II SA/Sz 907/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Sędziowie Sędzia NSA Grzegorz Jankowski Sędzia, NSA Iwona Tomaszewska (spr.), Protokolant Michał Iwanowski, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 11 lutego 2009 r. sprawy ze skargi P. D. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia zażalenia I. uchyla zaskarżone postanowienie, II. stwierdza, ze zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku, III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz P. D. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Prezydent Miasta S. postanowieniem z dnia[...] r. Nr [...], na podstawie art. 34 § 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r., Nr 229 poz. 1954 z późn. zm.) – dalej u.p.e.a. uznał za nieuzasadnione zarzuty wniesione przez P. D. pismem z dnia [...] r. w sprawie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] r. o numerze [...]. W uzasadnieniu postanowienia organ I instancji wskazał, że będąc organem egzekucyjnym w zakresie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych, doręczając zobowiązanemu w dniu [...] r. odpis tytułu wykonawczego nr [...] wszczął egzekucję administracyjną w sprawie zaległości z tytułu opłaty dodatkowej za nieopłacony postój pojazdu marki M. o nr rej. [...] w strefie płatnego parkowania za okres od [...] r. do [...] r. Organ wskazał następnie dlaczego zarzuty zobowiązanego tj. zarzut błędu co do osoby zobowiązanego oraz zarzut braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia o którym mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a. uznał za niezasadne. Wyjaśniając następnie podstawę prawną prowadzonej egzekucji Prezydent wskazał, że art. 13 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 71 poz. 838 z późn. zm.) przewiduje, że korzystający z dróg publicznych są zobowiązani do ponoszenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania. Opłatę pobiera się za parkowanie pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, w wyznaczonym miejscu, w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo (art. 13b ust 1 tej ustawy). Z kolei w myśl art. 13 f tej ustawy, za nie uiszczenie opłat, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, pobiera się opłatę dodatkową. Zobowiązanie z tytułu opłaty dodatkowej za parkowanie pojazdu na drodze publicznej w strefie płatnego parkowania bez uiszczenia opłaty za parkowanie, o której mowa w art. 13f ustawy, powstaje z mocy prawa. W konsekwencji podstawę prowadzenia egzekucji administracyjnej w celu przymusowego wykonania tego obowiązku stanowi art. 3 § 1 u.p.e.a. Pismem z dnia [...] r. (nadanym w urzędzie pocztowym w dniu [...] r.) P. D., reprezentowany przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, wniósł zażalenie na postanowienie Prezydenta Miasta z dnia[...] r. zarzucając wydanie postanowienia z naruszeniem art. 33 pkt 4 i art. 34 § 4 u.p.e.a. oraz art. 13 ustawy o drogach publicznych. Uzasadniając zażalenie wskazał między innymi, że organy orzekające w sprawie ustaliły, że właścicielem pojazdu M. nr. rej. [...] nie jest P. D. a M. a organ egzekucyjny opiera się na oświadczeniu leasingodawcy z dnia [...] r. które nie jest zaświadczeniem ani dokumentem urzędowym, który przesądza o wystąpieniu okoliczności wskazanej w tym piśmie. P. D. nie posiada umowy leasingu na ww. pojazd, a jeżeli umowę taką posiada S., organ rozpatrujący zarzuty winien był wezwać S. do jej przedstawienia, czego nie uczynił. P. D. we wniesionych zarzutach wskazywał na fakt korzystania przez niego z innego pojazdu marki M. numerach rej.