II SA/Sz 919/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Makowska po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. K. o sprostowanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 28 listopada 2013 r., sygn. akt II SA/Sz 919/13 w sprawie ze skargi J. K. na decyzję Wojewody z dnia [...] r., [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: odmówić sprostowania wyroku P O S T A N O W I E N I E Dnia 10 marca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Makowska po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. K. o wyjaśnienie treści wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 28 listopada 2013 r., sygn. akt II SA/Sz 919/13 w sprawie ze skargi J. K. na decyzję Wojewody z dnia [...] r., [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: odmówić wykładni wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 28 listopada 2013 r., sygn. akt II SA/Sz 919/13 oddalił skargę J. K. na decyzję Wojewody z dnia [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę. Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczony został skarżącej w dniu 22 stycznia 2014 r. Pismem z dnia 3 lutego 2014r. J. K. złożyła wniosek o sprostowanie wyżej wymienionego wyroku. Zdaniem skarżącej, na stronie drugiej uzasadnienia wyroku znalazł się błąd, polegający na tym, że inwestor wystąpił w załączonym wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę budynku z usługami. To organ I instancji bezprawnie w pozwoleniu na budowę umieścił usługi w celu umożliwienia inwestorowi procederu opisanego w załączonym do wniosku artykule, pod tytułem ". ". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 156 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej: "P.p.s.a." sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Wskazać trzeba, że sprostowanie w żadnym wypadku nie może prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia. Niedopuszczalność sprostowania prowadząca do zmiany rozstrzygnięcia odnosi się zarówno do zmiany pod względem podmiotowym, jak i przedmiotowym. Przedmiotem sprostowania wyroku mogą być zatem wyłącznie dokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki, przy czym nieprawidłowości te muszą mieć charakter oczywisty. Nie ma charakteru oczywistego omyłka, której stwierdzenie wymaga analizy akt sprawy. Nie podlega również sprostowaniu mylne ustalenie faktu, chociażby zostało ono spowodowane przeoczeniem. Mając powyższe na względzie należy uznać, że w niniejszej sprawie skarżąca domaga się wprost sprostowania uzasadnienia wyroku poprzez zawarcie w nim okoliczności, których charakter wykracza poza oczywistą omyłkę pisarską. Żądania skarżącej dotyczą bowiem ustaleń organów orzekających w sprawie, zawartych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy dokonanie sprostowania uzasadnienia wyroku w sposób wskazywany przez skarżącą, prowadziłoby w istocie do zmiany ustaleń stanu faktycznego sprawy, a tym samym wykraczałoby poza wyznaczone w art. 156 § 1 P.p.s.a. granice sprostowania orzeczenia. Z tych względów, na podstawie art. 156 § 1 i 2 P.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 28 listopada 2013 r., sygn. akt II SA/Sz 919/13 oddalił skargę J. K. na decyzję Wojewody z dnia [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę. Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczony został skarżącej w dniu 22 stycznia 2014 r. Pismem z dnia 3 lutego 2014r. J. K. złożyła wniosek o dokonanie wykładni tego wyroku poprzez wyjaśnienie: 1) czy określenie decyzja ostateczna I instancji, II instancji oznacza, że są one prawomocne, gdy postępowanie administracyjne toczy się dalej, jest niezakończone; 2) czy wyroki, na które się powołano w uzasadnieniu zapadły po, czy przed 1994 rokiem. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a." sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. W doktrynie, jak i w orzecznictwie sądów administracyjnych, utrwalony jest pogląd, że w trybie wykładni nie rozstrzyga się o wszystkich wątpliwościach, jakie strona powzięła wobec treści wyroku, lecz muszą to być wątpliwości związane z niejasnym rozstrzygnięciem, zakresem powagi rzeczy osądzonej lub wykonalnością wyroku (por. postanowienie NSA z dnia 26 lipca 2001 r., II SAB 57/98, zbiór LEX nr 75553). Przedmiotem wykładni może być zarówno sentencja, jak i jego uzasadnienie, zaś potrzeba jej dokonania zachodzi w sytuacji, gdy treść orzeczenia jest sformułowane w sposób niejasny, a wykładnia ma na celu wyjaśnienie wątpliwości, jakie mogą powstać przy wykonywaniu wyroku, bądź też co do innych skutków orzeczenia, np. zakresu powagi rzeczy osądzonej. Podkreślić trzeba, że wykładni uzasadnienia wyroku dokonuje się jedynie w wyjątkowych okolicznościach. W żadnym jednak wypadku wykładnia nie może sprowadzać się do udzielenia przez Sąd szczegółowych wyjaśnień co do dalszego prowadzenia postępowania przez organy administracyjne, czy też uzupełnienia rozstrzygnięcia sprawy. Podkreślenia jednocześnie wymaga, że przy użyciu tej instytucji niedopuszczalne jest udzielanie odpowiedzi na kreowane przez stronę dowolne pytania. W świetle powyższego stwierdzić należy, że żądanie skarżącej nie zmierza do usunięcia wątpliwości w zakresie rozstrzygnięcia sprawy. Sąd uznał zatem, że pytania skarżącej zawarte w rozpoznawanym wniosku wykraczają poza zakres wyjaśnienia wątpliwości zapadłego wyroku i nie rodzą po stronie Sądu konieczności dokonania wykładni tego wyroku. Należy też wskazać, że podmiot wnoszący o wykładnię powinien wyraźnie podać, który fragment, bądź fragmenty uzasadnienia są dla niego niezrozumiałe, czy nasuwają wątpliwości (por.: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2004r., sygn. akt FZ 309/04, niepubl.). Skarżąca nie wskazała takich fragmentów, a tym bardziej nie uzasadniła swoich wątpliwości. Mając powyższe na względzie uznać należało, że w niniejszej sprawie skarżąca nie spełniła warunków koniecznych dla dokonania wykładni wyroku. Z tych względów, na podstawie art. 158 P.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu.