływany jako: "Skarżący") wystąpił do Starosty [...] o wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu dla sąsiadującego z jego działkami Z. U. L. i P. D. "[...]" s.c. G. i J. K., ul. [...], [...]. 2. Postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] Starosta [...] odmówił Skarżącemu wszczęcia postępowania w sprawie. 3. Rozpoznając zażalenie, S. K. O. w K. postanowieniem wydanym w dniu [...] r., nr [...] utrzymało w mocy rozstrzygnięcie Starosty [...]. 4.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie po rozpoznaniu skargi Skarżącego wyrokiem z dnia 20 grudnia 2017 r. (sygn. akt II SA/Sz 1210/17), uchylił zaskarżone postanowienie Kolegium z dnia [...] r. oraz poprzedzające je postanowienie Starosty wskazując uchybienia Organów, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu postanowienie wydane na podstawie przepisu art. 61 a K.p.a. ma charakter proceduralny. Organ na skutek odmowy wszczęcia postępowania nie prowadzi postępowania administracyjnego i nie rozstrzyga co do jej istoty i tym samym nie może odnosić się do meritum sprawy będącej przedmiotem wniosku Strony. Tymczasem Kolegium w uzasadnieniu rozstrzygnięcia dokonało wykładni prawa materialnego stwierdzając, że nie ma podstaw do wszczęcia postępowania w sprawie wydania decyzji o dopuszczalnych poziomach hałasu, ponieważ tereny wskazanych działek, zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (dalej jako m.p.z.p.) stanowią tereny budownictwa magazynowo -składowego i nie mają określonego dopuszczalnego poziomu hałasu wyrażonego wskaźnikiem LAeqD lub LAeqN. Dokonane ww. ustalenia faktyczne oraz analiza przepisów ustawy Prawo ochrony środowiska mogły natomiast nastąpić wyłącznie po wszczęciu postępowania administracyjnego, po którego przeprowadzeniu Organ stosownie do art. 104 § 1 K.p.a. powinien załatwić sprawę poprzez wydanie decyzji. W tej sprawie merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy zainicjowane wnioskiem Skarżącego nastąpiło w formie postanowienia, a więc z naruszeniem przepisów procedury administracyjnej. 5. Starosta [...] decyzją nr [...], wydaną na podstawie art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm., dalej przywoływana jako: "K.p.a.") w dniu 25 kwietnia 2018 r., orzekł o umorzeniu postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu emitowanego przez Z. U. L. i P. D. "[...]" s.c. G. i J. K., ul. [...], [...]. Organ wyjaśnił, iż tryb postępowania w sprawie ustalenia dopuszczalnego poziomu hałasu, emitowanego przez zakład jest ściśle związany z faktem obowiązywania planu zagospodarowania przestrzennego dla działek sąsiadujących z zakładem, bądź też brakiem obowiązującego m.p.z.p. dla przedmiotowych terenów. Dla działek ewidencyjnych nr [...] oraz [...] obr. [...] miasta D. P.. stanowiących własność K. Ż. obowiązujący m.p.z.p. zatwierdzony uchwałą nr XXXIX/292/97 Rady Miejskiej w Drawsku Pomorskim z dnia 25 kwietnia 1997 r. w sprawie aktualizacji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta Drawsko Pomorskie (Dz.Urz. Woj. koszalińskiego Nr 21, poz. 82) określa przeznaczenie terenu jako "[...] – istniejący teren budownictwa magazynowo-składowego. Możliwość przekształceń funkcjonalnych oraz wprowadzenie funkcji uzupełniającej – mieszkaniowej (wyłącznie dopuszcza się mieszkania dla właścicieli poszczególnych zespołów użytkowych). Możliwość podziału terenu na poszczególne zespoły użytkowe pod warunkiem zapewnienia prawidłowej obsługi komunikacyjnej; podstawą podziału plan koncepcyjny zagospodarowania zaopiniowany przez służby państwowe nadzoru budowlanego. Z podziałów i ew. zainwestowania wyklucza się teren rezerwy komunikacyjnej (dla trasy obejścia południowego)". Tereny określone wskazanym symbolem nie mają określonego dopuszczalnego poziomu hałasu wyznaczonego wskaźnikiem LAeqD lub LAeqN według rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz.U. z 2014 r., poz. 112). Przywołane przepisy nie normują poziomu hałasu na terenach budownictwa