II SA/Sz 917/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Makowska, Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz,, Sędzia WSA Arkadiusz Windak (spr.), Protokolant Krzysztof Chudy, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2008r. sprawy ze skargi Spółki A. na decyzję Lekarza Weterynarii z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zawieszenia działalności zakładu na czas określony do zakończenia postępowania wyjaśniającego uchyla zaskarżoną decyzję Powiatowy Lekarz Weterynarii decyzją z dnia (...), Nr (...), działając w oparciu o art. 54 ust. 2 lit. e rozporządzenia (WE) Nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem (Dz. U. UE. L Nr 165, poz. 1), art. 6 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz. U. Nr 171, poz. 1225) oraz art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zawiesił działalność Zakładów Przetwórstwa Mięsnego (...) Spółka z o.o. w (...) na czas określony do zakończenia postępowania wyjaśniającego przyczynę zatrucia włośniem krętym ludzi. Ze względu na ochronę zdrowia i życia ludzkiego decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 108 § 1 kpa. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że w związku z informacją o zatruciach włośniem krętym decyzją z dnia (...) nakazał Spółce (...) natychmiastowe usunięcie z rynku surowych wyrobów mięsnych. Jak ustalono podczas kontroli przeprowadzonych w placówkach handlowych w dniach 13 i 14 czerwca 2007 r. przez Powiatowego Inspektora Sanitarnego oraz Powiatowego Inspektora Sanitarnego, wyroby te nie zostały usunięte ze sprzedaży, a zatem producent spowodował zagrożenie dla zdrowia i życia ludzi, co stanowi naruszenie art. 6 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia. Organ uznał także naruszenie przez Spółkę przepisu art. 18 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) Nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiające ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz. U. UE. L. Nr 31, poz. 1), albowiem strona nie wywiązała się z obowiązku przedstawienia kontrolującym organom, tj. Powiatowemu Lekarzowi Weterynarii oraz Wojewódzkiemu Inspektorowi ds. Higieny Środków Spożywczych Pochodzenia Zwierzęcego informacji o podmiotach, którym były dostarczane wyroby mięsne oraz informacji o dostawcach surowców do produkcji prowadzonej przez Spółkę (...) (kontrole przeprowadzono w dniach 10, 11, 12 czerwca 2007 r.). W odwołaniu od tej decyzji Spółka (...) podniosła następujące zarzuty: błędnego ustalenia stanu faktycznego, naruszenia art. 107 § 3 kpa, nieprawidłowego zastosowania art. 6 ust. 1 i 2 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, nieprawidłowego zastosowania art. 18 ust. 2 i 3 rozporządzenia Nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady, nieprawidłowego zastosowania art. 54 ust. 2 lit. e rozporządzenia (WE) Nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady oraz niezastosowania w sprawie przepisu art. 54 ust. 1 ww. rozporządzenia nr 882/2004. Zdaniem odwołującej się Spółki, organ I instancji nie wykazał, że z jej Zakładów wprowadzono do obrotu środki spożywcze niebezpieczne, o których mowa w art. 6 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, a także nie wykazał żadnych nieścisłości w prowadzonej przez Spółkę ewidencji (celem identyfikacji podmiotów), o której mowa w art. 18 ust. 2 i 3 rozporządzenia Nr 178/2002. Dlatego też zastosowanie orzeczonego środka zaradczego z art. 54 ust. 2 lit. e rozporządzenia Nr 882/2004 jest nieprawidłowe i nieuzasadnione, zwłaszcza, że przepis ten przewiduje możliwość zastosowania innych środków zaradczych, a zgodnie z art. 54 ust. 1 tego rozporządzenia organ winien podjąć działania z uwzględnieniem rodzaju niezgodności. Zachodniopomorski Wojewódzki Lekarz Weterynarii, po rozpatrzeniu sprawy w wyniku złożonego odwołania, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa i art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej (Dz. U. Nr 33, poz. 287 ze zm.), decyzją z dnia (...), Nr (...), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji wraz z rygorem jej natychmiastowej wykonalności. Uzasadniając decyzję organ odwoławczy przytoczył stan faktyczny i prawny dotychczas