II SA/Sz 917/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska, Sędziowie Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj,, Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Aneta Ciesielska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi D. B. na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uchylenia, w wyniku wznowienia postępowania, decyzji w sprawie prawa do zasiłku oraz odmowy przyznania prawa do zasiłku I. oddala skargę, II. przyznaje od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na rzecz adwokata D. K.-W. wynagrodzenie w kwocie [...] złotych, obejmujące należny podatek od towarów i usług, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Decyzją z dnia [...] r. nr [...], wydaną z upoważnienia Starosty M. na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit b i art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2014 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2017 r. poz. 1065 ze zm.) oraz art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a., uchylono dwie decyzje ostateczne tego organu dotyczące D. B., tj. z dnia [...] r. w sprawie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych i z dnia [...] r. w sprawie utraty prawa do zasiłku i odmówiono tej osobie przyznania zasiłku od [...] r. W uzasadnieniu tej decyzji organ I instancji wskazał, że z zebranego materiału dowodowego wynika, iż w okresie od [...] r. do [...] r. D. B. był zatrudniony w P. Sp. z o.o. co potwierdza świadectwo pracy z dnia [...] r., a także [...] za [...] r. wydany przez tę Spółkę. Także z bazy ubezpieczonych [...] organ uzyskał informację, że we wskazanym wyżej okresie D. B. był zgłoszony do ubezpieczenia społecznego z tytułu pracy w P. Sp. z o.o. W związku z tym organ I instancji uznał, że z dniem [...] r. strona utraciła status bezrobotnego, z uwagi na podjęcie w tym dniu zatrudnienia. W okresie od [...] r. do [...] r. kiedy strona pobierała zasiłek dla bezrobotnych, nie była już osobą bezrobotną, dlatego prawo do zasiłku jej nie przysługiwało, stosownie do treści art. 71 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. W odwołaniu od tej decyzji D. B. zwrócił się o umorzenie postępowania dotyczącego zwrotu świadczenia pobranego za okres od dnia [...] r. do [...] r. Wskazał, że decyzją [...] przyznano mu prawo do zasiłku dla bezrobotnych i od tej pory nie podejmował żadnej pracy, nie otrzymał też propozycji pracy. W dniu [...] r. pracownik P. nakłonił go do podpisania dokumentu stanowiącego prośbę o wyrejestrowanie z dniem [...] r. Decyzja została wydana w okresie kiedy utracił status bezrobotnego i jest to wyraźna pomyłka za którą osoba bezrobotna nie powinna ponieść kary. Błędy które odwołujący się popełnił w tej sprawie wynikały z niezrozumienia zawiłych przepisów prawa i błędów urzędniczych. Odwołujący się wyjaśnił, że szukał pracy, a pracodawca powiedział, że go przeszkoli. Z jakichś powodów stało się to niemożliwe, nie świadczył pracy przez okres dwóch tygodni, dlatego wnosi o umorzenie postępowania. Wojewoda Z. decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymał tę decyzję w mocy. W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia wskazał, że z akt sprawy wynika, iż [...] r. odwołujący się uzyskał status osoby bezrobotnej. W dniu rejestracji zobowiązał się do zawiadamiania urzędu pracy o wszelkich zmianach w danych przekazanych w trakcie rejestracji oraz w złożonych oświadczeniach, w terminie 7 dni od ich wystąpienia. Odwołujący się otrzymał także odrębną informację przeznaczoną dla osób rejestrujących się w urzędzie pracy z której wynika, że bezrobotny zobowiązany jest zawiadomić w terminie 7 dni powiatowy urząd pracy o podjęciu zatrudnienia, innej pracy zarobkowej lub o złożeniu wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej oraz o zaistnieniu innych okoliczności powodujących utratę statusu bezrobotnego albo utratę prawa do zasiłku. W dniu [...] r. odwołujący się nabył prawo do zasiłku dla bezrobotnych od tego dnia do dnia [...] r. w wysokości [...] zł miesięcznie. Decyzją z dnia [...] r. odwołujący się utracił prawo do zasiłku dla bezrobotnych z powodu upływu maksymalnego okresu jego pobierania. Wojewoda wyjaśnił, że w dniu [...] r. strona