II SA/Sz 902/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Iwona Tomaszewska Sędziowie: Asesor WSA Nadzieja Karczmarczyk - Gawęcka Sędzia WSA Maria Mysiak /spr./ Protokolant Katarzyna Skrzetuska - Gajos po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 sierpnia 2005 r. sprawy ze skargi Spółki A. na decyzję Wojewody z dnia [...]r. Nr [..] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę o d d a l a skargę Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] r., nr [...], na podstawie art. 35 ust. 3 i art. 82 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016), odmówił Spółce A. z siedzibą przy ul. [...] w [...] – obecnie [...] Spółka z o.o. w [...], zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę instalacji odzysku i przeładunku odpadów komunalnych, na terenie nieruchomości przy ul. [...] w [...]. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji podał, że postanowieniem z dnia [...] r. został nałożony na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości złożonego wniosku oraz projektu budowlanego, między innymi inwestor został zobowiązany do wykazania posiadania służebności działki nr [...] dr. dla dojścia i dojazdu do nieruchomości objętej inwestycją oraz do uzgodnienia układu komunikacyjnego pod względem bezpieczeństwa i organizacji ruchu z zarządcą drogi. Z przedłożonego projektu budowlanego wynika bowiem, że działka nr [...] nie ma bezpośredniego dostępu do drogi publicznej, lecz poprzez wyznaczoną działkę drogową nr [...]. W dokumentach sprawy brak jest zgody właściciela działki do korzystania z niej, a w szczególności do korzystania z niej w sposób nadmierny tzn. intensywny ruch samochodów ciężarowych (śmieciarki – w ilości max. [...] samochodów na godzinę, transportowce – w ilości [...] na godzinę). W dniu [...] r. inwestor częściowo uzupełnił wniosek o dokumenty i informacje wskazane w postanowieniu, jednak nie wykazał spełnienia warunków przytoczonych powyżej. Ponadto organ dodał, że z uwagi na zakwalifikowanie przedmiotowej inwestycji jako mogącej znacząco oddziaływać na środowisko zapewniono możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu administracyjnym. W toku postępowania społeczeństwo zgłosiło uwagi, zastrzeżenia i protesty w około [...] pismach, z których wynika ogólny, zdecydowany sprzeciw co do wybudowania na nieruchomości przy ul. [...] planowanego przedsięwzięcia. [...] Spółka z o.o. w [...] odwołała się od powyższej decyzji wnosząc o jej uchylenie i rozstrzygnięcie sprawy co do istoty. W uzasadnieniu wyjaśniała, że wypełniając zobowiązanie o uzyskanie służebności działki nr [...] wystąpiła do Zarządu Dróg i Transportu Miejskiego z wnioskiem o ustalenie służebności i jednocześnie pismem z dnia [...] r. złożyła wniosek o zawieszenie postępowania. Powyższe wnioski nie zostały rozpatrzone przed wydaniem decyzji. Ponadto wydana decyzja w wielu punktach narusza prawo. Przede wszystkim dlatego, że w postanowieniu z dnia [...] r. określono warunek, w którego spełnieniu musi uczestniczyć ten sam organ, który warunek nałożył (Prezydent Miasta), ponieważ działka nr [...] z obrębu [...] stanowi własność Miasta [...]. We wskazanym postanowieniu zakreślono Spółce wyjątkowo krótki termin do uzupełnienia braków (jedynie [...] dni). Dalej w odwołaniu zarzuciła, że przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane nie uprawniają organu wydającego decyzję o pozwoleniu na budowę do badania czy wnioskodawca posiada zapewniony dostęp do drogi publicznej. Badanie czy dana inwestycja ma dostęp do drogi publicznej, według obowiązujących przepisów, przeprowadzane jest na etapie warunków zabudowy. Jednak Spółka uzyskała decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu po rządami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, a przepisy tej ustawy nie wymagały od wnioskodawcy wykazania, że projektowana inwestycja ma dostęp do drogi publicznej. Nadto warunki zabudowy i zagospodarowania terenu ustalone w decyzji wiążą organ wydający pozwolenie na budowę. Końcowo Spółka zarzuciła, że w świetle obowiązujących przepisów nie znajduje również uzasadnienia druga z podanych przyczyn odmowy udzielenia pozwolenia na budowę - tj. "protesty społeczeństwa", ponieważ żaden podmiot, poza Spółką, nie jest stroną postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę. Natomiast wymagany przepisami ustawy Prawo ochrony środowiska udział społeczeństwa w procedurze udzielenia pozwolenia na budowę został zapewniony na etapie sporządzania raportu o oddziaływaniu inwestycji na środowisko. Wojewoda decyzją z dnia [...] r., nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ drugiej instancji podał, że dojazd do terenu inwestycji prowadzi drogą – dz. nr [...], której właścicielem jest Miasto [...]