II SA/Sz 892/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska (spr.), Asesor WSA Krzysztof Szydłowski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 16 stycznia 2025 r. sprawy ze skargi M. P. i M. P. na decyzję Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Szczecinie z dnia 23 września 2024 r. nr GK-2.7221.1.10.2024.WP w przedmiocie odmowy aktualizacji informacji zawartych w operacie ewidencji gruntów i budynków oddala skargę. Decyzją z 2 sierpnia 2024 r., nr GK-ll-8.6620.121.7-2024.MMo, na podstawie art. 24 ust. 2c ustawy z 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2024 r., poz. 1151 ze zm.), dalej jako "p.g.k.", art. 104 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r., poz. 572 ze zm.), dalej jako "k.p.a.", Prezydent Miasta Koszalin, po rozpatrzeniu wniosku M. P. i M. P. dalej jako "skarżące", odmówił aktualizacji informacji zawartych w operacie ewidencji gruntów i budynków, polegającej na sprostowaniu wpisów dotyczących: - liczby kondygnacji nadziemnych i podziemnych budynku oznaczonego identyfikatorem [...], położonego na działce nr [...], w obr. [...] Miasta K., - obszaru całej wskazanej wyżej działki nr [...]. Organ I instancji wyjaśnił, że w dniu 5 lipca 2024 r. wpłynął wniosek skarżących o aktualizację informacji ujawnionych w ewidencji gruntów i budynków. Skarżące wnosiły o sprostowanie wpisów w ewidencji dotyczących wskazanego wyżej budynku, poprzez wpisanie 9 kondygnacji nadziemnych i 2 kondygnacji podziemnych, w miejsce obecnie istniejących wpisów, tj. 10 kondygnacji nadziemnych i 1 kondygnacji podziemnej. Wniosek obejmował również sprostowanie wpisu obszaru całej działki nr [...], poprzez wpisanie powierzchni 0,5547 ha w miejsce obecnego wpisu 0,5546 ha. Organ I instancji wskazał, że do wniosku dołączono dokumenty m.in.: - wypis z kartoteki budynków z 6 sierpnia 2018 r., z którego wynika, że we wskazanym budynku znajduje się 10 kondygnacji nadziemnych oraz 1 kondygnacja podziemna, - wypis z rejestru gruntów z 6 sierpnia 2018 r., zgodnie z którym powierzchnia działki skarżących nr [...] wynosi 0,5547 ha, - odpis protokołu kontroli Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta Koszalin z 10 maja 2022 r., w którym wpisano, że w budynku znajduje się 9 kondygnacji nadziemnych (parter + 8 pięter) i 2 kondygnacje poziemne, - wydruk z systemu teleinformatycznego z 4 lipca 2024 r. dla księgi wieczystej dotyczącej działki skarżących nr [...], - ekspertyzę budowlaną z 4 lipca 2024 r. autorstwa mgr inż. budownictwa A. S., w której ustalono, że w budynku objętym wnioskiem jest 9 kondygnacji nadziemnych i 2 kondygnacje podziemne, - inwentaryzację z 6 lipca 2024 r. autorstwa mgr inż. Architekt M. B. , w której stwierdzono, że przedmiotowy budynek posiada 9 kondygnacji nadziemnych i 2 kondygnacje podziemne. Organ przytoczył następnie definicje kondygnacji, kondygnacji podziemnej, kondygnacji nadziemnej, sutereny, przedstawione odpowiednio § 3 pkt 16-18, pkt 20 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2022 poz. 1225 ze zm.), dalej jako "rozporządzanie w sprawie warunków technicznych". Jak wskazał organ, liczba kondygnacji nadziemnych i podziemnych budynku objętego postępowaniem ujawniona została w 2007 r. na podstawie modernizacji ewidencji gruntów i budynków. Dane te potwierdziła modernizacja ewidencji gruntów i budynków przeprowadzona w latach 2020 – 2022. Organ stwierdził, że w dostarczonych przez stronę dokumentach, tj. w ekspertyzie budowlanej dotyczącej określenia liczby kondygnacji budynku oraz w inwentaryzacji budynku mieszkalnego wielorodzinnego, nie ma odniesienia do zagłębienia posadzki kondygnacji sutereny względem przylegającego do niej terenu. Na rzucie kondygnacji sutereny dołączonym do wspomnianej inwentaryzacji, wysokość pomieszczeń wpisana jest jako: 2,33 m, 2,40 m, 2,50 m. Ponadto organ wskazał, że ze zgromadzonych w sprawie dowodów, tj. ekspertyzy technicznej budynku dołączonej do zgłoszenia zamiaru zmiany sposobu użytkowania powierzchni pomieszczeń sutereny i piwnicy, projektu zmiany sposobu użytkowania części budynku, rzutu sutereny będącym załącznikiem do zgłoszenia zmian o ujawnienie pomieszczeń przynależnych do lokali samodzielnych wynika, że posadzka sutereny znajduje się na poziomie 40 cm do 65 cm poniżej terenu. Biorąc pod uwagę ustalony poziom posadzki sutereny oraz wysokości pomieszczeń, organ I instancji stwierdził, że kondygnacja (sutereny) nie spełnia warunku zagłębienia poniżej poziomu przylegającego do niej terenu co najmniej w połowie jej wysokości w świetle, co wyklucza określenia jej jako kondygnację podziemną. Odnosząc się do poruszonej we wniosku kwestii rozbieżności w powierzchni nieruchomości działki, organ I instancji stwierdził, że skarżące nie przedstawiły wyników pracy geodezyjnej, z której wynikałaby inna niż ujawniona obecnie powierzchnia działki ewidencyjnej. Skarżące wniosły odwołanie od decyzji organu I instancji podnosząc zarzuciły naruszenia: 1. Art. 1 pkt 1 w zw. z art. 2 ust. 1 lit. d u.g.k., gdyż organ I instancji odmówił aktualizacji danych, mimo obowiązku ustawowego oraz co istotne nie przeprowadził postępowania administracyjnego w celu jednoznacznego rozstrzygnięcia z ilu kondygnacji nadziemnych i podziemnych składa się budynek mieszkalny skarżących, przez co organ nie zrealizował wniosku skarżących z 4 lipca 2024 r., 2. Art. 22 ust. 2 u.g.k., polegające na braku merytorycznego rozstrzygnięcia w wydanej decyzji administracyjnej z 2 sierpnia 2024 r., wobec wniosku skarżących z 4 lipca 2024 r., uzupełnionego pismem z 8 i 11 lipca 2024 r., za którymi skarżące przekazały dowody uzupełniające stan wiedzy organu i gromadzony do sprawy materiał dowodowy, wśród których przesądzające znaczenie mają dowody sporządzone przez osoby sprawujące samodzielne funkcje techniczne w budownictwie, 3. Art. 61 § 1 w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 75 § 1 k.p.a., wobec wniosku skarżących z 4 lipca 2024 r., wobec dowodów wskazanych organowi, wobec których organ nie podjął żadnego działania zmierzającego do rozstrzygnięcia sprawy, jak też nie orzekł, poprzez wskazanie, które dowody uznaje za przesądzające w sprawie, przez to zasługują na uwzględnienie w merytorycznym rozstrzygnięciu, a które nie, czym organ odstąpił od merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, 4. Art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., bowiem decyzja organu I instancji została wydana bez wskazania merytorycznej podstawy prawnej oraz przez brak rozstrzygnięcia stanu rzeczywistego w budynku skarżących, przez co wydana z rażącym naruszeniem prawa procesowego, do wniosku skarżących z 4 lipca 2024 r., 5. Art. 61 § 4 w związku z art. 9 k.p.a., polegające na zawiadomieniu strony o wszczęciu postępowania administracyjnego w organie, mimo prośby skierowanej do organu w piśmie z 8 lipca 2024 r. Decyzją z 23 września 2024 r., nr GK-2.7221.1.10.2024.WP, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 7b ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 6a ust. 1 pkt 2 lit. b i art. 7d pkt 1 lit. a p.g.k., Zachodniopomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego (zwany dalej: "organem II instancji"), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ II instancji w uzasadnieniu rozstrzygnięcia przedstawił dotychczasowy przebieg postepowania oraz powołał dokumenty, pochodzące z akt innych postępowań (dotyczących ww. budynku bądź gruntu), które organ I instancji dołączył do akt sprawy. Jak wskazał organ odwoławczy, w sprawie spór dotyczy tego czy znajdująca się w budynku suterena jest kondygnacją podziemną czy nadziemną. W