II SA/Sz 926/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Makowska /spr./, Sędziowie Sędzia NSA Iwona Tomaszewska, Sędzia WSA Arkadiusz Windak, Protokolant Katarzyna Skrzetuska-Gajos, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lutego 2008 r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję Inspektora Sanitarnego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny decyzją z dnia [...], Nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294 z późn. zm.) oraz § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115 z 2002 r.) po rozpatrzeniu odwołania A. W. od decyzji Państwowego Granicznego Inspektora Sanitarnego z dnia [...], Nr [...], o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej pod postacią przewlekłego zanikowego przerostowego i alergicznego nieżytu błon śluzowych nosa, gardła krtani i tchawicy wywołanego substancjami o silnym działaniu drażniącym lub uczulającym wymienionej pod pozycją 6 wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do w/w rozporządzenia - utrzymał w mocy decyzję Państwowego Granicznego Inspektora Sanitarnego. Z uzasadnienia decyzji wynika, że A. W. został zbadany w kierunku choroby zawodowej na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294) w oparciu o zgłoszenie przez ZZOZ Międzyzakładowy Ośrodek Medycyny Pracy w Ś. W dniu 1 czerwca 1998 r. otrzymał orzeczenie lekarskie nr [...], o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej w postaci przewlekłego obturacyjnego zapalenia oskrzeli wymienionej pod pozycją 3 wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do w/w rozporządzenia. A. W. złożył wniosek o wykonanie ponownych badań w kierunku choroby zawodowej w jednostce naukowo badawczej i został zbadany w dniu 14 września 1998 r. w Instytucie Medycyny Morskiej i Tropikalnej w G., gdzie również otrzymał orzeczenie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. W oparciu o orzeczenia lekarskie oraz wyniki dochodzenia epidemiologicznego Państwowy Graniczny Inspektor Sanitarny wydał w dniu [...], decyzję Nr [...], o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej pod postacią przewlekłych chorób oskrzeli wywołanych działaniem substancji powodujących napadowe stany spastyczne oskrzeli i choroby płuc przebiegające z odczynami zapalno-wytwórczymi w płucach np. dychawica oskrzelowa, byssinoza, beryloza. A. W. odwołał się od powyższej decyzji do Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu Postępowania Administracyjnego, rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294 z późn. zm.) oraz § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115 z 2002 r.) po rozpatrzeniu odwołania utrzymał zaskarżoną decyzję Państwowego Granicznego Inspektora Sanitarnego w mocy. A. W. wniósł skargę na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...], do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 5 października 2005 r. uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Państwowego Granicznego Inspektora Sanitarnego z dnia [...], Nr [...]. Organ odwoławczy przytoczył najistotniejsze fragmenty uzasadnienia wyroku, w którym Sąd stwierdził, że : 1) pomimo przywołania przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w S. w orzeczeniu z dnia [...], pozycji 3 załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych określającego wykaz chorób zawodowych, to w istocie organ ten orzekł o braku podstaw do stwierdzenia choroby określonej jako "przewlekłe zapalenie oskrzeli wywołane działaniem substancji toksycznych, aerozoli drażniących w razie stwierdzenia niewydolności narządu oddechowego", tj. choroby zawodowej ujętej pod pozycją 4 wykazu chorób zawodowych, w tym przedmiocie orzeczenie swe wydała również jednostka badawcza II instancyjna tzn. Instytut Medycyny Morskiej i Tropikalnej; dodatkowo Instytut Medycyny Morskiej i Tropikalnej, poza przewlekłym obturacyjnym zapaleniem oskrzeli rozpoznał u pana A. W. przewlekłe przerostowe zapalenia gardła, tj. chorobę zawodową wyszczególnioną pod pozycją 6 załącznika do w/w rozporządzenia; 2) o tym co jest przedmiotem decyzji administracyjnej stanowi treść rozstrzygnięcia wyrażająca stanowisko organu w zakresie kształtującym prawa lub obowiązki strony postępowania. W rozpoznawanej sprawie organy państwowej inspekcji sanitarnej w osnowie swych decyzji rozstrzygnęły o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej, co do której nie zostały wydane orzeczenia uprawnionych jednostek medycyny pracy. Skoro w wykazie chorób zawodowych wyodrębniono poszczególne jednostki chorobowe, to decyzje organów państwowej inspekcji sanitarnej powinny korespondować z ostatecznym orzeczeniem właściwego ośrodka medycyny pracy w przedmiocie stwierdzenia lub braku podstaw do uznania określonej choroby zawodowej; tymczasem organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej orzekły o braku podstaw do stwierdzenia u skarżącego choroby zawodowej nie stanowiącej przedmiotu orzeczeń jednostek badawczych, określonej jako przewlekła choroba oskrzeli wywołana działaniem substancji powodujących napadowe stany spastyczne oskrzeli i choroba płuc przebiegającej z odczynnikami zapalnowytwórczymi w płucach, np. dychawica oskrzelowa, byssinoza, beryloza, tj. w chorobie wymienionej pod pozycją 3 wykazu chorób zawodowych; 3) w uzasadnieniu swoich rozstrzygnięć organy obu instancji całkowicie pominęły fakt stwierdzenia u A. W. przewlekłego przerostowego zapalenia gardła. W wykazie chorób zawodowych za chorobę zawodową, pod pozycją 6 wymienia się " przewlekłe zanikowe, przerostowe i alergiczne nieżyty błon śluzowych nosa, gardła, krtani i tchawicy wywołane działaniem substancji o silnym działaniu drażniącym lub uczulającym". W tym miejscu należy podkreślić, że regulacja ta nie uzależnia uznania stwierdzonej choroby za chorobę zawodową od stopnia jej nasilenia, pomimo, iż takie stanowisko zaprezentowano w orzeczeniu Instytutu Medycyny Morskiej i Tropikalnej z dnia [...],. Ustalenie czy rozpoznana choroba zawodowa, znajdująca się w wykazie chorób zawodowych może być uznana za chorobę zawodową, powinno nastąpić w oparciu o dochodzenie epidemiologiczne i uwzględnienie stopnia narażenia skarżącego na czynniki mogące wpłynąć na ujawnienie się choroby w czasie wykonywanej pracy. Dla porządku prawnego należy również zauważyć, że będące przedmiotem decyzji organów orzeczenie o chorobie zawodowej określonej jako przewlekła choroba oskrzeli wywołana działaniem substancji powodujących napadowe stany spastyczne oskrzeli i choroba płuc przebiegająca z odczynami zapalnowytwórczymi w płucach np. dychawica oskrzelowa, byssinoza, beryloza również nie zostało obwarowane przesłanką rozważań w zakresie stwierdzonego stopnia niewydolności oddechowej w zakresie choroby wymienionej w pozycji 3 załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych należało uznać za prawnie nieuzasadnione; 4) ponownie rozpoznając sprawę należy uwzględnić stwierdzone uchybienia, ustosunkować się do potwierdzonego faktu istnienia u skarżącego przewlekłego przerostowego zapalenia gardła i w miarę potrzeby uzupełnić w tym zakresie zgromadzony materiał dowodowy. Z dalszych ustaleń organu odwoławczego wynika, że po opisanym wyżej wyroku postępowanie przed organami inspekcji sanitarnej toczyło się dwutorowo: Po pierwsze, Państwowy Graniczny Inspektor Sanitarny po ponownym rozpatrzeniu sprawy wydał w dniu [...], decyzję Nr [...], o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej pod postacią przewlekłego zapalenia oskrzeli wywołanego działaniem substancji toksycznych, aerozoli drażniących w razie stwierdzenia niewydolności narządu oddechowego wymienionej w pozycji 4 wykazu chorób zawodowych, określonym w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych. A. W. wniósł od tej decyzji odwołanie. Powiatowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny po rozpoznaniu odwołania uchylił w całości zaskarżoną decyzję Państwowego Granicznego Inspektora Sanitarnego i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. A. W. wniósł skargę na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny po rozpoznaniu na rozprawie w dniu [...], sprawy ze skargi Pana A. W. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...], Nr [...], w przedmiocie choroby zawodowej oddalił skargę. Państwowy Graniczny Inspektor Sanitarny po ponownym rozpatrzeniu sprawy wydał w dniu [...], decyzję Nr [...], o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej pod postacią przewlekłego zapalenia oskrzeli wywołanego działaniem substancji toksycznych, aerozoli drażniących w razie stwierdzenia niewydolności narządu oddechowego wymienionej w pozycji 4 wykazu chorób zawodowych, określonym w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych. Po drugie Państwowy Graniczny Inspektor Sanitarny ponownie rozpatrując sprawę na skutek wyżej opisanego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 5 października 2005 r., skierował pismo do Międzywydziałowego Instytutu Medycyny Morskiej i Tropikalnej Akademii Medycznej, Kliniki Chorób Zawodowych i Wewnętrznych z Pracownią Orzecznictwa Zawodowego z prośbą o ustosunkowanie się do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w sprawie choroby zawodowej A. W. Międzywydziałowy Instytut Medycyny Morskiej i Tropikalnej Akademii Medycznej, Kliniki Chorób Zawodowych i Wewnętrznych z Pracownią Orzecznictwa Zawodowego wydał w dniu [...] orzeczenie lekarskie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej pod postacią przewlekłego zanikowego przerostowego i alergicznego nieżytu błon śluzowych nosa, gardła, krtani i tchawicy wywołanego działaniem substancji o silnym działaniu drażniącym lub uczulającym, wymienionej pod pozycją 6 wykazu chorób zawodowych załączniku do w/w rozporządzenia, u Pana A. W., który pracował na stanowisku dysponenta portowego i był narażony na pyły rudy żelaza, manganu, pył całkowity, zawierający krzemionkę (średnio 1,35 mg/m3) w okresie od 1959 do 1997 r. w Porcie Handlowym w Ś. (w tym 16 lat narażenia na pył). W ustaleniach klinicznych dotyczących choroby, w stosunku do której prowadzono postępowanie rozpoznano przewlekłe przerostowe zapalenia gardła. W uzasadnieniu braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej podniesiono, iż pyły na jakie był narażony pan A. W. nie wywołują zmian przerostowych błony śluzowej gardła. Pyły tych metali ocenia się jako obojętne biologicznie i jeżeli występuje reakcja organizmu to raczej na pył mieszany, np. żelaza z krzemionką i dotyczy to dolnych odcinków układu oddechowego, gdzie może powstawać pylica żelazowo-krzemowa. Decyzję Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Ś. oparł również na dochodzeniu epidemiologicznym jakie zostało dokonane w celu wydania poprzednich decyzji w sprawie choroby zawodowej A. W., ponieważ faktem jest, iż warunki pracy nie ulegały zmianie. Odnosząc się do odwołania A. W., który podniósł, że nadal nie jest zadowolony z decyzji Państwowego Granicznego Inspektora Sanitarnego w Ś., organ II instancji wyjaśnił, że dokonał analizy medycznej i prawnej całości nadesłanej dokumentacji. Organ stwierdził, iż Państwowy Graniczny Inspektor Sanitarny wydaną decyzję oparł na kompletnym materiale dowodowym, ponieważ uzasadnienie decyzji oparł na orzeczeniach lekarskich wydanych przez uprawnione jednostki, a także na wywiadzie epidemiologicznym przeprowadzonym w zakładzie pracy. W orzeczeniach tych zawarto wyczerpujące uzasadnienie rozpoznawanej jednostki chorobowej a więc w rozpatrywanej sprawie bezspornym jest fakt, że Państwowy Graniczny Inspektor Sanitarny prowadząc postępowanie administracyjne, uzupełnił dowody i materiały w sprawie oraz w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy (art. 7, 77 § 1 i 80 Kpa). Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wyjaśnił, że za choroby zawodowe, zgodnie z § 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie chorób zawodowych, uważa się choroby określone w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do rozporządzenia, jeżeli zostały spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy. Z przepisu tego wynika, że o uznaniu schorzenia za chorobę zawodową decydują dwa czynniki: zamieszczenie schorzenia w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie chorób zawodowych oraz ustalenie, że schorzenie zostało spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy. Zgodnie bowiem z wykazem chorób zawodowych stanowiącym załącznik do cytowanego rozporządzenia, za chorobę zawodową może zostać uznana postać przewlekłego zanikowego przerostowego i alergicznego nieżytu błon śluzowych nosa, gardła, krtani i tchawicy wywołanego działaniem substancji o silnym działaniu drażniącym lub uczulającym, wymienionej pod pozycją 6 wykazu chorób zawodowych załączniku do w/w rozporządzenia, natomiast u A. W. rozpoznano przewlekłe przerostowe zapalenie gardła, bez komponenty alergicznej. Wobec niespełnienia kryteriów formalnych orzeczono o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny działa w oparciu o cytowane we wstępie przepisy prawa. Precyzują one warunki niezbędne do rozpoznania choroby zawodowej. W ich świetle nie każda rozpoznana u pracownika choroba może być uznana za zawodową. Jedynie schorzenie powstałe wskutek pewnego lub wysoce prawdopodobnego związku z wykonywaną pracą, umieszczone w wykazie chorób zawodowych i spełniające określone kryteria rozpoznawcze i kwalifikujące może zostać uznane za zawodowe. W niniejszym przypadku ocena stanowisk pracy, sposobu wykonywania pracy, analiza narażeń na czynniki szkodliwe wykazuje, że A. W. pracując na określonych w wywiadzie epidemiologicznym stanowiskach nie podlegał ekspozycji zawodowej na pyły i inne substancje wziewne w stopniu mogącym prowadzić do powstania zawodowego przewlekłego zanikowego przerostowego i alergicznego nieżytu błon śluzowych nosa, gardła, krtani i tchawicy wywołanego działaniem substancji o silnym działaniu drażniącym lub uczulającym, wymienionej pod pozycja 6 wykazu chorób zawodowych załączniku do w/w rozporządzenia, a więc w przypadku pana A. W. stan wydolności układu oddechowego nie spełnia zatem powyższych kryteriów i jako taki nie może dać podstaw do uznania choroby zawodowej. Opisaną wyżej decyzję ostateczną A. W. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego podnosząc w skardze, że jest z niej niezadowolony. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny odpowiadając na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Skarga jest niezasadna. Sądowa kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nie dostarczyła podstaw do stwierdzenia, że decyzja ta narusza przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania administracyjnego w sposób wskazany w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej określonej skrótem P.p.s.a. Będąca przedmiotem kontroli decyzja wydana została po kolejnym ponownym rozpatrzeniu sprawy w następstwie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 5 października 2005 r. (sygn. akt II SA/Sz 21/05). W zaistniałej sytuacji procesowej sąd obecnie rozpatrując sprawę zobligowany był do przestrzegania zasady wyrażonej w art. 153 P.p.s.a., który stanowi, że "Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia". Należało zatem zbadać, czy zaskarżona decyzja uwzględniła ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w wyroku z dnia 5 października 2005 r. Z uzasadnienia tego wyroku wynika, że Sąd przesądził wówczas pozytywnie kwestie zastosowania w sprawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. (Dz. U. z 1983 r. Nr 65, poz. 294 z późn. zm.), mimo że w dacie orzekania przez organy inspekcji sanitarnej obowiązywało już nowe rozporządzenie w tym przedmiocie