. Wymieniona droga nie jest zaliczona do żadnej kategorii dróg publicznych, zatem zgodnie z art. 8 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych jest drogą wewnętrzną. To z kolei oznacza, że działka [...] nie ma bezpośredniego dostępu do drogi publicznej. Przepis art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane stanowi, że obiekty budowlane wraz ze związanymi z nimi urządzeniami budowlanymi należy projektować zapewniając, poszanowanie występujących w zasięgu oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. Zdaniem organu odwoławczego wykładnia celowościowa tego przepisu wskazuje, że także obiekt nowoprojektowany powinien mieć zapewniony dostęp do drogi publicznej. Udostępnienie nieruchomości w celu przejazdu następuje na podstawie umowy o służebności gruntowej (określającej warunki korzystania z nieruchomości), do czego inwestor został zobowiązany postanowieniem z dnia [...] r., doręczonym w dniu [...] r. Wyznaczony termin uzupełnienia dokumentów do dnia [...] r. był wystarczający, ponadto decyzja została wydana w dniu [...] r. Dalej organ odwoławczy podał, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wiąże organ wydający pozwolenie na budowę, nie oznacza to jednak, że organ może odstąpić od wymogu uzyskania przez inwestora wymaganych pozwoleń, uzgodnień lub opinii innych organów, które wymagane są przepisami szczególnymi, w tym przypadku przepisami Kodeksu cywilnego (art. 140 i art. 285). Ponadto organ dodał, że część uzasadnienia organu pierwszej instancji, w której podał, że zapewniono udział społeczeństwa w postępowaniu administracyjnym, nie dotyczy bezpośrednio rozstrzygnięcia decyzji. [...] Spółka z o.o. z siedzibą w [...] wniosła skargę na powyższa decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie zarzucając: 1. Naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez przyjęcie, iż przepis ten obliguje do zapewnienia, aby obiekt budowlany miał zapewniony dostęp do drogi publicznej. 2. Naruszenie art. 35 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez nie wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę mimo spełnienia przez wnioskodawcę wymagań określonych wart. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 tej ustawy. 3. Naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 2) Prawa budowlanego poprzez przyjęcie, iż obowiązek badania kompletności projektu budowlanego uprawnia do badania czy właściciel obiektu budowlanego ma tytuł prawny do dysponowania nieruchomością zapewniający dostęp do drogi publicznej. 4. Naruszenie § 8 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. nr 120, poz. 1133) poprzez przyjęcie, iż projekt budowlany [...] nie spełniał warunku określonego tym przepisem. 5. Naruszenie art. 35 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego poprzez przyjęcie, że strona mogła uzyskać decyzję administracyjną o ustanowieniu służebności na nieruchomości należącej do Miasta [...] w terminie [...] dni. 6. Naruszenie art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez ocenę warunków zabudowy zagospodarowania terenu zgodnie z treścią tej ustawy, pomimo że wymieniony przepis obliguje do oceny warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, wydanych przed dniem wejścia w życie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, według przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. 7. Naruszenie art. 107 § 1 i § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego przez przyjęcie, że przywołane w rozstrzygnięciu fakty nie dotyczyły bezpośrednio rozstrzygnięcia decyzji. 8. Naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nie zawieszenie z urzędu postępowania administracyjnego, mimo nałożenia na stronę obowiązku uzyskania rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ. 