II SA/Sz 927/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Makowska (spr.),, Sędzia WSA Maria Mysiak, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 27 października 2016 r. sprawy ze skargi W. J. na postanowienie Wojewody Z. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Starosta postanowieniem z dnia [...] wydanym na podstawie art.149 §3 i art.150 §1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r. poz. 23, dalej: "K.p.a."), po rozpatrzeniu wniosku W. J., w sprawie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Starosty z dnia [...] odmówił wznowienia powyższego postępowania. Z uzasadnienia tego postanowienia wynika, że W.J. wnioskiem z dnia 22 grudnia 2015 r., uzupełnionym w dniu 11 marca 2016 r., zwróciła się do Starosty o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Starosty z dnia [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego budynku handlowo-mieszkalnego oraz udzielenia Państwu J. i J.L. pozwolenia na budowę budynku handlowo-mieszkalnego w miejscowości Stara , działka nr [...]. Organ wskazał, że instytucja wznowienia postępowania uregulowana jest w przepisach ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, a postępowanie w sprawie wznowienia jest dwuetapowe. W pierwszym etapie tego postępowania organ bada, czy podanie o wznowienie wniosła strona w rozumieniu art. 28 K.p.a., czy wskazano w nim ustawowe przesłanki wznowienia, o których mowa w art. 145 § 1 K.p.a., a także czy zostało wniesione w terminie określonym w art. 148 K.p.a. Dopiero pozytywne ustalenia w tym zakresie uzasadniają wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania, które rozpoczyna drugi etap i stanowi podstawę do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Starosta ustalił, że W.J. wskazała na przesłankę wznowienia postępowania, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a., tj. dowody, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe. Według organu, nie został zachowany ustawowy termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Zgodnie bowiem z art. 148 §1 K.p.a., podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do jej wznowienia. Dla oceny zachowania przez wnioskodawcę terminu do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę, istotne jest zatem ustalenie, kiedy W.J. dowiedziała się o istnieniu tych okoliczności. Z dokumentów zgromadzonych w przedmiotowej sprawie wynika jednoznacznie, że W.J. wiedziała o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania co najmniej w połowie [..]r., składając zażalenie na postanowienie Prokuratury Rejonowej z dnia [..] w sprawie umorzenia śledztwa dotyczącego złożenia fałszywego oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane przez J. i J. L. Strona do swojego pisma z dnia 10 marca 2016r. dołączyła kopię postanowienia Sądu Rejonowego z dnia [...], w którym sąd ten rozstrzygnął o nie uwzględnieniu zażalenia W. J. na postanowienie o umorzeniu śledztwa, zatwierdzone przez Prokuratora Prokuratury Rejonowej w dniu [...]. W tych okolicznościach organ nie miał wątpliwości, że wniesienie przez wnioskodawcę w niniejszej sprawie podania o wznowienie postępowania w dniu [...] r. nastąpiło z uchybieniem 1-miesięcznego terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 K.p.a. Stwierdzenie zaś tej okoliczności skutkuje wydaniem postanowienia o odmowie wznowienia postępowania na podstawie art.149 § 3 K.p.a. W.J. wniosła zażalenie na powyższe postanowienie wskazując, że określony w art. 148 § 1 K.p.a. termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania został przez nią zachowany "przez dołączenie się do wniosku o wszczęcie postępowania z urzędu z dnia 1 lutego 2014 r. wniesionego przez M. B., a poparte wnioskiem o podjęcie czynności na skutek tego wniosku, złożonym