ustalony przez organ I instancji w sprawie, a następnie odniósł się do twierdzeń skarżącej Spółki zawartych w odwołaniu. Zdaniem Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii, strona podnosząc zarzut błędnego ustalenia stanu faktycznego nie wykazała jednocześnie na czym miałoby polegać błędne ustalenie stanu faktycznego, co nie pozwala na uwzględnienie sformułowanego zarzutu. Jako nietrafny organ uznał zarzut naruszenia art. 107 § 3 kpa, albowiem w treści uzasadnienia decyzji organu I instancji zostały wskazane konkretne fakty i okoliczności jej wydania, a mianowicie ustalenia dokonane przez odpowiednie służby sanitarne. Wskazane zostało więc źródło informacji, jak też przyczyna podjęcia decyzji - tj. informacja uzyskana od Państwowych Powiatowych Inspektorów Sanitarnych, że podczas kontroli przeprowadzonych w dniach 13 i 14 czerwca 2007 r. stwierdzono w placówkach handlowych obecność surowych wyrobów mięsnych, które powinny zostać skutecznie wycofane ze sprzedaży, a zatem zostały wskazane dowody, na jakich oparł się organ wydając swoją decyzję. Nadto, Wojewódzki Lekarz Weterynarii wskazał, że podmiot specjalizujący się w tego rodzaju produkcji, znając konieczność wypełniania wszelkich wymogów weterynaryjnych jak i sanitarnych zawartych w przepisach zarówno krajowych jak i unijnych, nie respektując decyzji o nakazie natychmiastowego usunięcia z rynku surowych wyrobów mięsnych, naraża się na przewidziane tymi przepisami sankcje. Opisane wyżej okoliczności były dodatkowym powodem zawieszenia działalności podmiotu do zakończenia postępowania wyjaśniającego przyczynę zatrucia ludzi włośniem krętym. Natomiast podstawową przyczyną wydania zaskarżonej decyzji było przekazanie niekompletnych informacji o dostawcach surowców do produkcji i odbiorcach wyrobów mięsnych produkowanych przez odwołujący się Zakład, co w sytuacji zagrożenia epidemiologicznego niosło znaczny ładunek społecznego niebezpieczeństwa i mogło spowodować narażenie ludzi na zagrożenie życia i zdrowia. Zdaniem organu II instancji, przyczyna ta, w zasadzie nie kwestionowana przez odwołującą się Spółkę, jest w pełni wystarczająca do zastosowania sankcji przewidzianej w zaskarżonej decyzji i uzasadniała nadanie jej rygoru natychmiastowej wykonalności. W ocenie organu odwoławczego, nietrafny jest zarzut dotyczący nieprawidłowego zastosowania przez organ I instancji art. 6 ust. 1 i 2 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia. Zgodnie z tym przepisem - środki spożywcze niespełniające wymagań określonych w niniejszym dziale są środkami spożywczymi niebezpiecznymi w rozumieniu art. 14 rozporządzenia nr 178/2002, zaś środki spożywcze niespełniające wymagań zdrowotnych nie mogą być wprowadzane do obrotu lub stosowane do produkcji innych środków spożywczych. Z brzmienia powołanego przepisu wynika, że wystarczy uznać, iż wymagania określone w ustawie o bezpieczeństwie żywności i żywienia nie zostały spełnione, aby środek spożywczy objąć domniemaniem, iż jest to środek niebezpieczny. W odniesieniu do tego środka istnieje uzasadnione podejrzenie, prawdopodobieństwo (a nie całkowita pewność), że w zaistniałych okolicznościach faktycznych środek jest niebezpieczny. Okoliczności sprawy, występująca epidemia i fakt działania w stanie zagrożenia zdrowia i życia ludzi, pozwalały zastosować powołany wyżej przepis art. 6 ust. 1 i 2 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia. Organ II instancji, podkreślił również w uzasadnieniu, że Spółka (...), pomimo obowiązku wynikającego z art. 18 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady, nie przekazała na żądanie właściwych władz weterynaryjnych informacji pozwalających zidentyfikować każdą osobę, która dostarczyła jej środek spożywczy, paszę, zwierzę hodowlane lub substancję przeznaczoną do dodania do żywności lub pasz, bądź którą można do nich dodać oraz informacji o stworzeniu prawidłowego systemu i procedury identyfikacji innych przedsiębiorstw, którym dostarczyła swoje produkty, przez co uniemożliwiła organom weterynaryjnym szybkie ustalenie źródła zakażenia włośnicą. W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji słusznie ustalił, że skarżąca Spółka działała z naruszeniem art. 18 ust. 2 i 3 wyżej wspomnianego rozporządzenia. Powiatowy Lekarz Weterynarii w decyzji wyraźnie wskazał, że otrzymywane informacje były przekazywane wybiórczo i niekompletnie. Przekazywanie informacji wybiórczo i niekompletnie jest dowodem na to, że strona nie posiada prawidłowego systemu informowania i prawidłowych procedur identyfikacji dostawców surowców i odbiorców, którym dostarczyła swoje produkty. Według Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii zastosowanie art. 18 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) NR 178/2002 nie wymaga udowodnienia faktu wprowadzenia na rynek środków spożywczych niebezpiecznych. Dla zastosowania powyższego przepisu istotne i wystarczające jest ustalenie, że zakład działający na rynku spożywczym nie może w trybie niezwłocznym zidentyfikować każdego podmiotu, który dostarczył mu, m.in. surowe mięso do produkcji środków spożywczych wprowadzanych do obrotu. Spółka (...), jako podmiot działający na rynku spożywczym, w krytycznej sytuacji, nie była w stanie dostarczyć wyżej wskazanych kompletnych informacji na żądanie właściwych władz. Ponadto strona nie zakwestionowała faktu, iż żądane informacje przekazywała etapami, wybiórczo i z opóźnieniem. Zatem zarzut podniesiony w odwołaniu, że "organ nie wykazał żadnej nieścisłości w prowadzonej przez stronę ewidencji" jest chybiony. Dodatkowo organ II instancji stwierdził, że bezpodstawny jest też zarzut nieprawidłowego zastosowania art. 54 ust. 2 lit e Rozporządzenia (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt, bowiem ocena skutków braku wykonania zobowiązania o przekazaniu odpowiednich informacji na żądanie właściwych władz uprawniała organ I instancji do wyboru rodzaju zastosowanych sankcji w stosunku do naruszającego obowiązek prawny. Za niezasadny organ uznał też zarzut nie zastosowania art. 54 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady, bowiem organ I instancji nie zastosował sankcji dowolnej, lecz sankcję adekwatną do istniejącego zagrożenia zdrowia i życia. Faktem jest, że zarażenie włośniem spowodowane jest przyczyną tkwiącą w mięsie. To mięso stanowi źródło zagrożenia. Jeżeli więc producent nie jest w stanie na żądanie właściwego organu podać kompletnych informacji o źródle pochodzenia mięsa, to tym samym doprowadza do sytuacji, w której nie można ustalić źródła zagrożenia. Brak informacji mógł być w zaistniałej sytuacji oceniony jako ciężkie i zawinione naruszenie obowiązku wynikającego z art. 54. Podsumowując, organ II instancji podał, że czas trwania decyzji został ograniczony do zakończenia postępowania wyjaśniającego przyczynę zarażenia włośniem krętym. Zawarty w decyzji warunek rozwiązujący faktycznie zmierza tylko i wyłącznie do zapewnienia bezpieczeństwa publicznego, by podmiot nie spełniający wydawanych w stosunku do niego zaleceń nie spowodował zagrożenia życia i zdrowia ludzi. Powyższa decyzja została zaskarżona przez Zakłady Przetwórstwa Mięsnego (...) Spółka z o.o. w likwidacji. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego strona ponowiła zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego podnoszone w odwołaniu od decyzji organu I instancji i zarzuciła decyzji organu II instancji naruszenie art. 6, art. 7, art. 8, art. 10, art. 11 i art. 107 § 3 kpa. W uzasadnieniu skargi podano, że w toku postępowania, zarówno przed organem I jak i II instancji, nie zapewniono jej czynnego udziału w sprawie i nie umożliwiono wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów. Uzasadnienia decyzji organów obu instancji przedstawiają zupełnie nowe dla strony fakty i dowody. Organ I instancji wskazał mianowicie w decyzji, że strona, pomimo nakazu wycofania z rynku produktów surowych, nie wykonała tego obowiązku, bowiem w sklepach znaleziono 3 kilogramy mięsa (metki łososiowej), jednakże nie zostało stronie wyjaśnione w jakich sklepach i jakie okoliczności wskazują, iż metka ta pochodziła z jej produkcji i czy była jeszcze w okresie przydatności do spożycia. Zdaniem skarżącej, organy powołują fakty jako udowodnione nie wskazując z jakich dowodów wyprowadziły swe wnioski. Nadto skarżąca podniosła, że organy administracji stosując sankcje przewidziane przepisami rozporządzeń (WE) przekroczyły zasady ogólne określone przepisami kpa. Zastosowanie środków zaradczych powinno nastąpić w sposób zgodny z zasadami ogólnymi wyrażonymi w art. 8 i art. 11 kpa. Nie można dla uzasadnienia zastosowania środka zaradczego odnosić się do nie znajdujących pokrycia w zgromadzonym materiale dowodowym twierdzeń. Fakt wystąpienia zarażenia włośniem krętym u ludzi nie pozostawał w żadnym związku przyczynowo-skutkowym z koniecznością wstrzymania pracy zakładu przetwórstwa mięsnego. Włosień jest bowiem pasożytem mięsa, zatem jedynym sposobem na wprowadzenie do produktów mięsnych pasożyta jest użycie zarażonego mięsa. Zakład do dnia 15 czerwca 2007 r. produkował produkty, co więcej przeprowadzona w dniu 11 czerwca 2007 r. kontrola nie wykazała nieprawidłowości w tym zakresie. Nie istniały zatem przesłanki do stosowania tego rodzaju środka zaradczego. Skarżąca wyjaśniła, że niezwłocznie podjęła działania zmierzające do usunięcia z rynku surowego mięsa, wszyscy kontrahenci zostali wezwani do zwrotu towaru oraz zostali poinformowani zgodnie z obowiązującą w firmie instrukcją ujętą w systemie HACCP. Organ nie zbadał w ogóle istotnej dla sprawy okoliczności, że produkcja metki u strony odbyła się zgodnie z planem produkcji w dniu 7 czerwca 2007 r. a przydatność do spożycia metki łososiowej wynosi 4 dni od daty produkcji. W dniu 11 czerwca 2007 r., a więc w dniu wydawania decyzji o usunięciu z rynku produktów surowych, pozostała w sklepach metka łososiowa powinna zostać wycofana ze sprzedaży przez sklep. Nie miała natomiast prawa znajdować się w sklepie w dniu 14 czerwca 2007 r. albowiem nie była już przydatna do spożycia. Organ nie przesłuchał osób, w których posiadaniu znajdowała się metka na okoliczność, czy rzeczywiście metka pochodziła od strony, kiedy została zakupiona, czy były próby jej odbioru, dlaczego nie została zwrócona. W dalszej części skarżąca podała, że również błędne są ustalenia organów w kwestii braku systemów identyfikacyjnych w zakładzie, pozwalających na ustalenie pochodzenia surowca jak i danych odbiorców, albowiem w skarżącym przedsiębiorstwie istnieją takie procedury w obowiązującym w firmie systemie HACCP. Zgodnie z tymi procedurami strona prowadzi rozliczenie zakupionego surowca dokumentowane zapisami w odręcznie prowadzonym zeszycie, który wraz z danymi opisanym w fakturach VAT, dowodami wydania i zleceniami uboju tworzy kompletną informację określającą żądane dane. Zatem, zdaniem skarżącej, stan faktyczny w tym zakresie nie został ustalony w sposób prawidłowy, zwłaszcza, że system HACCP oraz działalność zakładu znajduje się pod stałym nadzorem Powiatowego Lekarza Weterynarii. W dniu 26 września 2005 r. Powiatowy Lekarz Weterynarii zaświadczył, iż funkcjonowanie systemu HACCP u strony objęte jest nadzorem Inspekcji Weterynaryjnej. Skarżąca podkreśliła, że decyzją (...) organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję zawieszającą działalność zakładu do czasu wyjaśnienia okoliczności zarażenia włośniem krętym u ludzi, zaś pismem z (...)organ I instancji poinformował stronę, iż zgodnie z opinią Państwowego Instytutu Weterynaryjnego - Państwowego Instytutu Badawczego wyjaśniona została przyczyna zatrucia włośniem krętym u ludzi. W piśmie tym zażądano .od strony aby przedstawiła procedury HACCP, który to system od 2005 r. objęty jest nadzorem weterynaryjnym. Przesłanie tych procedur, istniejących i znanych organowi z urzędu, miało stanowić podstawę do uchylenia decyzji. Odpowiadając na skargę Wojewódzki Lekarz Weterynarii wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 16 stycznia 2008 r. pełnomocnik organu złożył do akt pismo Powiatowego Lekarza Weterynarii z dnia (...)