magazynowo-składowego, w tym również z wprowadzoną funkcją uzupełniającą mieszkaniową. Prawo dopuszcza wprowadzenie w planach zagospodarowania przestrzennego funkcji mieszanej dla terenu objętego planem. W związku z powyższym ustala się jedną wiodącą funkcję z dopuszczeniem innych funkcji jako uzupełniających przy jednym przeznaczeniu terenu. Na przedmiotowych działkach nie występuje rozgraniczenie terenów przeznaczonych na teren budownictwa magazynowo-składowego od terenu przeznaczonego dla funkcji mieszkaniowej. W związku z powyższym funkcja uzupełniająca nie może "przeważać" nad funkcją podstawową i nie może zmienić podstawowego przeznaczenia terenu. 6. Odwołanie od opisanego rozstrzygnięcia złożył Skarżący zarzucając mu naruszenie: - przepisów prawa materialnego, a w szczególności art. 113 i art. 114 ustawy Prawo ochrony środowiska poprzez błędną wykładnię tych przepisów, - przepisów prawa procesowego, w szczególności art. 105 § 1 K.p.a. polegające na uznaniu, że postępowanie w przedmiotowej sprawie stało się bezprzedmiotowe, podczas, gdy Organ powinien wydać decyzję merytoryczną, - błąd w ustaleniach faktycznych mający istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia i polegający na przyjęciu, że w niniejszej sprawie występuje brak jakichkolwiek ograniczeń w poziomie hałasu emitowanego przez Z. U. L. i P. D. "[...]" s.c. G. i J. K., podczas, gdy dogłębna analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego prowadzi do odmiennych wniosków. W oparciu o powyższe Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i wydanie decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu dla sąsiadującego z jego działkami zakładu "[...]" ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania. 7. S. K. O. w K. decyzją wydaną w dniu [...] r., nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Starosty [...]. Zgadzając się ze stanowiskiem Organu I instancji, Kolegium podało, że miasto D. P. posiada aktualny m.p.z.p., uchwalony uchwałą nr XXXIX/292/97 Rady Miejskiej w Drawsku Pomorskim z dnia 25 kwietnia 1997 r. w sprawie aktualizacji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w związku z czym o tym, czy przedmiotowe tereny zabudowane należą do terenów określonych w art. 113 ust. 2 pkt 1 ustawy, tj. podlegających ochronie akustycznej, decydują jego ustalenia, zgodnie z którymi teren na którym zlokalizowane są ww. nieruchomości oznaczony jest symbolem [...] – tereny budownictwa magazynowo-składowego z możliwością przekształceń funkcyjnych oraz wprowadzenia funkcji uzupełniającej – mieszkaniowej. Z wyjaśnień Burmistrza D. P. wynika, że zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 4 planu przekształcenia funkcjonalne tego terenu mogą dotyczyć zabudowy produkcyjnej symbol P, składowej symbol S, usługowo-produkcyjnej symbol PU, technicznej symbol T. Ponadto obiekty mieszkalne, to mieszkania dla właścicieli istniejącej na terenie działalności gospodarczej. Tereny o innym przeznaczeniu niż wymienione w art. 113 ust. 2 pkt 1 ustawy nie wymagają ochrony akustycznej, zatem nie określono dla nich dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, jednakże według art. 114 ust. 3 ustawy przewidziano, że jeżeli na terenach przeznaczonych dla działalności produkcyjnej, składowej i magazynowania znajduje się zabudowa mieszkaniowa, ochrona przed hałasem polega na stosowaniu rozwiązań technicznych zapewniających właściwe warunki akustyczne w budynkach. Nieruchomość objęta wnioskiem Skarżącego o wydanie decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu emitowanego na której zlokalizowany jest zakład "[...]" będący źródłem hałasu środowiskowego do otoczenia znajduje się na obszarze oznaczonym w m.p.z.p. symbolem [...], również nieruchomości z nim sąsiadujące na których zlokalizowane są budynki przedsiębiorstwa "D. K. Ż. (działalność zawieszona) oraz budynek mieszkalny jednorodzinny w stanie surowym niezamieszkany przez właściciela zespołu użytkowego położone są na tym samym obszarze oznaczonym symbolem [...] Nie należą one do katalogu terenów określonych w art. 113 ust. 2 pkt 1 ustawy, wobec czego w zakresie dopuszczalnego poziomu hałasu nie podlegają ochronie akustycznej, ponieważ rozporządzeniem Ministra Środowiska nie ustalono dopuszczalnych poziomów hałasu dla innych terenów jak z katalogu określonego w art. 113 ust. 2 pkt 1 ustawy. Powyższe dotyczy również budynku mieszkalnego jednorodzinnego zlokalizowanego na nieruchomości nr [...] i [...]