II SA/Sz 907/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Makowska, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel (spr.),, Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym dniu 6 października 2016 r. sprawy ze skargi D. Z. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pozytywnej opinii o projekcie podziału oddala skargę. . Wójt Gminy K., postanowieniem z dnia [...], nr [...], po rozpatrzeniu wniosku J.K., na podstawie art. 93 ust. 1,2, 3,4 i 5 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2015 r., poz. 782 ze zm.) oraz art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz. 23), zwanej dalej "k.p.a.", stwierdził zgodność proponowanego podziału działki o numerze geodezyjnym [...] w obrębie J., gm. K. o pow. [...] ha z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przyjętego uchwałą Nr XLVII/281/14 Rady Gminy K. z dnia 30 października 2014 r. (Dz. Urz. Woj. Zachodniopomorskiego z 2014 r., poz. 4887) w związku z przepisami art. 93 ust.3 ustawy o gospodarce nieruchomościami. W uzasadnieniu postanowienia organ I instancji wyjaśnił, że podział ww. działki został wszczęty z urzędu, w związku z planowaną realizacją inwestycji celu publicznego, tj. z zamiarem przystosowania terenu pod gminną drogę dojazdową, zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ponadto wyjaśniono, że w planie zostały przyjęte linie rozgraniczające teren pod drogę publiczną klasy dojazdowej o szerokości w liniach rozgraniczających 10 m (symbol [...]), a działka nr [...] znajduje się w obszarze o powyższym przeznaczeniu. W zażaleniu na powyższe postanowienie właściciel nieruchomości D.Z. podniósł, że organ naruszył art. 40 ust. 2 K.p.a., doręczając postanowienie bezpośrednio stronie, nie jej pełnomocnikowi. Nadto, zdaniem skarżącego postanowienie narusza prawo własności, powodując, że powstała po wydzielaniu część działki [...] nie będzie mogła pełnić swojej funkcji, tj. działki budowlanej. W ocenie strony, powierzchnia tej działki po podziale wykluczy możliwość wzniesienia budowli podczas, gdy właściciel nabył ją właśnie z zamiarem zabudowy. Zdaniem D.Z., wprowadzenie proponowanego podziału spowoduje naruszenie jego prawa własności poprzez bezprawne wywłaszczenie. Nieprawidłowym jest też zaznaczone na mapie nienaturalne ścięcie ukośne, dodatkowo pomniejszające działkę. Ponadto, właścicielowi nieruchomości nie zostały przedstawione wymiary działki po jej podziale, nie wyjaśniono też, od której strony czerwonej linii zaznaczonej na mapie miałaby liczyć się powierzchnia działki, co nie daje mu możliwości pełniejszego wypowiedzenia się. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. postanowieniem z dnia [...], nr [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 K.p.a., art. 93 ust. 2a i art. 97 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2015 r., poz. 1774 ze zm.), zwanej dalej "u.g.n." oraz uchwały Nr XLVII/281/14 Rady Gminy K. z dnia 30 października 2014 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy K. dla obszaru położonego pomiędzy drogą powiatową nr [...], granicą obrębu M., a jeziorem [...] w obrębach M. i J., po rozpatrzeniu zażalenia D.Z., utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego "bezprawnego wywłaszczenia" Kolegium wyjaśniło, że zgodnie z art. 98 ust. 1 i ust. 3 u.g.n., działki gruntu wydzielone pod drogi publiczne: gminne, powiatowe, wojewódzkie, krajowe - z nieruchomości, której podział został dokonany na wniosek właściciela, przechodzą, z mocy prawa, odpowiednio na własność gminy, powiatu, województwa lub Skarbu Państwa z dniem, w którym decyzja zatwierdzająca podział stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale prawomocne. Organ odwoławczy zaznaczył, że za działki gruntu, o których mowa w ust.1, przysługuje odszkodowanie w wysokości uzgodnionej między właścicielem lub użytkownikiem wieczystym, a właściwym organem. Jeżeli do takiego uzgodnienia nie dojdzie, na wniosek właściciela lub użytkownika wieczystego