II SA/Sz 917/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj, Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz,, Sędzia WSA Joanna Wojciechowska (spr.), Protokolant starszy inspektor sądowy Joanna Białas-Gołąb, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 lutego 2026 r. sprawy ze skargi J. G. na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r. Nr [...] Prezydent Miasta S., działając na podstawie art. 75 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 73 ust. 1 pkt 2 lit.b, art. 72 ust. 3, art. 73 ust. 4, art. 9 ust. 1 pkt 14 lit.b ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2024 r. poz. 475; dalej "u.p.z.r.p."), art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.; dalej "k.p.a.") wydał w dniu 9 stycznia 2025 r. decyzję nr [...], w której przyznał J. G. (dalej "skarżący"): - prawo do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 26 grudnia 2024 r. w wysokości 120% podstawowej wysokości zasiłku, tj. 1.994,40 zł miesięcznie przez pierwsze 90 dni posiadania prawa do zasiłku; - prawo do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 26 marca 2025 r. do 26 września 2025 r. w wysokości 120% podstawowej wysokości zasiłku, tj. 1.566,30 zł miesięcznie. Decyzja jest ostateczna i pozostaje w obrocie. Organ I instancji, działając na podstawie art. 38 ust. 1 pkt 14 lit.d, art. 225 ust. 1 pkt 2 lit.c ustawy z dnia 20 marca 2025 r. o rynku pracy i służbach zatrudnienia (Dz. U. z 2025 r. poz. 620; dalej "u.r.p.s.z."), art. 104 § 1 k.p.a. wydał w dniu 6 października 2025 r. decyzję nr [...], w której orzekł o utracie przez skarżącego prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 27 września 2025 r. Organ I instancji podał, że utrata prawa do zasiłku dla bezrobotnych przez skarżącego nastąpiła z uwagi na upływ maksymalnego okresu jego pobierania. Skarżący złożył odwołanie od ww. decyzji i wniósł o przedłużenie wypłacania mu przedmiotowego zasiłku, gdyż z uwagi na stan zdrowia nie może podjąć zatrudnienia. Wojewoda Zachodniopomorski wydał w dniu 3 listopada 2025 r. decyzje nr WZPS-1.8641.1.62.2025.MN, w której utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy przedstawił stan faktyczny w sprawie i wskazał, że 365-dniowy okres pobierania zasiłku dla bezrobotnych ulega skróceniu o wynoszący 90 dni okres nieprzysługiwania zasiłku zgodnie z art. 7 3 ust. 4 u.p.z.r.p. Organ odwoławczy wyjaśnił, że skarżący w okresie 6 miesięcy przed zarejestrowaniem się w urzędzie pracy rozwiązał stosunek pracy na mocy porozumienia stron, zasiłek dla bezrobotnych nie przysługiwał mu przez okres 90 dnia (według stanu prawnego w dniu rejestracji i w dniu przyznania mu ww. zasiłku). Organ I instancji przyznał skarżącemu zasiłek do dnia 26 września 2025 r., tj. tylko na czas pozostały do zakończenia 365 dniowego maksymalnego okresu jego pobierania. Z dniem 27 września 2025 r. skarżący utracił zatem prawo do przedmiotowego zasiłku. Przepisy u.p.z.r.p. nie przewidują możliwości wydłużenia okresu pobierania zasiłku ze względu na trudną sytuację życiową i zdrowotną. Organ odwoławczy podał, że w dniu 1 czerwca 2025 r. weszła w życie ustawa z dnia 20 marca 2025 r. o rynku pracy i służbach zatrudnienia i zgodnie z art. 436 ust. 1 ww. ustawy, zasiłki, stypendia i dodatki aktywizacyjne przyznane przed dniem wejścia w życie ustawy są wypacane w wysokości i przez okresy wynikające z dotychczasowych przepisów. Skarżący złożył skargę na ww. decyzję, w której wniósł o przedłużenie mu wypłaty przedmiotowego zasiłku, gdyż nie może znaleźć pracy. Wskazał, że jest osobą schorowaną i stan zdrowia nie pozwala mu pracę fizyczną. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wskazał, co następuje: Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej "p.p.s.a"), sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd uchylił decyzje organów obydwu instancji, jednakże z przyczyn innych niż wskazane w skardze. Zaskarżoną decyzją organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji o utracie przez skarżącego prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 27 września 2025 r. W sprawie nie jest sporne, że organ I instancji decyzją z dnia 9 stycznia 2025 r. przyznał skarżącemu prawo do zasiłku dla bezrobotnych do 26 września 2025 r. Decyzja ta nie została zaskarżona przez skarżącego i jest ostateczna. W niniejszym postępowaniu nie podlega badaniu kwestia prawidłowości ww. decyzji . Przedmiotem skargi do Sądu jest decyzja organu I instancji z dnia 6 października 2025 r., którą organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzją z dnia 3 listopada 2025 r. Z decyzji organu I instancji z dnia 6 października 2025 r. wynika, że jako datę utraty prawa przez skarżącego do przedmiotowego zasiłku wskazano 27 września 2025 r., tj. dzień następujący po końcowej dacie okresu, na który przyznano skarżącemu zasiłek na podstawie decyzji organu I instancji z dnia 9 stycznia 2025 r. Wskazać należy, że kluczowe znaczenie dla oceny dopuszczalności wydania zaskarżonej decyzji o utracie prawa do zasiłku ma okoliczność, iż decyzja administracyjna na mocy, której przyznano skarżącemu prawo do zasiłku dla bezrobotnych została ograniczona datą końcową – 26 września 2025 r. Z upływem powyższej daty stosunek prawny ukształtowany przedmiotową decyzją wygasł z mocy prawa. W konsekwencji po powyższej dacie brak było podstaw do stwierdzania utraty prawa do zasiłku, który nie został na kolejny okres ustalony decyzją administracyjną, a zatem nie podlegał też wypłacie. Podkreślić należy, że zarówno aktualnie obowiązująca ustawa o rynku pracy i służbach zatrudnienia, jak i uchylona przez nią ustawa o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy zawierają przepisy umożlwiające organom administracji wydawanie decyzji o utracie lub pozbawieniu prawa do zasiłku. Jednak o utracie zasiłku można orzec jedynie w przypadku, gdy dana osoba na podstawie stosownej decyzji jest uprawniona do jego pobierania oraz ziściły się wskazane przez ustawodawcę okoliczności dające podstawy do pozbawienia tak ustalonego prawa np. brak terminowego zawiadomienia organu przez bezrobotnego o podjęciu zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej czy odmowa przyjęcia odpowiedniej zaoferowanej mu pracy itd. Z żadną ze wskazanych wyżej sytuacji nie mamy jednak do czynienia w rozpatrywanym przypadku. Jeśli organ zamierzał poinformować skarżącego, że w kolejnych okresach nie będzie mu już wypłacał zasiłku dla bezrobotnych, winien był poinformować go o tym fakcie zwykłym pismem. Skarżący, zmierzając do uzyskania zasiłku dla bezrobotnych w kolejnych okresach może natomiast złożyć stosowny wniosek, który podlegałby stosownemu rozpatrzeniu w postępowaniu administracyjnym, w którym badaniu podlegałoby uznaniu czy jest on zasadny, czy też nie, zaś rozstrzygnięcie kończące takie postępowanie podlegałoby zaskarżeniu w trybie odwoławczym. Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 lit.a w zw. z art. 134 p.p.s.a., uchylił decyzje wydane przez organy administracyjne obu instancji.