. W takiej sytuacji, w ocenie Kolegium brak jest podstaw do wydania, na wniosek skarżącego z dnia 28 maja 2017 r., decyzji o dopuszczalnych poziomach hałasu na podstawie art. 115a ust. 1 ustawy. 8. Decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego K. Ż. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. Powielając argumentację w zakresie naruszenia przepisów postępowania administracyjnego i prawa materialnego oraz błędu w ustaleniach faktycznych Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji Organu I instancji i wydanie decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu dla sąsiadującego z jego działkami zakładu "[...]" ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji Organu I instancji i przekazanie sprawy temu Organowi do ponownego rozpoznania. Według Skarżącego nie można zgodzić się ze stanowiskiem Kolegium, że uchwalony dla miasta D. P. m.p.z.p. przewiduje, że teren objęty wnioskiem jest terenem budownictwa magazynowo-składowego, skutkiem czego nie przewiduje się dla niego dopuszczalnych norm poziomu hałasu. Skarżący podkreślił, że z treści art. 113 ust. 2 lit. f ustawy Prawo ochrony środowiska jednoznacznie wynika, że w przypadku przeznaczenia terenu na cele mieszkalno-usługowe obowiązują dopuszczalne normy hałasu. Działki nr [...] i [...] będące jego własnością, stanowią tereny przeznaczone na cele mieszkaniowo-usługowe w rozumieniu art. 113 ust. 2 lit. f powołanej ustawy. W planie przewidziano również możliwość wprowadzenia funkcji uzupełniającej mieszkaniowej. Posadowiony przez Niego budynek mieszkalny w księdze wieczystej uzyskał oznaczenie "B – tereny mieszkaniowe". Na terenie tym powinna być prowadzona działalność magazynowo-usługowa, tymczasem hałas przekraczający 90 dB nie jest emitowany przez urządzenia przewidziane do prowadzenia magazynu lub składu, zatem Zakład "[...]L" działa niezgodnie z zapisami m.p.z.p. Nie bez znaczenia jest również okoliczność, że na mapie ewidencyjnej gruntu w ogóle nie została naniesiona zabudowa obiektu budowlanego w którym znajduje się maszyna do rozdrabniania używana w tym zakładzie. Odesłanie w m.p.z.p. do przepisów ustawy Prawo o ochronie środowiska jest zdaniem Skarżącego niewystarczające, ponieważ zgodnie z art. 114 ww. ustawy, to plan miejscowy powinien przyporządkowywać tereny o różnych funkcjach lub różnych zasadach zagospodarowania do poszczególnych rodzajów terenów określonych w art. 113 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy. Skarżący zaznaczył, że obowiązujący m.p.z.p. terenu na którym położone są jego działki nie mieści się w żadnej z kategorii przewidzianych dla art. 113 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy, co z jednej strony nakazuje przyjęcie tej kategorii terenu, która jest najbardziej zbliżona do faktycznie występującego, a z drugiej strony nie pozwala na przyjęcie jakoby na terenie tym nie miały obowiązywać jakiekolwiek dopuszczalne normy hałasu. Jeżeli, wydając decyzję o dopuszczalnym poziomie hałasu i określając jego poziom, dla określenia rodzajów terenu użyto innej nazwy niż w art. 113 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo ochrony środowiska, to Organ może zastosować wskaźnik przewidziany dla rodzaju terenu, którego funkcja jest najbardziej zbliżona do ustaleń planu. Błędne zdaniem Skarżącego jest przyjęcie przez Organ założenia, iż w przypadku, gdy teren jest zaliczony do różnego rodzaju kategorii, to pierwszeństwo będzie miał ten rodzaj terenu, który przeważa. Niedopuszczalna jest również interpretacja Prawa ochrony środowiska zgodnie z którą, to właściciel nieruchomości zlokalizowanej w pobliżu zakładów przemysłowych miałby podejmować działania, których efektem miałoby być minimalizowanie negatywnych skutków hałasu emitowanego przez sąsiadów. Tymczasem zlecona przez niego ekspertyza pomiarów hałasu przemysłowego z dnia 21 października 2013 r. jednoznacznie wykazała, przekroczenie norm hałasu emitowanych przez zakład "[...]". 