złożyła w urzędzie pracy wniosek o wyrejestrowanie jej z ewidencji osób bezrobotnych z dniem [...] r. z powodu podjęcia pracy w firmie O. w K.. W związku z powyższą informacją, organ I instancji decyzją z dnia [...] r. orzekł o utracie przez stronę statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] r. z powodu podjęcia pracy. Decyzją z dnia [...] r. organ I instancji orzekł o obowiązku zwrotu przez odwołującego się nienależnie pobranego świadczenia za okres od dnia [...] r. do dnia [...] r. w kwocie [...]zł. Wojewoda Z. po rozpoznaniu odwołania strony, decyzją z dnia [...] r. nr [...] uchylił tę decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji w uzasadnieniu wskazując, że organ I instancji wydał decyzję w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranego zasiłku dla bezrobotnych mimo pozostawania w obrocie prawnym dwóch decyzji ustalających uprawnienia strony do tego zasiłku. Ponownie rozpatrując sprawę organ I instancji postanowieniem z dnia [...] r. wznowił z urzędu postępowanie administracyjne w sprawach zakończonych decyzjami ostatecznymi z dnia [...] r. o przyznaniu stronie prawa do zasiłku od dnia [...] r. oraz z dnia [...] r. o utracie prawa do zasiłku z dniem [...] r. Decyzją z dnia [...] r., wydaną na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 Kpa, organ I instancji uchylił decyzje objęte postępowaniem wznowieniowym, lecz nie orzekł o istocie sprawy naruszając rażąco przepisy postępowania. Pismem z dnia [...] r. strona wniosła odwołanie od tej decyzji. W dniu [...] r. organ I instancji podjął decyzję o obowiązku zwrotu przez stronę nienależnie pobranego świadczenia za okres od dnia [...] r. do dnia [...] r. w kwocie [...]zł. Strona wniosła odwołanie również od tej decyzji i Wojewoda Z. decyzjami z dnia [...] r. uchylił obie te decyzje w całości i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia wskazując, że organ I instancji wydał decyzję w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranego świadczenia, mimo pozostawania w obrocie prawnym dwóch decyzji ustalających uprawnienia strony do tego zasiłku. Decyzją z dnia [...] r. organ I instancji uchylił na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 Kpa, decyzje w przedmiocie przyznania oraz utraty prawa do zasiłku i orzekł o odmowie przyznania prawa do zasiłku od dnia [...] r. W uzasadnieniu tej decyzji organ I instancji wskazał, że w okresie posiadania przez stronę prawa do zasiłku tj. od dnia [...] r. do dnia [...] r. nie przysługiwał jej status osoby bezrobotnej, ponieważ w dniu [...] r. podjęła pracę. Wojewoda Z., po rozpoznaniu odwołania strony, decyzją z dnia [...] r. uchylił w całości tę decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu swej decyzji wskazał m.in., że organ I instancji oparł się na oświadczeniu strony z dnia [...] r., w którym poinformowała o podjęciu w dniu [...] r. pracy w firmie O. w K.. W dniu [...] r. tj. przed wydaniem zaskarżonej decyzji strona zaś oświadczyła, że w okresie od dnia [...] do dnia [...] r. odbywała jedynie próbne szkolenie w firmie O. w celu podjęcia zatrudnienia. Organ I instancji nie przeprowadził jednak żadnego postępowania dowodowego i nie wyjaśnił w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, dlaczego nie dał wiary oświadczeniu strony z dnia [...] r. w sytuacji, gdy nie posiadał żadnego dowodu potwierdzającego wiarygodność jej wcześniejszego oświadczenia z dnia [...] r. o podjęciu pracy w firmie OLSA w K.. Prowadząc ponownie sprawę, organ I instancji ustalił w oparciu udostępniony z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych raport [...] (pobrany z systemu elektronicznego w dniu [...] r.), że strona od dnia [...] r. do dnia [...] r. była zgłoszona do ubezpieczeń społecznych i zdrowotnego z tytułu zatrudnienia. Organ ustalił na podstawie świadectwa pracy, dołączonego do odwołania od decyzji z dnia [...] r., że płatnikiem składek wskazanym w raporcie [...], była firma P. Sp. z o.o. z siedzibą w P. T.. Decyzją z dnia [...] r. organ I instancji uchylił na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 Kpa, decyzje w przedmiocie prawa do zasiłku i orzekł o odmowie przyznania prawa do zasiłku od dnia [...] r. Orzekając o odmowie przyznania