II SA/Sz 906/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Wojciechowska po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. W. na decyzję Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności z dnia [...] maja 2025 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia poziomu wsparcia postanawia: odrzucić skargę. Pismem z 10 października 2025 r., B. W. (dalej: "skarżąca"), wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie ze skargą na decyzję Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w S. z 30 maja 2025 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia poziomu potrzeby wsparcia. W skardze wnosząca ją podniosła, że złożyła do ww. organu wniosek o wydanie decyzji w przedmiocie ustalenia poziomu wsparcia. Jak podniosła skarżąca, otrzymała decyzję ustalająca poziom wsparcia na [...] punktów, więc nie kwalifikuje się do poziomu potrzeby wsparcia. Skarżąca wskazała, że wniosła odwołanie od ww. decyzji. Skarżąca podniosła, że jej stan zdrowotny uległ pogorszeniu i domaga się ponownego rozpatrzenia jej sprawy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wyjaśnił, że w dniu 30 maja 2025 r., po rozpoznaniu wniosku skarżącej, wydał decyzję w sprawie ustalenia sposobu wsparcia. Skarżąca złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy wskazując na ograniczenie w zakresie wykonywania konkretnych działań dotyczących czynności związanych z obszarami codziennego funkcjonowania. Organ poinformował stronę o niedochowaniu przez nią terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz poinformował o możliwości złożenia wniosku o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności. Następnie, postanowieniem z 15 września 2025 r., organ odmówił przywrócenia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji organu z 30 maja 2025 r. Postanowieniem z 25 listopada 2025 r. organ dokonał sprostowania postanowienia z 15 września 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że w przypadku wniesienia skargi, sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność ustalając m.in. czy sprawa mieści się w katalogu spraw należących do właściwości sądu administracyjnego. W przypadku stwierdzenia braku kognicji sądu do rozpoznania sprawy, taka skarga, podlega odrzuceniu stosownie do art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm. - dalej "p.p.s.a."). W myśl art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 i 2760), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2023 r. poz. 615, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających, opinie w sprawie opodatkowania wyrównawczego, opinie zabezpieczające w sprawie opodatkowania wyrównawczego i odmowy wydania opinii zabezpieczających w sprawie opodatkowania wyrównawczego; 4b) opinie, o których mowa w art. 119zzl § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, i odmowy wydania tych opinii; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Nadto sądy administracyjne orzekają w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz w sprawach sprzeciwów od postanowień, do których odpowiednie zastosowanie ma przepis art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (§ 2a), a także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (§ 3). Powyższe wyliczenie stanowi katalog zamknięty, a zatem kontrola sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie wyłącznie w sprawach ściśle przez ustawę określonych. W konsekwencji sprawy dotyczące aktów lub czynności niewymienionych w art. 3 p.p.s.a. nie są objęte właściwością sądu administracyjnego. Jak wynika z treści skargi strona skarżąca domaga się ponownego rozpatrzenia jej sprawy zakończonej decyzją Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w S. z 30 maja 2025 r., którą dokonano merytorycznego rozpoznania wniosku o ustalenie poziomu potrzeby wsparcia, ustalając ten poziom na [...] punktów. Sąd wyjaśnia, że kwestię ustalenia poziomu potrzeby wsparcia normuje ustawa z 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U. z 2025 r., poz. 913 ze. zm.). W myśl art. 6 ww. ustawy powołuje się zespoły orzekające o niepełnosprawności: 1) powiatowe zespoły do spraw