celu określenia jej charakteru należało więc ustalić spełnienie podstawowego warunku, tj. czy jest ona co najmniej w połowie jej wysokości w świetle zagłębiona poniżej poziomu przylegającego do niej terenu. Organ zauważył, że żadna z przedstawionych ekspertyz czy inwentaryzacji takiej jednoznacznej informacji nie podaje. Dla ustalenia jakie cechy określają przedmiotową suterenę, organ II instancji sięgnął do dwóch dokumentów, tj.: - inwentaryzacji budynku mieszkalnego wielorodzinnego z 6 lipca 2024 r., gdzie na rzucie piwnicy poziom "-1" - kondygnacja - suterena "-1" (strona 80 akt organu I instancji) widoczne są wysokości pomieszczeń zlokalizowanych na tym poziomie i wynoszą, w zależności od pomieszczenia: 2,33 m, 2,40 m bądź 2,50 m, - ekspertyzy technicznej istniejącego budynku mieszkalno-usługowego z uwzględnieniem zmiany sposobu użytkowania sutereny i piwnicy, na piwnice lokatorskie (datowana na styczeń 2017 r.), gdzie na stronie 8 (strona 27 akt organu I instancji) w punkcie 1 opis istniejącego budynku autor zawarł informację: "Istniejący budynek posiada dziesięć kondygnacji naziemnych, pierwsza kondygnacja znajduje się w sutenerze z posadzką na poziomie 40 do 65 cm poniżej terenu i jedną kondygnacją podziemną - piwnice." Dalej organ II instancji stwierdził, że biorąc pod uwagę przedstawioną wyżej wysokość pomieszczeń, połowa ich wysokości waha się od 1,16 m do 1,25 m, czyli do takiej wysokości powinna być zagłębiona posadzka sutereny, aby mogła być uznana za kondygnację podziemną, a jest zagłębiona do wysokości od 0,40 m do 0,65 m, czyli bezspornie kondygnacją podziemną nie jest. Dodatkowo organ II instancji podniósł, że sama definicja sutereny (§ 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych) wskazuje, że poziom podłogi w części lub całości znajduje się poniżej poziomu projektowanego lub urządzonego terenu, lecz co najmniej od strony jednej ściany z oknami poziom podłogi znajduje się nie więcej niż 0,9 m poniżej poziomu terenu przylegającego do tej strony budynku. Fakty te zostały jednak pominięte przez biegłych w opracowanych opiniach, ekspertyzach , czy inwentaryzacji budynku. W tej sytuacji organ II instancji uznał za trafne rozstrzygnięcie organu I instancji. Zaznaczył, że w decyzji organu I instancji nastąpiła oczywista omyłka w identyfikatorze budynku, tj. nr [...], zamiast [...]. Stąd też w decyzji organu II instancji stosowany był poprawny identyfikator. M. P. i M. P., zastępowane przez pełnomocnika, wystąpiły ze skargą na decyzję organu II instancji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, wnosząc o jej uchylenie w całości oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Ponadto skarżące wniosły o sądowe ustalenie - ujawnienie wad postępowania administracyjnego w zakresie rażącego naruszenia przepisów: k.p.a. i p.g.k., a ponadto naruszenie art. 271 Kodeksu karnego w zw. z art. 2 pkt 1d oraz pkt 2a i art. 22 ust. 2 p.g.k. Wniosły o "uchylenie" błędnego dowodu organu I Instancji, tj. "Wykazu zmian danych ewidencyjnych dotyczących budynku", który – zdaniem skarżących - pozostaje w sprzeczności do innych dowodów bezpośrednich wydanych w sprawie. Na podstawie art. 133 w zw. z art. 106 § 3 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 – j.t.), dalej jako "p.p.s.a", skarżące wniosły o sądowe orzeczenie, że ich budynek posiada 9 kondygnacji nadziemnych i 2 kondygnacje nadziemne. Wydanym w sprawie decyzjom organów obu instancji skarżące zarzuciły naruszenie prawa procesowego i materialnego w postępowaniu administracyjnym, tj.: 1. Art. 104 § 2 k.p.a. i art. 107 k.p.a., poprzez nierozpoznanie sprawy co do istoty oraz nierozstrzygnięcie wniosku skarżących z 4 lipca 2024 r., a tym samym rzeczonego wniosku pozostawienie bez rozpoznania w obu organach, 