odszkodowanie ustala się i wypłaca według zasad i trybu obowiązujących przy wywłaszczaniu nieruchomości. Przepis powyższy nie ma jednak zastosowania w niniejszej sprawie, albowiem podział następuje nie na wniosek właściciela, lecz z urzędu. W konsekwencji ewentualne zatwierdzenie podziału nie wywoła skutków, o których mowa w art. 98 ust. 3 u.g.n. Tym samym, w celu pozyskania gruntu pod drogę organ gminy będzie musiał w przyszłości wykupić przedmiotową działkę, dokonać jej zamiany, przeprowadzić postępowanie wywłaszczeniowe lub w inny sposób nabyć jej własność. Dodatkowo, z obowiązujących przepisów wynika, że podział dokonywany z urzędu nie wymaga zgody właściciela nieruchomości, a podstawowym kryterium jego dopuszczalności jest zgodność z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Kolegium zaznaczyło, że co prawda zaskarżone postanowienie jest niewątpliwie lakoniczne, jednakże powyższe nie daje podstaw do jego uchylenia, skoro badany wstępny projekt podziału realizuje zapisy planu miejscowego dotyczące terenu oznaczonego symbolem [...]. Z załącznika graficznego uchwały w sprawie planu wynika, że teren ten przebiega przez działkę będącą własnością strony w miejscu mającej powstać działki nr [...]. Natomiast z ustaleń dla terenu o symbolu: [...] teren ten został w planie miejscowym przeznaczony pod drogę publiczną klasy dojazdowej o parametrach: szerokość w liniach rozgraniczających: 10 mb) oraz ustaleniach w zakresie inżynierii technicznej:- rozdzielcza sieć wodociągowa 20 ÷ 110 mm,- rozdzielcza sieć kanalizacji sanitarnej 20 ÷ 200 mm,- rozdzielcza sieć kanalizacji deszczowej 20 ÷ 300 mm,- elektroenergetyczna linia kablowa 0,4 kV. Jednocześnie z zapisów planu w ramach tymczasowego zagospodarowania, urządzeń i użytkowania terenu wynika, że teren ten może być zagospodarowany tylko zgodnie z docelowym przeznaczeniem (ograniczenie nie dotyczy obiektów zagospodarowania placu budowy). W ocenie organu odwoławczego, zestawienie planu oraz wstępnej propozycji podziału daje podstawy do stwierdzenia, że propozycja ta jest zgodna z zapisami planu i realizuje jego zapisy. W konsekwencji opinia zawarta w zaskarżonym postanowieniu zasadnie stwierdziła tę zgodność. Odnosząc się do zarzutów zażalenia Kolegium zauważyło, że organ I instancji niewątpliwie naruszył art. 40 § 2 k.p.a. - skoro strona zaczęła działać przez pełnomocnika, tym samym pisma winny były być doręczane pełnomocnikowi - to jednak owo naruszenie nie miało znaczenia dla sprawy. Pełnomocnik był informowany o toku postępowania, a ostatecznie prawidłowo wniósł w imieniu strony zażalenie, a następnie je uzupełnił. Powyższe działanie dało podstawy do merytorycznej oceny zgłaszanych przez stronę zarzutów. W kwestii zarzutu naruszenia prawa własności skarżącego organ ten dostrzegł, że ograniczenie tego prawa wynika wprost z przepisów powszechnie obowiązujących, tj. z zapisów planu miejscowego. Właściciel nieruchomości ma jednak możliwość wpływania na proces uchwalania planu. Dodatkowo, stosownie do art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jeżeli, w związku z uchwaleniem planu miejscowego albo jego zmianą, korzystanie z nieruchomości lub jej części w dotychczasowy sposób lub zgodny z dotychczasowym przeznaczeniem stało się niemożliwe, bądź istotnie ograniczone, właściciel albo użytkownik wieczysty nieruchomości może, z zastrzeżeniem ust. 2, żądać od gminy odszkodowania za poniesioną rzeczywistą szkodę albo wykupienia nieruchomości lub jej części. Zatem, o ile wpływ podziału, w razie jego zatwierdzenia, na wykonywanie prawa własności jest w badanej sprawie oczywisty, to jednak powyższe w żadnej mierze nie ma charakteru bezprawnego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze zwróciło uwagę, że to wejście w życie planu miejscowego, a nie planowany podział, wywołało skutek ograniczenia możliwości zagospodarowania działki będącej własnością strony. Bez względu na jej podział, aktualnie nie jest możliwa zabudowania na obszarze