[...] podobnych do numerów rej. pojazdu którego dotyczy tytuł wykonawczy i być może z tego właśnie nieporozumienia wynikło wskazanie go przez firmę leasingową jako użytkownika pojazdu. W zażaleniu zwrócono uwagę również na to, że art. 13 ustawy o drogach publicznych mówi o "korzystającym z tych dróg", przepisy nie rozwijają jednak tego pojęcia, dopiero orzecznictwo sądów administracyjnych ustaliło wykładnię tego pojęcia wskazując jednak przede wszystkim na właściciela. Nie zwalnia to jednak wierzyciela, a w toku egzekucji organu egzekucyjnego od zgromadzenia przynajmniej podstawowych obiektywnych dowodów na okoliczność tego, kto rzeczywiście z pojazdu korzystał. W przedmiotowej sprawie organ zdaniem strony, nie zachował nawet minimum standardów postępowania dowodowego, dlatego postanowienie powinno zostać uchylone. Powołany w zaskarżonym postanowieniu wyrok NSA z dnia [...] r. sygn. akt III SA [...] nie znajduje zastosowania w sytuacji, gdy tytułem egzekucyjnym nie jest decyzja. Akurat w przypadku opłat za parkowanie nie ma pewności co do osoby zobowiązanego jak to ma miejsce w decyzji. Osobę tę ustala się w sposób nie uregulowany żadnymi przepisami i pojawia się ona dopiero w tytule wykonawczym w postępowaniu egzekucyjnym. Dlatego zarzuty w tym postępowaniu są odpowiednim środkiem do podważania ustaleń dotyczących osoby zobowiązanego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...] wydanym na podstawie art. 33, 134, 141 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego oraz art. 17 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, stwierdziło wniesienie zażalenia z uchybieniem terminu. Kolegium w uzasadnieniu postanowienia wskazało, że Prezydent Miasta występując w sprawie w roli wierzyciela, po doręczeniu P. D. upomnienia z dnia [...] r. wystawił tytuł wykonawczy z dnia [...] r. nr [...] za nieopłacony postój pojazdu marki M. nr. rej. [...] w strefie płatnego parkowania w łącznej kwocie [...] zł. Odpis tytułu egzekucyjnego organ doręczył zobowiązanemu w dniu [...] r. Pismem z dnia [...] r. zobowiązany wniósł zarzuty zarzucając błąd co do osoby zobowiązanego i wniósł o umorzenie postępowania egzekucyjnego oraz wstrzymanie czynności do czasu rozpoznania zarzutów. Zobowiązany wskazał, że samochód o nr rej [...] nigdy nie był jego własnością, korzystał natomiast z innego pojazdu tej samej marki. Ponadto, że nigdy nie otrzymał wezwania przedegzekucyjnego. Kolegium ustaliło, że postanowienie z dnia [...] r. zostało doręczone stronie w dniu [...] r., a pismem z dnia [...] r. pełnomocnik zobowiązanego złożył zażalenie na to postanowienie wskazując, że zobowiązany nigdy nie był właścicielem pojazdu wskazanego w upomnieniu, a także zarzucił nieprawidłowe przeprowadzenie postępowania dowodowego. Organ odwoławczy wyjaśnił dalej, że stosownie do art. 33 u.p.e.a podstawowym środkiem zaskarżenia, który służy w fazie wszczęcia postępowania egzekucyjnego jest zarzut, który wnosi się do organu egzekucyjnego w terminie siedmiu dni od daty doręczenia tytułu wykonawczego. Zgodnie z art. 17 u.p.e.a. rozstrzygnięcie i zajmowane przez wierzyciela i organ egzekucyjny stanowisko w sprawach dotyczących postępowania egzekucyjnego następuje w formie postanowienia, na które przysługuje zażalenie. Zażalenie wnosi się do organu odwoławczego za pośrednictwem organu egzekucyjnego w terminie siedmiu dni od doręczenia lub ogłoszenia postanowienia. Postanowienie Prezydenta Miasta z dnia [...] r. zostało zobowiązanemu skutecznie doręczone w dniu [...] r., bowiem przesyłkę odebrał członek rodziny tj. [...] zobowiązanego. W związku z tym, termin do wniesienia zażalenia upłynął z dniem [...] r. Natomiast zażalenie z dnia [...] r. nadane w urzędzie pocztowym w dniu [...] r. zostało złożone przez pełnomocnika skarżącego, który postanowienie z dnia [...] r. otrzymał w dniu [...] r. Organ odwoławczy wskazał, że doręczenie