II SA/Sz 902/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Makowska, Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Kołodziej (spr.),, Sędzia WSA Arkadiusz Windak, Protokolant Małgorzata Płocharska-Małys, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 listopada 2007 r. sprawy ze skargi K. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. postanowieniem z dnia [...] Nr [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.jedn. Dz.U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 1a pkt 13, art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2005r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.), po rozpatrzeniu zażalenia K. S. na postanowienie Prezydenta Miasta S. z dnia [...] znak [...] o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia, utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu powołało się na przepisy art. 119 § 1 i 122 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz wskazało, że z akt sprawy wynika, iż decyzją z dnia [...] na K. S. został nałożony obowiązek przyłączenia użytkowanej przez nią nieruchomości do istniejącej sieci kanalizacyjnej w ulicy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. po rozpatrzeniu odwołania zainteresowanej, utrzymało w mocy powyższą decyzję, natomiast Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. po rozpatrzeniu skargi K S na tę decyzję, stwierdził jej nieważność oraz nieważność poprzedzającej ją decyzji w części określającej termin wykonania obowiązku, a w pozostałej części skargę oddalił. Wobec tego na zainteresowanej ciąży obowiązek przyłączenia swojej nieruchomości do sieci kanalizacyjnej. W tym zakresie K S otrzymała upomnienie, do którego się nie zastosowała i w związku z tym na organie ciąży obowiązek nałożenia grzywny w celu przymuszenia. Możliwość działania organu w granicach tzw. uznania administracyjnego została ograniczona jedynie do określenia wysokości nałożonej grzywny i granice te zdaniem SKO nie zostały przekroczone. W skardze na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. K S zarzuciła mu naruszenie art. 122 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wnosząc o jego uchylenie. W uzasadnieniu podniosła w szczególności okoliczność istnienia współwłasności nieruchomości zlokalizowanej przy ul. [...] w S, w tym w szczególności współwłasności urządzeń kanalizacyjnych. Ponadto wskazała, że postanowienie Prezydenta Miasta S. zostało wydane w oparciu o jego decyzję z dnia[...], której nieważność w części określającej termin wykonania, stwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. wyrokiem z dnia [...] sygn.akt [...], a w pkt III wyroku orzekł, że nie podlega ono wykonaniu. Poddała w wątpliwość trafność tej decyzji z uwagi na oparcie jej na ustaleniach urzędnika oraz strażników miejskich, a więc osób nie posiadających specjalistycznej wiedzy. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej oddalenie i podtrzymało swoje dotychczasowe ustalenie faktyczne oraz prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w szczególności przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga oceniana pod tym względem nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 119 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2005r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.), grzywnę w celu przymuszenia nakłada się, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku znoszenia lub zaniechania albo obowiązku wykonania czynności, a w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego. Bezsporne jest w niniejszej sprawie, że Prezydent Miasta S. decyzją z dnia [...], znak : [...],[...] nałożył na K S, współwłaścicielkę nieruchomości przy ul. [...] w S, obowiązek przyłączenia użytkowanej przez siebie części nieruchomości – lokal nr [...] – do istniejącej sieci kanalizacyjnej w ulicy, w nieprzekraczalnym terminie do [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia [...], Nr [...], po rozpatrzeniu odwołania K S, utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Natomiast Wojewódzki Sąd Administracyjny w S wyrokiem z dnia [...] sygn.akt [...] stwierdził nieważność zaskarżonej przez zainteresowaną decyzji SKO oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w części określającej termin przyłączenia nieruchomości do istniejącej sieci kanalizacyjnej, zaś w pozostałej części oddalił skargę. Sąd orzekł ponadto, że zaskarżona decyzja w opisanej części nie podlega wykonaniu. Wynika z powyższego, iż wbrew twierdzeniom skarżącej, Sąd nie wstrzymał wykonania decyzji w całości, lub jedynie w tej części, w jakiej stwierdził jej nieważność. Ponadto zgodnie z przepisem art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), rozstrzygnięcie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku. Przedmiotowy wyrok uprawomocnił się w dniu [...]. Nie ulega ponadto wątpliwości, że skarżąca nałożonego obowiązku nie wykonała pomimo skierowania do niej upomnienia doręczonego w dniu [...]. Zaistniały zatem przesłanki określone w przepisie art. 119 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji do wydania postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia. Zostały również spełnione wymogi określone w przepisie art. 122 § 2 powołanej ustawy, a nadto grzywnę nałożył właściwy organ egzekucyjny, który doręczył zobowiązanej w dniu [...] odpis tytułu wykonawczego oraz postanowienie o nałożeniu grzywny, stosownie do treści § 1 w/w przepisu. Chybiony jest zatem zarzut skarżącej o naruszeniu przepisu art. 122 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Żadnego znaczenia nie mają natomiast w niniejszej sprawie podnoszone przez K S kwestie dotyczące istnienia współwłasności nieruchomości położonej przy ul. [...] w S., w tym współwłasności urządzeń kanalizacyjnych. Jak Sąd wskazał już wcześniej, Sąd administracyjny kontrolował zgodność z prawem decyzji o nałożeniu na skarżącą przedmiotowego obowiązku. Wyrok Sądu jest prawomocny i stosownie do przepisu art. 170 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wiąże nie tylko strony i Sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.