orzekania o niepełnosprawności - jako pierwsza instancja; 2) wojewódzkie zespoły do spraw orzekania o niepełnosprawności - jako druga instancja. Zgodnie z art. 6b3 tej ustawy decyzję ustalającą poziom potrzeby wsparcia wydaje wojewódzki zespół na wniosek osoby, o której mowa w art. 4b ust. 2, albo na wniosek podmiotu, o którym mowa w art. 6b ust. 1 i 2, dotyczący osoby, o której mowa w art. 4b ust. 2. Na mocy art. 6b5 powołanej ustawy od decyzji ustalającej poziom potrzeby wsparcia przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy do wojewódzkiego zespołu składany w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji. Od orzeczenia i decyzji ustalającej poziom potrzeby wsparcia wojewódzkiego zespołu przysługuje odwołanie do sądu pracy i ubezpieczeń społecznych (art. 6c ust. 8). Z kolei kontrola sądowa w takich sprawach odbywa się w trybie przepisów ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U z 2024 r., poz. 1568; dalej k.p.c.). Stosownie do art. 4778 § 2 pkt 4a k.p.c. sprawy o ustalenie poziomu potrzeby wsparcia należą do właściwości sądów rejonowych. Według art. 4779 k.p.c. odwołania od decyzji organów rentowych lub orzeczeń wojewódzkich zespołów do spraw orzekania o niepełnosprawności lub decyzji wydanych przez ten zespół, wnosi się na piśmie do organu lub zespołu, który wydał decyzję lub orzeczenie, lub do protokołu sporządzonego przez ten organ lub zespół, w terminie miesiąca od dnia doręczenia decyzji lub orzeczenia (§ 1). Organ rentowy lub wojewódzki zespół do spraw orzekania o niepełnosprawności niezwłocznie, nie później niż w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym otrzymał odwołanie, przekazuje je wraz z aktami sprawy do sądu. Organ ten lub zespół, jeżeli uzna odwołanie w całości za słuszne, może zmienić lub uchylić zaskarżoną decyzję lub orzeczenie. W tym przypadku odwołaniu nie nadaje się dalszego biegu (§ 2). Natomiast jeżeli organ rentowy lub wojewódzki zespół do spraw orzekania o niepełnosprawności nie wydał decyzji lub orzeczenia w terminie dwóch miesięcy od dnia zgłoszenia roszczenia w sposób przepisany, odwołanie można wnieść w każdym czasie po upływie tego terminu (§ 4). Analiza powyższych przepisów prowadzi wprost do wniosku, że sprawa zakończona merytorycznie co do ustalenia poziomu wsparcia należy do kognicji sądu powszechnego. Żaden przepis prawa nie przyznaje kompetencji sądowi administracyjnemu do oceny decyzji podejmowanych przez wojewódzki zespół do spraw orzekania o niepełnosprawności w takiego typu sprawach, co oznacza, że sąd ten nie jest nie jest właściwy do kontroli decyzji organu z 30 maja 2025 r. Kontrola sądu administracyjnego mogłaby natomiast objąć postanowienia ostateczne wojewódzkiego zespołu do spraw orzekania o niepełnosprawności kończące postępowanie, np. postanowienie stwierdzające niedopuszczalność odwołania lub uchybienie terminu do wniesienia odwołania – art. 134 k.p.a. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, zostało wydane postanowienie Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności z 15 września 2025 r. o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącej decyzji tego organu z 30 maja 2025 r. Ewentualna skarga na wskazane postanowienie byłaby jednak niedopuszczalna z powodu niezachowania przez skarżącą terminu do zaskarżenia tego postanowienia. Przedmiotowe postanowienie zostało skarżącej doręczone w dniu 16 września 2025 r., co oznacza, że trzydziestodniowy termin do zaskarżenia tego postanowienia (art. 53 § 1 p.p.s.a.) upływał 16 października 2025 r. (czwartek). Tymczasem powołana na wstępie skarga została nadana w urzędzie pocztowym w dniu 24 października 2025 r. (patrz koperta, k. 11 akt sądowych). Wobec podnoszonych skargą okoliczności aktualnego pogorszenia się stanu zdrowia skarżącej Sąd wskazuje, że w przypadku istotnej zmiany stanu zdrowia lub funkcjonowania, osoba z niepełnosprawnością może złożyć wniosek do wojewódzkiego zespołu ds. orzekania o niepełnosprawności o ponowne ustalenie poziomu potrzeby wsparcia. Mając powyższe na uwadze, Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a., skargę jako niedopuszczalną odrzucił.