2. Art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 75 § 1 k.p.a. i art. 19 k.p.a., przez brak podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego przez organy właściwe rzeczowo i miejscowo do załatwienia sprawy, jak również braku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w obu organach, w tym aktualizacji błędnych danych jakie organy zaakceptowały, pozostawiając nadal stan błędnych ustaleń dotychczasowych, 3. Art. 2 pkt 1d oraz pkt 2a i art. 22 ust. 2 p.g.k., poprzez ich niezastosowanie "w sytuacji aktualizacji danych w organie, w której zaistniały przesłanki/dowody błędnego wykonania «Wykazu zmian danych ewidencyjnych dotyczących budynku», k. 48 akt Organu I Instancji, tj. do ich zastosowania i uznania za słuszny wniosku skarżących z dn. 04.07.2024", 4. Art. 271 Kodeksu karnego (fałszerstwo intelektualne funkcjonariusza publicznego), czego dowodzą załączniki wskazane przy wniosku skarżących z 4 lipca 2024 r. oraz wykonane w organie I instancji po zakończeniu postępowania administracyjnego, tj. wypisy wydane skarżącym 9 września 2024 r., zaakceptowane przez organ II instancji zaskarżoną decyzją, co dowodzi, że całe przeprowadzone postępowanie administracyjne pozbawione jest decyzyjności w postępowaniu administracyjnym obu organów, a to jest ze szkodą dla skarżących. Wnoszące skargę w jej uzasadnieniu podniosły, że organ I instancji w swej decyzji nie dokonał merytorycznego rozstrzygnięcia co do istoty ich wniosku z 4 lipca 2024 r. Organ ten mimo dowodów bezpośrednich jemu dostarczonych przez skarżące, wręcz odmówił uznania informacji zawartych w operacie służącym do aktualizacji ewidencji gruntów i budynków. Organ uchylił się również od aktualizacji błędnych danych, którymi się posługuje, czym zignorował prawo materialne i słuszny interes skarżących. Zdaniem skarżących, odmowa organu dokonania aktualizacji informacji dowodzi, że narusza on obowiązki jemu przypisane w art. 1 i 2 pkt 1d oraz pkt 2a i art. 22 ust. 2 p.g.k., art. 271 Kodeksu karnego, przez tworzenie dokumentów urzędowych nieodpowiadających rzeczywistości. Jak podniosły skarżące, w dniu 9 września 2024 r. dokonały aktualizacji swojego odwołania od decyzji organu II instancji, w związku z ujawnionymi dalszymi dowodami, istotnymi w sprawie, nieznanymi organowi II instancji, tj.: - "Karty inwentaryzacyjnej przedsiębiorstwa ..." z 1988 r., która zapisami wykazuje sprzeczności do k. 48 akt organu I instancji, w poz. 2 - budynek biurowy, rok budowy 1974-1976, w poz. 5 charakterystyczne wymiary i cechy techniczne), cyt. - "Budynek o 9 kondygnacjach, posiadających 2.685,5 m2." - załącznika Nr 2 z aktualizacji, tj. odkryty fakt z wniosku skarżących z 9 sierpnia 2024 do Wydziału Architektury i Urbanistyki organu, o udostępnienie dokumentacji powykonawczej z odbioru przedmiotowego budynku, gdzie organ w odpowiedzi pismem z 26 sierpnia 2024 r., stwierdził cyt.: "W archiwum zakładowym nie ma dokumentów sprzed 1985 r.". Zdaniem skarżących, powyższe dowody pozostają w sprzeczności do ustaleń organów obu instancji, które oparły się na dowodzie z "Wykazu zmian ewidencyjnych dotyczących budynku". Argumentowały, że wskazany dokument wytworzony 7 marca 2022 r., stanowi wyłącznie mechaniczne przepisanie danych przez uprawnioną geodetę, czym osoba ta poświadcza nieprawdę w wydanym dokumencie, bowiem aktualizacja pochodzi ze źródeł niepotwierdzonych, jest w sprzeczności do dowodów skarżących powyżej powołanych. Ponadto wytwórca dowodu normatywnego w aktualizacji, nie posiada uprawnień wynikających z art. 12. ust. 1 ustawy Prawo budowlane, przez to nie miał prawa dokonywać ustaleń samodzielnie, jak również nie posiadał uprawnień do dokonania samodzielnych ustaleń na podstawie ustawy Prawo budowlane, czym poświadczył nieprawdę w wydanym dokumencie normatywnym. Organ I instancji odmawia