przez nią w dniu 28 kwietnia 2015 r." W odpowiedzi otrzymała pismo od Starosty informujące o tym, że nie znaleziono podstaw do wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją będącą przedmiotem niniejszej sprawy. Żaląca się podniosła, że M.B. już w 2014 r. informowała organ o fakcie uzyskania decyzji za przedłożeniem przez wnioskodawców niezgodnego z prawdą oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Organ jednak załatwił sprawę przekazując jedynie swoją odpowiedź na piśmie M.B., czym załatwił sprawę w sposób nieprawidłowy, o czym informuje prokurator Prokuratury Rejonowej w piśmie stanowiącym odpowiedź na wniosek z dnia 28 sierpnia 2015 r. na stronie 3. Na podstawie art. 149 § 1 i § 2 K.p.a. wznowienie i odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze postanowienia. Uznać więc należy, że Starosta nie wydając postanowienia nie zakończył prawomocnie postępowania zainicjowanego wnioskiem z dnia 1 lutego 2014 r. pani M.B. Stroną tego postępowania niewątpliwie jest odwołująca się, która wobec bezczynności organu złożyła kolejne pismo o wznowienie postępowania skutkujące wydaniem zaskarżanego postanowienia. Z pewnością organ prowadząc dokumentację sprawy ma wiedzę o złożonych wnioskach, występujących w postępowaniu stronach i sposobie załatwienia sprawy. Organ, zdaniem odwołującej się, winien rozpatrzyć wszystkie pisma łącznie, przy uwzględnieniu wniosku z 1 lutego 2014 r., pisma z 28 kwietnia 2015 r. i wniosku z dnia 11 marca 2016 r., jako złożonych w jednej, sprawie zapoczątkowanej wnioskiem z dnia 1 lutego 2014 r., i dotąd prawomocnie niezakończonej. Wnosząc podanie o wznowienie postępowania żaląca się liczyła na połączenie wszystkich wcześniej złożonych pism i podań, wymienionych wyżej, a nie na wybiórcze potraktowanie jej podania, podczas gdy sprawa zainicjowana wnioskiem M.B., nie została prawomocnie zakończona, a stroną w tym postępowaniu jest skarżąca. Wojewoda postanowieniem z dnia [...] wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 K.p.a., po rozpatrzeniu zażalenia, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Organ odwoławczy ustalił, jak wynika to z uzasadnienia powyżej wskazanego postanowienia, że Starosta decyzją z [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku handlowo- mieszkalnego na działce nr [...] w miejscowości Stara . Wnioskiem z 22 grudnia 2015 r. W.J. wystąpiła do Starosty o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z [...] r. bądź o stwierdzenie jej nieważności. We wniosku podniosła, że decyzja z [..] r. została wydana z pominięciem osób będących stronami postępowania, a w postępowaniu uznano za stronę osobę nieżyjącą - pana E. B. W konsekwencji decyzja z [...] r. nie została doręczona spadkobiercom po zmarłym E.B., będącym współwłaścicielem działki inwestycyjnej nr [..], pomimo iż organ wiedział o jego śmierci. Pismem z 27 stycznia 2016 r. organ I instancji zwrócił się do wnioskodawczyni o doprecyzowanie wniosku. W odpowiedzi z 10 marca 2016 r. W.J. wskazała, że żąda wznowienia ww. postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a. - dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe. Postanowieniem z [...]Starosta odmówił wznowienia postępowania, na które W.J. wniosła zażalenie. Odnosząc się do zażalenia Wojewoda przytoczył art. 145 § 1 pkt 1, art. 148 § 1, art. 147 i art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz wyjaśnił jaki jest cel postępowania o wznowienie oraz wskazał przesłanki, jakie muszą być spełnione aby możliwe było wszczęcie postępowania w przedmiocie wznowienia. Organ odwoławczy wskazał, że wniosek W.J. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją z [...] r. wpłynął do Starostwa [...] r. W uzupełnieniu swojego wniosku W.J. przesłała do organu I instancji przy piśmie z 10 marca 2016 r., m.in., kserokopię postanowienia Sądu Rejonowego z [...]