9. W odpowiedzi na skargę S. K. O. w K., nie znajdując przesłanek do uznania, że zaskarżona decyzja jest niezgodna z przepisami prawa wniosło o oddalenie skargi jako bezzasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. 10. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2017 r., poz. 2188), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl zaś § 2 art. 1 cyt. ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia [...] r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, dalej przywoływana jako: "P.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. 11. Na wstępie przypomnieć należy, że treść rozstrzygnięcia w sprawie determinowała okoliczność, iż zapadł już wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie – w dniu 20 grudnia 2017 r. (sygn. akt II SA/Sz 1210/17), którym Sąd uchylił postanowienie S. K. O. w K. z dnia [...] r. oraz poprzedzające je postanowienie Organu I instancji z dnia [...] r. W uzasadnieniu Sąd zawarł ocenę prawną i wskazania dla organów administracji publicznej co do dalszego postępowania. Od rzeczonego wyroku nie została wniesiona skarga kasacyjna i stał się on prawomocny. Zgodnie z art. 153 P.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu Sądu wiążą w sprawie ten Sąd oraz Organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Oznacza to, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, a jego oddziaływaniem objęte jest również przyszłe postępowanie administracyjne w sprawie. Między oceną prawną a wskazaniami, co do dalszego postępowania zachodzi ścisły związek. Ocena prawna dotyczy dotychczasowego postępowania organów administracyjnych w sprawie, natomiast wskazania określają sposób ich postępowania w przyszłości. Stanowią one więc konsekwencję oceny prawnej, zwłaszcza oceny przebiegu postępowania przed organami administracyjnymi i rezultatu tego postępowania w postaci materiału procesowego zebranego w danej sprawie. Zatem kontrolując zaskarżoną decyzję należy zweryfikować ją z oceną prawną i ze wskazaniami zawartymi w uzasadnieniu wyroku Sądu z dnia 20 grudnia 2017 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Sz 1210/17. W wymienionym powyżej wyroku Sąd, uznał, że dokonane przez Organy ustalenia faktyczne i analiza przepisów ustawy Prawo ochrony środowiska, mogły nastąpić wyłącznie po wszczęciu postępowania administracyjnego, po którego przeprowadzeniu stosownie do art. 104 § 1 K.p.a. Organ winien załatwić sprawę poprzez wydanie decyzji. Związany opisanym wyrokiem Sądu, Starosta [...] rozpoznając ponownie sprawę decyzją wydaną na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. orzekł o umorzeniu postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu a S. K. O. w K. decyzją z dnia [...] r. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie Organu I instancji. 12. Organy stanęły na stanowisku, że nieruchomość objęta wnioskiem Skarżącego o wydanie decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu emitowanego, na której zlokalizowany jest [...]" w D. P., będący źródłem hałasu środowiskowego do otoczenia, znajduje się na obszarze oznaczonym w m.p.z.p. symbolem [...]