skarżącym przestrzegania prawa materialnego i dostosowania dokumentów urzędowych do stanu rzeczywistego istniejącego w terenie, świadomie toleruje błędy/fałsz w dokumentacji organu, będąc zobowiązanym do przestrzegania prawa ustawą p.g.k. W zakresie błędnej aktualizacji danych z 7 marca 2022 r. skarżące wskazywały na okoliczności dotyczące: daty zakończenia budowy budynku, ustaloną na 1970 r, a winno być 1976 r.; stopnia pewności dat zakończenia budowy budynku ze źródeł niepotwierdzonych; liczby kondygnacji nadziemnych 10, a winno być 9; liczby kondygnacji podziemnych, tj. 1, podczas gdy winno być 2; pola powierzchni użytkowej budynku; łącznego pole powierzchni użytkowej; liczby mieszkań; Zdaniem skarżących, zachodzi konieczność wyeliminowania z obiegu prawnego dokumentu fałszywego, którym posługiwały się organy, wobec istniejącej rzeczywistości. Utrzymanie decyzji podległego organu, dowodzi, że organ II instancji mimo wykazania nieprawidłowości przez skarżące identyfikuje się z nierozpoznaniem sprawy administracyjnej co do istoty i pozostawia wniosek skarżących z 4 lipca 2024 bez rozpoznania, przez to akceptuje posługiwanie się nadal dowodem fałszywym. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, jako oczywiście bezzasadnej. W piśmie tym organ m.in. stanowczo zaprzeczył stanowisku skargi, jakoby w toku postępowania administracyjnego nie została rozpoznana istota sprawy. Organ wniósł o rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. W piśmie z 18 listopada 2024 r., odpowiadając na wskazanej wyżej stanowisko organu, skarżące podtrzymały wnioski i argumentację skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Na podstawie art. 119 pkt 2 i art. 120 p.p.s.a. niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, na posiedzeniu niejawnym. Skarga nie jest zasadna, bowiem przeprowadzona przez Sąd, stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267 – j.t.), kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazała, że akt ten nie narusza prawa. Przedmiotem skargi uczyniono decyzję Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta K., w przedmiocie odmowy aktualizacji informacji zawartych w operacie ewidencji gruntów i budynków Miasta K., dotyczących liczby kondygnacji nadziemnych i podziemnych w budynku położonym na działce nr [...] w obrębie [...] Miasta K. oraz obszaru całej nieruchomości tj. działki nr [...], na której znajduje się budynek. Organ, odmawiając aktualizacji danych, powołał się na zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy, dokonał analizy charakteru spornej części budynku, która w jego ocenie stanowi suterenę, ale z uwagi na definicję kondygnacji podziemnej, zawartą w § 3 pkt 17 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych nie może być uznana za kondygnację podziemną. Organ wskazał także, że nie ma podstaw do kwestionowania pomiarów powierzchni działki, a skarżące nie przedstawiły wiarygodnego dokumentu, który mógłby podważyć ustalenia w tym zakresie. Zgodnie z art. 20 ust. 1 p.g.k. ewidencja gruntów i budynków obejmuje informacje dotyczące: 1) gruntów - ich położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas bonitacyjnych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład której wchodzą grunty; 2) budynków - ich położenia, przeznaczenia, funkcji użytkowych i ogólnych danych technicznych; 3) lokali - ich położenia, funkcji użytkowych oraz powierzchni użytkowej. Na podstawie art. 20 ust. 2 przywołanej ustawy w ewidencji gruntów i budynków wykazuje się także: 1) właścicieli nieruchomości, a w przypadku: a) nieruchomości Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego - oprócz właścicieli inne podmioty, w których władaniu lub gospodarowaniu, w rozumieniu przepisów o gospodarowaniu nieruchomościami Skarbu Państwa, znajdują się te