prawa do zasiłku, organ I instancji zastosował przepis art. 71 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, zgodnie z którym prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni m.in. był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 104a-105; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że strona w okresie od dnia [...] r. do dnia [...] r. była zatrudniona w P. Sp. z o.o. i uzyskała z tego tytułu dochód oraz została zgłoszona przez pracodawcę do ubezpieczeń społecznych i ubezpieczenia zdrowotnego. Z treści uzasadnienia wynika, że podstawę tych ustaleń faktycznych stanowiło świadectwo pracy z dnia [...] r., wystawione w firmie P. Sp. z o.o. w P. T., informacja o dochodach oraz o pobranych zaliczkach na podatek dochodowy w roku [...] ([...]) oraz raport [...] Organ I instancji wskazał ponadto, że przedkładając świadectwo pracy z dnia [...] r. strona potwierdziła tym samym, że w okresie od dnia [...] r. do dnia [...] r. była zatrudniona. Organ wyjaśnił, że strona utraciła status bezrobotnego z dniem [...] r., w związku z czym nie przysługiwało jej prawo do zasiłku dal bezrobotnych w okresie od dnia [...] r. do dnia [...] r. Prawo do zasiłku jest pochodną statusu bezrobotnego. Oznacza to, że prawo do zasiłku może nabyć wyłącznie osoba, której przysługuje status bezrobotnego. W myśl zaś art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia, osoba bezrobotna to osoba niezatrudniona i niewykonująca innej pracy zarobkowej. Podjęcie zatrudnienia powoduje więc utratę statusu bezrobotnego i wszelkich świadczeń z nim się wiążących. W przedmiotowej sprawie kwestią sporną jest, czy strona będąc zarejestrowana jako osoba bezrobotna podjęła w dniu [...] r. pracę i tym samym nie spełniała warunków do nabycia z dniem [...] r. prawa do zasiłku. Odwołujący się zarzucił, że do złożenia w dniu [...] r. wniosku o wyrejestrowanie go z urzędu pracy z dniem [...] r. nakłonił go pracownik urzędu pracy. Stwierdził, że jedynie poszukiwał pracy, a pracodawca miał go tylko przeszkolić. W celu uwiarygodnienia tych okoliczności dołączył do odwołania pismo skierowane do dyrekcji PPT Sp. z o.o. (brak dowodu jego nadania), w którym zwrócił się o wydanie dokumentacji potwierdzającej świadczenie pracy od dnia [...] r. i zawierającej następujące informacje: rodzaj wykonywanej pracy i kwalifikacje do jej wykonywania, czas pracy, wysokość dziennego wynagrodzenia. Strona jednocześnie wskazała w tym piśmie, że za dwutygodniowy okres pracy otrzymała wynagrodzenie w kwocie [...]zł. Nadmienił także, że świadectwo pracy korzystnie reguluje prawa pracownika, ale stało się dla niego niekorzystne z powodu konfliktu z PUP w M.. Odnosząc się do zarzutów strony Wojewoda Z. wskazał, że jej oświadczenie z dnia [...] r. w którym wnosiła o wyrejestrowanie z ewidencji osób bezrobotnych z dniem [...] r. z powodu podjęcia pracy w firmie O. w K., stanowiło wyłączną podstawę ustaleń faktycznych w poprzedniej decyzji organu I instancji tj. z dnia [...] r. Decyzja ta została uchylona przez Wojewodę Z. w postępowaniu odwoławczym. Prowadząc ponownie sprawę organ I instancji przyjął za podstawę swych ustaleń świadectwo pracy z dnia [...] r., wystawione w firmie P. Sp. z o.o. w P. T., informację o dochodach oraz o pobranych zaliczkach na podatek dochodowy w roku 2016 ([...]) oraz raport [...] Z treści tych dokumentów wynika, że strona w okresie od dnia [...] r. do dnia [...] r. była zatrudniona w pełnym wymiarze czasu pracy w P. . z o.o. w P. T. i otrzymała z tego tytułu wynagrodzenie oraz została zgłoszona do ubezpieczeń społecznych i zdrowotnego. Organ I instancji nie ustalił natomiast, czy pracodawca wskazany przez stronę w oświadczeniu z dnia [...] r. tj. firma O. w K. jest tzw. pracodawcą użytkownikiem, a stosunek pracy został nawiązany z agencją pracy tymczasowej - P. Sp. z o.o. Data podjęcia pracy, a tym samym utraty statusu osoby bezrobotnej jest istotna także w przedmiotowej sprawie, ponieważ postępowanie w sprawie zasiłku dla bezrobotnych może być prowadzone dopiero wówczas, gdy rozstrzygnięcie o statusie bezrobotnego jest prawidłowe. Brak ustaleń, z którym pracodawcą strona nawiązała stosunek pracy nie ma jednak wpływu na wynik przedmiotowej sprawy, ponieważ z treści raportu ZUS-Ul wynika, że data podjęcia pracy jest ta sama. Z raportu tego nie wynika, aby strona podjęła pracę wcześniej tj. przed dniem [...] r., a tym samym nie zachodziła konieczność zweryfikowania ostatecznej decyzji z dnia [...] r. o utracie statusu bezrobotnego z dniem [...] r., co oznacza, że postępowanie w sprawie zasiłku mogło być prowadzone. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika więc, że strona została zatrudniona w dniu [...] r. Odnosząc się do treści odwołania Wojewoda wyjaśnił, że nie ma znaczenia, czy w okresie zatrudnienia, strona była jedynie przyuczana do wykonywania pracy na zajmowanym stanowisku. W świadectwie pracy, wystawionym w dniu [...] r. przez P. Sp. z o.o. potwierdzono, że strona była zatrudniona w okresie od dnia [...] r. do dnia [...] r. i wykonywała w tym czasie pracę na stanowisku magazynier-operator wózka. Stosunek pracy ustał wskutek upływu czasu, na który była zawarta umowa o pracę. Krótki tj. dwutygodniowy okres zatrudnienia może świadczyć o tym, że strona została zatrudniona na okres próbny. Celem takich umów jest sprawdzenie kwalifikacji pracownika i możliwości jego dalszego zatrudnienia. Pracownik zaś może dowiedzieć się, czy odpowiada mu praca, którą podjął. W przedmiotowej sprawie istotnym jest, że pracodawca w dniu [...] r. zatrudnił stronę i zgłosił ją z tego tytułu do ubezpieczeń społecznych i ubezpieczenia zdrowotnego. Pracownik otrzymał wynagrodzenie ze stosunku pracy. Potwierdzeniem tego jest informacja o dochodach oraz o pobranych zaliczkach na podatek dochodowy w roku 2016 ([...]), jak i treść pisma strony z dnia [...] r., adresowanego do pracodawcy. Nie można więc uznać za wiarygodne twierdzeń, że strona odbywała jedynie szkolenie i nie miała świadomości zatrudnienia. Od dnia zatrudnienia tj. od dnia [...] r. stronie nie przysługiwał już status osoby bezrobotnej. W dniu [...] r. nie spełniała więc warunków do nabycia prawa do zasiłku. Okoliczność ta była nieznana organowi I instancji w dniu [...] r. tj. w dniu podejmowania rozstrzygnięcia w przedmiocie przyznania prawa do zasiłku, jak i w dniu [...] r. tj. w dniu wydania decyzji o utracie prawa do zasiłku. Z akt sprawy wynika bowiem, że organ I instancji powziął tę informację dopiero w dniu [...] r., z oświadczenia strony. Przepisy postępowania administracyjnego umożliwiają w takiej sytuacji zweryfikowanie wydanej wcześniej decyzji. Stanowi o tym art. 145 § 1 pkt 5 Kpa, w myśl którego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Organ administracji publicznej wydaje następnie decyzję, w której uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy (art. 151 § 1 pkt 2 Kpa). Uchylenie poprzednio wydanej decyzji może nastąpić w ciągu 5 lat od dnia jej doręczenia, o czym stanowi art. 146 § 1 Kpa. Z akt sprawy wynika, że decyzja orzekająca o przyznaniu prawa do zasiłku została doręczona stronie w dniu [...] r., a decyzja o utracie zasiłku - w dniu [...] r. Od dnia doręczenia obu tych decyzji nie upłynęło 5 lat. Organ I instancji mógł więc uchylić te decyzje i wydać nowe rozstrzygnięcie tj. odmówić przyznania stronie prawa do zasiłku od dnia [...] r. Odnosząc się do zawartego w odwołaniu wniosku o umorzenie postępowania w sprawie zwrotu świadczenia pobranego za okres od dnia [...] r. do dnia [...] r. w kwocie [...]zł, organ odwoławczy wskazał, że przedmiotem odwołania nie była decyzja orzekająca o obowiązku zwrotu nienależnie pobranego świadczenia. Decyzja w tej sprawie została wyeliminowana z obrotu prawnego decyzją Wojewody Z. z dnia [...] r. nr S- [...], ponieważ postępowanie w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranego świadczenia może być prowadzone dopiero po zakończeniu postępowania w sprawie zasiłku dla bezrobotnych. Wniosek o umorzenie postępowania w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranego świadczenia wykracza więc poza zakres sprawy rozstrzygniętej zaskarżoną decyzją i nie może być rozpatrywany w tym postępowaniu odwoławczym. Z tych względu decyzja organu I instancji została utrzymana w mocy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na ww. decyzję D. B. zarzucił naruszenie przepisów postępowania w szczególności przekroczenie terminów