II SA/Sz 89/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel,, Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Aneta Ciesielska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 24 marca 2016 r. sprawy ze skargi Spółki A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za niewykonanie obowiązku oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Marszałek Województwa działając na podstawie art. 37 ust. 1 i 3, art. 79c ust. 3, art. 79 d ust. 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach, nałożył na sklepy A. Sp. z o.o. Spółka komandytowa w J., karę pieniężną za niewykonanie obowiązku o którym mowa w art. 37 ust.3 ustawy o odpadach i w konsekwencji nieprzekazanie zbiorczego zestawienia danych o rodzaju i ilości odpadów, o sposobach gospodarowania nimi oraz o instalacjach i urządzeniach służących do odzysku i unieszkodliwiania odpadów za [...] rok. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia [...] r., nr [...] , działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, art. 37 ust. 1 i 3, art. 79c ust. 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach, po rozpatrzeniu odwołania Sklepy Spółka A. z o.o. Spółka komandytowa w J. , utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji, Kolegium po przytoczeniu treści art. 36 oraz art. 3 ust. 3 pkt 13 ustawy o odpadach stwierdziło, że z analizy przytoczonych przepisów wynika, iż każdy posiadacz odpadów, jeżeli nie należy do podmiotów wymienionych w art. 36 ust. 2 i 3 tej ustawy, zobowiązany jest prowadzić ilościową i jakościową ewidencję odpadów. Prowadzący sprzedaż detaliczną sklep nie należy do podmiotów, o których mowa w art. 36 ust. 2 i 3 ustawy o odpadach, bowiem nie jest wytwórcą odpadów komunalnych w rozumieniu tego przepisu, ani wytwórcą odpadów w postaci pojazdów wycofanych z eksploatacji, ani nie należy do jednostek organizacyjnych, które wykorzystują odpady na własne potrzeby. Skoro zatem sklep spożywczy w D. jest wytwórcą odpadów, to mimo że przekazuje te odpady do zagospodarowania nadrzędnej jednostce organizacyjnej w postaci centrum dystrybucyjnego, nie jest zwolniony z obowiązku prowadzenia ilościowej i jakościowej ewidencji wytwarzanych i następnie przekazywanych odpadów. Zbiorcze zestawienia danych posiadacz odpadów, w tym wytwórca komunalnych osadów ściekowych, jest obowiązany przekazać marszałkowi województwa właściwemu ze względu na miejsce wytwarzania, odbierania odpadów komunalnych, zbierania, odzysku lub unieszkodliwiania odpadów, w terminie do dnia 15 marca za poprzedni rok kalendarzowy. Sankcję za niewywiązanie się z tego obowiązku ustawodawca przewidział w art. 79c ust. 3 cyt. aktu, stanowiąc, że jeżeli posiadacz odpadów, wbrew obowiązkowi, o którym mowa w art. 37 ust. 3, nie przekazuje zbiorczego zestawienia danych podlega karze pieniężnej w wysokości 500 zł. Z uwagi na nieprzedłożenie przez sklep w D., będącego wytwórcą odpadów, zestawienia odpadów za [...] r. zasadnym było nałożenie na Spółkę kary pieniężnej w kwocie 500 zł. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. złożył Sklepy Spółka A. z o.o. Spółka komandytowa w J. , wnosząc o jej uchylenie oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. wyrokiem z dnia 4 grudnia 2013 r. sygn. akt II SA/Sz 892/13 oddalił skargę Sklepy Spółka A. z o.o. Spółka komandytowa w J. . W uzasadnieniu wyroku Sąd podniósł, że w przedmiotowej sprawie skarżąca przyznała, iż w podległych jej sklepach nie jest prowadzona ewidencja odpadów, w związku z tym nie przekazuje właściwym organom informacji o wytwarzanych odpadach w poszczególnych sklepach oraz sposobach gospodarowania wytworzonymi odpadami, ani zbiorczego zestawienia danych o rodzajach i