nieruchomości, b) gruntów, dla których ze względu na brak księgi wieczystej, zbioru dokumentów albo innych dokumentów nie można ustalić ich właścicieli - osoby lub inne podmioty, które władają tymi gruntami na zasadach samoistnego posiadania; 2) miejsce pobytu stałego lub adres siedziby podmiotów, o których mowa w pkt 1. W badanej sprawie, kwestionowane przez skarżące dane zostały wprowadzone do ewidencji gruntów i budynków na skutek przeprowadzonej w latach 2020 – 2022 modernizacji. Stosownie do art. 24a ust. 1 p.g.k. starosta może zarządzić przeprowadzenie modernizacji ewidencji gruntów i budynków na obszarze poszczególnych obrębów ewidencyjnych. W kolejnych ustępach wskazanego przepisu przewidziano procedurę przeprowadzenia zmian w ewidencji w drodze modernizacji. Wniosek skarżących o dokonanie zmian w ewidencji wpłynął do organu w 5 lipca 2024 r., trafnie, zdaniem Sądu, został potraktowany jako wniosek o aktualizację ewidencji, która – stosownie do art. 24 ust. 2b p.g.k. następuje: 1) w drodze czynności materialno-technicznej na podstawie: a) przepisów prawa, b) wpisów w księgach wieczystych, c) prawomocnych orzeczeń sądu, a w przypadkach dotyczących europejskiego poświadczenia spadkowego - orzeczeń sądu, d) ostatecznych decyzji administracyjnych, e) aktów notarialnych, ea) aktów poświadczenia dziedziczenia oraz europejskich poświadczeń spadkowych, f) zgłoszeń dotyczących zmiany sposobu użytkowania budynku lub jego części, o których mowa w art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, do których właściwy organ nie wniósł sprzeciwu, g) wpisów w innych rejestrach publicznych, h) dokumentacji geodezyjnej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, z uwzględnieniem art. 20 ust. 2b; 2) w drodze decyzji administracyjnej - w pozostałych przypadkach. Dokonując oceny wniosku skarżących organ I instancji posiłkował się dokumentacją pochodzącą z innych postępowań, załączoną do akt sprawy i wymienioną w uzasadnieniu wydanej decyzji. Ten sposób procedowania należy uznać za prawidłowy, zważywszy na to, że z dokumentacji tej wynikają parametry budynku pozwalające na ocenę charakteru spornej kondygnacji, która według skarżących jest kondygnacją podziemną, a według organu - kondygnacją nadziemną. Zasadnie przy tym organy obu instancji, przy ocenie tego zagadnienia odwołały się do przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, które zawiera definicje, kondygnacji, kondygnacji podziemnej, kondygnacji nadziemnej i sutereny. Zgodnie z art. 3 pkt 16 pod pojęciem kondygnacji należy rozumieć poziomą część budynku, zawartą pomiędzy powierzchnią posadzki na stropie lub najwyżej położonej warstwy podłogowej na gruncie a powierzchnią posadzki na stropie lub warstwy osłaniającej izolację cieplną stropu, znajdującego się nad tą częścią budynku, przy czym za kondygnację uważa się także poddasze z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi oraz poziomą część budynku stanowiącą przestrzeń na urządzenia techniczne, mającą średnią wysokość w świetle większą niż 2 m; za kondygnację nie uznaje się nadbudówek ponad dachem, takich jak maszynownia dźwigu, centrala wentylacyjna, centrala klimatyzacyjna, obudowa wyjścia z klatki schodowej, kotłownia lub inne pomieszczenia techniczne. Kondygnacją podziemną jest kondygnacja zagłębiona poniżej poziomu przylegającego do niej terenu co najmniej w połowie jej wysokości w świetle, a także każda usytuowana pod nią kondygnacja (art. 3 pkt 17). Kondygnacją nadziemną, w rozumieniu art. 3 pkt 18 jest każda kondygnacja niebędąca kondygnacją podziemną. Sutereną jest natomiast kondygnacja budynku lub jej część zawierająca pomieszczenia, w której poziom podłogi w części lub całości znajduje się poniżej poziomu projektowanego lub urządzonego terenu, lecz co najmniej od strony jednej