II SA/Sz 924/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Katarzyna Sokołowska po rozpoznaniu w dniu 1 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia B. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 17 września 2018 r. sygn. akt II SA/Sz 924/18 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi B. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nienależnie pobranego zasiłku rodzinnego oraz zobowiązania do jego zwrotu postanawia: 1) uchylić postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 17 września 2018 r. sygn. akt II SA/Sz 924/18, 2) wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. W dniu 9 sierpnia 2018 r. B. K. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] r. w sprawie uznania zasiłku rodzinnego pobranego na rzecz dziecka w okresie od 1 listopada 2017 r. do 28 lutego 2018 r. w kwocie [...]zł za świadczenie nienależnie pobrane oraz zobowiązania do jego zwrotu wraz z ustawowymi odsetkami. W piśmie z dnia 11 września 2018 r. skarżąca wniosła o "wstrzymanie wykonalności egzekucji" wskazując, że została pozostawiona przez męża z małoletnim synem bez środków do życia, a obecnie pomimo podjęcia pracy jako asystent w firmie budowlanej, nie zarabia wiele. Nadto oświadczyła, że środki otrzymane z zasiłku rodzinnego zostały dawno zużyte na wydatki dla dziecka, zaś " Samorządowe Kolegium Odwoławcze przedstawiło tylko stan prawny". Sąd żądanie zawarte w piśmie z dnia 11 września 2018 r. potraktował jako wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i postanowieniem z dnia [...] r. odmówił wstrzymania wykonania tej decyzji wskazując, że skarżąca nie wykazała przesłanek do zastosowania ochrony tymczasowej. W ustawowym terminie skarżąca wystąpiła z zażaleniem na powyższe postanowienie. W uzasadnieniu podniosła, że swoją sytuację faktyczną wyjaśniała już wielokrotnie i nie jest ona jej winą. Wskazała, że nie pracowała 10 lat wobec sugestii męża, że ma zająć się domem i dwójką dzieci. Świadczenia przyznano jej ze względu na status osoby bezrobotnej, a następnie odebrano z uwagi na to, że mąż podjął pracę. Nie polepszyło to jednak jej sytuacji finansowej, albowiem mąż wyprowadził się z domu pozostawiając rodzinę samą. Obecnie jest w trakcie sprawy rozwodowej, co jest kosztowne dla obu stron. Wprawdzie sąd przyznał od męża odpowiednie środki na utrzymanie jej i małoletniego syna, jednakże prawdopodobnie ostatni miesiąc otrzymuje zasądzoną kwotę [...]zł. Nadto oświadczyła, że od niedawna pracuje, uzyskując wynagrodzenie w wysokości [...] zł miesięcznie, a jej starszy syn wyprowadził się i mieszka oddzielnie w akademiku. Z uzyskiwanych dochodów skarżąca ponosi liczne koszty, w tym [...] zł - alimenty na dorosłego syna, [...] zł - utrzymanie mieszkania, [...] zł - gaz, prąd, [...] zł - telefon, [...] zł - dojazdy do pracy, [...] zł -wynagrodzenia adwokata (spłata pożyczki). Poza tym ponosi jeszcze wydatki na młodszego syna, zaś mąż założył drugą sprawę o podział majątku, co również będzie wiązało się z kosztami. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 195 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., 1302- dalej jako "p.p.s.a."), jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo. Od ponownie wydanego postanowienia przysługują środki odwoławcze na zasadach ogólnych. W niniejszej sprawie w świetle oświadczeń złożonych w zażaleniu uznać należy, że zachodzą podstawy do zastosowania wyżej wskazanego przepisu, co uprawniło Sąd do uchylenia zaskarżonego postanowienia i ponownego rozpatrzenia wniosku. Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Jak wynika z cytowanego wyżej przepisu, warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody (majątkowej lub niemajątkowej) lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest więc spójna argumentacja, poparta odpowiednimi faktami, które przekonają Sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. W ocenie Sądu, analiza okoliczności przedstawionych przez skarżącą w zażaleniu jak i wynikających z akt sprawy, jednoznacznie wskazuje, że wykonanie decyzji zobowiązującej do zwrotu nienależnie pobranego zasiłku rodzinnego (tj. kwoty [...]zł), może stwarzać dla strony niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niewątpliwie bowiem sytuacja życiowa jak i materialna skarżącej jest trudna, na co wskazuje chociażby zestawienie uzyskiwanych przez nią dochodów z ponoszonymi wydatkami. Wobec powyższego uznać należy, że uregulowanie wskazanej w decyzji należności, zagraża dobrom chronionym skarżącej i jej małoletniego syna. Z kolei nieuiszczenie w terminie przedmiotowej kwoty mogłoby spowodować wszczęcie postępowania egzekucyjnego, co niewątpliwie wiązałoby się z koniecznością poniesienia przez nią dalszych kosztów. Stwierdzić zatem należy, że strona wykazała relację między brakiem wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, a wystąpieniem przesłanek wynikających z treści przepisu art. 61 § 3 ustawy. Stąd wniosek o zastosowanie ochrony tymczasowej zasługuje na uwzględnienie. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na podstawie na podstawie art. 61 § 3 i § 5 oraz art. 195 § 2 p.p.s.a., orzekł jak sentencji.