II SA/Sz 894/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Kłosowski po rozpatrzeniu w dniu 8 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D. C. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z Jej skargi na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Wojewoda Z. decyzją z dnia [...] r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania D. C., utrzymał w mocy decyzję Starosty K. z dnia [...] r., nr [...] w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej operatora [...] Nr [...] wraz z zasilaniem energetycznym w miejscowości S. na działkach nr [...], nr [...], nr [...] obręb ewidencyjny [...]. D. C. pismem z dnia 17 lipca 2017 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. skargę na opisaną wyżej decyzję Wojewody Z. z dnia [...] r. W treści skargi zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, uzupełniony następnie pismem z dnia 25 sierpnia 2017 r. (data nadania pisma). W uzasadnieniu wniosku skarżąca podała, że podjęcie realizacji ww. inwestycji, w sytuacji ewidentnych braków dokumentacji, jak też istniejącego sporu co do uprawnienia inwestora do dysponowania terenem na cele budowlane, grozi wyrządzeniem znacznej szkody oraz spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków. Uzupełniając wniosek D. C. podniosła, że z jej wiedzy wynika, że inwestor nie bacząc na fakt zaskarżenia decyzji, rozpoczął dalszą realizację inwestycji, gdyż na teren budowy ponownie został wprowadzony wykonawca. Zdaniem wnioskodawczyni, konieczność wstrzymania działań budowlanych związana jest również z potrzebą zabezpieczenia dotychczasowego stanu terenu budowy, dowodzącego faktu rozpoczęcia prac budowlanych przed uzyskaniem ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. W ocenie skarżącej, podjęte działania mają zatrzeć ślady wcześniejszej działalności i tym samym pozbawić ją jednego z argumentów podniesionych w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej "P.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Stosownie do treści art. 61 § 2 pkt 1 tej ustawy w razie wniesienia skargi na decyzję wraz z wnioskiem o wstrzymanie jej wykonania organ, który wydał zaskarżoną decyzję może z urzędu lub na wniosek strony skarżącej uwzględnić ten wniosek i w całości lub w części wstrzymać jego wykonanie. Ponadto, jak stanowi art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z przepisu tego wynika zatem, że to na stronie skarżącej spoczywa ciężar wykazania przesłanek w nim zawartych, natomiast sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia jej, tzn. stronie skarżącej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Na stronie skarżącej spoczywa zatem obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej (por.: postanowienie NSA z dnia 8 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 666/06). Analizując wniosek uznać należy, iż skarżąca nie wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby wyrządzić jej znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Z uzasadnienia wynika natomiast, że wniosek o ochronę tymczasową miałby opierać się na tych samych przesłankach co skarga na decyzję ostateczną. Skarżąca kwestionuje bowiem prawidłowość decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę ww. stacji bazowej telefonii komórkowej. Przedstawione zarzuty będą przedmiotem oceny sądu w toku rozprawy, a ochrona tymczasowa wynikająca z art. 61 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi to dwie różne kwestie. Kontrola legalności aktu jest bowiem celem postępowania sądowoadministracyjnego. Natomiast wstrzymanie wykonania aktu lub czynności ma charakter tymczasowy i zgodnie z art. 61 § 6 traci moc z dniem wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę, bądź uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę. W świetle powyższego oparcie wniosku o ochronę tymczasową na niezgodności z prawem zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji niweczyłoby kontrolę sądową legalności zaskarżonej decyzji. Tym samym argumenty podniesione przez skarżącą, nie mogą stanowić postawy do uwzględnienia powyższego wniosku. Dodatkowo wyjaśnić należy, że to inwestor, realizując inwestycję na mocy ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, podejmuje ryzyko, że w razie wyeliminowania takiej decyzji z obrotu prawnego, zobowiązany będzie do wykonania nakazów organów nadzoru budowlanego mających na celu doprowadzenie zrealizowanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, a nawet do wykonania rozbiórki. Udzielenie przez sąd administracyjny ochrony tymczasowej nie może natomiast sprowadzać się do powstrzymania procesu inwestycyjnego w ogóle, a za zasadnością zastosowania takiej ochrony przemawiać mogą tylko obiektywne okoliczności sprawy, które ze względu na negatywne i nieakceptowane prawem skutki, mogą spowodować realne niebezpieczeństwa, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. W tym stanie rzeczy Sąd – mając na względzie treść art. 61 § 3 i § 5 cytowanej wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – nie znalazł podstaw do uwzględnienia przedmiotowego wniosku.