9. Naruszenie art. 106 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego poprzez wydanie decyzji przed zajęciem stanowiska przez inny organ. 10. Naruszenie art. 6 i 7 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez utrzymanie w mocy decyzji, która rażąco narusza prawo. Na tych podstawach wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skarżąca zarzuciła, że Wojewoda błędnie przytoczył przepis art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego. Przepis ten zobowiązuje bowiem do poszanowania interesów osób trzecich, w tym do zapewnienia dostępu do drogi publicznej. W przepisie tym chodzi o zapewnienie dostępu do drogi publicznej osobom trzecim, a nie nowo projektowanemu obiektowi. Bezzasadne jest przy tym powoływanie się na wykładnię celowościową przepisu. Zgodnie z zasadami wykładni, podstawowe znaczenie ma wykładnia językowa. Jeśli brzmienie przepisu nie nasuwa wątpliwości, nie można stosować wykładni celowościowej i wysnuwać zupełnie innych wniosków niż wynikające z podstawowego brzmienia przepisu. W związku z powyższym projekt budowlany [...] dotyczący obiektu przy ul. [...] spełnia wymóg wynikający z § 8 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, aby część rysunkowa projektu zagospodarowania działki określa miedzy innymi układ komunikacji wewnętrznej przedstawiony w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej komunikacji zewnętrznej, i tym samym był kompletny. Należy przy tym odróżnić rysunek przedstawiający projekt budowlany od faktycznej sytuacji prawnej danego terenu. Przywołany przepis stawia określone wymogi co do warunków jakie musi spełniać rysunek projektu budowlanego. Czym innym jest jednakże uzyskanie tytułu do nieruchomości, na której obiekt ma być wybudowany, niż tytułu do nieruchomości przez którą prowadzi dostęp do drogi publicznej itp. Te zagadnienia, mające charakter prawny, rozstrzygane są na innym etapie postępowania niż tworzenie rysunku projektu budowlanego. Ponadto skarżąca wskazała, że działka [...] z obrębu [...] przy ul. [...] stanowi własność Miasta [...]. Organem zarządzającym tą nieruchomością jest Zarząd Dróg i Transportu Miejskiego (ZDiTM), będący jednostką organizacyjną Miasta [...] (zakład budżetowy). Zgodnie z § 5 statutu zakładu budżetowego pn. "Zarząd Dróg i Transportu Miejskiego" (załącznik do Uchwały nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] r.), ZDiTM kieruje oraz reprezentuje go na zewnątrz Dyrektor Zarządu. Dyrektor ZDiTM kieruje działalnością zakładu na podstawie pełnomocnictwa udzielonego mu przez Zarząd Miasta. Powyższe oznacza, że warunek nałożony na spółkę [...], w zakresie uzyskania zezwolenia na korzystanie z drogi od właściciela, nałożył na spółkę ten sam organ, który decyduje w sprawie jego wydania. Dodatkowo organ ten odmówił wydania zezwolenia na budowę powołując się na niespełnienie nałożonego warunku. Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego obligują organ administracji do zawieszenia sprawy jeśli rozstrzygnięcie zależy od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd (art. 97 § 1 pkt 4). Ponadto jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ, decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ (art. 106 § 1). Tym bardziej organ administracji publicznej nie może wydać w sprawie decyzji administracyjnej przed wydaniem decyzji dodatkowych, od których uzależnia wydanie decyzji podstawowej. W ten sposób organ administracji mógłby odmówić wydania każdej decyzji uzależniając jej wydanie od innego warunku, który musi sam spełnić, a którego nie spełnia. Dalej skarżąca wskazała, że Prezydent Miasta wyznaczył Spółce termin [...] dni na uzyskanie decyzji o ustanowieniu służebności. Wojewoda uznał ten termin za wystarczający, nie biorąc pod uwagę, że ustawowy termin załatwiania spraw wymagających wyjaśnienia wynosi 1 miesiąc. Należy przy tym zaznaczyć, że nie był to termin wyznaczony na uzupełnienie dokumentów lecz na uzyskanie innej decyzji administracyjnej w sprawie, której wydanie leżało w gestii tego samego organu. Nadto przepisy prawa cywilnego pozostawiają swobodę co do uregulowania zasad korzystania z cudzej nieruchomości. Przede wszystkim