przewidzianym pod drogę publiczną. Nadto, przebieg planowanej drogi w świetle prawa budowalnego miałby fundamentalne znacznie w toku projektowania i wznoszenia budynku, a zatem sam podział w razie jego ostatecznego zatwierdzenia w istocie nie wpływa na uprawnienia właściciela w tym zakresie i ewentualne problemy związane z realizacją planów budowlanych. W kwestii "nienaturalnego ścięcia skośnego działki" organ ten wskazał, że taki przebieg drogi wynika z planu miejscowego. Nadto, wydzielenie tzw. "trójkąta widoczności" z nieruchomości na skrzyżowaniu dróg publicznych jest realizacją rozwiązań drogowych wynikających z § 7 ust. 4 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430 ze zm.) Powyższe regulacje zakładają istnienie na skrzyżowaniach dróg publicznych narożnych ścięć linii rozgraniczających nie mniejszych niż 5 m x 5 m lub 10 x 10m - w zależności od klasy dróg. Rozwiązanie powyższe służy niewątpliwie bezpieczeństwu na drogach publicznych, poszerzając pole widoczności użytkownikom dróg. Natomiast w kwestii zarzutu dotyczącego braku informowania przez organ o poszczególnych wymiarach nieruchomości po podziale oraz sposobu odczytywania naniesionych linii Kolegium dostrzegło, że ocenie organu podlegał wstępny projekt podziału, który ma za zadanie przedstawiać poglądowo propozycję podziału. Ten uproszczony co do wymogów dokument w niniejszej sprawie został opracowany przez geodetę na kopii mapy zasadniczej i nie sposób mu zarzucić braku wystarczającej precyzji, skoro wskazuje powierzchnię działek mających powstać po podziale i zachowano w nim skalę właściwą dla mapy. Zdaniem organu odwoławczego, dokument ten spełnia wszelkie wymogi niezbędne dla weryfikacji podziału na aktualnym wstępnym etapie, przy czym ostateczny przebieg granic zostaje ustalony na podstawie "właściwego", a nie wstępnego projektu podziału, który podlega przyjęciu do właściwego ośrodka geodezyjnego i podlega weryfikacji w toku orzekania w przedmiocie zatwierdzenia podziału. Dopiero ów dokument określa właściwy przebieg granic. Na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. złożył D.Z., wnosząc "o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania". Zaskarżonemu postanowieniu D.Z. zarzucił naruszenie art. 40 § 2 k.p.a. poprzez niedoręczenie zaskarżonego postanowienia z dnia 8 lutego 2016 r. prawidłowo ustanowionemu pełnomocnikowi oraz art. 6 i 8 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie. W uzasadnieniu podniósł, że w toku postępowania prowadzonego przez Wójta Gminy K. reprezentowany był przez zawodowego pełnomocnika. Pomimo tego, wbrew zasadzie wyrażonej w art. 40 § 2 k.p.a. Wójt Gminy K. nie doręczył pełnomocnikowi postanowienia z dnia [...]. Zdaniem skarżącego, postanowienie organu I instancji nie zostało mu doręczone, wobec czego nie mogło być utrzymane w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Skarżący nie zgodził się także ze stanowiskiem Kolegium, że "pełnomocnik był informowany o toku postępowania, a ostatecznie prawidłowo wniósł w imieniu strony zażalenie", co jak wskazał organ "dało podstawy do merytorycznej oceny zgładzanych przez stronę zarzutów". Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych podniósł, że podjęcie przez pełnomocnika środków zmierzających do ochrony prawa reprezentowanej przez niego strony, nie powoduje, że błędy proceduralne popełnione przez organ zostają wyeliminowane z obiegu prawnego. W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutów skargi Kolegium wyjaśniło, że podziela stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 stycznia 2016 r., sygn. akt II OSK 1163/14, że pominięcie pełnomocnika w pierwszej instancji administracyjnej, w sytuacji, gdy nie pociągnęło za sobą negatywnych dla strony skutków, umożliwiając mimo tego wniesienie odwołania przez pełnomocnika strony skarżącej, aczkolwiek jest naruszeniem art. 40 ust. 2 k.p.a., to nie takim, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień, bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy, sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonana według wskazanego wyżej kryterium, sądowa kontrola zaskarżonego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S., jak i poprzedzającego je postanowienia organu I instancji, pozytywnie opiniującego projekt podziału nieruchomości – działki nr [...] w obrębie J., gm. K. - wykazała, że nie naruszają one prawa w stopniu określonym w przepisach art. 145 P.p.s.a., a więc takim, który uzasadnia ich uchylenie lub stwierdzenie nieważności. Materialnoprawną podstawą kontrolowanego postanowienia stanowią przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U z 2015 r. poz. 1774 ze zm.), zwanej dalej "ustawą". Zgodnie z art. 93 ust. 1 - 3 ustawy, podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego. Zgodność ta dotyczy zarówno przeznaczenia terenu, jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek. Podmiotem uprawnionym do opiniowania zgodności proponowanego podziału nieruchomości z ustaleniami planu miejscowego oraz przepisami szczególnymi jest, stosownie do treści art. 93 ust. 4 ustawy, wójt, burmistrz albo prezydent miasta. Z powyższych przepisów wynika zatem, że postanowienie wydane w tym zakresie ma charakter opinii, której celem jest ocena, czy zaproponowany podział nieruchomości jest zgodny z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zatwierdzenie projektu podziału nieruchomości następuje w drodze późniejszej decyzji. W niniejszej sprawie postępowanie w sprawie podziału działek w obrębie J. zostało wszczęte z urzędu – w związku z planowaną realizacją celu publicznego, tj. z zamiarem przystosowania terenu pod gminną drogę dojazdową. Stosownie natomiast do treści z art. 97 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, podziału nieruchomości można dokonać z urzędu, jeżeli: po pierwsze - podział taki jest niezbędny do realizacji celów publicznych, a po drugie - nieruchomość stanowi własność gminy i nie została oddana w użytkowanie wieczyste. W myśl art. 6 pkt 1 ustawy, celem publicznym jest wydzielanie gruntów pod drogi publiczne, drogi rowerowe i drogi wodne, budowa, utrzymywanie oraz wykonywanie robót budowlanych tych dróg, obiektów i urządzeń transportu publicznego, a także łączności publicznej i sygnalizacji. Natomiast drogą publiczną jest, zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 460 ze zm.) - droga zaliczona na podstawie ustawy do jednej z kategorii dróg, z której może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w tej ustawie lub innych przepisach szczególnych. Jedną z kategorii dróg publicznych jest droga gminna (art. 2 ust. 1 ww. ustawy). Zaznaczyć należy, że sieć dróg publicznych kształtowana jest w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego. Powyższe wynika wprost z treści art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2016 r., poz. 778 ze zm.), który stanowi, że ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Konkretyzacją tego zapisu jest wskazanie w art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - jako obowiązkowego elementu każdego planu miejscowego - określenia przeznaczenia terenów oraz linii rozgraniczających tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania. Natomiast zaliczenie drogi do kategorii dróg gminnych, jak i ustalenie przebiegu takich dróg, może nastąpić wyłącznie w trybie określonym w art. 7 ust. 2 i 3 ustawy o drogach publicznych, a więc w formie aktu prawa miejscowego. W niniejszej sprawie bezsporne jest, że dla obszaru, na którym położona jest nieruchomość skarżącego (działka nr [...] o pow. 0,14 ha, w obrębie J., gm. K., dla której Sąd Rejonowy prowadzi księgę wieczystą nr [...]) obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego gminy K. dla obszaru położonego pomiędzy drogą powiatową nr [...], granicą obrębu M., a jeziorem [...], w obrębach [...]i [...], zatwierdzony uchwałą Rady Gminy K. Nr XLVII/281/14 z dnia 30 października 2014 r. (Dz. Urz. Woj. Zachodniopomorskiego z 2014 r., poz. 4887). Proponowany podział oparty został właśnie o powyższy plan. Zgodnie z tym planem, przedmiotowa działka położona jest częściowo na terenie oznaczonym symbolem [...]