ilości odpadów, o sposobach gospodarowania nimi oraz o instalacjach i urządzeniach służących do odzysku i unieszkodliwiania tych odpadów. Powyższe potwierdzają również wyniki kontroli przeprowadzonej przez Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w S. oraz wydane zarządzenie pokontrolne z dnia [...] ., znak: [...] Zdaniem skarżącej obowiązki dotyczące gospodarowania odpadami wykonywane są na poziomie centrum dystrybucyjnego, do którego przekazywane są odpady z poszczególnych sklepów. Sąd wskazał, że z przepisów art. 3 ust. 3 pkt 13 oraz art. 36 ust. 1,2 i 3 ustawy odpadach wynika, że każdy posiadacz odpadów, jeżeli nie należy do podmiotów wymienionych w ust. 2 i 3 art. 36 tej ustawy, zobowiązany jest prowadzić ilościową i jakościową ewidencję odpadów. Prowadzący sprzedaż detaliczną sklep nie należy do podmiotów, o których mowa w przepisach ust. 2 i 3 art. 36 ustawy o odpadach. Każdy sklep znajdujący się w strukturze organizacyjnej skarżącej jest zatem wytwórcą odpadów i ich posiadaczem w rozumieniu art. 36 ust.1 ww. ustawy co oznacza, że zobowiązany jest prowadzić ilościową i jakościową ewidencję wytwarzanych i następnie przekazywanych odpadów. Fakt przekazywania odpadów do zagospodarowania nadrzędnej jednostce organizacyjnej w postaci centrum dystrybucyjnego, nie zwalnia podległych skarżącej sklepów z obowiązku prowadzenia ilościowej i jakościowej ewidencji wytwarzanych i następnie przekazywanych odpadów. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Sklepy Spółka A. z o.o. w J. zarzucając naruszenie: I. przepisów postępowania, tj. art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez faktyczny brak wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia, co mogło mieć istotny wpływ na niewłaściwe zastosowanie w niniejszej sprawie przepisu art. 36 ust. 1 i art. 37 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach oraz błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy, polegające na błędnym przyjęciu, że przedmiotem skargi była decyzja Marszałka Województwa o nałożeniu kary pieniężnej za niewykonanie obowiązku, o którymi mowa w art. 37 ust. 3 ustawy o odpadach za rok 2011, podczas gdy przedmiotem skargi była decyzja Marszałka Województwa o nałożeniu kary pieniężnej za niewykonanie obowiązku, o którym mowa w art. 37 ust. 3 ustawy o odpadach za rok 2009 r., co mogło mieć istotny wpływ na wynik przedmiotowej sprawy w zakresie orzeczenia o braku podstaw do nałożenia kary pieniężnej za rok 2009 r.; II. przepisów prawa materialnego, tj.: 1. art. 3 ust. 3 pkt 13 w zw. z art. 3 ust. 1 ustawy o odpadach poprzez ich błędną wykładnię sprowadzającą się do uznania przez Sąd, że sklep spożywczy posiada podmiotowość, a tym samym jest podmiotem obowiązków sprawozdawczych wskazanych w art. 37 ust. 1; 2. art. 36 ust. 1 i 37 ust. 1 i 3 ustawy o odpadach poprzez ich błędną wykładnię sprowadzającą się do uznania przez Sąd, że Skarżąca zobowiązana jest do składania zbiorczych zestawień danych o odpadach według miejsca położenia sklepu jako "miejsca wytworzenia odpadu". Wyrokiem z dnia 14 października 2015 r. sygn. akt II OSK 529/14 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Uzasadniając orzeczenie, Sąd II instancji nie podzielił zarzutu skargi kasacyjnej o dokonaniu przez Sąd pierwszej instancji błędnej wykładni art. 3 ust. 3 pkt 13 w związku z art. 3 ust. 1 ustawy o odpadach przez uznanie, że sklep spożywczy posiada podmiotowość, a tym samym jest podmiotem obowiązków sprawozdawczych wskazanych w art. 37 ust. 1 tej ustawy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji takiej podmiotowości sklepowi należącemu do skarżącej Spółki nie nadał. Wprawdzie Sąd pierwszej instancji w motywach