II SA/Sz 883/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Iwona Tomaszewska, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel (spr.),, Asesor WSA Joanna Wojciechowska, Protokolant Beata Radomska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2008 r. sprawy ze skargi W. M. na decyzję Wojewody z dnia [...] nr [...] w przedmiocie status osoby bezrobotnej oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. nr[...] , wydaną na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 4 w związku z art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) Prezydent Miasta orzekł o utracie przez W. M. statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] r. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż z materiałów dowodowych wynika, że strona nie stawiła się w Urzędzie Pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomiła organu o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa w ciągu 7 dni. Organ poinformował, iż odzyskanie statusu osoby bezrobotnej może nastąpić po upływie co najmniej 3 miesięcy od dnia niestawiennictwa bezrobotnego, w wyniku ponownej rejestracji. W. M. wniósł odwołanie od powyższej decyzji i powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w jego sprawie z dnia [...]r. sygn.akt [...] podniósł, iż "wcześniej ja już się na nowo zarejestrowałem więc uważam, że Urząd jest mi coś winny". Skarżący podkreślił, iż od kilku lat jest bez pracy i korzysta z pomocy Powiatowego Urzędu Pracy, którego działania polegają tylko na pozbawianiu go statusu bezrobotnego. W. M. wskazał, iż kilkakrotnie występował do Urzędu o skierowanie go na odpowiedni kurs, ale do tej pory niczego mu nie zaproponowano. Wojewoda Zachodniopomorski na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa oraz art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy wydał decyzję z dnia [...]r. nr[...], utrzymującą w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ wskazał, iż W. M. rejestrując się po raz piąty jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku w dniu [...] r., podpisał oświadczenie, iż został prawidłowo pouczony o obowiązku potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy w wyznaczonych terminach. Organ wskazał, iż W. M.pomimo potwierdzenia własnoręcznym podpisem, złożonym w karcie stawiennictwa, iż na dzień [...] r. wyznaczono termin jego stawiennictwa w urzędzie pracy, w powyższym dniu nie stawił się w urzędzie i nie powiadomił o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa w terminie 7 dni. Organ podał, iż z akt sprawy wynika, iż skarżący w dniu [...] r. stawił się w urzędzie pracy, jednakże nie podał uzasadnionej przyczyny swojej nieobecności. Organ wyjaśnił, iż niestawiennictwo w urzędzie pracy może być usprawiedliwione o ile zostaną łącznie spełnione dwie przesłanki tj. wystąpi uzasadniona przyczyna niestawiennictwa, a urząd pracy zostanie o tym powiadomiony w terminie do 7 dni. W ocenie organu odwoławczego pozbawienie W. M. statusu osoby bezrobotnej jest zasadne, gdyż pomimo prawidłowego pouczenia strona nie wskazała uzasadnionej przyczyny niestawiennictwa w ciągu 7 dni. X wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na decyzję Wojewody. Skarżący podnosząc te same zarzuty co w odwołaniu od decyzji zarzucił ponadto, iż jest prześladowany ekonomicznie, gdyż Państwo nie wywiązuje się z konstytucyjnych obowiązków, czym narusza art. 1 i 2 Konstytucji RP. Skarżący podniósł także, iż są naruszane Prawa Człowieka, które gwarantują awansowanie pracownika na podstawie zdobytego doświadczenia i stażu pracy, a w rzeczywistości o awansie decydują układy koleżeńskie. Dodał, iż będzie musiał wyjechać za granicę w poszukiwaniu zatrudnienia. Skarżący wskazał, iż brak wyższego wykształcenia uniemożliwia mu podjęcie pracy w biurze, a z uwagi na podeszły wiek tj. X lata, bezcelowe jest podjęcie dalszego kształcenia. Pismem procesowym z dnia [...] r. wniósł o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji oraz nakazanie Urzędowi Pracy skierowanie go na kurs podwyższający jego kwalifikacje zawodowe i umożliwiający podjęcie pracy. Podniósł, iż jest dyskryminowany przez Urząd Pracy. W piśmie tym skarżący ponownie podkreślił, iż pomimo dobrej woli z jego strony, Urząd nie skierował go na żaden kurs. Skarżący przytoczył także fakty dotyczące jego zatrudnienia u poszczególnych pracodawców, przez których – jego zdaniem – został źle potraktowany. Odpowiadając na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działań organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W związku z powyższym w przypadku stwierdzenia przez Sąd, iż orzeczenie dotknięte jest istotnymi wadami prawnymi, polegającymi na naruszeniu przepisów prawa materialnego lub przepisów procedury administracyjnej, Sąd eliminuje z obrotu prawnego wadliwe orzeczenie – w zależności od rodzaju stwierdzonego uchybienia – poprzez jego uchylenie lub stwierdzenie jego nieważności - art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). W przeciwnym wypadku Sąd skargę oddala (art. 151 powołanej ustawy). Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji, przeprowadzona pod względem jej zgodności z prawem materialnym i procesowym, doprowadziła do stwierdzenia, że decyzja ta jest zgodna z obowiązującymi przepisami prawa, a skarga nie jest zasadna. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest kwestia pozbawienia skarżącego statusu osoby bezrobotnej z powodu jego niestawiennictwa w Powiatowym Urzędzie Pracy w wyznaczonym terminie. Stosownie do treści art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 z późn.zm.) za bezrobotnego uważa się - między innymi - osobę niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu. W myśl art. 33 ust. 3 wyżej powołanej ustawy bezrobotni mają obowiązek zgłaszania się do właściwego powiatowego urzędu pracy w wyznaczonych terminach, w celu potwierdzenia swojej gotowości do podjęcia pracy i uzyskania informacji o możliwościach zatrudnienia lub szkolenia. A zatem jednym z obowiązków, jakie prawodawca nałożył na osoby bezrobotne jest obowiązek zgłaszania się do właściwego urzędu pracy w wyznaczonych terminach. Celem stawiennictwa w urzędzie pracy jest przede wszystkim potwierdzenie gotowości do podjęcia zatrudnienia. Zgodnie z przepisem art. 33 ust. 4 pkt 4 cytowanej ustawy organ pozbawia statusu bezrobotnego osobę, która nie stawiła się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomiła w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. Pozbawienie statusu osoby bezrobotnej następuje na okres 3 miesięcy od dnia niestawiennictwa. W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości to, że skarżący w dniu[...] . podpisał oświadczenie, iż został pouczony o prawach i obowiązkach osoby bezrobotnej, w tym między innymi o obowiązku stawiennictwa w urzędzie w wyznaczonych terminach oraz, że w razie nieobecności powinien w ciągu 7 dni podać uzasadnioną przyczynę niestawiennictwa. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że w dniu [...] r. (a zatem dzień po wyznaczonym terminie) skarżący zgłosił się do powiatowego urzędu pracy, jednakże nie powiadomił o przyczynie niestawiennictwa. W tym dniu X został dodatkowo pouczony o konsekwencjach niestawiennictwa przez pracownika urzędu (o czym świadczy adnotacja – karta 20 akt administracyjnych), a zatem powinien liczyć się z konsekwencjami niestawiennictwa i braku podania jego przyczyny. W świetle powyższego, Sąd, uznał, że skarżący wiedział, iż niestawiennictwo w urzędzie w wyznaczonym dniu, skutkuje pozbawieniem go statusu bezrobotnego. Wobec powyższego organ pierwszej instancji na podstawie przepisu art. 33 ust. 4 pkt 4 cytowanej wyżej ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, zobligowany był do wydania decyzji pozbawiającej skarżącego statusu osoby bezrobotnej. Należy podkreślić, iż skarżący znał prawa i obowiązki osoby bezrobotnej, a skoro stawił się w urzędzie następnego dnia, po upływie wyznaczonego terminu, to miał możliwość podania uzasadnionej przyczyny niestawiennictwa. W tym stanie rzeczy zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji są zgodne z prawem. Odnosząc się do wniosku o nakazanie Powiatowemu Urzędowi Pracy skierowanie go na kurs podwyższający kwalifikacje zawodowe i umożliwiający otrzymanie pracy, należy wyjaśnić, iż w świetle obowiązujących przepisów ustrojowych sąd administracyjny nie ma możliwości prawnych nakazania organom podjęcia określonego działania, nawet jeśli taki wniosek zawiera skarga. Należy także zaznaczyć, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem [...] r., sygnatura akt [...] uchylił decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] r. nr[...] . W uzasadnieniu orzeczenia Sąd wskazał, iż organy orzekając o utracie przez Xstatusu osoby bezrobotnej z dniem [...] r., jako powód podały odmowę przyjęcia propozycji zatrudnienia bez uzasadnionej przyczyny, co nie do końca zostało udowodnione. Postępowanie w tym zakresie oraz wydany wyrok nie mieszczą się w granicach sprawy, której obecnie dotyczy skarga. Mając powyższe na względzie, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) orzekł o oddaleniu skargi.