II SA/Sz 93/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Mysiak Sędziowie Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj, Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Skrzetuska-Gajos przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej S. po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi M. H. na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uchylenia czynności materialno-technicznej zameldowania oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r., wydaną na podstawie art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz. U. z 2018 r., poz. 1382- j.t. ze zm.), dalej jako "u.e.l." oraz art. 104 § 1 ustawy z dnia 14.06.1960 r., Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 – j.t. ze zm.), dalej jako "k.p.a.", po przeprowadzeniu z urzędu postępowania administracyjnego, Prezydent Miasta S. orzekł o uchyleniu czynności materialno-technicznej, tj. zameldowania M. H. (poprz. M. D.), dalej jako "skarżący", w dniu [...] r. na pobyt czasowy do dnia [...] r. w lokalu przy ul. [...] w S.. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że postępowanie w sprawie zostało wszczęte z urzędu w dniu [...] r., na podstawie wniosku Prokuratury Rejonowej [...], w którym wskazano, że organ ten nadzorował postępowanie przygotowawcze o sygn. [...], prowadzone przeciwko P. S. o czyny z art. 272 k.k. W sprawie tej w dniu [...] r. Prokurator Prokuratury Rejonowej [...] w S., skierował do Sądu Rejonowego [...] w S., akt oskarżenia przeciwko wyżej wymienionemu, gdyż jak ustalono w toku postępowania przygotowawczego m.in. M. D. nigdy nie zamieszkiwał w lokalu przy ul. [...] w S., nie partycypował też w jego utrzymaniu, ani nie posiadał w nim swoich rzeczy osobistych, a mimo to został w nim zameldowany przez P. S.. Następnie Sąd Rejonowy [...] w S. wyrokiem z dnia [...] r. (sygn. akt [...] [...]), uznał oskarżonego P. S. za winnego m.in. tego, że w dniu [...] r. w S. w siedzibie Urzędu Miasta w S. działając z góry powziętym zamiarem w krótkich odstępach czasu poprzez podstępne wprowadzenie w błąd upoważnionej osoby do wystawienia dokumentu polegającym na potwierdzeniu nieprawdy co do przebywania osoby pod wskazanym adresem wyłudził poświadczenie nieprawdy w dokumencie - potwierdzeniu zameldowania na pobyt czasowy obywatela Unii Europejskiej, w tym dla M. D.. W tym stanie rzeczy, w ocenie Prokuratury, zachodzą przesłanki określone w art. 40 w zw. z art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności uzasadniające wydanie decyzji w przedmiocie anulowania czynności materialno-technicznej zameldowania czasowego M. D.. Anulowanie przedmiotowej czynności pomimo upływu okresu, na który w/w był zameldowany jest zasadne, albowiem fakt zameldowania może mieć nadal znaczenie prawne. Organ ustalił, że bezspornym jest, iż zameldowanie M. H. (M. D.), na pobyt czasowy do dnia [...] r., nastąpiło w dniu [...] r. na podstawie formularza "Zgłoszenie pobytu czasowego trwającego ponad 3 miesiące". Na formularzu tym P. S. (pełnomocnik B. S. - właścicielki lokalu) własnoręcznym podpisem potwierdził zamieszkiwanie M. H. w lokalu przy ul. [...] w S., natomiast M. H. potwierdził wiarygodność danych zamieszczonych w formularzu. Zebrane w toku postępowania administracyjnego dowody potwierdziły, że w dacie zameldowania, tj. [...] r., M. H. (obywatel [...]) nie zamieszkiwał w lokalu przy ul. [...] w S. i nadal w nim nie zamieszkuje. Nie przebywał on również w lokalu przy ul. [...] w S. w dniu [...] r. z zamiarem pobytu czasowego do dnia [...] r., nie miał również zamiaru zamieszkiwać i przebywać w przedmiotowym lokalu. Organ podkreślił, że P. S., w toku postępowania karnego przed sądem nie zakwestionował treści stawianych mu zarzutów i odmówił złożenia wyjaśnień. Po uzgodnieniu warunków skazania w trybie art. 387 § 1 k.p.k., został skazany między innymi za czyn opisany wyżej, od wyroku się nie odwoływał. Organ nie podzielił stanowiska pełnomocnika skarżącego, który wywodził w toku postępowania administracyjnego, że zamieszkanie skarżącego w lokalu nastąpiło, jednak było bardzo krótkie. Za miarodajne w tej sprawie organ uznał ustalenia wyroku sądu karnego, który skazał P. S. za czyn, w którego opisie zawarto stwierdzenie, iż poświadczył on