. Postanowienie to nie uwzględnia zażalenia pani W.J. na postanowienie z [...] r. zatwierdzone przez prokuratora Prokuratury Rejonowej o umorzeniu śledztwa w sprawie o złożenie, 24 marca 2006 r. w Starostwie, fałszywego oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane przez J. i J. L. Z postanowienia z [...]r. wynika, że o okoliczności mogącej stanowić podstawę do wznowienia postępowania W.J. wiedziała w chwili składania zażalenia na postanowienie Prokuratury Rejonowej z [...] r. Jak wynika z powyższego, wniosek z 22 grudnia 2015 r. o wznowienie postępowania W.J. złożyła ponad półtora roku po dowiedzeniu się o okoliczności mogącej stanowić podstawę wznowienia postępowania. Nie został zatem zachowany miesięczny termin do wniesienia wniosku wynikający z art. 148 § 1 K.p.a. Niezachowanie terminu do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania skutkuje, zgodnie z art. 149 § 3 K.p.a., wydaniem postanowienia o odmowie wznowienia postępowania. Wojewoda dodatkowo wyjaśnił, że wnioski: M.B. z 1 lutego 2014 r. i W.J. z 28 kwietnia 2015 r. dotyczyły wznowienia z urzędu postępowania zakończonego decyzją Starosty z [..] r. Wznowienie postępowania z urzędu przez organ jest jego prawem, co oznacza, że organ nie ma obowiązku wszczynać postępowania w każdej prawomocnie zakończonej sprawie celem sprawdzenia, czy nie zachodzą przesłanki do wznowienia, ani tym bardziej takich podstaw poszukiwać - wyrok WSA z 10 sierpnia 2011 r., sygn. akt IV SA/po 551/11. W.J. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na ostateczne postanowienie Wojewody (błędnie nazywając je decyzją) zarzucając temu aktowi naruszenie przepisów postępowania t.j.: 1) art. 7 K.p.a. przez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego w szczególności nieprzeanalizowanie rozbieżności wskazanych w piśmie M.B. z dnia 1 lutego 2014 roku, nieprzeanalizowanie pod tym kątem przeprowadzonego postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] (znak: [...]) zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę budynku handlowo-mieszkalnego na działce nr [...] w miejscowości Stara wydaną państwu J. i J. L., a w szczególności błędów popełnionych w tym postępowaniu; 2) art. 8 K.p.a. przez działanie i zatwierdzenie działania organów niższego stopnia, które w sposób oczywisty narusza zaufanie obywateli do organów państwa, w szczególności przez ignorowanie i zatwierdzanie oczywistych i bardzo znaczących błędów popełnionych w toku postępowania; 3) art 10 § 1 K.p.a. przez nieumożliwienie stronie wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie materiałów i dowodów, a także zgłoszonych żądań; 4) art. 11 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez pominięcie konieczności przekonania wnioskodawczyni do przyjętej interpretacji w zakresie podejmowania czynności przez organ w wyniku zgłoszenia nieprawidłowości pismem M.B. z dnia 1 lutego 2014 r. 5) art. 147 K.p.a. przez niepodjęcie przez organ czynności z urzędu, podczas gdy miał pełną wiedzę o skali i wadze nieprawidłowości w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia [...] roku (znak: [...]) zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę budynku handlowo-mieszkalnego na działce nr [...] w miejscowości Stara wydaną państwu J. i J.L. Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca wniosła o "zmianę zaskarżanej decyzji jak i decyzji przez nią utrzymanej poprzez uwzględnienie wniosku skarżącej i uchylenie decyzji z dnia [...]) zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę budynku handlowo-mieszkalnego na działce nr [..] w miejscowości Stara wydaną państwu J. i J. L., ewentualnie o uchylenie decyzji obu organów administracji w zaskarżonym zakresie oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania." Ponadto skarżąca wniosła o wystąpienie do Prokuratury Rejonowej o dokumenty zgromadzone w sprawie [...] jako, że prokuratura ta prowadziła czynności w związku ze sprawą zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przestępstwa posłużenia się dokumentami podrobionymi (tj. oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością oraz umowa dzierżawy), które służyły w niniejszej sprawie jako podstawa wydania decyzji z dnia [...]. W uzasadnieniu skargi W.J. wskazała, że wniosła o wznowienie postępowania zakończonego prawomocną decyzją Starosty z dnia [...], której zarzuciła ustalenie istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych na podstawie dowodów, które okazały się fałszywe (art. 145 §1 ust. 1 K.p.a.), tj. oświadczenie o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz umowa dzierżawy. Zarzuciła także nie zawieszenie postępowania administracyjnego, mimo powzięcia wiadomości, że jedna z ustalonych stron postępowania nie żyje, a w konsekwencji wydanie decyzji z pominięciem spadkobierców zmarłego będącego stroną postępowania – to jest naruszenie przepisu postępowania administracyjnego art. 97 §1 ust. 1 K.p.a. Doprowadziło to, zdaniem odwołującej się, do sytuacji, w której ostateczna decyzja może zostać uchylona w wyniku wznowienia postępowania na podstawie art. 145 §1 ust. 1 K.p.a. Nie zgadzając się ze stanowiskiem organu, że wniosek o wznowienie złożyła po terminie, skarżąca wskazała, że wniosek ten jest kontynuacją wniesionego i nierozpatrzonego do tej pory przez organ tożsamego w swojej treści wniosku M.B. z dnia 1 lutego 2014 roku. Skarżąca, będąca stroną postępowania tego jak i zainicjowanego przez M. B., nie otrzymała żadnego rozstrzygnięcia w tej sprawie. Skarżąca podniosła dalej, że budzi jej głęboki sprzeciw stanowisko organu, że wniosek dotyczył wznowienia postępowania z urzędu, co oznacza, że organ ma uprawnienie, a nie obowiązek sprawę rozpatrzyć. Wskazując na charakter samych naruszeń, tj. skierowanie decyzji do strony, która od lat nie żyła, o czym organ powziął wiedzę ze zwrotki koperty skierowanej do strony, jak i z innych dokumentów postępowania skarżąca stwierdziła, że organ, nie uczynił przewidzianych prawem kroków w celu zapewnienia udziału w postępowaniu spadkobiercom zmarłego. Następnie w wyniku powzięcia wiadomości o tym fakcie od pozostałych stron postępowania kontynuował zatwierdzanie tego błędu, niwecząc możliwość wpływu rzeczywistych właścicieli na wykonywanie prawa własności. Z uwagi na charakter i wagę powyższych zarzutów, zdaniem skarżącej, organ dopuścił się naruszenia wymienionych wyżej przepisów. Powinien on podjąć z urzędu czynności zmierzające do wznowienia postępowania. Na poparcie powyższych twierdzeń skarżąca powołała się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2013 r., sygn. II OSK 2404/11 (LEX nr 1337358). Wojewoda Zachodniopomorski odpowiadając na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Na wstępie wyjaśnić trzeba, że Sąd rozpoznał niniejszą sprawę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718). Sądowa kontrola zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia, dokonana w granicach rozstrzygania sądu zakreślonych w art. 134 § 1 wyżej powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w dalszej części określanej jako: "P.p.s.a." wykazała, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem. Zaskarżone postanowienie zapadło w trybie przepisów zamieszczonych w Dziale II, Rozdziale 12 Kodeksu postępowania administracyjnego traktujących o wznowieniu postępowania (art. 145-153). Wyjaśnić zatem trzeba, że uregulowane tam wznowienie postępowania jest jednym z nadzwyczajnych trybów postępowania