., nr (...), na które powołano się skardze, a którego brak było w aktach administracyjnych przekazanych do Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, zważył co następuje Przeprowadzona kontrola zaskarżonej decyzji, według kryterium jej zgodności z prawem, doprowadziła Sąd do uznania, że wydając ją Wojewódzki Lekarz Weterynarii naruszył przepisy prawa procesowego w stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi. Zgodnie z zasadą dwuinstancyjności, organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę rozstrzygniętą decyzją organu I instancji. Nie może zatem ograniczać się tylko do kontroli decyzji organu I instancji, a obowiązany jest ponownie rozpatrzyć sprawę. Rolą organu odwoławczego jest bowiem nie tyle rozpatrzenia odwołania lecz rozpoznania sprawy rozstrzygniętej decyzją organu I instancji. W ramach ponownego rozstrzygania organ odwoławczy ma poczynić własne ustalenia faktyczne jak i poddać analizie przepisy prawa, które winny mieć zastosowanie w sprawie. Należy także przypomnieć, że zakres rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej decyzją organu odwoławczego wyznaczony jest zakresem rozstrzygnięcia sprawy decyzją organu I instancji. Przy czym przez rozstrzygnięcie i jego zakres należy rozumieć treść określoną w sentencji decyzji kształtującej sytuację prawną podmiotu do którego została ona skierowana. Przedmiotem zaskarżenia stała się decyzja Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia (...), nr (...), który działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) i art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej (Dz. U. Nr 33, poz. 287 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii z dnia (...) skierowaną do Zakładu Przetwórstwa Mięsnego (...) Spółka z o.o., orzekającą o "zawieszeniu działalności zakładu na czas określony do zakończenia postępowania wyjaśniającego przyczynę zatrucia włośniem krętym ludzi (Trichinella spiralis)". Podjęcie przez organy weterynaryjne decyzji o zawieszenia działalności zakładu musi być poprzedzone poczynieniem bardzo dokładnych ustaleń i wnikliwym rozważeniem przesłanek ją uzasadniających. Decyzja taka w sposób najdotkliwszy ingeruje w możliwość prowadzenia przez zakład działalności, niosąc za sobą także określone skutki gospodarcze. Ze sposobu sformułowania decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii z dnia (...) wynika, że skutki jej oddziaływania (zawieszenia działalności Zakładu) na prawa i obowiązki strony zostały uzasadnione koniecznością "zakończenia postępowania wyjaśniającego przyczynę zatrucia włośniem krętym ludzi". Według przedłożonych przez organ dokumentów, w dniu (...), tj. w dniu wydania zaskarżonej decyzji, Powiatowy Lekarz Weterynarii skierował do Spółki z o.o. (...) w Ś pismo, którym poinformował stronę, że "wydaniem opinii przez Państwowy Instytut Weterynaryjny - Państwowy Instytut Badawczy - zakończone zostało postępowanie wyjaśniające przyczynę zatrucia włośniem krętym ludzi" prowadzone przez Inspekcję Weterynaryjną. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji argumentując zasadność zawieszenia działalności Zakładów Przetwórstwa Mięsnego (...) Spółka z o.o. organ przywołał takie okoliczności jak: niewykonanie obowiązków wynikających z decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii z dnia (...). nakazującej, m.in. natychmiastowe usunięcie z rynku surowych wyrobów mięsnych, wadliwie stosowane przez Zakład systemy i procedury umożliwiające identyfikację dostawców surowców i odbiorców produktów oraz źle funkcjonujące przekazywanie takich informacji na żądanie właściwych władz. Sąd stwierdził, że przedstawione motywy podjęcia decyzji nie korelują z treścią rozstrzygnięcia określoną przez dyspozytywną część decyzji organu I instancji z dnia (...) Organ nie wyjaśnił bowiem w istocie jakie znaczenie dla okresu zawieszenia działalności zakładu ma okoliczność wyjaśnienia przyczyn zatrucia włośniem krętym ludzi. Skoro już w dacie podejmowania rozstrzygnięcia stwierdzono występowanie konkretnych nieprawidłowości w działalności Zakładu, to zawarta w kwestionowanej decyzji argumentacja mogłaby, teoretycznie, stanowić podstawę do zawieszenia działalności zakładu do czasu usunięcia stwierdzonych uchybień w jego funkcjonowaniu. Taka decyzja jednak w sprawie nie została wydana. Przy dokonywaniu oceny przesłanek do wydania decyzji orzekającej o zawieszeniu działalności zakładu do czasu zakończenia postępowania wyjaśniającego przyczynę zatrucia włośniem krętym ludzi nie można również pominąć faktu wydania przez Powiatowego Lekarza Weterynarii już w dniu (...). decyzji nr (...), zakazującej Zakładom Przetwórstwa Mięsnego (...) Spółka z o.o. produkcji i wprowadzania na rynek