załatwienia sprawy i nieprawidłowe doręczenia, a także wydanie dwóch sprzecznych decyzji i brak staranności organu I instancji w prowadzonym postępowaniu. W uzasadnieniu skargi skarżący wyjaśnił, że zasiłek dla bezrobotnych pobierał będąc osobą bezrobotną na podstawie decyzji z dnia [...] r. Bezrobotnym był od dnia [...] r., dlatego intensywnie poszukiwał pracy. W dniu [...] r., a więc przed wydaniem decyzji o przyznaniu zasiłku, trafiła się możliwość podjęcia zatrudnienia. W dobrej wierze zgłosił się więc do pracy, ale wystąpiły nieoczekiwane trudności i pracował tylko 5 dni, co potwierdza zaświadczenie z dnia [...] r. wystawione przez P. Sp. z o.o. Skarżący wskazał, że utrzymywał stały kontakt z urzędem pracy, a decyzją z dnia [...] r. przyznano mu zasiłek dla bezrobotnych, który pobierał do dnia [...] r. W dniu [...] r. została wydana decyzja którą nakazano mu zwrot pobranego świadczenia. Od wydania decyzji upłynęło 18 miesięcy i organ miał możliwość wcześniej ustalić stan faktyczny sprawy, ponieważ skarżący stawiał się na wezwania urzędu pracy. Istnieją też wyszukiwarki internetowe. Dwie sprzeczne decyzje wydane w sprawie to naruszenie prawa. Skarżący nie miał wcześniej świadomości, że wystąpiła nieprawidłowość. Decyzja nakazująca zwrot pobranego świadczenia, po tak długim czasie, to dla osoby bezrobotnej szok, z uwagi na brak środków. Ponadto, przesyłki polecone adresowane do skarżącego wielokrotnie były odbierane przez jego 88 letnią mamę z którą mieszka, która nie przekazywała mu ich w terminie. Wojewoda Z. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Na rozprawie w dniu [...] r. pełnomocnik skarżącego wyznaczony z urzędu oświadczył, że popiera skargę i wnosi o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu, które nie zostały pokryte w całości ani w części. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r poz. 2188 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Badanie pod tym kątem zaskarżonej decyzji doprowadziło do uznania przez Sąd, że skarga nie jest uzasadniona. Zaskarżoną decyzją Wojewoda Z. utrzymał w mocy decyzję Starosty M. z dnia [...] r., uchylającą dwie decyzje ostateczne tego organu, jedną z dnia [...] r., w sprawie przyznania skarżącemu zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...] r. i drugą z dnia [...] r. w sprawie utraty prawa do zasiłku z powodu upływu maksymalnego okresu jego pobierania. Decyzja z dnia [...] r. została wydana po przeprowadzeniu jednego z trybów nadzwyczajnego postępowania administracyjnego, tj. postępowania wznowieniowego. Podstawą do wydania postanowienia o wznowieniu postępowania była przesłanka o jakiej mowa w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. zgodnie z którą w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. W niniejszej sprawie skarżącemu przyznano prawo do zasiłku dla bezrobotnych do dnia [...] r., w sytuacji, gdy od dnia [...] r. nie przysługiwał mu status osoby bezrobotnej, z uwagi na podjęcie zatrudnienia, o czym organ nie wiedział. O podjęciu zatrudnienia przez skarżącego organ I instancji dowiedział się z jego oświadczenia z dnia [...] r., a więc już po wydaniu obydwu decyzji objętych postępowaniem wznowieniowym. Okoliczność ta była istotna dla sprawy i uzasadniała wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania. Po przeprowadzeniu postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy, stosownie do treści art. 149 § 2 K.p.a., organ I instancji uznał, że skarżącemu został przyznany zasiłek dla bezrobotnych za okres od dnia [...] r. do dnia [...] r., a w okresie tym nie był on już osobą bezrobotną, z uwagi na podjęcie zatrudnienia w dniu [...] r., dlatego uchylił decyzję przyznającą zasiłek dla bezrobotnych i decyzję w sprawie utraty prawa do zasiłku z dnia [...] r., jednocześnie odmówił skarżącemu prawa do zasiłku od dnia [...] r., a więc orzekł co do istoty sprawy. Decyzja ta odpowiada wymaganiom określonym w art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej właściwy do przeprowadzenia postępowania wznowieniowego, po przeprowadzeniu tego postępowania, uchyla decyzję dotychczasową gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Decyzję organu I instancji jako odpowiadająca prawu utrzymał