II SA/Sz 886/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Strzelecka - Kuligowska Sędziowie Sędzia NSA Iwona Tomaszewska Sędzia WSA Arkadiusz Windak (spr.) Protokolant Tomasz Korpal po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 stycznia 2009 r. sprawy ze skargi M. C. na decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie dodatku do uposażenia zasadniczego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] z dnia [...] r., II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Dowódca Jednostki Wojskowej [...] w [...], decyzją z dnia [...]r., nr [...], na podstawie art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 80 ust. 1 pkt 2 i ust. 4 oraz art. 104 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 ze zm.) oraz § 3 ust. 1 i § 22 ust. 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 141, poz. 1497 ze zm.), przyznał porucznikowi M.C., od dnia [...] r., dodatek służbowy przy zastosowaniu mnożnika kwoty bazowej w wysokości [...] – na czas zajmowania stanowiska [...] z izbą [...] w Jednostce Wojskowej [...]. Od decyzji tej M.C. wniósł odwołanie domagając się przyznania dodatku do uposażenia zasadniczego przy uwzględnieniu mnożnika kwoty bazowej w wysokości od [...] do [...] W wyniku rozpatrzenia sprawy na skutek wniesionego odwołania Dowódca Jednostki Wojskowej nr [...] w [...], decyzją z dnia [...] r., nr [...], w oparciu o art. 138 § 2 kpa i § 3 ust. 1, § 22 pkt 1 lit. d i ust. 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych, uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Zarzucając organowi I instancji nieprzeprowadzenie należytego postępowania wyjaśniającego, Dowódca Jednostki Wojskowej nr [...] zalecił, aby przy ponownym rozpoznaniu sprawy zwrócić uwagę na następujące okoliczności: 1) charakter zadań realizowanych przez jednostkę, w której skarżący wykonuje obowiązki służbowe, 2) liczbę podległych żołnierzy i pracowników wojska, 3) stopień wywiązywania się żołnierza z powierzonych zadań. Decyzją z dnia [...]r., nr [...], Dowódca Jednostki Wojskowej nr [...] ponownie orzekł o przyznaniu M.C. dodatku służbowego od dnia [...]r. przy zastosowaniu mnożnika kwoty bazowej w wys. [...], na czas zajmowania stanowiska [...]. W uzasadnieniu decyzji organ powołał § 22 ust. 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych, w brzmieniu nadanym § 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 14 września 2007 r. (Dz. U. Nr 180, poz. 1281) i wskazał, że M.C. rozkazem personalnym Dowódcy [...] nr [...] z dnia [...] r. został wyznaczony na stanowisko [...] Jednostki Wojskowej nr [...]. Mając na uwadze zalecenia organu II instancji, komisja, powołana rozkazem nr [...] r. z dnia [...] r., przeprowadziła postępowanie wyjaśniające ustalając, że zajmowane przez M.C. stanowisko służbowe oraz ilość zadań wykonywanych na tym stanowisku uzasadnia przyznanie mu dodatku służbowego przy zastosowaniu mnożnika kwoty bazowej w wys. [...]. M.C., pismem z dnia [...]r., wniósł do Dowódcy Jednostki Wojskowej nr [...] w [...] odwołanie od wyżej wymienionej decyzji Dowódcy Jednostki Wojskowej nr [...] z dnia [...] r. Odwołujący się podniósł, że rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 14 września 2007 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych wprowadziło dodatek dla żołnierzy zajmujących stanowiska służbowe lekarzy. Do § 22 ust. 1 lit. d rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2003 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych dodano tiret 1, który wprowadza dodatek dla lekarzy pełniących służbę m.in. w jednostce wojskowej podległej dowódcy rodzaju Sił Zbrojnych w wysokości od 0,30 do 0,50 kwoty bazowej. W ustawie z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, w art. 6 ust. 1 pkt 3 i pkt 18, podano definicje stanowiska służbowego i jednostki wojskowej, a w art. 44 ust. 1 i 3 wskazano, że właściwym do wyznaczania na stanowisko służbowe jest dowódca rodzaju Sił Zbrojnych w odniesieniu do stanowisk służbowych do stopnia etatowego podpułkownika (komandora porucznika) włącznie w podległych jednostkach wojskowych. Zdaniem wnoszącego odwołanie, skoro pełni on służbę w jednostce wojskowej podległej dowódcy rodzaju Sił Zbrojnych to powinien otrzymać przedmiotowy dodatek obliczony przy zastosowaniu mnożnika od 0,30 do 0,50 kwoty bazowej. Według odwołującego się, identyczną interpretację prezentuje Dyrektor Departamentu Kadr Ministerstwa Obrony Narodowej, o czym świadczy pismo z dnia [...] r., którego kopię M.C. dołączył do odwołania. Dowódca Jednostki Wojskowej nr [...] w [...], decyzją z dnia [...]r., nr [...], działając na podstawie art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 80 ust. 1 pkt 2 i ust. 4 i art. 104 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz § 3 ust. 1, § 22 ust. 1 lit. d tiret drugie i ust. 