pełnomocnikowi zobowiązanego postanowienia z dnia [...] r. nie było prawidłowe, bowiem jak wynika z pisma organu z dnia [...] r. organ nie dysponował pełnomocnictwem zobowiązanego udzielonym [...] J. Ż.. Pełnomocnictwo zostało faktycznie złożone przez [...] na piśmie dopiero w dniu [...] r. Natomiast argumentacja pełnomocnika zobowiązanego, zawarta w piśmie z dnia [...] r., iż dwukrotnie był w Urzędzie Miejskim w celu zapoznania się z aktami sprawy i podczas drugiej wizyty złożył pełnomocnictwo do akt jest o tyle chybiona, że pełnomocnik nie wskazuje konkretnej daty złożenia do akt sprawy pełnomocnictwa i nie przedkłada dowodów, że faktycznie sytuacja taka miała miejsce. Sam fakt przebywania w Urzędzie Miejskim w celu zapoznania się z aktami sprawy nie przesądza o ustanowieniu przez zobowiązanego pełnomocnika do reprezentowania go i wnoszenia w jego imieniu środków zaskarżenia. Pełnomocnictwo, stosownie do art. 33 kpa powinno być udzielona na piśmie lub zgłoszone do protokołu, a obowiązkiem pełnomocnika jest dołączenie do akt oryginału lub urzędowo poświadczonego odpisu pełnomocnictwa. Organ musi zostać zawiadomiony o fakcie ustanowienia pełnomocnika w danej, konkretnej sprawie, pełnomocnictwo musi zostać złożone do akt, organ nie może domniemywać istnienia pełnomocnictwa. W związku z tym w przedmiotowej sprawie organ nie miał podstaw do wzywania pełnomocnika o przedłożenie dokumentu pełnomocnictwa, gdyż to pełnomocnik winien wykazać w sposób nie budzący wątpliwości swoje umocowanie i złożyć pełnomocnictwo do akt sprawy egzekucyjnej. Takie stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 30 czerwca 2008 r. sygn. akt I FSK 1021/05. Zatem do dnia [...] r. kiedy pełnomocnik złożył pełnomocnictwo organ nie miał wiedzy o ustanowieniu pełnomocnika w związku z czym brak było podstaw do doręczenia pełnomocnikowi odpisu postanowienia. Ponadto, skoro zobowiązany pomimo ustanowienia pełnomocnika odebrał postanowienie, to w jego interesie leżało skontaktowanie się z nim w celu wniesienia zażalenia w terminie, czego nie uczynił. Ponieważ zażalenie zostało wniesione z uchybieniem terminu , na podstawie art. 134 kpa należało orzec jak w postanowieniu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, P. D. reprezentowany przez [...], wniósł o uchylenie tego postanowienia zarzucając jego wydanie z naruszeniem art. 156 § 1 pkt 2 i art. 64 § 2 kpa w zw. z art. 18 i art. 17 § 1 u.p.e.a. Skarżący wskazał, że w sprawie zachodzi nieważność postępowania, bowiem organ przyjął, że postanowienie z dnia [...] r. zostało skutecznie doręczone skarżącemu chociaż nie otrzymał on postanowienia i nie miał możliwości obrony swych praw. Natomiast organ II instancji rozpoznając zażalenie, nie uwzględnił, że organ I instancji naruszył art. 64 § 2 kpa w zw. z art. 18 u.p.e.a., przez zaniechanie wezwania pełnomocnika do nadesłania pełnomocnictwa, na które pełnomocnik powoływał się w piśmie z dnia [...] r. Skarżący wskazał, że w dniu [...] r. udzielił pełnomocnictwa [...] J. Ż. do reprezentowania go w sprawie, ale zarzuty podpisał osobiście. Pełnomocnik uiścił opłatę skarbową od pełnomocnictwa i dwukrotnie dowiadywał się w siedzibie organu egzekucyjnego co się dzieje w sprawie, a za drugim razem złożył pełnomocnictwo do akt, ale nie ma na to dowodu. Ponieważ od złożenia zarzutów minęło ponad [...] miesięcy i żadne postanowienie nie zostało wydane, pismem z dnia [...] r. pełnomocnik zwrócił się z zapytaniem, co się dzieje w sprawie, będąc przekonanym, że w aktach administracyjnych znajduje się pełnomocnictwo. W dniu [...] r. pełnomocnik otrzymał odpowiedź, z której wynikało, że nie jest on pełnomocnikiem w sprawie, gdyż nie złożył do akt sprawy pełnomocnictwa. W dniu [...] r. pełnomocnik złożył pismo wyjaśniające sprawę pełnomocnictwa i na wszelki wypadek, odpis pełnomocnictwa. W odpowiedzi na to pismo uzyskał informację, że postanowieniem z dnia [...] r. Prezydent Miasta rozpoznał zarzuty i postanowienie to wysłano na adres skarżącego. Jednak skarżący postanowienia nie otrzymał. Z zaskarżonego postanowienia SKO wynika, że pismo to odebrała [...] skarżącego, która ma problemy ze zdrowiem [...]