II SA/Sz 918/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Makowska, Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz,, Sędzia WSA Arkadiusz Windak (spr.), Protokolant Krzysztof Chudy, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2008r. sprawy ze skargi Spółki A. na decyzję Lekarza Weterynarii z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zakazu produkcji i wprowadzania na rynek surowych wyrobów mięsnych oddala skargę Powiatowy Lekarz Weterynarii, na podstawie art. 7 ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego (Dz. U. z 2006 r. Nr 17, poz. 127 ze zm.), § 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 9 października 2006 r. w sprawie określenia spraw rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych przez powiatowego lekarza weterynarii albo urzędowego lekarza weterynarii z upoważnienia powiatowego lekarza weterynarii (Dz. U. Nr 193, poz. 1425) oraz art. 107 i 108 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), decyzją z dnia 11 czerwca 2007 r., nr 607/07, zakazał Zakładom Przetwórstwa Mięsnego (...) Spółka z o.o. w Ś produkcji i wprowadzania na rynek surowych wyrobów mięsnych i nakazał natychmiastowe usunięcie z rynku surowych wyrobów mięs, nadając decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, m.in., że dnia (...). Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny podał informację o 4 przypadkach podejrzenia włośnicy u chorych hospitalizowanych w Klinice Chorób Zakaźnych Samodzielnego Wojewódzkiego Szpitala Zespolonego . W wyniku przeprowadzonego dochodzenia ustalono, że osoby poszkodowane zakupiły wyroby wędliniarskie i mięso ze sklepów zaopatrywanych przez Zakłady Przetwórstwa Mięsnego (...) Spółka z o.o. w Ś. Kontrola zakładu przeprowadzona 11 czerwca 2007 r. przez Wojewódzkiego Inspektora ds. higieny środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego w obecności Powiatowego Lekarza Weterynarii wykazała niedostateczne oznakowanie produkowanej w zakładzie żywności pochodzenia zwierzęcego, co w konsekwencji nie pozwala na precyzyjne zidentyfikowanie dostawcy mięsa do produkcji przetwórczej na poszczególnych etapach przetwarzania. Ponadto, stan sanitarny w zakładzie budzi zastrzeżenia z powodu braku podstawowych zasad higieny przy stosowaniu przypraw. Dalej organ wyjaśnił, że włośnica jest ciężką chorobą pasożytniczą spowodowaną zakażeniem człowieka lub zwierzęcia larwami włośnia krętego, znajdującymi się w mięśniach chorych świń, dzików, koni, nutrii, lisów i niedźwiedzi. Do zakażenia dochodzi przez zjedzenie zakażonego mięsa. Konieczne stało się zatem usunięcie ze sprzedaży wszystkich produktów mogących stanowić zagrożenie dla konsumenta w celu ograniczenia zagrożenia zdrowia i życia ludzi. Spółka z o.o. (...) złożyła od tej decyzji odwołanie podnosząc zarzuty błędnego ustalenia stanu faktycznego, naruszenia art. 107 § 1 kpa poprzez niewskazanie podstawy prawnej decyzji, naruszenia art. 107 § 3 kpa, poprzez nie przywołanie w uzasadnieniu decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione i dowodów na jakich się oparł podejmując rozstrzygnięcie oraz brak wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji. W ocenie odwołującej się, organ nie przedstawił również przyczyn zastosowania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji opartego na art. 108 § 1 kpa. W wyniku rozpatrzenia sprawy na skutek wniesionego odwołania Wojewódzki Lekarz Weterynarii , na mocy art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej (Dz. U. Nr 33, poz. 287 ze zm.), decyzją z dnia (...), nr (...), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Uzasadniając treść podjętego rozstrzygnięcia organ odwoławczy oparł się na następujących ustaleniach. Z informacji przekazanych przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej wynika, że wybuchła epidemia, której przyczyną stało się zatrucie włośniem krętym wyrobów mięsnych nie poddanych obróbce termicznej, wyprodukowanych i wprowadzonych do obrotu przez Zakłady Przetwórstwa Mięsnego (...) Sp. z o.o. w Ś. Zawiadomienie o wybuchu epidemii oparto na podstawie danych z wywiadu epidemiologicznego przeprowadzonego z chorymi leczonymi na oddziale zakaźnym w Klinice Pomorskiej Akademii Medycznej przy ul. (...) w S. Pierwsi leczeni szpitalnie chorzy informowali służbę medyczną o spożywaniu surowych wyrobów mięsnych i produktów mięsnych w postaci kiełbasy polskiej, wyprodukowanych przez firmę (...) w Ś, a zakupionych w sklepach przy ul. (...) i (...) w W oraz w sklepie przy ul. (...) w S. Stan chorych był na tyle poważny, że należało ich hospitalizować, przy czym jedna z czterech osób znajdowała się w stanie zdrowia, określonym przez lekarzy jako ciężki. Na podstawie objawów klinicznych i badań laboratoryjnych zostało postawione rozpoznanie przyczyny zachorowań, które zostało określone jako zatrucie włośnicą. Choroba ta cechuje się dużą zachorowalnością, przybierającą znamiona epidemii, która dotyka do kilkuset zachorowań osób, przy jednym źródle zakażenia. Wobec tego surowe, nie poddane obróbce termicznej produkty, zawierające w swoim składzie mięso wieprzowe, pochodzące z Zakładu Przetwórstwa Mięsnego (...) wskazanego przez chorych jako źródło zakażenia włośnicą, nie mogły być dalej produkowane i musiały zostać wycofane z rynku. Ponadto organ podał, że wycofanie z rynku surowych wyrobów mięsnych i ich badanie parazytologiczne w kierunku pasożyta z rodziny Trichinella oraz na gatunkowość mięsa w takich sytuacjach ma duże znaczenie w dochodzeniu epidemiologicznym, pozwalającym określić gatunek pasożyta w celu porównania go z gatunkiem, którym zakażeni zostali ludzie. Badanie gatunkowości mięsa potwierdza lub wyklucza pochodzenie mięsa ze świń lub dzików i jest bardzo przydatne do wykluczenia winy producenta żywności, tj. Zakładów Przetwórstwa Mięsnego (...) w Ś. Organ odwoławczy podał, ze rozpatrując sprawę wziął pod uwagę interes strony, jednak w sytuacji bezpośredniego zagrożenia zdrowia, a nawet życia ludzi, będącego następstwem spożywania skażonej żywności, musiał uwzględnić nadrzędny cel funkcjonowania służby weterynaryjnej jakim jest ochrona życia i zdrowia publicznego. W związku z powyższym uznał powołanie się przez Powiatowego Lekarza Weterynarii na art. 7 ustawy o produktach pochodzenia zwierzęcego jako w pełni uzasadnione. Przepis ten upoważnia Powiatowego Lekarza Weterynarii do wydawania decyzji administracyjnych lub wykonywania czynności w celu realizacji zadań wynikających z przepisów rozporządzenia nr 853/2004, rozporządzenia nr 854/2004 i rozporządzenia nr 882/2004 lub z przepisów Unii Europejskiej wydanych w trybie tych rozporządzeń. Ustęp 1, lit. u, rozdział V, sekcja II, załącznik I - rozporządzenia (WE) nr 854/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. - ustanawiającego szczególne przepisy dotyczące organizacji urzędowych kontroli w odniesieniu do produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi daje możliwość urzędowemu lekarzowi weterynarii uznania mięsa za nie nadające się do spożycia przez ludzi, jeżeli po zbadaniu wszelkich istotnych informacji stwierdzi on, że to mięso może stanowić zagrożenie dla zdrowia ludzi lub dla zwierząt lub z innych względów nie nadaje się do spożycia przez ludzi. Kwestionowana decyzja została wydana w początkowej fazie rozwoju epidemii i nie przesądza o winie odwołującego się producenta, lecz miała na celu usunięcie z rynku potencjalnego zagrożenia i zabezpieczenie materiału do badań laboratoryjnych, które mogłyby potwierdzić lub wykluczyć wskazane przez chorych źródło zakażenia żywności. Z wyżej przedstawionych okoliczności wynika, że zakazy i nakazy zawarte w zaskarżonej decyzji były konieczne i zgodne z prawem, zaś zastosowanie rygoru natychmiastowej wykonalności było konieczne dla zapewnienia bezpieczeństwa publicznego, a w szczególności dla ochrony życia i zdrowia ludzi. W ocenie organu odwoławczego, Państwowy Powiatowy Lekarz Weterynarii wydał zaskarżoną decyzję na podstawie prawidłowo wskazanego przepisu prawa, tj. art. 7 ustawy o produktach pochodzenia zwierzęcego i §3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w sprawie określenia spraw rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych przez powiatowego lekarza weterynarii (...) i art. 107 kpa. Artykuł 7 ustawy o produktach pochodzenia zwierzęcego stanowi ogólną lecz zupełnie wystarczającą podstawę wydania zaskarżonej decyzji, gdyż w tym ogólnym przepisie są wskazane inne akty normatywne stanowiące podstawy takiego działania Państwowego Powiatowego Lekarza Weterynarii, a w szczególności przepisy rozporządzenia nr 853/2004, rozporządzenia nr 854/2004 i rozporządzenia nr 882/2004 oraz przepisy Unii Europejskiej wydane w trybie tych rozporządzeń - w celu realizacji zadań wynikających zarówno z ustawy o produktach pochodzenia zwierzęcego jak i tych rozporządzeń. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez organ I instancji art. 107 § 3 kpa, Wojewódzki Lekarz Weterynarii uznał, iż jest on nietrafny. W uzasadnieniu decyzji zostały wskazane konkretne fakty i okoliczności, bowiem Powiatowy Lekarz Weterynarii powołał się na ustalenia dokonane przez odpowiednie służby sanitarne. Powiatowy Lekarz Weterynarii podał źródło informacji, a mianowicie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego - organu wyspecjalizowanego i uprawnionego do podejmowania działań w sytuacji zagrożenia i epidemii zachorowań. W treści decyzji wskazano też przyczynę podjęcia takiej decyzji - tj. informację uzyskaną od Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego i ustalenia kontroli przeprowadzonej w dniu 11 czerwca 2007 r. przez Wojewódzkiego Inspektora ds. higieny środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego w obecności Powiatowego Lekarza Weterynarii, podczas której stwierdzono niedostateczne oznakowanie produkowanej w zakładzie żywności pochodzenia zwierzęcego. Uniemożliwiało to zidentyfikowanie dostawcy mięsa do produkcji w zakładzie - wskazanym przez chorych hospitalizowanych w Klinice Chorób Zakaźnych Samodzielnego Wojewódzkiego Szpitala Zespolonego z podejrzeniem włośnicy - jako źródło włośnicy. Te informacje były konkretne i weryfikowalne (określono źródła ich pozyskania), a zatem zostały podane dowody na jakich oparł się Powiatowy Lekarz Weterynarii wydając zaskarżoną decyzję. Zakłady Przetwórstwa Mięsnego (...) Spółka z o.o. w Ś w likwidacji zaskarżyły powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosząc o jej uchylenie. W skardze sformułowane zostały zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego, tj. art. 6, art. 7, art. 8, art. 10, art. 11, art. 40 § 2, art. 107 § 1 i § 3 kpa oraz naruszenia art. 6 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia. Strona skarżąca podkreśliła, że zarówno przed organem I instancji jak i przed organem II instancji nie zapewniono jej czynnego udziału w postępowaniu i nigdy nie umożliwiono wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów. Uzasadnienia decyzji zawierają w sobie mnóstwo twierdzeń, faktów