- tereny budownictwa magazynowo-składowego. Na tym samym obszarze położone są również nieruchomości z nim sąsiadujące na których zlokalizowane są budynki przedsiębiorstwa "[...] K. Ż. (działalność zawieszona) oraz budynek mieszkalny jednorodzinny w stanie surowym niezamieszkany przez właściciela zespołu użytkowego. W ocenie Organów nie należą one do katalogu terenów określonych w art. 113 ust. 2 pkt 1 ustawy, a wobec tego nie podlegają ochronie akustycznej w zakresie dopuszczalnego poziomu hałasu, ponieważ rozporządzeniem Ministra Środowiska nie ustalono dopuszczalnych poziomów hałasu dla innych terenów jak z katalogu określonego w art. 113 ust. 2 pkt 1 ustawy. Powyższe dotyczy również budynku mieszkalnego jednorodzinnego posadowionego na nieruchomości nr [...] i [...] który położony jest na terenie oznaczonym symbolem [...] jako budynek właściciela zespołu użytkowego tego terenu. W takiej sytuacji Organy uznały brak materialno-prawnych podstaw do władczej, w formie decyzji administracyjnej ingerencji organu administracyjnego i w oparciu o przepis art. 105 § 1 K.p.a. umorzyły postępowanie jako bezprzedmiotowe. 13. Przystępując do oceny zapadłych w sprawie rozstrzygnięć, kluczowe znacznie ma kwestia, czy prawidłowo w rozpoznawanej sprawie umorzono postępowanie. Zdaniem Sądu orzekającego w niniejszej sprawie stwierdzić należy, że rozstrzygnięcie w decyzji Organu I instancji, potwierdzone orzeczeniem Organu odwoławczego jest błędne. Zgodnie z art. 105 § 1 K.p.a. postępowanie administracyjne podlega umorzeniu tylko wtedy, gdy z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe. W orzecznictwie panuje zgodność co do tego, że bezprzedmiotowość postępowania, o jakiej mowa w powyższym przepisie, oznacza brak któregoś z elementów stosunku materialnoprawnego skutkującego tym, iż nie można załatwić sprawy przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Bezprzedmiotowość może wynikać z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych, ale zawsze oznacza brak przedmiotu postępowania. Tym przedmiotem jest zaś konkretna sprawa, w której organ administracji państwowej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu (por. wyroki NSA z dnia 21 września 2009 r. sygn. II OSK 1393/09 - LEX 611777,). Wobec tego przepis art. 105 § 1 K.p.a. będzie miał zastosowanie tylko w tych sytuacjach, w których w świetle prawa materialnego i ustalonego stanu faktycznego brak jest sprawy administracyjnej mogącej być przedmiotem postępowania. Tym samym brak przesłanki uwzględnienia żądania zgłoszonego przez stronę nie czyni prowadzonego postępowania administracyjnego bezprzedmiotowym w rozumieniu art. 105 K.p.a. Organy przyjęły natomiast, że z jednej strony bezzasadność wniosku, a z drugiej, że brak przedmiotu postępowania, winno skutkować orzeczeniem o jego bezprzedmiotowości. Stanowisko to jest błędne, ponieważ w rozpoznawanej sprawie nie zaistniała okoliczność dająca podstawę do orzeczenia o bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego, ponieważ sprawa o wydanie decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu powinna być rozstrzygnięta merytoryczne, gdyż do tego obligował stan faktyczny i prawny tej sprawy. 14. W badanej sprawie poza sporem pozostaje fakt, że Zakład U. L. i D. "[...]L" oraz działki ewidencyjne o nr [...] i [...] stanowiące własność K. Ż. położone są na obszarze dla którego obowiązuje m.p.z.p. uchwalony uchwałą Rady Miejskiej w Drawsku Pomorskim z dnia 25 kwietnia 1997 r. nr XXXIX/292/97 w sprawie aktualizacji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta Drawsko Pomorskie, który określa przeznaczenie tych terenów jako [...], tj. istniejący teren budownictwa magazynowo-składowego z możliwością przekształceń funkcjonalnych oraz wprowadzeniem funkcji uzupełniającej – mieszkaniowej (wyłącznie mieszkania dla właścicieli poszczególnych zespołów użytkowych). Zgodnie z obowiązującym art. 113 ust. 1 z dnia ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. 