ściany z oknami poziom podłogi znajduje się nie więcej niż 0,9 m poniżej poziomu terenu przylegającego do tej strony budynku. Kluczowe znaczenie dla oceny, czy w ewidencji gruntów i budynków prawidłowo odnotowano ilość kondygnacji podziemnych i nadziemnych budynku skarżących miało określenie charakteru tej części budynku, która jest zagłębiona poniżej poziomu terenu, w szczególności ustalenie, czy spełnia ona wymogi niezbędne do uznania jej za kondygnację podziemną. W badanej sprawie, w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy ustalono, że posadzka spornej kondygnacji znajduje się na poziomie od 40 do 65 cm poniżej poziomu terenu, co wynika z przedstawionej przez skarżące, dla potrzeb postępowania o zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego, ekspertyzy technicznej budynku, sporządzonej przez projektantkę M. B.. Prawidłowo zatem organy obu instancji i sama projektantka uznały, że kondygnacja ta stanowi suterenę. Uznanie tej kondygnacji za suterenę nie oznaczało jednak automatycznie, że stanowi ona kondygnację podziemną, bowiem dla przyjęcia, że jest to kondygnacja podziemna konieczne było ustalenie jej wysokości, a następnie odniesienie tego parametru i parametru zagłębienia poniżej poziomu terenu do wymagań stawianych kondygnacji podziemnej przywołanym wyżej art. 3 pkt 17 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Jak ustalił organ wysokość pomieszczeń znajdujących się w suterenie budynku wynosi 2,33 m, 240 m i 2,50 m. Zestawienie wysokości pomieszczeń sutereny i zagłębienia tej kondygnacji poniżej poziomu terenu prowadzi do oczywistego wniosku, że nie spełnia ona warunków do uznania jej za kondygnację podziemną. Prawidłowo zatem organy obu instancji uznały, że wniosek o aktualizację ewidencji w tym zakresie nie mógł zostać uwzględniony. Oceny tej nie zmienia przedłożona przez skarżące, przy piśmie z dnia 11 lipca 2024 r., inwentaryzacja budynku mieszkalnego wielorodzinnego sporządzona również przez M. B.. Z dokumentu tego wynika, że autorka w punkcie 2 przytoczyła podstawy prawne dla opracowania, a także przepisy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jednak nie odniosła ich do budynku, którego dotyczy inwentaryzacja. W szczególności w dokumencie tym brak jest danych dotyczących wysokości pomieszczeń sutereny i głębokości posadzki poniżej poziomu terenu i odniesienia tych danych do przytoczonych w inwentaryzacji przepisów. Stąd też dokument ten nie może być i nie jest wiarygodnym źródłem informacji na temat istotnych w punktu widzenia przedmiotu postępowania parametrów budynku. Nie mają przy tym racji skarżące wywodząc, że podstawę ustaleń organu powinny stanowić dokumenty historyczne, dotyczące budowy budynku, bowiem ewidencja powinna zawierać dane aktualne, odwołujące się do istniejącego stanu faktycznego i aktualnego stanu prawnego ujawnionych w niej obiektów. W ocenie Sądu ma rację organ wskazując, że nie ma podstaw do aktualizacji ewidencji w zakresie powierzchni nieruchomości. Skarżące nie przedłożyły jakiegokolwiek dokumentu, który podważałby prawidłowość ustaleń organu w tym zakresie. Sąd nie podzielił zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania, bowiem organy zgromadziły obszerny materiał dowodowy, pozwalający na ocenę zasadności wniosku skarżących. Decyzje organów obu instancji zawierają uzasadnienia spełniające wymogi, o których mowa w art. 107 § 3 k.p.a., w których organy szczegółowo przedstawiły zarówno podstawy prawne jak i faktyczne podjętych rozstrzygnięć. Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 271 Kodeksu karnego, bowiem badanie tego, czy doszło do popełnienia przestępstwa pozostaje poza kompetencjami organów administracji publicznej i poza kognicją sądu administracyjnego. Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.