II SA/Sz 927/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Gebel, Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Makowska,, Asesor WSA Joanna Wojciechowska (spr.), Protokolant Agata Banc, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 02 lutego 2006 r. sprawy ze skargi T. D. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania oddala skargę Wojewoda [...] wydał w dniu [...] r. decyzję nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego / Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z póź. zm./ oraz art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych / Dz. U. z 2001 r., Nr 87, poz. 960 z póź. zm./ po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez H. D., [...] od decyzji Burmistrza Miasta [...] znak [...] z dnia [...] r. orzekającej o wymeldowaniu wyżej wymienionych z pobytu stałego z lokalu położonego w [...] przy ul. [...]. Wojewoda uchylił w całości decyzję organu I instancji i orzekł o odmowie wymeldowania tychże osób z powyższego pobytu stałego. Z uzasadnienia decyzji wynika, że w dniu [...] r. Burmistrz Miasta [...] po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego na wniosek T. D. orzekł decyzją znak [...] o wymeldowaniu żony [...] i córek [...] z pobytu stałego w [...] przy ul. [...]. Wojewoda [...] wydał w dniu [...] r. decyzję nr [...], którą uchylił ww. decyzję i nakazał organowi I instancji wyjaśnienie kwestii opuszczenia przedmiotowego lokalu przez H. D. i jej córki. W dniu [...] r. Burmistrz Miasta [...] orzekł ponownie o wymeldowaniu H., M. i J. D. z powyższego pobytu stałego. Od tej decyzji odwołały się H., M. i J. D. Wojewoda w postępowaniu odwoławczym wyjaśnił, że zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 2 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Jednakże w każdej sprawie niezbędne jest ustalenie przesłanki opuszczenia lokalu przez konkretną osobę. W orzecznictwie Naczelnego Sadu Administracyjnego utrwalony jest pogląd, że o opuszczeniu lokalu w rozumieniu art. 15 ust. 2 ww. ustawy można mówić, gdy osoba rzeczywiście opuściła przedmiotowy lokal i zrobiła to dobrowolnie. Wojewoda stwierdził, że w niniejszej sprawie H. D. i jej córki wyprowadziły się z miejsca stałego pobytu nie z własnej woli, ale będąc zmuszone okolicznościami związanymi z negatywnym zachowaniem się wobec. T.D. wobec nich. Zdaniem organu zebrany materiał dowodowy wykazał, że opuszczenie ww. mieszkania przez H., M. i J. D. nie miało charakteru dobrowolnego i trwałego. T. D. złożył skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wnosząc o jej uchylenie i wydanie orzeczenia o wymeldowaniu żony i córek z pobytu stałego. Podał, że żona i córki wyprowadziły się dobrowolnie, w mieszkaniu nie ma żadnych ich rzeczy, awantury w domu pod wpływem alkoholu wywoływała H. D. i obecnie przed Sądem Okręgowym w K. toczy się sprawa o rozwód. Podniósł także, że żona z córkami nie uczestniczą w żaden sposób w kosztach utrzymania lokalu. Wojewoda [...] wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację jak w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych / Dz.U. Nr 153, poz. 1269 / sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Mając na uwadze zakres kompetencji Sądu oraz ustalony stan faktyczny i prawny, Sąd dokonał oceny legalności zaskarżonej decyzji i stwierdził, że powyższa decyzja nie narusza prawa, a wniesiona skarga nie jest zasadna. Skarżącemu należy wyjaśnić, że sąd administracyjny nie orzeka na zasadach słuszności, lecz bada legalność zaskarżonych decyzji, czyli ich zgodność z przepisami postępowania i prawa materialnego. Sąd nie przyznaje skarżącym ani innym osobom żadnych uprawnień ani świadczeń, ani nie orzeka merytorycznie o przedmiocie sprawy, gdyż nie należy to do jego kompetencji. Sąd jedynie kontroluje prawidłowość orzeczeń administracyjnych, dlatego też nie mógł uwzględnić wniosku T. D. o wydanie orzeczenia o wymeldowaniu żony i córek. Zdaniem Sądu organ prawidłowo ocenił stan faktyczny i prawny w sprawie i wywiódł prawidłowe wnioski. Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w przedmiocie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 2 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. W każdej sprawie należy indywidualnie zbadać przesłankę opuszczenia lokalu przez konkretną osobę. W orzecznictwie Naczelnego Sadu Administracyjnego utrwalony jest pogląd, że o opuszczeniu lokalu w rozumieniu art. 15 ust. 2 ww. ustawy można mówić, gdy osoba rzeczywiście opuściła przedmiotowy lokal i zrobiła to dobrowolnie. Zgodzić należy się z organem, że zebrany w sprawie materiał dowodowy dostarczył podstaw do przyjęcia, że faktyczne opuszczenie lokalu przez H. D. i jej córki nie miało charakteru trwałego ani dobrowolnego, lecz spowodowane było niewłaściwym zachowaniem się T. D. w stosunku do nich, o którym informowały policję i prokuraturę. Fakt, że prokuratura umorzyła postępowanie karne przeciwko T. D. o znęcanie się nad rodziną nie świadczy, że nie zaistniały okoliczności takie jak: wywoływanie awantur domowych przez skarżącego pod wpływem alkoholu, wymianę przez niego zamków w drzwiach wejściowych do mieszkania, aby uniemożliwić zamieszkiwanie członkom jego rodziny, naruszenia nietykalności cielesnej domowników przez skarżącego, czy też kierowanie przez niego gróźb w stosunku do rodziny. Umorzenie postępowania związane jest z tym, że materiał dowody nie dostarczył podstaw do przyjęcia, że zachowanie T. D. wyczerpało przesłanki do przyjęcia, iż stanowi ono przestępstwo znęcania. W swojej skardze T. D. podnosi, że opuszczenie mieszkania przez żonę z córkami było dobrowolne i to żona będąc pod wpływem alkoholu wywoływała awantury w domu. Nie zaprzecza jednak twierdzeniom zawartym w decyzji, że doprowadził do wymiany zamków w przedmiotowym lokalu. Sąd przyjął, że na tle zebranego materiału w sprawie organ prawidłowo uznał, iż wyjaśnienia skarżącego stoją w sprzeczności z pozostałymi dowodami i mają na celu jedynie wykazanie jego racji. Okoliczność, że skarżący ponosi obecnie wszystkie koszty utrzymania mieszkania, zaś uczestniczki postępowania nie partycypują w nich, jak i że toczy się postępowanie rozwodowe między małżonkami D., nie ma wpływu na rozstrzygnięcie w sprawie o wymeldowanie. Mając na uwadze powyższe rozważania Wojewódzki Sąd Administracyjny na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. Nr 153, poz.1270 z póź. zm./ orzekł jak w sentencji.