2018 r., poz. 799) minister właściwy do spraw ochrony środowiska, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia, określi, w drodze rozporządzenia, dopuszczalne poziomy hałasu w środowisku kierując się potrzebą zapewnienia należytej ochrony środowiska przed hałasem oraz mając na uwadze przepisy Unii Europejskiej odnoszące się do oceny i zarzadzania poziomem hałasu w środowisku. W myśl natomiast art. 113 ust. 2 pkt 1 ustawy w rozporządzeniu, którym mowa w ust. 1 zostaną ustalone zróżnicowane dopuszczalne poziomy hałasu określone wskaźnikami hałasu LDWN, LN, LAeq, D i LAeq, N dla następujących terenów faktycznie zabudowanych: a) pod zabudowę mieszkaniową, b) pod szpitale i domy pomocy społecznej, c) pod budynki związane ze stałym lub czasowym pobytem dzieci i młodzieży, d) na cele uzdrowiskowe, e) na cele rekreacyjno-wypoczynkowe, f) pod zabudowę mieszkaniowo-usługową. Co do zasady zgodnie z art. 114 ust. 1 ww. ustawy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego powinien wskazywać, które z terenów objętych planem można zaliczyć do terenów wymienionych w art. 113 ust. 2 pkt 1 ustawy, a więc z planu powinno pośrednio wynikać na których terenach obowiązują dopuszczalne poziomy hałasu określone rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz.U. z 2014 r., poz. 112). W art. 114 ust. 2 ustawy wprowadzono zasadę, że jeżeli teren nie może być zaliczony do kilku rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1 uznaje się, że dopuszczalne poziomy hałasu powinny być ustalone jak dla przeważającego terenu. 15. W rozpatrywanym przypadku uwagę należy zwrócić na fakt, że Skarżący w oparciu o ostateczną decyzję Starosty [...] z dnia [...] r. nr [...] wybudował na działkach nr [...] oraz [...] budynek mieszkalny jednorodzinny wraz z niezbędną infrastrukturą. Jego budowa jest również zgodna z obowiązującymi na tym terenie zapisami m.p.z.p. dopuszczającymi możliwość przekształceń funkcyjnych oraz wprowadzenia funkcji uzupełniającej – mieszkaniowej (wyłącznie dla właścicieli poszczególnych zespołów użytkowych). Wprowadzając funkcję uzupełniającą Organ ustanowił zróżnicowane przeznaczenie tego terenu, tj. funkcję mieszaną. W ocenie Sądu powyższa okoliczność ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia tej sprawy. Posadowienie budynku mieszkalnego na rzeczonych działkach skutkuje przyjęciem, że zostały one faktycznie zagospodarowane. Tym samym teren ten podlega dyspozycji art. 113 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy, który nakazuje dokonywać oceny, czy teren należy do rodzajów terenów, o których w nim mowa na podstawie faktycznego zagospodarowania i wykorzystania tego i sąsiednich terenów. Z uwagi na przywołane okoliczności, postępowanie w niniejszej sprawie winno być zakończone decyzją o dopuszczalnym poziomie hałasu lub o odmowie wydania decyzji ustalającej dopuszczalny hałas, a nie decyzją umarzającą postępowanie. Tym samym twierdzenia Organów, że są to tereny magazynowo-składowe z możliwością przekształceń funkcjonalnych oraz wprowadzenia funkcji uzupełniającej - mieszkaniowej nie objęte dyspozycją art. 113 ust. 2 pkt 1 ustawy i nie podlegające ochronie akustycznej uznać należy wadliwe. 16. Organy, mając na uwadze faktyczny charakter zabudowanego terenu na którym aktualnie znajduje się budynek mieszkalny oraz budynki działalności gospodarczej, winny przeprowadzić badania pomiaru hałasu, bądź też skorzystać badań przeprowadzonych przez Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w S. delegatura w K. z dnia [...] r. W ocenie Sądu sprawozdanie z pomiarów poziomu dźwięku w środowisku jest środkiem dowodowym, o którym mowa w art. 76 § 2 K.p.a., który podlega ocenie Organu jak każdy środek dowodowy. 17. Podsumowując powyższe rozważania stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja S. K. O. w K. oraz poprzedzająca ją decyzja Starosty [...] wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa materialnego, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. 18. Z uwagi na powyższe na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylono zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Organu pierwszej instancji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 przywołanej ustawy. 19. Wskazania, co do dalszego postępowania Organów wynikają wprost z niniejszego uzasadnienia.