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że podstawą prawną objęcia żołnierzy zawodowych zajmujących stanowiska służbowe lekarzy i lekarzy dentystów prawem do dodatku służbowego jest § 22 ust. 1 pkt 1 lit. d rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych. Wysokość dodatku służbowego uzależniona jest od szczebla organizacyjnego, na którym usytuowano stanowisko służbowe przewidziane dla lekarza. Tiret pierwsze § 22 ust. 1 pkt 1 lit. d rozporządzenia stanowi, że dodatek służbowy w wysokości 0,30 i 0,50 mnożnika kwoty bazowej przysługuje lekarzom zajmującym stanowiska w dowództwach związków organizacyjnych szczebla brygady i dywizji oraz jednostek wojskowych do szczebla brygady, podległych dowódcom rodzajów Sił Zbrojnych. W myśl tiret drugiego § 22 ust. 1 pkt 1 lit. d rozporządzenia, dodatek służbowy w wysokości 0,10 do 0,30 mnożnika kwoty bazowej przysługuje lekarzom zajmującym stanowiska służbowe w innych, niż wymienione w tiret pierwsze, dowództwach i jednostkach wojskowych pokrywających wydatki z budżetu państwa. Przy przyznawaniu żołnierzom dodatku służbowego, zgodnie z § 22 ust. 2 rozporządzenia, uwzględnia się w szczególności charakter zadań realizowanych przez jednostkę, liczbę podległych żołnierzy i pracowników wojska, a także stopień wywiązywania się żołnierza z powierzonych zadań. M.C. pełni zawodową służbę wojskową na stanowisku [...] Jednostki Wojskowej [...] w [...], która wchodzi w skład Jednostki Wojskowej [...]. Jednostka Wojskowa nr [...] podlega dowódcy rodzaju Sił Zbrojnych, natomiast Jednostka Wojskowa nr [...] podlega Dowódcy Jednostki Wojskowej [...]. Taka struktura organizacyjna jednostek wojskowych Marynarki Wojennej przesądza o zastosowaniu w przedmiotowej sprawie § 22 ust. 1 pkt 1 lit. d tiret drugie i ust. 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych i przyznanie odwołującemu się dodatku służbowego w wysokości 0,20 mnożnika kwoty bazowej. Wyżej wskazany przepis wymaga spełnienia wobec jednostki wojskowej, w której żołnierz pełni służbę, przesłanki obiektywnej, leżącej poza indywidualnym stosunkiem służbowym żołnierza zawodowego. Tą przesłanką jest podległość jednostki wojskowej dowódcy rodzaju Sił Zbrojnych. Nie ma natomiast wpływu na wysokość dodatku służbowego podległość służbowa żołnierza - podległość indywidualna swoim przełożonym, określona w przepisach przytoczonych przez odwołującego się. M.C. zaskarżył wyżej opisaną decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. Skarżący wniósł o jej uchylenie zarzucając organom błędną i dowolną wykładnię przepisów rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych, w konsekwencji której zaniżona została wysokość należnego mu dodatku do uposażenia zasadniczego. Zdaniem skarżącego, z faktu, że pełni służbę w [...], a więc w jednostce usytuowanej poniżej szczebla brygady, zaś jego jednostka podlega pod szczebel pośredni - [...][...], wynika, że spełnia kryteria wymienione w tiret pierwszym § 22 ust. 1 pkt 1 lit. d wskazanego wyżej rozporządzenia. Dowódca Jednostki Wojskowej nr [...] nie uwzględnił przedłożonego w toku postępowania administracyjnego pisma Dyrektora Departamentu Kadr Ministerstwa Obrony Narodowej z dnia [...] r. W interpretacji zarówno organu pierwszej, jak i drugiej instancji, użyte w w/w § 22 ust. 1 pkt 1 lit. d pojęcie: "jednostki wojskowej do szczebla brygady, podległej dowódcy rodzaju Sił Zbrojnych" dotyczy tylko jednostek podległych bezpośrednio dowódcy rodzaju Sił Zbrojnych. W ocenie skarżącego, taka interpretacja oznaczałaby, że praktycznie wszystkie jednostki wojskowe należy zakwalifikować jako "inne jednostki wojskowe pokrywające wydatki z budżetu państwa". Tak jednak nie jest, bowiem z posiadanych przez skarżącego informacji wynika, że lekarze pełniący służbę we wszystkich jednostkach wojskowych szczebla batalionu, czy brygady, podlegających pod dowódcę Wojsk Lądowych, za pośrednictwem