administracyjnego (w odróżnieniu od trybu postępowania zwykłego), a jego cechą istotną jest to, że stanowi odstępstwo od zasady trwałości decyzji administracyjnej, doprowadzić bowiem może, przy spełnieniu przewidzianych ustawą przesłanek, do uchylenia decyzji ostatecznej. Ze wspomnianej zasady ogólnej postępowania administracyjnego, jaką jest zasada trwałości ostatecznej decyzji administracyjnej (art. 16 § 1 K.p.a.) wynika, że przepisy dotyczące wznowienia postępowania muszą być interpretowane ściśle, a ich wykładnia rozszerzająca jest niedopuszczalna. Zgodnie bowiem z art. 16 § 1 K.p.a.: "Decyzje od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub w ustawach szczególnych". W konsekwencji, obowiązkiem organów orzekających w przedmiocie wniosku o wznowienie postępowania jest przestrzeganie procedury dwuetapowego rozpatrzenia wniosku o wznowienie, na co trafnie wskazał organ I instancji i co zostało zaakceptowane przez organ odwoławczy. Z ustaleń organów orzekających w niniejszej sprawie, znajdujących oparcie w przedłożonych sądowi wraz z odpowiedzią na skargę aktach administracyjnych wynika, że pismem z dnia 1 lutego 2014 r. M.B. wniosła do Starosty o wznowienie z urzędu postępowania zakończonego decyzją ostateczną tego organu z [...] r. Wniosek ten poparła w piśmie z dnia 28 kwietnia 2014 r. W.J.. Natomiast podanie o wznowienie postępowania w tej sprawie na wniosek strony, oparty o podstawę wznowienia określoną w art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a., W.J. złożyła 22 grudnia 2015 r. Organy ustaliły przy tym, że o okoliczności mogącej stanowić podstawę do wznowienia postępowania W.J. wiedziała w chwili składania zażalenia na postanowienie Prokuratury Rejonowej z [...] a więc przed [...] r. Powyższe ustalenia w zestawieniu z tokiem rozumowania organu wskazanym w zaskarżonym postanowieniu prowadzą do wniosku, że organy obu instancji prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy i wyprowadziły z tych ustaleń bezbłędne wnioski prawne. W związku z zarzutami i wnioskami skargi, które są chybione, wyjaśnić trzeba, że art. 147 zd. 1 K.p.a. stanowi, że wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony. Ustawodawca przewidział wyjątek od tej zasady w zd. 2 art. 147 stanowiąc, że: "Wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 oraz a art.145a i art. 145b następuje tylko na żądanie strony". Z treści cytowanego przepisu nie wynika taka relacja między jego zdaniem pierwszym, a zadaniem drugim, w świetle której należałoby przyjąć, tak jak sugeruje to skarżąca, że złożenie do właściwego organu wniosku o wznowienie postępowania z urzędu, automatycznie wstrzymuje co do tego wnioskodawcy bieg terminu przewidzianego w art. 148 do złożenia podania o wszczęcia postępowania o wznowienie na żądanie strony. W powyższym kontekście należy odnieść się do stanowiska Wojewody, który zasadnie wyjaśnił, że nie ma prawnie skonkretyzowanego obowiązku wszczęcia z urzędu postępowania wznowieniowego. Zaznaczyć jednak trzeba, że jeśli organ wszczyna postępowania z urzędu, to zawiadamia o tym wszystkie ustalone strony. W takiej zaś sytuacji, gdy właściwy organ nie widzi podstaw do wszczęcia postępowania z urzędu, nie ma obowiązku wydawania w tym przedmiocie jakiegokolwiek aktu administracyjnego. Trudno byłoby bowiem znaleźć racjonalne uzasadnienie dla wydawania przez organ samemu sobie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania. Organ powinien natomiast poinformować o tym, że nie podejmie postępowania z urzędu podmiot sygnalizujący zaistnienie przyczyny wznowienia. Z zasady praworządności (art. 6 K.p.a.) i konstytucyjnej zasady legalizmu (art. 7 Konstytucji RP) można bowiem wyprowadzić wniosek, że właściwy organ powinien reagować na sygnały obywateli wskazujące na