II SA/Sz 921/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Makowska po rozpoznaniu w dniu 29 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. D. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanawia odrzucić skargę. R. D. wniósł za pośrednictwem Izby Celnej, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, na decyzję organu odwoławczego z dnia [...] utrzymującą w mocy decyzję organu pierwszej instancji w sprawie stwierdzenia wykonywania przez skarżącego transportu drogowego bez wymaganej licencji. Skarga ta zawierała w swej treści jedynie określenie kwestionowanego rozstrzygnięcia. Dla tego też, zarządzeniem z dnia [...] wydanym przez Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. wezwano R. D. do określenia naruszenia prawa lub interesu prawnego, podanie wartości przedmiotu zaskarżenia. Ponadto wezwano skarżącego do nadesłania dowodu nadania skargi do Izby Celnej. Jednocześnie skarżący został pouczony, że niewykonanie wezwania w terminie siedmiu dni spowoduje odrzucenie skargi Powyższe zarządzenie R. D. odebrał w dniu [...] (k. 10 akt sądowych). W zakreślonym terminie ani do dnia wydania niniejszego postanowienia skarżący nie udzielił odpowiedzi na wezwanie sądowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpatrzenia skargi, sąd administracyjny zobowiązany jest do sprawdzenia dopuszczalności jej wniesienia. Dotyczy to m.in. zachowania przez stronę warunków, jaki powinno odpowiadać każde pismo sądowe. Ważne jest również, aby strona zachowała termin przewidziany do złożenia skargi. Powyższe kwestie uregulowane zostały w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270). zwanej dalej "P.p.s.a.". Warunki formalne pisma w postępowaniu sądowoadministracyjnym określono w art. 46 P.p.s.a. Jeżeli pismo jest skargą (art. 57 § 1 P.p.s.a.), to powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać: 1) wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności; 2) oznaczenie organu, którego działania lub bezczynności skarga dotyczy; 3) określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego. Ponadto stosownie do art. 215 § 1 P.p.s.a., w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe, w danej instancji, należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. W praktyce, powołany przepis ma przede wszystkim zastosowanie do skargi, skargi kasacyjnej lub skargi o wznowienie postępowania, w tych sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne. Jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej (art. 49 § 1 P.p.s.a.). Treść art. 49 § 1 P.p.s.a., należy odczytywać w ten sposób, że ma zastosowanie do wszystkich pism procesowych, kierowanych do sądu administracyjnego, z tym zastrzeżeniem, że pouczenie o rygorze pozostawienia ma miejsce wtedy, gdy ustawa nie ustanawia innego rygoru. Rozwiązanie stawiające inny rygor, wynika z wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi. W takim przypadku, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a, ustawa nakazuje stosować rygor, polegający na odrzuceniu skargi. Właśnie taka sytuacja miała miejsce w rozpatrywanej sprawie. Wyznaczony w zarządzeniu Przewodniczącego Wydziału[...], (doręczonym[...]), siedmiodniowy termin do uzupełnienia braków skargi, pod rygorem jej odrzucenia, przez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia oraz określeniu naruszenia prawa lub interesu prawnego, upływał skarżącemu R. D. w dniu[...]. Skarżący nie uzupełnił wskazanych braków formalnych, niezbędnych do nadania skardze dalszego biegu. Wobec powyższego, zachodziła podstawa do odrzucenia skargi na podstawie powołanego wyżej art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. W niniejszej sprawie zaistniała także inna przyczyna, powodująca odrzucenie skargi. Mianowicie, skarga wniesiona została po terminie. W myśl bowiem art. 53 § 1 P.p.s.a. skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, o czym R. D. została pouczony w decyzji Izby Celnej z dnia[...]. Decyzja ta, jak wynika z potwierdzenia odbioru w aktach administracyjnych, doręczona została skarżącemu w dniu [...]. W takiej sytuacji, termin do wniesienia skargi, upłynął R. D. z dniem [...], który to dzień nie był sobotą ani dniem wolnym od pracy. Skarga – jak wynika to daty stempla na kopercie – nadana została., a zatem po terminie wskazanym w art. 53 § 1 P.p.s.a., a skarżący nie wnosił jednocześnie o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Powołanym wyżej zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału, umożliwiono skarżącemu przedstawienie dowodu nadania skargi, z którego mogła wynikać inna data. Skarżący z tej możliwości wykazania zachowania terminu do wniesienia skargi, nie skorzystał. Nie udzielił bowiem jakiejkolwiek odpowiedzi na wezwanie sądowe. Wobec tego należało przyjąć, że R. D. nie wykazał, że zachował termin do wniesienia skargi, w tej sprawie. Zgodnie zaś z treścią art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, skargę należało odrzucić odpowiednio na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 oraz pkt 3 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, o czym orzeczono, jak na wstępie.