i "dowodów" nie znanych stronie, których w żaden sposób nie mogła ona zweryfikować i prowadzić z nimi polemiki. Lekarz Weterynarii w uzasadnieniu podał, iż kontrola wykazała niedostateczne oznakowanie produkowanej w zakładzie żywności pochodzenia zwierzęcego. Organ nie wskazał jednak na czym polega owa niedostateczność. Wbrew treści uzasadnienia, w obowiązującym u strony systemie HACCP istnieją procedury pozwalające zidentyfikować zarówno pochodzenie surowca, jak i dane odbiorców. Na dowód tego skarżąca dołączyła do skargi: 1) instrukcję przyjęcia zakupionych półtusz wieprzowych, ćwierćtusz wołowych, 2) instrukcję magazynowania półtusz w wychładzalni półtusz, 3) identyfikację dostawców surowców, dodatków do żywności służących do produkcji wędlin dostarczanych do Zakładów Przetwórstwa Mięsnego "(...)", 4) instrukcję postępowania z dostawami mięsa i drobiu, 5) znakowanie mięsa wołowego. Zgodnie z tymi procedurami Spółka prowadzi rozliczenie zakupionego surowca dokumentowane zapisami w odręcznie prowadzonym zeszycie, który wraz z danymi opisanym w fakturach VAT, dowodami wydania i zleceniami uboju tworzy kompletną informację określającą żądane dane. Dokumentacja ta była, jak się okazało wystarczająca by prowadzący w dniu 11 czerwca 2007 r. kontrolę, zastępca Lekarza Weterynarii - lekarz weterynarii E. Ż. ustalił pochodzenie surowca, o czym świadczy protokół z dnia (...). Za niezrozumiałe skarżąca uznała formułowane pod jej adresem zarzuty odnoszące się do braków procedur. System HACCP oraz działanie zakładu znajduje się pod stałym nadzorem Powiatowego Lekarza Weterynarii. W dniu 26 września 2005 r. Powiatowy Lekarz Weterynarii zaświadczył, iż funkcjonowanie systemu HACCP u strony objęte jest nadzorem Inspekcji Weterynaryjnej. Oznacza to, iż system ten znany był organom i akceptowany. Strona skarżąca podniosła, iż aktualne pozostają także wszystkie zarzuty podniesione w toku dotychczasowego postępowania. Decyzja organu II instancji pomimo, iż bardziej dopracowana pod względem formalnym powiela wszystkie uchybienia i błędy decyzji organu I instancji. Wymienione przez organ przepisy nie przystają do stanu faktycznego sprawy. Wszelkie powołane w decyzji zastrzeżenia co do działalności strony są ogólnikowe, nie podparte żadnymi dowodami. W postępowaniach przeprowadzonych przez organy urzędowej kontroli żywności stosuje się przepisy kpa, jeżeli przepisy ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia nie stanowią inaczej (art. 4 ustawy). Oznacza to, iż decyzja wydana w sprawie powinna spełniać wymagania formalne decyzji określone w art. 107 kpa, w szczególności powinna zawierać, zgodnie z art. 107 § 3 kpa, uzasadnienie faktyczne i prawne, w którym to uzasadnieniu organ winien wskazać fakty uznane za udowodnione, dowody na jakich się oparł, zaś uzasadnienie prawne wyjaśnić podstawę prawną z opisem procesu subsumcji, czyli dopasowania norm prawnych do danego stanu faktycznego. Uzasadnienie decyzji z dnia (...). nie spełnia tych wymogów formalnych. Kwestionowana decyzja w swoim uzasadnieniu odnosi się, zdaniem organu, do “konkretnych i weryfikowalnych" ustaleń. Fakty te podane są jednak w sposób przetworzony, nie odnoszą się do dowodów, z których mają wynikać. Skarżący nie może polemizować z faktami i dowodami, których nie zna. Taki stan rzeczy powoduje, iż weryfikacja decyzji zarówno przez stronę, jak i też przez sąd administracyjny jest niemożliwa w oparciu o samą treść decyzji. W szczególności organ nie wyjaśnił przyczyn zastosowania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji określonego w art. 108 kpa. Organ ograniczył się wyłącznie do powołania samej treści przepisu argumentując, iż