dowództw dywizji, dostają dodatek w wysokości 0,30 - 0,50 mnożnika kwoty bazowej. W odpowiedzi na skargę Dowódca Jednostki Wojskowej [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo, organ oświadczył, że pismo Dyrektora Departamentu Kadr Ministerstwa Obrony Narodowej z dnia [...] r. nie stanowi ani dowodu, ani źródła prawa i nie może przesądzać o uprawnieniach skarżącego. Również decyzje podjęte w innych sprawach w przedmiocie dodatków służbowych nie mogą stanowić o nabyciu tychże uprawnień przez stronę. Podstawą prawną wydania decyzji może być bowiem tylko przepis prawa powszechnie obowiązującego. W piśmie z dnia [...] r. M.C. zwrócił się do Sądu o wystąpienie do Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] celem udostępnienia danych zawartych w [...].[...], wprowadzonego Rozkazem Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego z dnia [...] r. w zakresie podporządkowania organizacyjnego Jednostki Wojskowej nr [...]. Dokument ten, w ocenie skarżącego, zawiera bardzo istotne dane dotyczące określenia podporządkowania Jednostki Wojskowej nr [...], mające wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Na rozprawie w dniu [...] r. M.C. podtrzymał swoje zarzuty sformułowane w skardze związane z: nieuwzględnieniem stanowiska Dyrektora Departamentu Kard Ministerstwa Obrony Narodowej, czym naruszono art. 77 § 1 w zw. z art. 75 § 1 i 76 § 1 kpa oraz z niewłaściwą wykładnią § 22 ust. 1 lit. d rozporządzenia w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych. Ustosunkowując do żądania skarżącego o uwzględnienie przez Sąd danych zawartych w Etacie [...] organ wyjaśnił, że zgodnie z § 2 pkt 23 zarządzenia Nr 16/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 22 lipca 2005 r. w sprawie działalności kompetencyjnej i organizacyjno-etatowej w resorcie obrony narodowej (Dz. Urz. MON Nr 14, poz. 107), etat jednostki wojskowej jest dokumentem określającym cechy i charakterystykę jednostki (komórki) organizacyjnej, jej wewnętrzną strukturę organizacyjną, liczbę, rodzaje i rangi stanowisk służbowych występujących w tej jednostce oraz liczbę i rodzaje uzbrojenia, sprzętu wojskowego, środków transportu i innego wyposażenia należnego jednostce, i w przedmiotowej sprawie nie rozstrzyga rozpatrywanych kwestii. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, zważył co następuje: Kontrola zaskarżonej decyzji przeprowadzona według kryterium zgodności z prawem - stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) - doprowadziła Sąd do stwierdzenia, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem wydając kwestionowaną decyzję prawo zostało naruszone w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem sporu, który wyłonił się w toku postępowania związanego z określeniem wysokości miesięcznego dodatku służbowego dla [...] M.C. stała się wykładnia § 22 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 141, poz. 1497 ze zm.), określanego w dalszej części uzasadnienia rozporządzeniem. Orzekając w sprawie organy obu instancji zgodnie przyjęły, że skarżący – [...] M.C., zajmując stanowisko [...] Jednostki Wojskowej nr [...] w [...], winien otrzymać miesięczny dodatek służbowy ustalony w granicach określonych przez § 22 ust. 1 pkt 1 lit. d tiret 2 w/w rozporządzenia. Natomiast według skarżącego, w jego przypadku winien mieć zastosowanie § 22 ust. 1 pkt 1 lit. d tiret 1 tego przepisu, przewidujący wyższy mnożnik kwoty bazowej. Zgodnie z § 22 ust. 1 pkt 1 lit. d rozporządzenia, żołnierz zawodowy otrzymuje miesięczny dodatek służbowy, ustalony przy zastosowaniu mnożników kwoty bazowej - dla zajmującego stanowisko służbowe lekarza lub lekarza dentysty: – w dowództwie związku organizacyjnego szczebla brygady lub dywizji albo w jednostce wojskowej do szczebla brygady, podległej dowódcy rodzaju Sił Zbrojnych, Dowódcy Operacyjnemu Sił Zbrojnych, Szefowi Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych, Dowódcy Garnizonu Warszawa lub Komendantowi Głównemu Żandarmerii Wojskowej - od 0,30 do 0,50, – w innym niż wymienione w tiret pierwsze dowództwie albo w innej jednostce wojskowej pokrywającej wydatki z budżetu państwa - od 0,10 do 0,30. W ocenie Sądu, niewadliwe są ustalenia organów w sprawie, z których wynika, że skarżący zajmuje stanowisko służbowe lekarza w jednostce wojskowej, usytuowanej organizacyjnie wśród jednostek "do szczebla brygady", a mianowicie w Jednostce Wojskowej [...] ([...]), która podlega bezpośrednio Dowództwu [...]