II SA/Sz 901/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Mysiak (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska, Sędzia NSA Iwona Tomaszewska, Protokolant Teresa Zauerman, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 listopada 2011 r. sprawy ze skargi M. T. na rozkaz personalny Komendanta Policji z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nagrody rocznej oddala skargę Rozkazem personalnym Nr [...] z dnia [...]r. Komendant Miejski Policji w [...] , na podstawie art. 110 ust. 1 - 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.) oraz § 4 i § 6 ust. 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 grudnia 2006 r. w sprawie przyznawania policjantom nagród i zapomóg, a także sposobu tworzenia funduszu nagród i zapomóg dla policjantów (Dz. U. Nr 251, poz. 1859), przyznał młodszemu aspirantowi [...] T. nagrodę roczną za rok [...] w wysokości 11/12 jednomiesięcznego uposażenia i 20/30 miesiąca. Rozkazowi nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu powyższej decyzji Komendant podał, iż policjantowi za służbę w danym roku kalendarzowym przysługuje nagroda roczna do wysokości jednomiesięcznego uposażenia - na podstawie art. 110 ust. 1 ustawy o Policji, a zgodnie z ust. 2 wysokość nagrody rocznej ustala się w relacji do okresu służby pełnionej w roku kalendarzowym, za który przysługuje nagroda, z wyłączeniem okresów niewykonywania zadań służbowych z innych przyczyn niż wymienione w art. 121 ust. 1, tj. w razie choroby, urlopu, zwolnienia od zajęć służbowych oraz w okresie pozostawania bez przydziału służbowego. Dalej organ wyjaśnił, że mł. asp. M. T. wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie został przywrócony do służby w Policji z dniem [...] r. W związku z tym przyznano mu świadczenie pieniężne równe sześciomiesięcznemu uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem - na podstawie art. 42 ust. 5 ustawy o Policji. Okres ten uwzględniono przy ustalaniu wysokości nagrody rocznej za [...] rok. Z dniem [...] r. mł. asp. M. T. został ponownie zwolniony ze służby w Policji, jednak Komendant Główny Policji decyzją z dnia [..] r. uchylił rozkaz o zwolnieniu w całości i umorzył postępowanie w I instancji. W związku z przywróceniem do służby mł. asp. M. T. służbę w Policji podjął z dniem [...] r. W okresie od [...] r. nie wykonywał obowiązków służbowych. Za ten okres nie otrzymał świadczenia pieniężnego, od którego zależą uprawnienia określone w art. 110 ust. 1 ustawy o Policji. Komendant Miejski kończąc uzasadnienie rozkazu personalnego wyjaśnił, że zgodnie z § 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 grudnia 2006 r. w sprawie przyznawania policjantom nagród i zapomóg, a także sposobu tworzenia funduszu nagród i zapomóg dla policjantów podstawę ustalenia wysokości nagrody rocznej stanowi miesięczne uposażenie zasadnicze wraz z dodatkami o charakterze stałym, należne policjantowi w ostatnim dniu służby wliczanym do okresu, za który przysługuje nagroda i podkreślił, że rygor natychmiastowej wykonalności nadał decyzji ze względu na niezwłoczne wykonanie dyspozycji art. 110 ust. 9 ustawy o Policji, zgodnie z którą nagrodę roczną wypłaca się do dnia 31 marca roku kalendarzowego następującego po roku, za który przysługuje nagroda. M. T. odwołał się od powyższego rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji w [...] . Po rozpatrzeniu wniesionego odwołania Komendant Wojewódzki Policji w [...] rozkazem personalnym Nr [...] z dnia [...] r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy podał, iż pismem z dnia 29 kwietnia 2010 r. funkcjonariusz, z zachowaniem terminu, złożył odwołanie od decyzji Komendanta Miejskiego Policji w [...] , zarzucając jej: 1) naruszenie prawa procesowego przez doręczenie decyzji administracyjnej, w oparciu o którą wszczęto postępowanie administracyjne po jego zakończeniu, 2) naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7, 10, 77 § 1 i art. 80 K.p.a., 3) naruszenie art. 107 § 3 K.p.a. poprzez niedopełnienie obowiązku należytego uzasadnienia decyzji administracyjnej, 4) naruszenie art. 108 § 1 K.p.a. bez wskazania jakiejkolwiek rzeczywistej przyczyny uzasadniającej występowanie w sprawie interesu społecznego, który powodowałby konieczność nadania rygoru natychmiastowej wykonalności. W ocenie organu wniesione odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja wydana została zgodnie z obowiązującym prawem. Zdaniem Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] okolicznością niesporną w niniejszej sprawie pozostaje, iż mł. asp. M. T. został zwolniony ze służby rozkazem personalnym Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nr [...] z dnia [...] r., który został następnie uchylony rozkazem personalnym Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] r., a postępowanie w I instancji umorzono. Policjantowi doręczono decyzję organu odwoławczego w dniu [...] r., jednak służbę podjął on w dniu [...] .Na skutek rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji nr [...] z [...] r. uchylającego rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nr [...] o zwolnieniu mł. asp. M. T. ze służby doszło zatem do reaktywacji stosunku służbowego. Skarżący powrócił jednak do faktycznego pełnienia służby, w rozumieniu art. 110 ustawy o Policji, dopiero w dniu [...] r. Organ odwoławczy wskazał, iż taki sam pogląd zaprezentował Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznając sprawę przyznania mł. asp. [...] i T. nagrody rocznej za rok [...] i[..] . Zdaniem Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] , dla ustalenia prawa mł. asp. M. T. do nagrody rocznej za rok [...] podstawowe znaczenie ma okoliczność, iż w okresie od [...] r. nie wykonywał on faktycznie obowiązków służbowych, podejmując je w dniu [...] r. i otrzymując należne uposażenie za miesiąc styczeń [...] r. w wysokości proporcjonalnej do liczby dni, w których faktycznie pełnił służbę. Faktem jest, iż mł. asp. M. T. w dniu [...] r. zgłosił się do służby i otrzymał skierowanie do Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA w [...] oraz do lekarza profilaktyka celem ustalenia zdolności do podjęcia służby w Policji. Jednak poddanie się niezbędnym badaniom lekarskim warunkującym dopuszczenie do służby nie jest równoznaczne z wykonywaniem czynności służbowych. Warunkiem dopuszczenia do wykonywania czynności służbowych jest przedstawienie aktualnego zaświadczenia lekarskiego. M. T., na podstawie art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] decyzję pierwszoinstancyjną - rozkaz personalny [...], z dnia [...]r. Komendanta Miejskiego Policji w [...] w sprawie w sprawie ustalenia wysokości i przyznania mi nagrody rocznej za rok [...] r. oraz rozkaz personalny nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] utrzymujący w mocy orzeczenie pierwszoinstancyjne. Zaskarżonym rozstrzygnięciom M. T. zarzucił naruszenie prawa materialnego oraz przepisów procedury postępowania i wniósł o stwierdzenie nieważności, względnie uchylenie zaskarżonych i bezprawnych decyzji w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] uwzględnił wniesiona skargę i wyrokiem z dnia 26 stycznia 2011 r., sygn. akt II SA/Sz 785/10, uchylił decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nr [...]. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że decyzja organu odwoławczego została wydana z naruszeniem art. 7 i 77 Kodeksu postępowania administracyjnego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i przed ponownym rozpatrzeniem sprawy zachodzi konieczność uzupełnienia postępowania dowodowego. Z akt sprawy nie wynika bowiem czy i kiedy zaistniał przypadek braku możliwości dopuszczenia M. T. do służby oraz czy skarżący wcześniej wiedział o konieczności uaktualnienia badań lekarskich, czy po zgłoszeniu się do wykonywania służby skarżący nie został do niej dopuszczony, a jeżeli tak to przez kogo i w jakiej formie. W aktach brak jest także dowodów czy skarżący występował o przyznanie uposażenia bądź świadczenia pieniężnego za okres od [...] do [...] r. oraz czy kwestie te zostały ostatecznie rozstrzygnięte. Ponownie rozpatrując sprawę Komendant Wojewódzki Policji w [...] w dniu 22 czerwca 2011 r. wydał, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), rozkaz personalny nr [...], którym utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w [...] nr [...] z dnia [...]r. W uzasadnieniu Komendant Wojewódzki wyjaśnił, że skarżący faktycznie nie wykonywał obowiązków służbowych od [...] r., co uzasadniało skierowanie go do Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA w [...] celem potwierdzenia, iż mimo 19 - miesięcznej przerwy zachował on zdolność fizyczną i psychiczną do pełnienia służby w Policji. Organ I instancji postąpił w tym zakresie zgodnie z art. 42 ust. 3 oraz art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, ponieważ ewentualna utrata tej zdolności skutkowałaby koniecznością rozwiązania stosunku służbowego. Dalej organ podał, że wskazane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] dodatkowe dowody, tj.: rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nr [...]z [...] r. o uchyleniu rozkazu Komendanta Miejskiego Policji w [...] nr [...] z [...] r. w sprawie przyznania mł. asp. [...] i T. nagrody rocznej za [...] r., rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nr [...] z [...]r. o odmowie wypłaty wynagrodzenia za okres od [...] r. do [..] [...]r., zostały włączone do akt sprawy i poddane analizie w postępowaniu odwoławczym. Ostatni z wymienionych rozkazów rozstrzyga o odmowie wypłaty uposażenia wraz z ustawowymi odsetkami za okres od [...]r. do [...] r. Decyzja ta została doręczona pełnomocnikowi w dniu [...] . i uzyskała walor prawomocności po 14 dniach od daty doręczenia, tj.[..] . Ustosunkowując się do wskazań Sądu organ stwierdził, że dopuszczenie przywróconego do służby policjanta nie jest możliwe bez przeprowadzenia aktualnych badań lekarskich. Skarżący dowiedział się o konieczności uaktualnienia badań lekarskich z pisma z dnia [...] r., w którym został poinformowany o obowiązku zgłoszenia się do Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA w [...] i wykonania zleconych badań lekarskich. Do pisma załączono skierowanie w celu niezwłocznego poddania się badaniom profilaktycznym. Po wykonaniu niezbędnych czynności kadrowych, w tym uzyskaniu orzeczenia WKL MSWiA nr [...] /k / [...] r. (piątek) o zdolności do służby w Policji, z dniem [...] r. (poniedziałek) mł. asp. M. T. podjął czynności zawodowe, uzyskując prawo do uposażenia, zgodnie z art. 42 ust. 4 ustawy o Policji. Prawo do uposażenia powstaje z chwilą podjęcia służby, przez co należy rozumieć rozpoczęcie wykonywania czynności i obowiązków służbowych. Poza wszelkim sporem pozostaje, że w objętym wnioskiem okresie mł. asp. M. T. nie podjął służby, natomiast ustawodawca nie wiąże prawa do uposażenia z przywróceniem do służby, ani nawet ze zgłoszeniem gotowości do niezwłocznego jej podjęcia (por. wyrok WSA w Gliwicach z 10 października 2007 r., sygn. akt IV SA/G! 82/07). Rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji nr [...] został doręczony mł. asp. [...] i T. [...] r. i z tym właśnie dniem wszedł do obrotu prawnego. W dniu [...] r. mł. asp. M. T. zgłosił na piśmie gotowość do podjęcia służby, wypełniając dyspozycję art. 42 ust. 2 ustawy o Policji. Dalej organ zauważył, że po uchyleniu decyzji o zwolnieniu policjantowi przysługuje prawo powrotu do służby na takie samo lub równorzędne stanowisko służbowe (art. 42 ust. 1 ustawy o Policji). Stosownie natomiast do art. 42 ust. 4 tej ustawy, prawo do uposażenia powstaje z dniem podjęcia służby, chyba że po zgłoszeniu do służby zaistniały okoliczności usprawiedliwiające jej niepodjęcie. W tym stanie prawnym brak było zatem podstaw do uwzględnienia roszczeń finansowych policjanta dotyczących okresu, gdy jego stosunek służbowy nie istniał, bądź też nie wykonywał on żadnych zadań i czynności służbowych. Ustosunkowując się do zarzutów odwołania dotyczących naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, w szczególności art. 7, 10, 77, 80 K.p.a., organ odwoławczy wyjaśnił, że Komendant Miejski Policji w [...] pismem z dnia [...] r. (doręczonym 24 marca 2010 r.) wszczął postępowanie administracyjne w celu ustalenia wysokości i przyznania nagrody rocznej za [...] r., powiadamiając go o przysługujących uprawnieniach procesowych. Skarżącemu zapewniono możliwość czynnego udziału w toczącym się postępowaniu, a także wypowiedzenia się co do zebranych dowodów. Z uprawnień tych zainteresowany częściowo skorzystał. Tym samym argumentacja mł. asp. M. T. dotycząca naruszeń art. 10 K.p.a. (udział strony w postępowaniu) oraz art. 7, 77, 80 K.p.a. (postępowanie dowodowe) nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy , a także w treści uzasadnienia spornej decyzji. Odnosząc się do zastrzeżeń w kwestii nadania rygoru natychmiastowej wykonalności Komendant Wojewódzki stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie rygor natychmiastowej wykonalności został nadany ze względu na niezwłoczne wykonanie dyspozycji art. 110 ust. 9 ustawy o Policji, zgodnie