II SA/Sz 925/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w następującym składzie: Przewodniczący sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder po rozpoznaniu w dniu 12 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. A. i A. A. na czynność Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zwrotu nadpłaty za wydanie karty pojazdu p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] r. A. A. i S. A. zwrócili się do Prezydenta Miasta S. z wnioskiem o zwrot części opłaty za wydanie karty pojazdu dla rejestrowanego po raz pierwszy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej pojazdu marki [...] o nr rej [...] . W odpowiedzi na powyższe pismem z dnia [...] r. nr [...] organ administracji odmówił dokonania na rzecz skarżących zwrotu nadpłaty wskazując, że zostały one pobrane w oparciu o przepis art. 77 ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym oraz § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu, które to przepisy obowiązywały w chwili dokonania przez nich wpłaty. Pismo zostało doręczone skarżącym w dniu [...] r. Pismem z dnia [...] r., wniesionym do organu w dniu [...] r., pełnomocnik wnioskodawców radca prawny R. W. wezwał Prezydenta Miasta S. do usunięcia naruszenia prawa poprzez zwrot nadpłaconej opłaty związanej z wydaniem karty pojazdu dla pojazdu marki [...] o nr rej [...] . Na tak sformułowane wezwanie do usunięcia naruszenia prawa organ udzielił odpowiedzi pismem z dnia [...] r., w którym poinformował, że nie doszło do naruszenia prawa poprzez odmowę zwrotu części opłaty pobranej za kartę pojazdu i podtrzymał w całości argumentację zawartą w poprzedniej swojej odpowiedzi na wniosek. Odpowiedź została doręczona pełnomocnikowi wnioskodawców w dniu [...] r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru pisma. W dniu [...] r. (data nadania pisma wg. stempla pocztowego na kopercie od skargi) A. A. i S. A., reprezentowani przez pełnomocnika radcę prawnego R. W., wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. skargę na czynność Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r. nr [...] o odmowie zwrotu nadpłaty za wydanie karty pojazdu. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył co następuje: Podstawową przesłanką dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego jest wniesienie skargi w ustawowym terminie. Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz.718 ze zm.) – zwaną dalej "p.p.s.a.", skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Wniesiona w rozpatrywanej sprawie skarga dotyczy odmowy zwrotu części opłaty pobranej za wydanie karty pojazdu, która - zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. - stanowi czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Na mocy art. 52 § 3 p.p.s.a., skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a p.p.s.a., można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa. Sąd, po wniesieniu skargi może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę. W myśl natomiast art. 53 § 2 p.p.s.a. w przypadku, o którym mowa m.in. w art. 52 § 3 p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Jak wynika z akt sprawy, organ w dniu [...] r. udzielił skarżącym odpowiedzi na ich wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zaskarżona czynnością. Tym samym skargę na pismo (czynność) Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r. o odmowie zwrotu nadpłaty za wydanie karty pojazdu samochodu marki [...] o nr rej [...] należało wnieść do WSA w S. najpóźniej w dniu 8 lipca 2016 r. Tymczasem skarżący nadali skargę do Sądu dopiero w dniu 18 lipca 2016 r. W tym stanie rzeczy, należało stwierdzić, że przedmiotowa skarga została wniesiona z uchybieniem ustawowego terminu i podlega odrzuceniu, o czym Sąd orzekł na wstępie na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a.