wyroku użył sformułowań: "skoro sklepy spożywcze znajdujące się w strukturze organizacyjnej skarżącej są posiadaczami wytworzonych odpadów" i "sklep spożywczy znajdujący się w strukturze organizacyjnej skarżącej jest wytwórcą odpadów", to jednak sformułowania te należy odczytywać w kontekście całego wywodu zawartego w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Adresatem decyzji organów obu instancji jest skarżąca Spółka, a nie sklep spożywczy. Przyjąć zatem należy, iż użycie przez Sąd pierwszej instancji powyższych sformułowań oznacza, że wytworzenie odpadów zdaniem Sądu ma miejsce w sklepie spożywczym w D., znajdującym się w strukturze organizacyjnej skarżącej Spółki, przy czym posiadaczem odpadów jest podmiot prowadzący ten sklep czyli Sklepy A. Sp. z o.o. w J. . Sąd pierwszej instancji wyraźnie podkreślił, że żądanie od skarżącej rocznego zastawienia, o którym mowa w art. 37 ust. 1 ustawy, odnoszącego się do podległych skarżącej sklepów, nie oznacza nadanie poszczególnym sklepom odrębnej od skarżącej podmiotowości prawnej. Jednoznacznie też Sąd pierwszej instancji stwierdził, że prowadzenie prawidłowej gospodarki odpadami na poziomie centrum dystrybucyjnego nie zwalnia skarżącej z takiego samego obowiązku na poziomie poszczególnych sklepów, a spełnienie tego obowiązku powinno znaleźć odzwierciedlenie w dokumentacji prowadzonej zgodnie z wymogami ustawy o odpadach oraz przepisami wykonawczymi wydanymi na jej podstawie. Za chybiony Sąd uznał zarzut skargi kasacyjnej dotyczący dokonania przez Sąd pierwszej instancji błędnej wykładni art. 36 ust. 1 i art. 37 ust. 1 i 3 ustawy o odpadach poprzez uznanie, że strona skarżąca zobowiązana jest do składania zbiorczych zestawień danych o odpadach według miejsca położenia sklepu jako "miejsca wytworzenia odpadu". Sąd zgodził się ze stroną skarżącą, że dla przyjęcia, iż dany przedmiot lub substancja jest odpadem konieczne jest zbadanie zamiaru jego posiadacza. Ustawodawca daje pierwszeństwo kryterium subiektywnemu, gdyż zamiar posiadacza odpadu ma decydujące znaczenie dla uznania danej substancji lub przedmiotu za odpad (art. 3 ust. 1 ustawy o odpadach) i co się z tym wiąże dla ustalenia miejsca jego wytworzenia. Sąd nie zgodził się ze stanowiskiem skarżącej Spółki, że przedmioty lub substancje stają się odpadami dopiero w centrach dystrybucyjnych. Nie można bowiem uznać, że odpady z działalności Spółki powstają wtedy, kiedy Spółka sama o tym zadecyduje. Zdaniem Sądu nie ulega wątpliwości, że skarżąca Spółka wytwarza odpady w sklepie, a nie w centrum dystrybucyjnym, które może także wytwarzać własne odpady. Ta okoliczność tj. miejsce wytwarzania odpadów miała decydujące znaczenie dla właściwości organu, wobec którego należy wypełniać obowiązki sprawozdawcze i ewidencyjne w zakresie gospodarki odpadami. Obowiązek z art. 37 ust. 3 ustawy o odpadach skarżąca Spółka winna spełnić poprzez przekazanie zbiorczego zestawienia danych, o których mowa w art. 37 ust. 1 i 2 tej ustawy, marszałkowi województwa właściwemu ze względu na miejsce wytwarzania odpadów, którym jest w okolicznościach niniejszej sprawy sklep spożywczy w D. . Za zasadny Sąd uznał zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 P.p.s.a. przez brak wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia, co mogło mieć istotny wpływ na niewłaściwe zastosowanie w niniejszej sprawie art. 36 ust. 1 i art. 37 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. o odpadach. Sąd pierwszej instancji przyjął bowiem, że niniejsza sprawa dotyczy nałożenia kary pieniężnej za nie przekazanie zbiorczego zestawienia danych o rodzajach i ilości odpadów, o sposobach gospodarowania nimi oraz o instalacjach i