. Jak wynika z treści ww. planu teren oznaczony na rysunku planu ww. symbolem został w planie miejscowym przeznaczony pod drogę publiczną klasy dojazdowej o parametrach: szerokość w liniach rozgraniczających: 10 mb) oraz ustaleniach w zakresie inżynierii technicznej:- rozdzielcza sieć wodociągowa 20 ÷ 110 mm,- rozdzielcza sieć kanalizacji sanitarnej 20 ÷ 200 mm,- rozdzielcza sieć kanalizacji deszczowej 20 ÷ 300 mm,- elektroenergetyczna linia kablowa 15 kV. Jednocześnie z zapisów planu § 5 uchwały - tymczasowe zagospodarowanie, urządzanie i użytkowanie terenu - wynika, że teren ten może być zagospodarowany tylko zgodnie z docelowym przeznaczeniem (ograniczenie nie dotyczy obiektów zagospodarowania placu budowy). Z powyższych zapisów wynika zatem, jak prawidłowo ustaliły organy orzekające w sprawie, że objęty zaskarżonym postanowieniem podział nieruchomości jest zgodny z ustaleniami planu miejscowego co do przeznaczenia terenu. Wskazać ponadto trzeba, że ocenie organu opiniującego nie może podlegać zasadność wyznaczenia w danym miejscu przebiegu drogi publicznej, czy parametry tej drogi. Postępowanie w sprawie podziału nieruchomości - pomimo, że prowadzone w ramach jednego postępowania administracyjnego - ma dwuetapowy charakter. Najpierw bowiem zgodność proponowanego podziału z ustaleniami planu miejscowego opiniuje wójt, burmistrz lub prezydent miasta w formie postanowienia, na które służy zażalenie, a dopiero na podstawie postanowienia opiniującego dokonuje się podziału nieruchomości w formie decyzji. Przedmiot zaskarżonego postanowienia dotyczy właśnie pierwszego etapu postępowania podziałowego, tj. rozstrzygnięcia opiniującego ten podział wydanego na podstawie art. 93 ust. 4 i 5 ustawy. Postanowienie opiniujące projekt podziału nie rozstrzyga zatem o istocie sprawy, lecz dotyczy jedynie kwestii wyłaniającej się w toku postępowania, a tym samym jest częścią postępowania w sprawie podziału nieruchomości. Podczas powyższego opiniowania organ bada tylko zgodność podziału z planem miejscowym, nie rozstrzyga natomiast o niezbędności, ani o wywłaszczeniu nieruchomości na potrzeby realizacji inwestycji celu publicznego. Zatem, rozstrzygając sprawę dotyczącą zaopiniowania projektu podziału nieruchomości organ bierze pod uwagę wyłącznie przeznaczenie terenu określone w planie miejscowym i z tego punktu widzenia ocenia, czy projekt realizuje to przeznaczenie, a także, czy służy temu przeznaczeniu. W miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego następuje bowiem ustalenie przeznaczenia terenu, a także określenie sposobów zagospodarowania terenu. Oznacza to, że organy gmin oraz organy administracji publicznej związane są ustaleniami zawartymi w planie, który został prawidłowo opublikowany i wszedł w życie. W opinii wyrażonej w formie postanowienia organ nie może ustosunkowywać się w innym przedmiocie, niż wskazany w dyspozycji art. 93 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami. W kontekście powyższych rozważań za bezzasadny należało uznać podniesiony w skardze zarzut dotyczący naruszenia przepisów postępowania, a mianowicie art. 40 § 2 k.p.a. Z akt sprawy wynika, że postanowienie Wójta Gminy K. z dnia [...], nr [...] doręczone zostało radcy prawnemu M.G. – pełnomocnikowi D.Z. w dniu [...] oraz E.Z. w dniu [...] (k-11 akt administracyjnych sprawy). Pełnomocnictwa do reprezentowania strony, między innymi w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ww. pełnomocnikowi udzielił jedynie D.Z. Reasumując, w ocenie sądu, Kolegium prawidłowo oceniło zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, a wydane rozstrzygnięcie uzasadniło zgodnie z zasadami określonymi w art. 107 § 3 k.p.a. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w S., działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.