w mocy organ odwoławczy. Zaskarżona skargą decyzja, a także decyzja organu I instancji zostały wydane na podstawie art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy zgodnie z którym, prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy. Stosownie do treści art. 33 ust. 4 pkt 1 tej ustawy starosta pozbawia statusu bezrobotnego który nie spełnia warunków, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 tej ustawy. Z przepisu tego wynika między innymi, że bezrobotnym jest osoba niezatrudniona i niewykonująca innej pracy zarobkowej, zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub w danej służbie. Jak ustaliły organy orzekające w sprawie, w dniu [...] r., a więc w dniu kiedy skarżący był zarejestrowany jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku, podjął on zatrudnienie w P. Sp. z o.o. z P. T. w wymiarze pełnego etatu i wykonywał pracę na stanowisku magazynier – operator wózka. Stosunek pracy ustał z dniem [...] r. z powodu upływu okresu czasu na jaki była zawarta umowa o pracę. Za okres świadczenia pracy skarżący otrzymał wynagrodzenie, został także zgłoszony do ubezpieczenia społecznego. Zatem od dnia podjęcia zatrudnienia nie przysługiwał mu status osoby bezrobotnej, a co za tym idzie także zasiłek dla bezrobotnych. Okoliczność, że zatrudnienie ustało z dniem [...] r. nie powoduje, że skarżący automatycznie znowu stał się osobą bezrobotną, mimo, że nie pracował. Z ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy m. in. z art. 71 ust. 1 tej ustawy wynika, że dla uzyskania statusu osoby bezrobotnej niezbędna jest rejestracja w powiatowym urzędzie pracy. Skarżący nie poinformował organu zatrudnienia i podjęciu pracy i dlatego decyzja Starosty M. z dnia [...] r. przyznająca mu zasiłek dla bezrobotnych od dnia [...] r. została skierowana do osoby nie będącej osobą bezrobotną, co uzasadniało jej uchylenie. Także decyzja z dnia [...] r. orzekająca o utracie przez skarżącego prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...] r. została zasadnie uchylona, ponieważ skarżący wcześniej utracił status osoby bezrobotnej w związku z podjęciem pracy, a co za tym idzie utracił prawo do zasiłku dla bezrobotnych. Zasiłku dla bezrobotnych nie może bowiem otrzymać osoba nie posiadająca statusu osoby bezrobotnej. Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego naruszenia przepisów postępowania administracyjnego należy wyjaśnić skarżącemu, że wprawdzie w sprawie wystąpiły uchybienia przepisom postępowania administracyjnego (np. wadliwie wskazana podstawa wznowienia w postanowieniu o wznowieniu postępowania), ale uchybienia nie były wystarczające do uchylenia zaskarżonej decyzji. Zarzut naruszenia przepisów postępowania uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji tylko w razie, gdy uchybienia te mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo uzasadniają wznowienie postępowania administracyjnego. Sąd nie dopatrzył się w przeprowadzonym postępowaniu ani w wydanej ostatecznie decyzji takich naruszeń przepisów postępowania, które uzasadniałyby jej uchylenie. Co do zarzutu skargi jakoby oświadczenie skarżącego z dnia [...] r. o podjęciu zatrudnienia zostało złożone przez niego pod wpływem nacisku pracownika urzędu pracy należy zauważyć, że skarżący co do zasady nie kwestionuje że podjął zatrudnienie. W skardze podniósł, że zgłosił się do pracy w dobrej wierze, ale faktycznie przepracował tylko pięć dni. Jednak do skargi załączył oświadczenie o zarobkach z dnia [...] r. z którego wynika, że w Spółce P. był zatrudniony od [...] r. do [...] r. Taki okres zatrudnienia skarżącego potwierdzają inne dowody w sprawie zgromadzone przez organ I instancji. Nie budzi wątpliwości Sądu, że skarżący podjął pracę będąc zarejestrowanym jako osoba bezrobotna. Spowodowało to utratę tego statusu, a także prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia podjęcia pracy. Z powyższych względów Sąd uznał zaskarżoną decyzję za zgodną z prawem. Dlatego na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę. Orzeczenie zawarte w pkt II wyroku wydano na podstawie art. 250 tej ustawy w zw. z § 21 ust. 1 pkt 1 lit c i § 4 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. poz. 1414 ze zm.).