czyni to ze względu na ochroną zdrowia i życia ludzkiego. Nie uzasadnił jednak jaki związek ma zawieszenie działalności zakładu w okresie ponad dwóch tygodni od ujawnienia się zakażeń włośniem, w sytuacji, gdy kontrola zakładu przeprowadzona w dniu (...). nie wykazała naruszeń w tym zakresie. Skarżąca Spółka sformułowała pytanie o sens stosowania tego rygoru w sytuacji, gdy organ, jak to wynika z pisma Powiatowego Lekarza Weterynarii, zna przyczyny zarażenia włośniem krętym ludzi. Nadto, zaskarżona decyzja nie zawiera w sobie podstawy prawnej, co stanowi rażące uchybienie skutkujące nieważnością decyzji w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Powołane przepisy art. 7 ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenie zwierzęcego oraz § 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Wsi z dnia 9 października 2006 r. stanowią jedynie normy kompetencyjne przyznające Powiatowemu Lekarzowi Weterynarii uprawnienie do podejmowania decyzji administracyjnych i wykonywania czynności w celu realizacji zadań wynikających z przepisów rozporządzenia nr 853/2004, rozporządzenia nr 854/2004 i rozporządzenia nr 882/2004 lub z przepisów Unii Europejskiej wydanych w trybie tych rozporządzeń. W przepisach rozporządzeń znajdują się przepisy prawa materialnego, które mogą ewentualnie stanowić podstawę prawną zaskarżonej decyzji. Organ jednak nie zadał sobie trudu aby wskazać podstawę prawną swojego działania. Oznacza to, iż decyzja jako obarczona wadą nieważności powinna zostać uchylona. Dodatkowo strona skarżąca podniosła, że pomimo ustanowienia pełnomocnika organ nie doręczył decyzji pełnomocnikowi, lecz bezpośrednio stronie, czym naruszył art. 40 § 2 kpa. Odpowiadając na skargę Wojewódzki Lekarz Weterynarii wniósł o jej oddalenie. Na rozprawie, w dniu 16 stycznia 2008 r. pełnomocnik organu podniósł, że skarga została podpisana przez radcę prawnego będącego jednocześnie jednym z dwóch likwidatorów Spółki i w takiej sytuacji radca prawny nie posiadał umocowania do reprezentowania Spółki ponieważ do oświadczeń woli w imieniu Spółki z o.o. (...) w likwidacji upoważnionych jest dwóch likwidatorów łącznie, a zaistniała w sprawie sytuacja stanowi obejście przepisów o reprezentacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, zważył co następuje. Przed przystąpieniem do kontroli zaskarżonej decyzji, w uwagi na podważenie przez pełnomocnika Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii upoważnienia do podpisania skargi przez radcę prawnego będącego jednocześnie jednym z dwóch likwidatorów Zakładów Przetwórstwa Mięsnego (...) Spółka z o.o. w likwidacji, należało odnieść się do podniesionego zarzutu naruszenia wymagań formalnych związanych z wniesieniem skargi. Skarga na decyzję Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii podpisana została przez radcę prawnego P K. Na wezwanie Sądu z dnia 14 września 2007 r. w/w przedłożył pełnomocnictwo udzielone mu 11 sierpnia 2006 r. przez Prezesa Zarządu oraz przez Prokurenta (...) Spółka z o.o. Z dołączonego do akt odpisu z rejestru przedsiębiorców (nr KRS (...) ), wynika, że określonym przez wspólników warunkiem skutecznej reprezentacji Spółki z o.o. (...)była reprezentacja dwuosobowa (Prezes Zarządu z członkiem Zarządu albo Prezes Zarządu z Prokurentem). W dniu 3 lipca 2007 r. Nadzwyczajne Zgromadzenie Wspólników Zakładów Przetwórstwa Mięsnego (...) Sp. z o.o. podjęło uchwałę Nr 1 o rozwiązaniu umowy Spółki i wszczęciu likwidacji. Likwidatorami zostali M W. oraz P. K. W literaturze podkreśla się, że odmiennie niż prokura, pełnomocnictwa udzielone przed otwarciem likwidacji spółki z o.o. nie wygasają i mogą też być udzielane