z którym nagrodę roczną wypłaca się do dnia [...] roku kalendarzowego następującego po roku, za który przysługuje nagroda. Rozpatrując kwestię wydania decyzji przez Komendanta Miejskiego Policji w [...] przed doręczeniem rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nr [...]z dnia [...] r. uchylającego w całości rozkaz personalny nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia [...] r. i przekazującego sprawę do ponownego rozpatrzenia, Komendant Wojewódzki stwierdził, że organ I instancji dopuścił się błędu proceduralnego. W świetle bowiem przepisu art. 110 K.p.a. Komendant Miejski Policji w [...] winien wstrzymać się z wydaniem decyzji do czasu doręczenia rozkazu: personalnego. Zdaniem organu uchybienie to nie jest jednak na tyle istotne, aby uzasadniało uchylenie spornej decyzji. Również na tę decyzję jak i decyzję ją poprzedzającą M. T. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] . W uzasadnieniu skargi oświadczył, iż w całości podtrzymuje swoje zarzuty zawarte w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej nr [...]. Skarżący wskazał również, że w uzasadnieniu decyzji organ przyznał, iż dopuszczono się błędu proceduralnego. Jednocześnie organ stwierdził, że nie miało to wpływu na podjętą decyzję. Skarżący sprzeciwił się naruszaniu prawa strony postępowania przez organ, który w ten sposób ukazuje lekceważący stosunek do nie tylko do stron postępowania administracyjnego, lecz do ustanowionego prawa i ogólnie przyjętych procedur. Nadto sprostował informację, iż został powiadomiony o konieczności zgłoszenia się na komisję lekarską w dniu [...] r. Wyjaśnił, że jest to data sporządzenia pisma, które otrzymał za pośrednictwem poczty w dniu [..] [...] r., chociaż organ mógł doręczyć to wezwanie znacznie szybciej za pośrednictwem swoich pracowników, co często czynił w innych sprawach. Skarżący zwrócił się również do Sądu z wnioskiem aby przed rozpoznaniem skargi skierował do Trybunału Konstytucyjnego pytanie prawne w rozumieniu art. 193 Konstytucji dotyczące zgodności art. 42 ust. 5 i 6 ustawy o Policji z Konstytucją, ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi. Odpowiadając na skargę Komendant Wojewódzki Policji w [...] podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie zgodności zaskarżonej decyzji z przepisami zarówno prawa materialnego, jak i procesowego, w odniesieniu do stanu faktycznego istniejącego w chwili wydania zaskarżonej decyzji. Na wstępie zasadnym jest ustosunkowanie się do wniosku skarżącego o skierowanie do Trybunału Konstytucyjnego pytania prawnego w rozumieniu art. 193 Konstytucji dotyczące zgodności art. 42 ust. 5 i 6 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.) – dalej zwana ustawą, z Konstytucją oraz ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi. Instytucja pytania prawnego zawarta w art. 193 Konstytucji stwarza możliwości każdemu sądowi przedstawienia pytania prawnego Trybunałowi Konstytucyjnemu co do zgodności przepisu, będącego podstawą orzekania z Konstytucją, ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi lub ustawą, jeżeli od odpowiedzi na pytanie prawne zależy rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed sądem. Zainicjowanie kontroli konstytucyjności przepisu przed TK uzależnione jest m.in. od istnienia przesłanki funkcjonalnej. Oznacza to, że pytanie prawne może być wniesione tylko wtedy, gdy sąd dojdzie do wniosku, że od odpowiedzi na pytanie zależy rozstrzygnięcie toczącej się przed nim sprawy (Zob.: K. Działocha, L. Garlicki, P. Sarnecki, W. Sokolewicz, J. Trzciński Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej Komentarz, Wydawnictwo Sejmowe, Warszawa 2007, t. V, rozdział VIII, s. 11). W przedmiotowej sprawie skarżący wniósł o objęcie pytaniem prawnym przepisów art. 42 ust. 5 i 6 ustawy. Jednakże przepisy te nie stanowiły podstawy prawnej ani decyzji pierwszoinstancyjnej, ani decyzji organu odwoławczego. W takiej sytuacji nie można przyjąć, że od odpowiedzi Trybunału Konstytucyjnego na pytanie prawne dotyczącego tych przepisów zależy rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. Wniesienie pytania prawnego w niniejszej sprawie w zakresie wnioskowanym przez skarżącego skutkowałoby umorzeniem postępowania przez Trybunał Konstytucyjny – zgodnie z przepisem art. 39 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643 ze zm.). Przechodząc do