funkcjonowanie w obrocie prawnym decyzji niezgodnych z prawem. Zaistnienie takiej sytuacji nie ma jednak wpływu na wynik niniejszej sprawy, jak również nie otwiera drogi do sądowej kontroli bezczynności organu. Podmiot niezadowolony z powodu braku reakcji organu na jego sygnały i wnioski może natomiast złożyć skargę na niewłaściwe działanie organu w trybie art. 227 K.p.a. do właściwego organu w rozumieniu art. 229 K.p.a. Dlatego bezprzedmiotowe dla oceny legalności zaskarżonego postanowienia są zarzuty naruszenia wskazanych w niej przepisów postępowania i wywody skargi wskazujące na powinność wszczęcia przez Starostę ego postępowania wznowieniowego z urzędu w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Starosty z [...]. Nie można postawić znaku równości pomiędzy pismem strony żądającym wszczęcia przez organ postępowania z urzędu, a podaniem o wznowienie postępowania na wniosek strony. Wszczęcie z urzędu postępowania w przedmiocie wznowienia nie jest ograniczone terminem, natomiast wszczęcie postępowania na wniosek strony ograniczone jest terminami określonymi w art. 148 § 1 i 2 K.p.a. Uznanie za zasadną forsowanej przez skarżącą koncepcji dochowania przez nią określonego w art. 148 § 1 K.p.a. terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania niweczyłoby ratio legis powyższego rozróżnienia, bowiem każdy, kto uchybiłby przewidzianemu w ustawie terminowi do złożenia podania o wznowienie postępowania na wniosek, miałby możliwość powołania się na "zachowanie tego terminu" w przypadku uprzedniego złożenia wniosku o wszczęcie postępowania z urzędu. Innymi słowy rzecz ujmując, Sąd podzielił stanowisko organów obu instancji wynikające z ich postanowień, a polegające na nieuwzględnieniu poglądu skarżącej utrzymującej, że wnosząc w dniu 22 grudnia 2015 r. o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a., nie uchybiła określonemu w art. 148 § 1 K.p.a. terminowi jednego miesiąca od dowiedzenia się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia, ponieważ termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania został przez nią zachowany przez "dołączenie się do wniosku o wszczęcie postępowania z urzędu z dnia 1 lutego 2014 r. wniesionego przez M.B., a poparte wnioskiem o podjęcie czynności na skutek tego wniosku, złożonym przez nią w dniu 28 kwietnia 2015 r." Podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 10 K.p.a. dowodzi niezrozumienia przez skarżącą istoty postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania. Każde postępowanie (zwyczajne i nadzwyczajne) z chwilą jego wszczęcia powoduje po stronie organu obowiązek przestrzegania zasady czynnego udziału strony w postępowaniu (art. 10 K.p.a.). Jeśli zatem organ odmówił wszczęcia postępowania w przedmiocie wznowienia postępowania, to nie istniały podstawy prawne do stosowania art. 10 K.p.a., a zatem organ nie mógł naruszyć tego przepisu. Jakiekolwiek rozważania sądu w kwestii oceny zasadności stanowiska Starosty co do nie wszczęcia postępowania wznowieniowego z urzędu, jak również co do oceny wskazanej przez skarżącą przesłanki wznowienia stanowiłyby niedopuszczalne wyjście sądu poza granice przedmiotowe sprawy administracyjnej poddanej kontroli, skoro przedmiotem zaskarżonego postanowienia była odmowa wszczęcia postępowania w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną. Wydanie postanowienia w takim przedmiocie uniemożliwiało organowi przejście do drugiego etapu postępowania w przedmiocie wznowienia, to jest do procedowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 2 K.p.a.), a zatem i sąd nie miał podstaw prawnych do wypowiadania się w tym przedmiocie. Z tych wszystkich względów, wobec niezasadności skargi, należało orzec o jej oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a.