urządzeniach służących do odzysku i unieszkodliwiania tych odpadów za rok 2011. Tymczasem w niniejszej sprawie przedmiotem skargi do Sądu pierwszej instancji była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r., nr [...] , którą organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Marszałka Województwa z dnia [...] r., znak: [...] o nałożeniu na skarżącą Spółkę kary pieniężnej za niewykonanie obowiązku, o którym mowa w art. 37 ust. 3 ustawy o odpadach, tj. nie przekazanie zbiorczego zestawienia danych o rodzajach i ilości odpadów, o sposobach gospodarowania nimi oraz o instalacjach i urządzeniach służących do odzysku i unieszkodliwiania tych odpadów za rok 2009. Powyższe błędne ustalenie Sądu pierwszej instancji mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem Sąd nie rozważył, jakie przepisy obowiązywały w zakresie wskazanych wyżej obowiązków i czy przepisy te dawały podstawę prawną do nałożenia na skarżącą Spółkę kary pieniężnej za niewykonanie tych obowiązków za 2009 r. Sąd podkreślił, iż przy rozpoznawaniu skargi na decyzję dotyczącą 2009 r. nie można pominąć kwestii dotyczących zmiany przepisów ustawy o odpadach i oceny ich wpływu na wynik niniejszej sprawy. Sąd pierwszej instancji ponownie rozpoznając sprawę winien rozważyć, które przepisy prawa mają zastosowanie odnośnie 2009r. i dokonać kontroli legalności zaskarżonej decyzji w świetle przepisów prawa znajdujących w tej sprawie zastosowanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje: W niniejszej sprawie, zgodnie z przepisem art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270), zwanej dalej " P.p.s.a.", wojewódzki sąd administracyjny, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego jest wiążąca w sprawie dla sądu pierwszej instancji zarówno wówczas, gdy dotyczy zastosowania przepisów prawa materialnego, jak również przepisów postępowania administracyjnego. Oznacza to, że wojewódzki sąd administracyjny jest obowiązany rozpatrzyć sprawę ponownie, stosując się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku, bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych sprawach. Przez ocenę prawną rozumie się powszechnie wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie, zaś wskazania, co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych. Sąd, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania, nie ma całkowitej swobody przy wydawaniu nowego orzeczenia. Przede wszystkim "granice sprawy", o których mowa w art. 134 § 1, podlegają zawężeniu do granic, w jakich Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał sprawę (art. 183 P.p.s.a.) i w jakich wydał orzeczenie na podstawie art. 185 § 1. (zob. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012, s. 518). Ocena prawna, w rozumieniu art. 190 P.p.s.a., to wyjaśnienie przez Naczelny Sąd Administracyjny istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym wypadku, a więc nie tylko sama wykładnia w ścisłym tego słowa znaczeniu. W konsekwencji należy uznać, iż związanie wojewódzkiego sądu administracyjnego, w rozumieniu art. 190 P.p.s.a., oznacza, iż nie może on formułować nowych ocen prawnych - sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, a zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania poprzez treść nowego wyroku. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nałożenia na Sklepy Spółka A. z o.o. z Spółka komandytowa z siedziba w T. kary pieniężnej w wysokości 500 zł za niewykonanie obowiązku, o którym mowa w art. 37 ust. 