surowych wyrobów mięsnych i nakazującej natychmiastowe usunięcie z rynku surowych wyrobów mięs. Decyzji tej nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W takiej sytuacji rodzi się pytanie o zasadność zawieszenia działalności całego Zakładu "do czasu zakończenia postępowania wyjaśniającego przyczynę zatrucia włośniem krętym ludzi", skoro nie poddane obróbce termicznej surowe wyroby mięsne, wskazane w decyzji z (...) jako źródło epidemii włośnicy, już zostały objęte zakazem produkcji i wprowadzania na rynek. Zdaniem Sądu, Wojewódzki Lekarz Weterynarii nie rozważył w sposób należyty powyższych kwestii także w kontekście dokonania oceny prawidłowości sposobu sformułowania rozstrzygnięcia przez Powiatowego Lekarza Weterynarii z (...) przez pryzmat przedstawionych w uzasadnieniu przesłanek jego podjęcia. Nie dostrzegając takiej potrzeby Wojewódzki Lekarz Weterynarii nie skierował swych przemyśleń oraz nie przedstawił argumentacji uzasadniającej zawieszenie działalności zakładu "do zakończenia postępowania wyjaśniającego przyczynę zatrucia włośniem krętym ludzi". Podzielić należy wywód skargi odnoszący się do niedostatecznie precyzyjnego wykazania przez organ eksponowanego zarzutu przekazania przez Spółkę niekompletnych informacji o dostawcach surowców do produkcji i podmiotach, którym dostarczane były produkowane wyroby mięsne. Z uzasadnienia decyzji nie wynika w oparciu o jakie konkretnie dowody organ ustalił, że przedkładane przez Zakład informacje są niekompletne. Ponadto, należałoby wykazać, czy Zakład nie prowadził w sposób należyty ewidencji w tym zakresie i jest ona niekompletna, czy też jedynie proces przedkładania dokumentacji nie był dostatecznie sprawny i jakie to miało znaczenie przy podejmowaniu przez organ odwoławczy decyzji utrzymującej w mocy orzeczenie o zawieszeniu działalności całego przedsiębiorstwa do czasu wyjaśnienia przyczyn zatrucia włośniem krętym ludzi. W tym miejscu należy podkreślić, że sporządzone i przedłożenie przez Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii dopiero na etapie odpowiedzi organu na skargę "zestawienia dostaw mięsa do Spółki (...)na podstawie posiadanych dokumentów" nie konwaliduje stwierdzonego uchybienia art. 107 § 3 kpa. Do ustaleń tych w postępowaniu strona skarżąca nie miała możliwości ustosunkowania się (vide: art. 81 kpa). Oceniając zasadność podniesionego w skardze zarzutu nie zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu (art. 10 § 1 kpa), Sąd uznał, iż działanie organu II instancji było w tym zakresie nieprawidłowe. W myśl art. 10 § 1 kpa, organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. O ile w określonych sytuacjach można uznać za uzasadnione odstąpienie od tej zasady wobec konieczności załatwienia sprawy nie cierpiącej zwłoki, z uwagi na niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzi, o tyle w rozpoznawanej sprawie organ II instancji, orzekając prawie miesiąc po decyzji pierwszoinstancyjnej podlegającej wykonaniu z uwagi na nadanie jej rygoru natychmiastowej wykonalności (na mocy art. 108 § 1 kpa), nie wykazał powodów odstąpienia od obowiązku wynikającego z art. 10 § 1 kpa. Uznając, że zaskarżona decyzja została wydana z mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy naruszeniem przepisów prawa procesowego związanych z obowiązkiem prawidłowego ustalenia przez organ odwoławczy stanu faktycznego sprawy wynikających z art. 7 i art. 77 § 1 kpa oraz z naruszeniem art. 107 § 3 kpa, Wojewódzki Sąd Administracyjny, nie przesądzając ostatecznego sposobu rozstrzygnięcia, orzekł o jej uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Ponownie rozpoznając sprawę organ weźmie pod uwagę poczynione przez Sąd spostrzeżenia i ponownie rozważy zasadność zawieszenia przez organ I instancji działalności zakładu uzasadnioną koniecznością zakończenia postępowania wyjaśniającego przyczynę zatrucia włośniem krętym ludzi, przy jednoczesnym poszanowaniu prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ winien wskazać konkretne dowody w oparciu o które dokonał subsumcji prawa w ustalonym stanie faktycznym sprawy. Sąd nie orzekł w przedmiocie kosztów postępowania ze względu na brak wniosku strony skarżącej w tym zakresie.