II SA/Sz 915/15

Dnia 7 czerwca 2018 roku Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Szczecinie Bożena Gonzalez Perea po rozpoznaniu w dniu 7 czerwca 2018 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata D. J. o przyznanie wynagrodzenia z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 21 stycznia 2016 r. sygn. akt II SA/Sz 915/15 w sprawie ze skargi R. P. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej p o s t a n a w i a przyznać na rzecz adwokata D. J. od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie – kwotę [...] złotych zawierającą należny podatek od towarów i usług, tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną skarżącemu z urzędu Wyrokiem z dnia 21 stycznia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę R. P. na decyzję Inspektor Sanitarny z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej. W pkt. II wyroku Sąd przyznał na rzecz adwokata D. J. wyznaczonego z urzędu koszty zastępstwa procesowego za I instancję. Odpis wyroku z uzasadnieniem, sporządzonym na wniosek pełnomocnika skarżącego, został mu doręczony w dniu 9 marca 2016 r. W dniu 31 marca 2016 r. pełnomocnik skarżącego złożył skargę kasacyjną. Jednocześnie wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu w drugiej instancji. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 21 lutego 2018 r. sygn. akt II OSK 1076/16 oddalił skargę kasacyjną. Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej przez adwokata ustanowionego w ramach prawa pomocy, określa – mające zastosowanie w sprawie z mocy art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) - rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. poz. 1801). Rozporządzenie to znajduje zastosowanie w sprawie na podstawie § 22 obecnie obowiązującego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. poz. 1714), zgodnie z którym do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie tego rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. W myśl § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia z dnia 22 października 2015 r. stawka maksymalna za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, wynosi 50 % stawki maksymalnej określonej (w niniejszej sprawie) w oparciu o § 21 ust. 1 pkt 1 lit c na kwotę 480 zł, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji 75% tej opłaty, w obu przypadkach nie mniej niż 240 zł. Zgodnie z § 4 ust. 1 tego rozporządzenia, opłatę ustala się w wysokości co najmniej ˝ opłaty maksymalnej określonej w rozdziałach 2-4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy. Uwzględniając zarówno niezbędny nakład pracy pełnomocnika, jak i charakter sprawy, nie znaleziono podstaw do ustalenia opłaty ponad minimalną wysokość. Adwokatowi D. J. należało zatem przyznać wynagrodzenie w wysokości 120 zł za pomoc prawną udzieloną w postępowaniu przed sądem administracyjnym w drugiej instancji. Stosownie do § 4 ust 3 ww. opłata ulega podwyższeniu o stawkę podatku od towarów i usług. Mając na względzie powyższe, należało przyznać pełnomocnikowi koszty nieopłaconej pomocy prawnej - za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej w sprawie - w kwocie 120 złotych, powiększone o stawkę należnego podatku VAT. Z tych względów, orzec należało jak na wstępie, na podstawie art. 250 w zw. z art. 258 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z § 4 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 wyżej wskazanego rozporządzenia.