. Flotylli Obrony Wybrzeża (Dowódcy Jednostki Wojskowej nr [...]). Skarżący nie służy zatem w jednostce wojskowej podległej bezpośrednio dowódcy rodzaju Sił Zbrojnych, tj. dowódcy Marynarki Wojennej. Nie zmienia tego stanu rzeczy podnoszony przez M.C. fakt, iż w Etacie [...]. [...], wprowadzonym Rozkazem Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego Nr [...]r., w części opisującej cechy podporządkowania jednostki użyto określenia "jednostki podporządkowane dowódcy Marynarki Wojennej". Sformułowanie to nie stoi w sprzeczności z rozkazem Dowódcy Marynarki Wojennej Nr [...]r. w sprawie bezpośredniego podporządkowania jednostek wojskowych Marynarki Wojennej, wskazującym na bezpośrednie podporządkowanie [...] (JW [...]) Dowódcy [...]. Uznać bowiem należy, że określenie w Etacie [...], iż jednostka ta należy do "jednostek podporządkowanych dowódcy Marynarki Wojennej" nie przesądza stopnia tego podporządkowania, który w układzie Dowódca Marynarki Wojennej a [...]- nie jest bezpośredni. Zdaniem Sądu, o ile za prawidłowe należy uznać wywody organu związane z podporządkowaniem [...] o tyle niewłaściwie organ zinterpretował i ostatecznie zastosował w sprawie powołany wyżej § 22 ust. 1 pkt 1 lit. d rozporządzenia. Dwuczęściowa konstrukcja § 22 ust. 1 pkt 1 lit. d rozporządzenia jest następująca. Pierwszy tiret zawiera wyszczególnienie jednostek organizacyjnych, w których zajmowanie stanowiska służbowego lekarza lub lekarza dentysty uprawnia do otrzymania dodatku służbowego obliczonego według mnożnika kwoty bazowej w granicach od 0,30 do 0,50. Objęto nim stanowiska lekarza lub lekarza dentysty w dowództwach związku organizacyjnego szczebla brygady lub dywizji albo w jednostkach wojskowych do szczebla brygady, podległych dowódcy rodzaju Sił Zbrojnych, Dowódcy Operacyjnemu Sił Zbrojnych, Szefowi Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych, Dowódcy Garnizonu [...] lub Komendantowi Głównemu Żandarmerii Wojskowej. Tiret [...] obejmuje pozostałe, niewymienione w tiret [...] dowództwa albo inne jednostki wojskowe pokrywające wydatki z budżetu państwa. Z takiego brzmienia § 22 ust. 1 pkt 1 lit. d, a w szczególności z zawartego w tiret pierwsze tego przepisu sformułowania o podległości określonych jednostek wojskowych dowódcy rodzaju Sił Zbrojnych, organy wyprowadziły wniosek, iż spełnienie tej przesłanki wystąpi wyłącznie w sytuacji bezpośredniego podporządkowania (podległości) konkretnej jednostki wojskowej dowódcy rodzaju Sił Zbrojnych - w rozpoznawanej sprawie Dowódcy Marynarki Wojennej. W ocenie Sądu, zaprezentowane przez organy stanowisko, które w konsekwencji ogranicza prawo do otrzymania dodatku służbowego obliczonego według mnożnika kwoty bazowej od 0,30 do 0,50, nie znajduje dostatecznego oparcia w analizowanej normie. Z § 22 ust. 1 pkt 1 lit. d rozporządzenia nie wynika bowiem, aby przesłanką uzyskania dodatku służbowego według zasad określonych w tiret [...] było bezpośrednie podporządkowanie danej jednostki dowódcy rodzaju Sił Zbrojnych. Przepis ten stanowi wyłącznie o podległości, nie wykluczając tym samym podległości w strukturze dwustopniowego podporządkowania. Nieistotna zatem okazała się polemika pomiędzy stronami w kwestii bezpośredniego, czy też pośredniego podporządkowania Jednostki Wojskowej nr [...] w [...] Dowódcy Marynarki Wojennej. Jeżeli zatem skarżący [...] M.C. zajmuje stanowisko służbowe [...] oznaczone cechą korpusu osobowego medycznego – [...] oraz cechą grupy osobowej lekarzy – [...] lub lekarzy dentystów – [...], w Jednostce Wojskowej nr [...] w [...], podległej [...], który z kolei podlega Dowódcy Marynarki Wojennej, to spełnione zostały warunki do ustalenia skarżącemu wysokości miesięcznego dodatku służbowego przy zastosowaniu mnożnika kwoty bazowej w przedziale od 0,30 do 0,50. Rekapitulując, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, że wydając zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję doszło do naruszenia przepisu prawa materialnego polegającego na wadliwej interpretacji i błędnym zastosowaniu § 22 ust. 1 pkt 1 lit. d rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych. W związku z powyższym, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, art. 135 i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.