rozpoznania skargi pod kątem wskazanego na wstępie rozważań kryterium legalności Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżony rozkaz personalny oraz rozkaz go poprzedzający wydane został na podstawie przepis art. 110 ust. 1 ustawy, który stanowi, że policjantowi za służbę pełnioną w danym roku kalendarzowym przysługuje nagroda roczna, a zgodnie z ust. 2 tego artykułu tylko okresy niewykonywania zadań służbowych z przyczyn wymienionych w art. 121 ust. 1 ustawy podlegają wliczeniu do okresu służby pełnionej w roku kalendarzowym, za który przysługuje nagroda. Okresy niewykonywania zadań służbowych z innych przyczyn niż wymienione w art. 121 ust. 1 nie podlegają zatem wliczeniu do okresu służby pełnionej, za którą przysługuje nagroda. Okres służby, o którym mowa w ust. 2, nie może być krótszy od 6 miesięcy kalendarzowych. Z treści powyższych przepisów wynika zatem, że policjantowi przysługuje nagroda roczna za okres służby faktycznie pełnionej w danym roku kalendarzowym przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy, z wyłączeniem okresów niewykonywania zadań służbowych z innych przyczyn niż choroba, urlop, zwolnienie od zajęć służbowych oraz pozostawanie bez przydziału służbowego (art. 121 ust. 1). Okolicznością niesporną w niniejszej sprawie jest fakt, iż rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] r. Komendanta Głównego Policji został uchylony rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] r. o zwolnieniu ze służby skarżącego mł. asp. M. T., a postępowanie w tym przedmiocie zostało umorzone. Zgodnie z art. 42 ust. 1 ustawy uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby w Policji, z powodu jej wadliwości, stanowi podstawę przywrócenia do służby na stanowisko równorzędne. Uchylenie więc decyzji o zwolnieniu ze służby M. T. i umorzenie postępowania w tym zakresie, spowodowało reaktywowanie stosunku służbowego skarżącego. Poza sporem pozostaje również, bowiem nie kwestionowane przez żadną ze stron, że skarżący w dniu 30 grudnia 2008 r. zgłosił się do służby, ale otrzymał skierowanie do Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA w [...] oraz do lekarza profilaktyka celem ustalenia zdolności do podjęcia służby w Policji. W rezultacie skarżący podjął służbę w Policji z dniem 12 stycznia [...] r. Organ II instancji uzupełnił akta sprawy o rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nr [...] z [...] r. o odmowie wypłaty wynagrodzenia za okres od [...] r. do 12 stycznia [...] r. Decyzja ta została doręczona pełnomocnikowi w dniu [...] r. i uzyskała walor prawomocności dnia [..] r. Zdaniem Sądu rozstrzygnięta ostateczną decyzją kwestia wypłaty skarżącemu wynagrodzenia z okres od 1 do 12 stycznia [...] r. przesądza o wysokości przysługującej skarżącemu nagrody rocznej. Z uzasadnienia tej decyzji wynika, że skarżącemu nie przyznano prawa do uposażenia za okres od [...] r. do 12 stycznia [...] r. z uwagi na nie podjęcie służby w tym okresie. Skarżący nie odwołał się od tej decyzji. Nie do zaakceptowania byłaby sytuacji, aby w jednej decyzji organ przyjął, że skarżący nie pełnił służby w danym okresie, a w kolejnej uznał, że służbę pełnił. Da takiej sytuacji doszłoby gdyby zaskarżoną decyzją przyznano skarżącemu nagrodę roczną za cały rok [...] r. Odnosząc się do zarzutu skargi odnośnie błędu proceduralnego popełnionego przez organ I instancji, Sąd zgadza się ze stanowiskiem organu odwoławczego, że uchybienie to nie miało wpływu na końcowe rozstrzygnięcie sprawy. Sam fakt wydania przez Komendanta Miejskiego Policji w [...] decyzji Nr [...] przed doręczeniem skarżącemu rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nr [...]z dnia [...] r. uchylającego w całości rozkaz personalny nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia [...] r. i przekazującego sprawę do ponownego rozpatrzenia, nie wywołał żadnych ujemnych skutków dla skarżącego. Istotny jest fakt, że decyzja Komendanta Miejskiego Policji w [...] Nr [...] z dnia [...] r. została doręczona pełnomocnikowi skarżącego w dniu [...] r., a zatem już po dacie doręczeniem skarżącemu rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nr [...]z dnia [...] r. Biorąc pod uwagę powyższe rozważania, należało stwierdzić, że przy wydaniu zaskarżonego rozkazu personalnego nie naruszono przepisów prawa i dlatego Sąd, na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.