nowe. Udzielone pełnomocnictwo nie może jednak wykraczać poza cel likwidacji. Dlatego możliwe jest udzielenie pełnomocnictwa ogólnego, które nie będzie sprzeczne z celem likwidacji. Niedopuszczalne jest natomiast udzielenie pełnomocnictwa do prowadzenie przedsiębiorstwa (vide: A. Kidyba "Kodeks spółek Handlowych. Komentarz. Tom I, wyd. IV, Zakamycze 2006, s. 1315 i nast.). Podzielając powyższy pogląd Sąd uznał, że przedłożone przez radcę prawnego P. K pełnomocnictwo o charakterze ogólnym, do reprezentowania Spółki przed sądami wszystkich instancji, organami egzekucyjnymi oraz organami administracji rządowej i samorządowej udzielone 11 sierpnia 2006 r. przez Prezesa Zarządu oraz przez Prokurenta (...) Spółka z o.o., nie utraciło swej ważności i nie stoi w sprzeczności z celem postępowania likwidacyjnego. Dlatego, w ocenie Sądu, podpisanie i reprezentowanie przez radcę prawnego P K Spółki, której jest jednocześnie jednym z likwidatorów, było prawnie dopuszczalne. Kontrola zaskarżonej decyzji dokonana według kryterium zgodności z prawem - stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), doprowadziła Sąd do stwierdzenia, że wydając kwestionowaną decyzję nie doszło do naruszenia przepisów prawa w stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi. Zgodnie z art. 7 ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego (Dz. U. z 2006 r. Nr 17, poz. 127), powiatowy lekarz weterynarii albo urzędowy lekarz weterynarii z upoważnienia powiatowego lekarza weterynarii uprawnieni są do wydawania decyzji administracyjnych lub wykonywania czynności w celu realizacji zadań wynikających z przepisów rozporządzenia nr 853/2004, nr 854/2004 i 882/2004 lub z przepisów Unii Europejskiej wydanych w trybie tych rozporządzeń. Mocą art. 7 ust. 4 tej ustawy, właściwy minister do spraw rolnictwa został upoważniony do określenia, w drodze rozporządzenia, spraw rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych przez powiatowego lekarza weterynarii albo urzędowego lekarza weterynarii z upoważnienia powiatowego lekarza weterynarii. Działając na podstawie delegacji ustawowej Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wydał w dniu 9 października 2006 r. rozporządzenie w sprawie określenia spraw rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych przez powiatowego lekarza weterynarii albo urzędowego lekarza weterynarii z upoważnienia powiatowego lekarza weterynarii (Dz. U. Nr 193, poz. 1425). W §3 pkt 1 wskazał, że powiatowy lekarz weterynarii, w celu realizacji zadań wynikających z przepisów rozporządzenia (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzonych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt (Dz. Urz. UE L 165 z 30.04.2004, str. 1, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 45, str. 200), wydaje decyzje administracyjne w sprawie: 1) zastosowania środków, o których mowa w art. 54 ust. 2; 2) cofnięcia środków, o których mowa w art. 54 ust. 2 w/w rozporządzenia nr 882/2004. Przepis art. 54 ust. 2 stanowi, m.in., że organ może orzec o zakazie wprowadzenia do obrotu żywności (lit. b), nakazać wycofanie żywności (lit. c) oraz podjąć wszelkie inne środki jakie uzna za właściwe (lit. h). Z przedstawionych regulacji wynika, że orzeczony przez lekarzy weterynarii zakaz produkcji i wprowadzania na rynek surowych wyrobów mięsnych i nakaz natychmiastowego ich usunięcia z rynku znajdował prawne umocowanie, pomimo częściowo słusznego zarzuty skargi, iż podstawa prawna decyzji nie została w nich przez organy wskazana w sposób dostatecznie precyzyjny. Skoro jednak na dzień wydania zaskarżonej decyzji istniał przepis umożliwiający podjęcie przez służby weterynaryjne rozstrzygnięcia