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach, tj. nieprzekazania zbiorczego zestawienia danych o rodzajach i ilości odpadów, o sposobach gospodarowania nimi oraz instalacjach i urządzeniach służących do odzysku i unieszkodliwiania tych odpadów za 2009 r. W świetle motywów wyroku NSA z dnia 14 października 2015 r. II OSK 529/14, za przesądzoną należy uznać kwestię, że adresatem decyzji w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za niewykonanie obowiązku określonego w art. 37ust. 3 ustawy o odpadach jest skarżąca Spółka, a nie sklep spożywczy. Chociaż wytworzenie odpadów ma miejsce w sklepie znajdującym się w strukturze organizacyjnej skarżącej Spółki ( w tej sprawie w D. ), posiadaczem odpadów jest podmiot prowadzący ten sklep czyli Sklepy A. Sp. z o.o. Spółka komandytowa w J. . Żądanie od skarżącej rocznego zastawienia, o którym mowa w art. 37 ust. 1 ustawy, odnoszącego się do podległych jej sklepów, nie oznacza nadania poszczególnym sklepom odrębnej od skarżącej podmiotowości prawnej. Z kolei prowadzenie prawidłowej gospodarki odpadami na poziomie centrum dystrybucyjnego nie zwalnia skarżącej z takiego samego obowiązku na poziomie poszczególnych sklepów, zaś spełnienie tego obowiązku powinno znaleźć odzwierciedlenie w dokumentacji prowadzonej zgodnie z wymogami ustawy o odpadach oraz przepisami wykonawczymi wydanymi na jej podstawie. Skoro skarżąca nie przedłożyła Marszałkowi Województwa zestawienia o rodzajach i ilości odpadów oraz o sposobach gospodarowania nimi w poszczególnych sklepach, to zasadne było nałożenie na Spółkę kary pieniężnej. Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym wyżej wyroku przesądził również kwestię dotyczącą wykonywania przez skarżącą obowiązku określonego w art. 37 ust. 3 ustawy o odpadach. Obowiązek ten skarżąca winna spełnić poprzez przekazanie zbiorczego zestawienia danych, o których mowa w art. 37 ust. 1 i 2 tej ustawy, marszałkowi województwa właściwemu ze względu na miejsce wytwarzania odpadów, którym jest w okolicznościach niniejszej sprawy sklep spożywczy w D. . Już na terenie sklepu a nie dopiero w centrum dystrybucyjnym pracownicy skarżącej decydują, których substancji i przedmiotów wymienionych w załączniku nr 1 do ustawy o odpadach Spółka się pozbywa jako odpadów w rozumieniu art. 3 ust 1 tej ustawy, a które będą służyły do dalszej działalności. Nie ulega wątpliwości, że co do zasady skarżąca Spółka wytwarza odpady w sklepie, co nie wyklucza tego, że centrum dystrybucyjne może także wytwarzać własne odpady. Ta okoliczność, tj. miejsce wytwarzania odpadów miała decydujące znaczenie dla właściwości organu, wobec którego należy wypełniać obowiązki sprawozdawcze i ewidencyjne w zakresie gospodarki odpadami. Przy rozpatrywaniu niniejszej sprawy należało wziąć pod uwagę zmianę przepisów ustawy o odpadach dokonaną ustawą z dnia 22 stycznia 2010 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2010r. Nr 28, poz. 145). Ustawa zmieniająca weszła w życie z dniem 12 marca 2010 r. z wyjątkiem m.in. art. 1 pkt 26 lit. a tej noweli, który wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2011 r. oraz art. 1 pkt 38 lit. a tiret 2, który wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2013 r. - art. 19pkt 1 i 2 ustawy zmieniającej. Z mocy art. 1 pkt 26 noweli do art. 36 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach, po ustępie 1a dodano ustępy 1b-1e, do art. 37 po ustępie 3 dodano ustęp 3a-3c, a przepisy art. 37 ust. 3 i ust. 7 ustawy o odpadach otrzymały nowe brzmienie. Na podstawie art. 1 pkt 47 noweli przepis art. 79 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach otrzymał brzmienie: "Orzekanie w sprawach, o których mowa w art. 69a-78, następuje na zasadach i w trybie określonym w ustawie z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia (Dz. U. z 2008 r. Nr 133, poz. 848, ze. zm.)