. Skarżący wskazał, że w Jego ocenie doszło do rażącego naruszenia przepisów postępowania poprzez uniemożliwienie mu brania udziału w postępowaniu. Z wymiany korespondencji wynika, że od wystąpienia przez pełnomocnika w [...] r. z zapytaniem co się dzieje w sprawie, do wydania postanowienia z dnia [...] r. organ egzekucyjny nie zrobił nic by wyjaśnić kwestię pełnomocnictwa. Pomimo, że pełnomocnik powoływał się na pełnomocnictwo znajdujące się w aktach sprawy, organ nie wezwał pełnomocnika o przedłożenie pełnomocnictwa, tylko wydał postanowienie i wysłał bezpośrednio skarżącemu. Wprawdzie nie ma odrębnego przepisu dotyczącego uzupełnienia braku pełnomocnictwa, ale doktryna od lat stoi na stanowisku, że podjecie przez pełnomocnika czynności w postępowaniu bez przedłożenia pełnomocnictwa nakłada na organ obowiązek wezwania strony do przedłożenia tego pełnomocnictwa w terminie siedmiu dni, w trybie art. 64 § 2 kpa. Dopiero po bezskutecznym upływie tego terminu można odmówić skuteczności czynności prawnej, w niniejszej sprawie udzielenia informacji o sprawie. Skarżący wskazał, że pełnomocnik w piśmie z dnia [...] r. przedstawił swoje stanowisko organowi egzekucyjnemu wskazując, że ponieważ skarżącego nie wezwano do przedłożenia pełnomocnictwa, doręczenie postanowienia z dnia [...] r. stronie było przedwczesne i nieskuteczne i wezwał organ do nadesłania postanowienia. Prezydent Miasta doręczył pełnomocnikowi skarżącego postanowienie z dnia [...] r. w dniu [...] r. i pełnomocnik w tym samym dniu złożył żalenie na to postanowienie. Jednak organ odwoławczy uznał, że zażalenie zostało złożone z uchybieniem terminu i nie rozpoznał zażalenia wskazując, iż pierwsze doręczenia było skuteczne bowiem do dnia [...] r. organ egzekucyjny nie miał wiedzy o ustanowieniu pełnomocnika. Skarżący wskazał, że nie jest to prawdą, bowiem w piśmie z dnia [...] r. o udzielenie informacji, pełnomocnik powoływał się na udzielone mu pełnomocnictwo. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie. Wskazało, że stosownie do art. 33 § 1, 2 i 3 kpa pełnomocnikiem strony może być osoba fizyczna posiadająca zdolność do czynności prawnych, a pełnomocnictwo powinno być udzielone na piśmie lub zgłoszone do protokołu. Pełnomocnik dołącza do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa. Twierdzenie skarżącego, że pełnomocnictwo zostało złożone jest chybione, gdyż to w interesie skarżącego i jego pełnomocnika leży, aby pełnomocnik prawidłowo ujawnił się w postępowaniu. Twierdzenie, że to pracownik Urzędu Miasta stwierdził, że nie ma potrzeby pozostawienia pełnomocnictwa jest zupełnie nieuzasadnione. W związku z tym Prezydent Miasta nie miał podstaw do wzywania pełnomocnika o przedłożenie dokumentu pełnomocnictwa, gdyż to pełnomocnik winien wykazać w sposób nie budzący wątpliwości swoje umocowanie i złożyć dokument pełnomocnictwa do akt sprawy egzekucyjnej, a także dysponować potwierdzeniem złożenia tego dokumentu. Tym bardziej, że pełnomocnik skarżącego jest profesjonalnym pełnomocnikiem mającym pełną wiedzę w tym zakresie i świadomość konsekwencji dla swojego mocodawcy nie złożenia dokumentu pełnomocnictwa. W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego pełnomocnictwo zostało faktycznie złożone przez [...] na piśmie dopiero w dniu [...] r., a przed tą