tj. rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115) To nowe rozporządzenie wprowadziło bowiem w § 10 regułę stosowania przepisów dotychczasowych do spraw wszczętych a niezakończonych przed jego wejściem w życie, tj. przed dniem 3 września 2002 r. W związku z powyższym nie zachodziłaby potrzeba rozważania obecnie tej kwestii gdyby nie zawarte w uzasadnieniu decyzji organu I instancji z dnia [...] ustalenie, że "Państwowy Graniczny Inspektor Sanitarny , po otrzymaniu w dniu 16 lipca 2003 r. z Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy całości dokumentacji w sprawie podejrzenia choroby zawodowej u Pana A. W. w tym orzeczenia lekarskiego o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej oraz wyniku badania specjalistycznego i orzeczenia Instytutu Medycyny Morskiej i Tropikalnej, wszczął postępowanie administracyjne celem wydania decyzji". W związku z tym należy podkreślić, co eksponował już Sąd w wyroku z dnia 5 października 2005 r., że pierwsze czynności w zakresie zgłoszenia choroby zawodowej zostały podjęte przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w maju 1998 r. Okoliczność, że materiały dotyczące badań w jednostkach orzeczniczych i orzeczenia tych jednostek wpłynęły do Państwowego Granicznego Inspektora Sanitarnego dopiero w 2003 r. (co precyzyjnie wskazał pełnomocnik organu na rozprawie w dniu 14 lutego 2008 r. (vide protokół rozprawy sądowej k. 22), nie zmienia faktu, że postępowanie w sprawie zostało wszczęte w 1998 r. Błąd organu I instancji w ustaleniu terminu wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie, przy jednoczesnym zastosowaniu przez organy obu instancji właściwych przepisów prawa tj. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych stanowi zatem uchybienie nie mające wpływu na wynik sprawy. Kolejną zasadniczą kwestią wymagającą rozważenia, w kontekście wyżej przywołanego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego było uzupełnienie postępowania dowodowego w kierunku wskazanym w tym wyroku. Analiza zebranego materiału zawartego w katach administracyjnych pozwoliła stwierdzić, że organy obu instancji wyjaśniły sprawę zgodnie z zaleceniami Sądu. W konsekwencji tych zaleceń po uprzednim poszerzeniu materiału dowodowego, dokonano ustaleń na okoliczność związaną z podejrzeniem dwóch chorób wymienionych w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do rozporządzenia z dnia 18 listopada 1983 r., a mianowicie chorób określonych, jako: 1) Przewlekłe zapalenie oskrzeli wywołane działaniem substancji toksycznych, aerozoli drażniących - w razie stwierdzenia niewydolności narządu oddechowego (pkt 4 wykazu), 2) Przewlekle zanikowe, przerostowe i alergiczne nieżyty błon śluzowych nosa, gardła, krtani i tchawicy wywołane działaniem substancji o silnym działaniu drażniącym i uczulającym (pkt 6 wykazu). W przedmiocie każdej z tych chorób organ I instancji wydał odrębne decyzje administracyjne w dniu [...], co spowodowało, że od tego momentu decyzje te były przedmiotem dwóch odrębnych decyzji organu odwoławczego, który decyzjami z dnia [...] uchylił każdą z nich a przekazując sprawy rozstrzygnięte tymi decyzjami organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia wskazał na niedopełnienie zaleceń Sądu wynikających z wyroku z dnia 5 października 2005 r. W wyniku skargi A. W., decyzje kasacyjne Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego były przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który wyrokami z dnia 23 listopada 2006 r w sprawach o sygn. akt II SA/Sz 790/06 i II SA/Sz 954/06 oddalił skargi. Ten etap postępowania administracyjnego nie został wykazany w ustaleniach zaskarżonej decyzji, co jednak nie miało wpływu na wynik sprawy, a co najwyżej utrudniło kontrolę zaskarżonej decyzji w kontekście zebranego materiału dowodowego. Podkreślić zatem trzeba, że do ostatecznego i pełnego zebrania materiału dowodowego doszło w sprawie każdej z wyżej