II SA/Sz 916/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie Przewodniczący asesor WSA Joanna Świerzko-Bukowska po rozpoznaniu w dniu 2 stycznia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. W. na Dyrektora Aresztu Śledczego w przedmiocie harmonogramu przeciwdziałania samobójstwom osadzonych przebywających w Areszcie Śledczym oraz Oddziale Zewnętrznym p o s t a n a w i a: umorzyć postępowanie sądowoadminstracyjne. Wnioskiem z dnia 6 października 2025 r. A. W. wystąpił do Dyrektora Zakładu Karnego w S. o podanie podstawy prawnej, dotyczącej konieczności zmiany celi mieszkalnej na inną celę w przypadku pozostania w niej samemu. W odpowiedzi organ wyjaśnił, że powyższe działania reguluje "Harmonogram przeciwdziałania samobójstwom osadzonych przebywających w Areszcie Śledczym w S. oraz Oddziale Zewnętrznym w S. z dnia 19 listopada 2024 r." Pismem z dnia 12 listopada 2025 r. A. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na ww. Harmonogram, wnosząc o ustalenie jego zgodności z prawem. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie. Pismem z dnia 15 grudnia 2025 r. skarżący wniósł o zwolnienie z kosztów postępowania sądowego. Nadto w piśmie z tej samej daty skarżący oświadczył, że merytoryczna odpowiedź organu jest dla niego wystarczająca, ponieważ wyjaśnione zostały wątpliwości jego sprawy, w związku z czym wnosi o dalsze nierozpatrywanie jego skargi z dnia 12 listopada 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.), dalej p.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W rozpoznawanej sprawie skarżący skutecznie cofnął skargę. Sąd nie stwierdził, aby zachodziły przesłanki do uznania, że cofnięcie skargi w niniejszej sprawie jest niedopuszczalne. Wobec jednoznacznego oświadczenia skarżącego o cofnięciu skargi oraz wobec braku merytorycznej przesłanki wymienionej w cytowanym przepisie o uznaniu cofnięcia skargi za niedopuszczalne, Sąd – na podstawie art. 60 i art. 161 § 1 pkt 1 oraz § 2 p.p.s.a. – umorzył postępowanie sądowoadministracyjne. W tej sytuacji zbędne stało się również rozpoznanie wniosku o przyznanie prawa pomocy.