o treści określonej w orzeczeniu organu I instancji, to zarzut wydania decyzji bez podstawy prawnej, a więc decyzji obarczonej wadą nieważności (art. 156 § 1 pkt 2 kpa) okazał się chybiony. Jeżeli chodzi o ustalenia faktyczne, które legły u podstaw wydania kwestionowanego rozstrzygnięcia Sąd uznał, że są one niewadliwe i zostały prawidłowo przedstawione w jego uzasadnieniu. Niewątpliwie, w wyniku powzięcia przez Powiatowego Lekarza Weterynarii informacji od Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego o przypadkach podejrzenia włośnicy i wynikach dochodzenia epidemiologicznego wskazującego na spożycie wyrobów wędliniarskich i mięsa ze sklepów zaopatrywanych przez Zakłady Przetwórstwa Mięsnego (...), zaistniała konieczność podjęcia natychmiastowych działań zapobiegawczych ewentualne rozprzestrzenianie się choroby. Konieczne stało się zatem wstrzymanie produkcji i wprowadzania na rynek określonych wyrobów mięsnych z Zakładów (...) i nakazanie natychmiastowego usunięcia z rynku surowych wyrobów mięs. Jak wynika z protokołu z kontroli przeprowadzonej w dniu 11 czerwca 2007 r. w Zakładach Przetwórstwa Mięsnego (...) Spółka z o.o., znakowanie produkowanej żywności nie pozwalało na zidentyfikowanie dostawcy mięsa do produkcji na poszczególnych etapach przetwarzania. Wynik kontroli był znany stronie skarżącej i podpisany przez prezesa Zarządu Spółki bez uwag. Samo ustalenie w toku kontroli pochodzenia surowca użytego do produkcji, na którą to okoliczność powołała się strona w skardze, to za mało aby określić od jakiego dostawcy pochodziło mięso użyte do sporządzenia danego produktu oferowanego w konkretnym sklepie. W opisanych okolicznościach podjęcie przez organy inspekcji weterynaryjnej takich a nie innych działań zapobiegawczych było uzasadnione ochroną zdrowia i życia konsumentów. Wobec faktu, że spożycie mogących zawierać włosień kręty produktów przez człowieka stanowiło realne zagrożenie życia lub zdrowia, nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności było w pełni uzasadnione. Powołanie się przez organy w argumentacji swoich decyzji na opisane okoliczności nie tylko uzasadniało ich podjęcie, ale i wyczerpywało wymogi stawiane uzasadnieniu decyzji przez art. 107 § 3 kpa. Zarzut naruszenia przez organ I instancji art. 40 § 2 kpa, w ocenie Sądu, pomimo, iż co do zasady słuszny, nie miał wpływu na wynik sprawy. Podobnie należy ocenić uchybienie przez organy art. 10 § 1 kpa. O ile organ I instancji działał w sytuacji wymagającej podjęcia natychmiastowej decyzji, bowiem załatwienie sprawy było bez wątpienia sprawą nie cierpiącą zwłoki z uwagi na niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzi, o tyle organ II instancji procedurę wynikającą z art. 10 § 1 kpa winien zastosować. Tym niemniej, Sąd, kierując się zasadą określoną w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy p.p.s.a. uznał, że uchybienie to nie miało wypływu na treść podjętego rozstrzygnięcia. Z uwagi na to, że w toku postępowania administracyjnego, w szczególności przed organem II instancji, strona skarżąca nie wykazała, iż usunięte zostały uchybienia związane z wprowadzeniem na rynek wyrobów zawierających larwy włośnia krętego, jak i poprawiony został sposób znakowania produktów zgodnie z zaleceniami organów, orzeczenie utrzymujące zakaz wprowadzania na rynek surowych wyrobów mięsnych i wycofania z rynku tychże wyrobów należało uznać za uzasadnione. Reasumując, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dostrzegł takich uchybień, które przemawiałyby za uchyleniem kwestionowanej decyzji. Skutkować musiało to oddaleniem skargi, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a.