wymienionych chorób zawodowych w dalszej fazie postępowania, która zaistniała po wydaniu w dniu 23 listopada 2006 r. wyroku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Z uwagi na to, że w przedmiocie choroby wymienionej w pkt 4 wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych, po ponownym rozpatrzeniu sprawy w dniu [...] wydana została decyzja ostateczna, która była przedmiotem kontroli sądowej w sprawie o sygn. akt II SA/Sz 925/07, w obecnie rozpatrywanej sprawie należało rozważania ograniczyć do kwestii związanych z chorobą wymienioną w pkt 6 wykazu chorób zawodowych. W ocenie Sądu postępowanie organów orzekających obu instancji w pełni zrealizowało zalecenia zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na okoliczności dotyczące choroby zawodowej opisanej w pkt 6 wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych. Wydanie decyzji ostatecznej w tym przedmiocie poprzedzone zostało orzeczeniem właściwej dla rozpoznawania chorób zawodowych jednostki orzeczniczej. Orzeczenie lekarskie z dnia [...] wydane przez Międzywydziałowy Instytut Medycyny Morskiej i Tropikalnej Akademii Medycznej, którego - jak wskazał to organ I instancji - Klinika Chorób Zawodowych i Wewnętrznych z Pracownią Orzecznictwa Zawodowego utworzona została w 2003 r. w miejsce dawnego Instytutu Medycyny Morskiej i Tropikalnej wydane zostało przy uwzględnieniu stanowiska i rodzaju pracy A. W. oraz rodzaju narażenia zawodowego i okresu tego narażenia. Orzeczenie to wskazuje ustalenia kliniczne dotyczące choroby, w stosunku do której prowadzono postępowanie oraz w sposób logiczny uzasadnia wyrażone w orzeczeniu stanowisko o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej określonej jako: "przewlekłe zanikowe, przerostowe i alergiczne nieżyty błon śluzowych nosa, gardła, krtani i tchawicy wywołane działaniem substancji o silnym działaniu drażniącym lub uczulającym". W takiej zaś sytuacji, orzeczenie jako spełniające wymogi opinii lekarskiej było dla organu inspekcji sanitarnej obu instancji wiążące. Co prawda, już kilkakrotnie zarówno w wydawanych decyzjach administracyjnych, jak i w wyroku Sądu wyjaśniano skarżącemu jakie spełniane być muszą przesłanki aby określone schorzenie mogło być uznane za chorobę zawodową jednakże wydaje się niezbędne powtórzenie tych zasad po raz kolejny. Mianowicie, dla uznania określonego rozpoznanego u pracownika schorzenia za chorobę zawodową, nie jest wystarczające subiektywne przekonanie zainteresowanego co do tego, że schorzenia tego nabawił się w okresie zatrudnienia i w związku z zatrudnieniem. Z chorobą zawodową w rozumieniu § 1 ust. 1 wyżej wskazanego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. mamy do czynienia wówczas, gdy choroba rozpoznana przez właściwą do rozpoznawania chorób zawodowych jednostkę organizacyjną (§ 7 rozporządzenia) służby zdrowia jest określona w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do rozporządzenia i gdy została spowodowana działaniami czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy. Jak wynika to z wyżej wskazanego orzeczenia lekarskiego, a co zostało dobitnie i jednoznacznie wyłożone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, w przypadku skarżącego rozpoznanie schorzenia ani nie odpowiada określeniu choroby wskazanej w pkt 6 wykazu chorób zawodowych (brak komponenty alergicznej) jak również wnioski wypływające z wywiadu epidemiologicznego nie wskazały na podleganie przez A. W. ekspozycji zawodowej na pyły i inne substancje wziewne w stopniu mogącym prowadzić do zawodowego przewlekłego zanikowego, przerostowego i alergicznego nieżytu błon śluzowych nosa, gardła, krtani i tchawicy. W tym stanie sprawy, wobec braku podstaw do podważenia ustaleń poczynionych w zaskarżonej decyzji, jak również związanej z tymi ustaleniami oceny prawnej należało uznać skargę za niezasadną i orzec jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.