użytkowanie nieruchomości może się odbywać bez umowy, na mocy milczącej zgody właściciela nieruchomości. Ponadto właściciele nieruchomości mogą zadecydować o podpisaniu umowy o ustanowieniu służebności. Właściciel nieruchomości. który nie ma dostępu do drogi publicznej może również wystąpić do sądu o ustanowienie służebności drogi koniecznej. Brak jest jednakże ustawowego nakazu uzyskania służebności przez właściciela nieruchomości, który nie ma dostępu do drogi publicznej. W tych okolicznościach powoływanie się w rozstrzygnięciu Wojewody na art. 140 i 285 Kodeksu cywilnego, jako obligujące do wykazania służebności jest bezpodstawne. Skarżąca zarzuciła również, że w przedmiotowej sprawie Prezydent Miasta nie miał uprawnień do badania czy nieruchomość ma zapewniony dostęp do drogi publicznej. Żaden z przepisów ustawy Prawo budowlane nie uprawnia organu wydającego decyzję o pozwoleniu na budowę do badania czy wnioskodawca posiada zapewniony dostęp do drogi publicznej. Badanie czy dana inwestycja ma dostęp do drogi publicznej, według obowiązujących przepisów, przeprowadzane jest na etapie wydawania decyzji o warunkach zabudowy, co wynika z przepisu art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Jednakże decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu została wydana Spółce [...] w dniu [...] r., a więc pod rządami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym i zgodnie z art. 47 tej ustawy warunki zabudowy i zagospodarowania terenu ustalone w decyzji, wiążą organ wydający pozwolenie na budowę. Z uwagi na fakt, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu została wydana w oparciu o przepisy starej ustawy, to organ udzielający pozwolenia na budowę nie może wymagać spełnienia warunków wprowadzonych na podstawie nowej ustawy. Żądanie nie może być zatem zgłoszone wnioskodawcy na etapie uzyskiwania pozwolenia na budowę. Ustawa Prawo budowlane wyraźnie stwierdza, że organ ma obowiązek wydania pozwolenia na budowę po spełnieniu określonych przesłanek. Formułując kolejny zarzut skarżąca stwierdziła, że w świetle obowiązujących przepisów nie znajduje również uzasadnienia druga z podanych przyczyn odmowy udzielenia pozwolenia na budowę - tj. "protesty społeczeństwa". Obowiązujące przepisy powszechne oraz decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie wprowadzają bowiem żadnych ograniczeń w możliwości korzystania z obiektów sąsiednich. Z tych względów żaden podmiot, poza skarżącą, nie jest stroną postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę. W szczególności stroną tą nie są nieokreślone podmioty (bez wskazania imion i nazwisk tych osób oraz tytułów prawnych do nieruchomości sąsiednich), które bez wykazania interesu prawnego protestują przeciwko inwestycji. Na etapie postępowania o wydanie pozwolenia na budowę "społeczeństwo" nie jest stroną postępowania, a zgłoszone uwagi nie mogą być brane pod uwagę przy wydawaniu decyzji. Powoływanie się w rozstrzygnięciu Wojewody na fakt, iż ta część uzasadnienia "nie dotyczy bezpośrednio rozstrzygnięcia decyzji" jest bezpodstawne. Treść uzasadnienia decyzji administracyjnej jest ściśle regulowana prawem, a przywołana w nim fakty są podstawą wydania tej decyzji. Tak więc tzw. "sprzeciwy społeczeństwa" były jedną z przyczyn odmowy wydania pozwolenia na budowę. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Skarga jest niezasadna bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Wbrew zarzutom skargi organ odwoławczy prawidłowo powołał się w swojej decyzji na przepis art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.), nakazujący tak projektować i budować obiekty budowlane, aby zapewnić poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. Niewątpliwie w obszarze oddziaływania inwestycji planowanej przez skarżącą znajduje się działka nr 3/4 będąca własnością Miasta [...], bowiem skarżąca, z uwagi na położenie działki objętej wnioskiem o pozwolenie na budowę, zamierza wykorzystywać działkę nr [...] jako drogę dojazdową. Wykorzystywanie w jakikolwiek sposób cudzej nieruchomości nie powinno odbywać się bez zgody właściciela. W przedmiotowej sprawie, z uwagi na planowany sposób wykorzystywania nieruchomości, zgoda taka winna być wyrażona poprzez ustanowienie służebności drogi koniecznej. Dlatego organy obu instancji, mając na uwadze poszanowanie uzasadnionego interesu Miasta [...], słusznie zażądały od skarżącej okazania zgody na korzystanie z działki nr [...]. W tym miejscu należy wyjaśnić, że żaden przepis materialnego prawa administracyjnego nie przewiduje ustanowienie służebności drogi koniecznej w formie decyzji administracyjnej. Służebności ustanawiane są albo w formie umowy cywilno-prawnej, albo na mocy wyroku sądu powszechnego. Dlatego za nie trafny należy uznać zarzut skargi naruszenia przepisu art. 35 kpa, poprzez wyznaczenie [...]-cio dniowego terminu na uzyskanie decyzji administracyjnej w sprawie służebności. Ponadto należy wyjaśnić, że sprawa ustanowienia służebności drogi koniecznej na działce nr [...], nie stanowi zagadnienia wstępnego w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę dla inwestycji realizowanej na działce nr [...], w rozumieniu przepisu art. 97 § 1 pkt 4 kpa. W tej sytuacji organ nie miał obowiązku zawieszenia postępowania w przedmiotowej sprawie. Przepisy ustawy Prawo budowlane nie nakładają również na organ wydający pozwolenia na budowę obowiązku zwracania się do innego organu w sprawie ustanowienia służebności drogi koniecznej dla działki objętej wnioskiem o pozwolenia na budowę. A zatem w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania przepis art. 106 § 1 kpa, dlatego zarzut jego naruszenia należy uznać za chybiony. Zdaniem Sądu w zaskarżonej decyzji słusznie powołano się również na przepis art. 34 ust. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym projekt budowlany powinien zawierać projekt zagospodarowania działki lub terenu, sporządzony na aktualnej mapie, obejmujący między innymi układ komunikacyjny. Przywołany przepis znajduje uszczegółowienie w § 8 ust. 3 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. Nr 120, poz. 1133), który stanowi, że część rysunkowa projektu powinna określać między innymi układ komunikacji wewnętrznej przedstawiony do istniejącej i projektowanej komunikacji zewnętrznej, określając układ dróg wewnętrznych, dojazdów. Zgodzić należy się z organami orzekającymi w sprawie, że skarżąca nie przedłożyła projektu zagospodarowania działki odpowiadającego wymogom stawianym przez przywołane powyżej przepisy. Nie można bowiem uznać za prawidłowy układ komunikacyjny, który przewiduje połączenie z drogą publiczną przez cudzą działkę, bez uzyskania zgody właściciela tej działki. Wbrew zarzutom skargi nakładając na skarżącą obowiązek przedłożenia, w formie ustanowienia służebności drogowej, zgody właściciela na korzystanie z działki nr [...], organ wcale nie odwoływał się do przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80 poz. 717). Nałożenie tego obowiązków wynikało z powołanych powyżej przepisów Prawa budowlanego. Z tego względu chybiony jest zarzut naruszenia przepisu art. 85 ust. 1 ww. ustawy. Na marginesie można tylko wskazać, że ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) w przepisie art. 42 ust. 1 pkt 4 również nakazywała, aby decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu określała warunki obsługi w zakresie komunikacji. W świetle opisanych powyżej okoliczności nie można organom zarzucić naruszenie przepisu art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, ponieważ inwestor wnosząc o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę nie spełnił wszystkich wymagań stawianych przepisami tej ustawy. Mianowicie nie przedstawił do zatwierdzenia prawidłowego projektu budowlanego. Sąd nie podziela również poglądu skarżącej, że podstawą odmowy udzielenia na budowę były "protesty społeczeństwa". Organ drugiej w uzasadnieniu swojej decyzji powołał się wyłącznie na przepisy Prawa budowlanego, a ponadto wskazał, że "protesty społeczeństwa" pozostają bez wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Nawet gdyby przyjąć, że podstawą wydania decyzji odmownej przez organ pierwszej instancji były również "protesty społeczeństwa", to i tak organ drugiej instancji, posiadając ku temu kompetencje, poprawił decyzję organu pierwszej instancji w tym zakresie. Reasumując Sąd stwierdził legalności zaskarżonej decyzji, dlatego też, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę oddalił.