II SA/Sz 910/17

PostanowienieWSA w Szczecinie2017-09-15

Skład orzekający: sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych może zostać uwzględniony, gdy skarga wniesiona do sądu administracyjnego jest niedopuszczalna?
Ratio decidendi
Sąd odmówił przyznania prawa pomocy, ponieważ skarga wniesiona do sądu administracyjnego była niedopuszczalna. Zgodnie z art. 247 PPSA, prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi, co ma miejsce w sytuacji, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia jako niedopuszczalna.
Stan faktyczny
P. N. wniósł skargę na pismo Dyrektora Zakładu Karnego w G., zarzucając brak wymaganych elementów decyzji. Jednocześnie złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Dyrektor Zakładu Karnego wniósł o odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej. Sąd rozpoznał wniosek o przyznanie prawa pomocy.
Rozstrzygnięcie
Odmówiono przyznania prawa pomocy.

Pełny tekst orzeczenia

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie Przewodniczący sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder po rozpoznaniu w dniu 15 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. N. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie z Jego skargi na pismo Dyrektora Zakładu Karnego w G. z dnia [...] nr [...] p o s t a n a w i a odmówić przyznania prawa pomocy W dniu [...] r. P. N. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. skargę na "decyzję" (pismo) Dyrektora Zakładu Karnego w G. zarzucając brak wymaganych elementów tej decyzji, w tym podstawy prawnej wydanego rozstrzygnięcia, uzasadnienia faktycznego i pouczenia o środku zaskarżenia. Jednocześnie skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie. Dyrektor Zakładu Karnego w G. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje: W myśl art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) – dalej "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613, z późn. zm.) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.). P. N. wniósł skargę na pismo informacyjne z dnia [...] r. w którym Dyrektor Zakładu Karnego w G. poinformował go, że decyzja tego organu nr [...] r. z dnia [...] r. odmawiająca udostępnienia skarżącemu informacji publicznej została uchylona w całości przez Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w S. decyzją nr [...] z dnia [...] r., a postępowanie organu I instancji zostało umorzone. Pismo to dotyczy zatem decyzji wydanych na podstawie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1764 z póżn. zm.), zgodnie z którą zaskarżyć do sądu administracyjnego można ostateczną decyzję odmawiającą udostępnienia informacji publicznej oraz decyzję ostateczną umarzającą postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 tej ustawy (art. 16. 1 ustawy). Pismo informacyjne nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego na podstawie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Sprawa będąca przedmiotem skargi nie należy do spraw w których możliwe jest wniesienie skargi do sądu administracyjnego. Możliwości wniesienia takiej skargi nie przewiduje ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ani przepisy szczególne. Stosownie do art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. Potrzeba zastosowania tego przepisu zachodzi przede wszystkim w sytuacjach, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 p.p.s.a. W myśl art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli wniesienie skargi z innych przyczyn niż wymienione w pkt 1-5a jest niedopuszczalne. Ponieważ wniosek o przyznanie prawa pomocy został złożony w sprawie w której wniesienie skargi jest niedopuszczalne, wniosek ten należało oddalić z uwagi na oczywistą bezzasadność wniesionej skargi, na podstawie art. 247 w zw. z art. 258 § 4 p.p.s.a. Ubocznie zauważyć należy, iż w niniejszej sprawie Sąd nie wzywał skarżącego do uiszczenia jakichkolwiek kosztów.

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 17.07.2026. · Źródło