." Do tej zmiany przepis art. 79 miał brzmienie: "Orzekanie w sprawach, o których mowa w art. 70-78, następuje na zasadach i w trybie określonym w Kodeksie postępowania w sprawach o wykroczenia". Nadto, po Rozdziale 9 dodano Rozdział 9a – "Kary pieniężne" obejmujący m.in. przepis art. 79c ust. 3 stanowiący, że jeżeli posiadacz odpadów lub transportujący odpady, będąc obowiązanym do prowadzenia ewidencji odpadów lub przekazywania wymaganych informacji lub sporządzania i przekazywania zbiorczego zestawienia danych lub sporządzania podstawowej charakterystyki odpadów lub przeprowadzania testów zgodności, nie wykonuje tego obowiązku albo wykonuje go nieterminowo lub niezgodnie ze stanem rzeczywistym podlega karze pieniężnej (...). Jak już wyżej wskazano, nałożona na skarżącą kara pieniężna dotyczyła nieprzekazania zbiorczego zestawienia danych o rodzajach i ilości odpadów, o sposobach gospodarowania nimi oraz instalacjach i urządzeniach służących do odzysku i unieszkodliwiania tych odpadów za 2009 r. Zważywszy na przepis art. 1 pkt 26 lit a ustawy z dnia 22 stycznia 2010 r., obowiązek określony w art. 37 ust. 3 ustawy, dotyczący przekazywania zbiorczego zestawienia danych, o których mowa w ust. 1 i 2,posiadacz odpadów, w tym wytwórca komunalnych osadów ściekowych, jest obowiązany przekazać marszałkowi województwa właściwemu ze względu na miejsce wytwarzania, odbierania odpadów komunalnych, zbierania, odzysku lub unieszkodliwiania odpadów w terminie do dnia 15 marca za poprzedni rok kalendarzowy. Z przepisu art. 19 pkt 1 ustawy zmieniającej wynika jednak, że zmiana terminu wykonania obowiązku określonego w art. 37 ust. 3 weszła w życie z dniem 1 stycznia 2011 r., a zatem skrócenie terminu (z końca pierwszego kwartału za poprzedni rok kalendarzowy do 15 marca za poprzedni rok kalendarzowy) dotyczyło dopiero obowiązku przekazywania danych za rok 2010. Na gruncie rozpatrywanej sprawy zmiana terminu nie ma znaczenia o tyle, że obowiązek określony w art. 37 ust. 3 ustawy o odpadach nie został przez skarżącą wykonany ani to w terminie dłuższym, ani też w terminie krótszym. Skutkiem niewykonania obowiązku jest nałożenie kary pieniężnej określonej w art. 79 c ust. 3 znowelizowanej ustawy o odpadach, albowiem przepis ten wszedł w życie w dniu 12 marca 2010 r. i miał zastosowanie do sytuacji związanych z nieprzekazaniem zbiorczego zestawienia danych również za rok 2009. Taką też karę 500 zł, uwzględniającą zmianę jej wysokości, wprowadzonej ustawą z dnia 28 kwietnia 2011 r., nałożył na skarżącą organ, tj. Marszałek Województwa decyzją z dnia [...] r. a Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzja z dnia [...] r. utrzymało tę decyzję w mocy. Zauważyć przy tym należy, że organy orzekające w sprawie zastosowały przepisy ustawy zmieniającej ustawę o odpadach z dnia 22 stycznia 2010 r. w zakresie właściwym zarówno co do terminu wykonania obowiązku jak i zastosowanej kary pieniężnej. Prowadzenie prawidłowej gospodarki odpadami na poziomie centrum dystrybucyjnego nie zwalnia skarżącej z takiego samego obowiązku na poziomie poszczególnych sklepów. Spełnienie tego obowiązku winno znaleźć odzwierciedlenie w dokumentacji prowadzonej zgodnie z wymogami ustawy o odpadach oraz przepisami wykonawczymi do tej ustawy. W tym stanie rzeczy, skargę Spółka A. z o.o. Spółka komandytowa w J. na decyzję w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za niewykonanie obowiązku przekazania Marszałkowi Województwa zbiorczego zestawienia danych, o których mowa w art. 37 ust. 1 i 2 ustawy o odpadach, w terminie do końca pierwszego kwartału 2010 r. za poprzedni rok kalendarzowy, tj. rok 2009, na podstawie art. 151 P.p.s.a. jako niezasadną należało oddalić.