datą brak było podstaw do doręczenia pełnomocnikowi odpisu postanowienia o uznaniu zarzutów za nieuzasadnione, gdyż wówczas organ jedynie na podstawie domniemania uznałby ustanowienie pełnomocnika. Złożenie do akt sprawy pełnomocnictwa udzielonego wcześniej nie wywołuj skutków wstecz, a jedynie od dnia złożenia pełnomocnictwa na piśmie. Natomiast zawarte w skardze twierdzenie, że zobowiązany nie otrzymał odpisu postanowienia w sprawie zarzutów, gdyż odebrała je Jego [...] mająca problemy ze zdrowiem [...], winno skłonić zobowiązanego do skontaktowania się z pełnomocnikiem i skierowania do właściwego organu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia, czego zobowiązany ani pełnomocnik nie uczynili. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpatrując skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że jest ona zasadna. Przedmiotem skargi jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. Nr [...] wydane na podstawie art. 33, art. 134, art. 141 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego oraz art. 17 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, stwierdzające wniesienie zażalenia na postanowienie Prezydenta Miasta z dnia [...] r. z uchybieniem terminu. Kolegium wskazało, że postanowienie z dnia [...] r. doręczone zostało skutecznie skarżącemu w dniu [...] r., a w związku z tym siedmiodniowy termin do złożenia zażalenia na postanowienie upłynął z dniem [...] r. Natomiast pełnomocnik skarżącego zażalenie z dnia [...] r. nadał w urzędzie pocztowym w dniu [...] r., a wiec po terminie, przy czym nie wniósł o przywrócenie uchybionego terminu. Organ odwoławczy stwierdził w uzasadnieniu postanowienia, że do dnia [...] r. nie miał wiedzy o ustanowieniu [...] J. Ż. pełnomocnikiem skarżącego w postępowaniu egzekucyjnym, a doręczenie przez organ I instancji pełnomocnikowi odpisu postanowienia z dnia [...] r. nie było prawidłowe bowiem w dacie wydania tego postanowienia organ nie dysponował pełnomocnictwem zobowiązanego udzielonym radcy prawnemu. Kolegium wskazało, że pełnomocnictwo powinno być udzielone na piśmie lub zgłoszone do protokołu. Podniosło, że organ administracji musi zostać zawiadomiony o fakcie ustanowienia pełnomocnika, a dokument pełnomocnictwa musi być złożony do akt, organ nie może domniemywać istnienia pełnomocnictwa. W związku z czym nie było podstaw do wzywania pełnomocnika do złożenia dokumentu pełnomocnictwa, gdyż to w interesie pełnomocnika leżało wykazanie swojego umocowania w sprawie. Istotą sporu w niniejszej sprawie jest to, czy organ administracji, do którego zostanie złożone pismo sporządzone w imieniu mocodawcy przez profesjonalnego pełnomocnika, ale bez dołączenia do niego pełnomocnictwa, ma obowiązek wezwać do usunięcia braku formalnego tego pisma tj. przedłożenia pełnomocnictwa, czy też może uznać, jak w rozpoznawanej sprawie, że skoro pełnomocnik jest [...], to w interesie pełnomocnika leżało wykazanie swojego umocowania w sprawie, natomiast organ nie miał obowiązku wzywać pełnomocnika do przedłożenia pełnomocnictwa. Zgodnie z art. 33 Kodeksu postępowania administracyjnego, pełnomocnikiem strony może być osoba fizyczna, posiadająca zdolność do czynności prawnych, a więc także osoba posiadająca ograniczoną zdolność do czynności prawnych. Pełnomocnik nie musi posiadać żadnych kwalifikacji fachowych ani doświadczenia zawodowego w sprawach w których pełnomocnictwa udzielono, a wystarczające jest to, że strona taką osobę obdarza zaufaniem. Natomiast nie każda osoba która może być pełnomocnikiem strony w postępowaniu administracyjnym, będzie miała uprawnienia do reprezentowania jej w postępowaniu przed sądem administracyjnym. Ale na gruncie postępowania administracyjnego przepisy nie różnicują sytuacji procesowej strony reprezentowanej przez pełnomocnika nieprofesjonalnego od sytuacji strony reprezentowanej przez pełnomocnika będącego adwokatem czy radcą prawnym. Zwięzłość przepisów kpa dotyczących pełnomocnictw wskazuje na to, że zamiarem ustawodawcy nie było sformalizowanie wymagań co do ustanowienia pełnomocnika. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 lipca 2006 r. sygn. akt II OSK 941/05; Lex nr 275483) uregulowania prawne w zakresie pełnomocnictwa zawarte w kpa nie są kompletne, stąd przy wyjaśnieniu sytuacji odnoszącej się do tej instytucji należy posiłkowo stosować zasady wyrażone w Kodeksie cywilnym, zgodnie z którymi w przypadku braku umocowania po stronie pełnomocnika, ważność czynności zależy od potwierdzenia jej przez mocodawcę (art. 103 § 1 i art. 104 kc). Potwierdzenie ma charakter uniwersalny w tym znaczeniu, że obejmuje zarówno formę jak i termin dokonania czynności oraz przewidziane dla niej skutki. Nie dołączenie pełnomocnictwa do pisma sporządzonego w imieniu mocodawcy a kierowanego do organu administracji publicznej, stanowi brak pisma który może zostać usunięty w trybie art. 64 § 2 kpa i to na organie administracji spoczywa obowiązek wezwania do usunięcia braku formalnego pisma ze wskazaniem terminu i pouczeniem o skutkach niewykonania wymaganej czynności. Dopiero po upływie terminu organ może odmówić skuteczności podjętej czynności (por. wyrok NSA z dnia 5 grudnia 2001 r. sygn. akt I SA 703/00; Lex nr 81995). W rozpoznawanej sprawie, pomimo złożenia przez pełnomocnika w dniu [...] r., pisma z prośbą o udzielenie informacji z powołaniem się na pełnomocnictwo udzielone przez P. D., organ I instancji nie wezwał pełnomocnika do uzupełnienia braku tego pisma tj. do przedłożenia pełnomocnictwa, natomiast postanowieniem z dnia [...] r. rozpoznał zarzuty wniesione przez zobowiązanego i postanowienie to doręczył zobowiązanemu na adres domowy. Sąd podziela pogląd zaprezentowany w skardze, że doręczenie to nie było skuteczne. Dostrzegając swój błąd, Prezydent Miasta po złożeniu przez pełnomocnika dokumentu pełnomocnictwa do akt, zasadnie doręczył pełnomocnikowi postanowienie z dnia [...] r. Ze znajdującego się w aktach administracyjnych zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że doręczenie tego postanowienia pełnomocnikowi nastąpiło w dniu [...] r. i dopiero od tego dnia zaczął biec 7 dniowy termin do wniesienia zażalenia na postanowienie. Skoro pismem z dnia [...] r. nadanym w urzędzie pocztowym w dniu [...] r. pełnomocnik skarżącego wniósł zażalenie na postanowienie z dnia [...] r., brak jest podstaw prawnych do uznania, że zażalenie zostało wniesione z uchybieniem terminu. Stanowisko zaprezentowane przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w zaskarżonym postanowieniu dotyczące skuteczności doręczenia skarżącemu w dniu [..] r. postanowienia Prezydenta Miasta z dnia [...] r., a także dotyczące braku obowiązku po stronie organu egzekucyjnego do wzywania o złożenie dokumentu pełnomocnictwa w sytuacji gdy pełnomocnikiem zobowiązanego jest [...], nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach prawa. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ odwoławczy merytorycznie rozpozna zażalenie na postanowienie z dnia [...] Wskazane wyżej uchybienia postępowania polegające na pozbawieniu strony bez jej winy udziału w postępowaniu egzekucyjnym, stanowią naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania egzekucyjnego, dlatego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "b" w związku art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji. Orzeczenie w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania wydano na podstawie art. 200 tej ustawy.