II SA/Sz 910/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz po rozpoznaniu w dniu 6 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Spółki A. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Spółki A. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie zakazu wprowadzania wyrobu do obrotu postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Decyzją z dnia [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny uchylił pkt 1 decyzji organu I instancji z dnia 7 marca 2014 r. nakazującej wycofanie z obrotu i zakazującej D. wprowadzania do obrotu talerzy głębokich pod nazwą [...] wyprodukowanych w [...] w odniesieniu do ilości sztuk talerzy, oznakowanych kodem produktu [...] i numerem partii [...]w łącznej ilości 3110 sztuk i w tym zakresie orzekł co do istoty sprawy w ten sposób, że określił partię talerzy jako talerzy oznakowanych kodem produktu [...], zakupionych w [...]zgodnie z fakturą nr [...]z dnia 19 listopada 2010 r. i objętych powiadomieniem alarmowym nr [...] z dnia 31 marca 2011 r., a ponadto uchylił pkt 2 decyzji organu I instancji nakazującej okazać dokument dotyczący zniszczenia na koszt strony kwestionowanego wyrobu w odniesieniu do terminu obowiązku wykonania decyzji po jej uprawomocnieniu i w tym zakresie orzekł co do istoty sprawy w ten sposób, że określił obowiązek wykonania decyzji w terminie 30 dni od dnia uprawomocnienia się decyzji. D., działając przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżyła powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, jednocześnie wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, z uwagi na to, że jej wykonanie spowoduje niemożliwe do odwrócenia skutki, a niniejsze postępowanie stanie się bezprzedmiotowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm.), zwanej w dalszej części ustawą "P.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże odstępstwo od tej ogólnej reguły przewiduje przepis art. 61 § 3 tej ustawy, w myśl którego po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W świetle powyższego przepisu przedmiotem wniosku o wstrzymanie może być zaskarżona do sądu decyzja, a podstawą wstrzymania jej wykonania może być niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Jak wynika z przytoczonej powyżej regulacji prawnej, warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ciężar dowodu spoczywa na wnioskodawcy, który obowiązany jest uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji przed rozpoznaniem skargi może spowodować dla niego skutki, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy P.p.s.a. Nie wystarczy zatem ogólny wywód strony. Jej twierdzenia powinny wyjaśniać na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, a także znajdować potwierdzenie w dokumentach dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. Wywody zawarte we wniosku winny być połączone z niezbędnym odwołaniem się do materiałów źródłowych oraz skonkretyzowanych wystarczająco danych obrazujących sytuację strony (por. postanowienie NSA z dnia 16 kwietnia 2009 r. sygn. akt II GSK 257/09, publ. LEX nr 575347). Dokonując w rozpoznawanej sprawie oceny wniosku, Sąd uznał, że nie zasługuje on na uwzględnienie, bowiem samo niekorzystne dla strony skarżącej rozstrzygniecie oraz powołanie się na "niemożliwe do odwrócenia skutki" nie mogą stanowić przesłanki uzasadniającej zastosowanie ochrony tymczasowej. Zdaniem Sądu, przy rozpatrywaniu sprawy należy również uwzględnić przedmiot sprawy, który ma związek z bezpieczeństwem zdrowia i życia konsumentów stosujących dany produkt. Mają na uwadze powyższe orzeczono, na podstawie art. 61 § 3 oraz art. 61 § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jak w postanowieniu.