nieprawdę co do przebywania M. H. w dniu [...] r. w lokalu przy ul. [...] w S.. Organ wyjaśnił, że przedłożone w toku postępowania paragony zakupu paliwa w marcu i kwietniu 2011 r. w D. nie są dowodem na to, że w dacie zameldowania, skarżący zamieszkiwał w tym lokalu. W ocenie organu również z oświadczenia M. H. (żony skarżącego), nie wynika, że jej mąż zamieszkiwał w dacie zameldowania w powyższym lokalu. Zdaniem organu, gdyby nawet przyjąć za wiarygodne oświadczenia M. H. i jego żony, że w lokalu przy ul. [...] znajdowały się jego rzeczy osobiste, to nie stanowi to dowodu na to, że w dacie zameldowania zamieszkiwał w przedmiotowym lokalu. Prezydent Miasta S. wyjaśnił, że w dacie zameldowania skarżącego obowiązywała ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. Nr 139, poz. 993 z 2006 r. ze zm.) Zgodnie z przepisami tej ustawy cudzoziemiec przebywający poza zakładem hotelarskim, zakładem udzielającym pomieszczenia w związku z pracą, nauką, leczeniem się lub wypoczynkiem był obowiązany zameldować się na pobyt czasowy najpóźniej przed upływem czwartej doby, licząc od chwili przekroczenia granicy Rzeczypospolitej Polskiej (art. 24 ustawy). Przy zameldowaniu na pobyt czasowy trwający ponad 3 miesiące obywatel państwa członkowskiego Unii Europejskiej był obowiązany przedstawić potwierdzenie pobytu w lokalu dokonane przez właściciela lub inny podmiot dysponujący tytułem prawnym do lokalu oraz, do wglądu, dokument potwierdzający tytuł prawny do lokalu tego podmiotu a także ważny dokument podróży lub inny ważny dokument potwierdzający jego tożsamość i obywatelstwo oraz zaświadczenie o zarejestrowaniu pobytu obywatela Unii Europejskiej lub, w przypadku braku zaświadczenia, składał oświadczenie o zarejestrowaniu pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (art. 26 ust. 4 w zw. z art. 23 i art. 9 ust. 2a ustawy). Ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych obowiązywała do dnia 1 marca 2015 r., kiedy weszła w życie ustawa z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności, obowiązująca do chwili obecnej (Dz. U. z 2018 r., poz. 1382). Zameldowanie, co do zasady, jest czynnością materialno-techniczną, dokonywaną przez organ administracji publicznej prowadzący ewidencję ludności na podstawie zgłoszenia danych na formularzu. Dopiero jeżeli zgłoszone dane budzą wątpliwości, o dokonaniu zameldowania orzeka organ w drodze decyzji administracyjnej. Gdy wątpliwości te ujawnią się po dokonaniu zameldowania, organ ewidencyjny, obecnie w oparciu o art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności, prowadzi z urzędu lub na wniosek podmiotu mającego w tym interes prawny, postępowanie w przedmiocie legalności dokonanej czynności zameldowania. W razie stwierdzenia, że czynność ta dotknięta jest wadą, organ wyda decyzję o uchyleniu (anulowaniu) skutków tej czynności. Organ podkreślił, że w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, że zarówno zameldowanie, jak i wymeldowanie jest jedynie czynnością ewidencyjną, potwierdzającą fakt zamieszkiwania i opuszczenia lokalu. Oznacza to, że zamieszkiwanie pod oznaczonym adresem musi poprzedzać zameldowanie (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 marca 2008 r. sygn akt IV SA/Wa 75/08). Czynność materialno-techniczna, jaką jest zameldowanie nie nosi cech ostateczności ani prawomocności i organ administracyjny właściwy w sprawach meldunkowych ma obowiązek skorygowania błędnego zapisu ewidencyjnego. Czynności tej - wyeliminowania błędnego wpisu - dokonuje organ administracji na podstawie art. 31 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności. Skarżący złożył odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta S. do Wojewody zarzucając: a) wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 7 w zw. z art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez: - brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału sprawy, co doprowadziło Organ I Instancji do poczynienia w zaskarżonej decyzji całkowicie dowolnych i nieuprawnionych ustaleń faktycznych, - zinterpretowanie wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy na niekorzyść strony skarżącej, co stanowiło oczywiste naruszenie zasady pierwszeństwa słusznego interesu strony, a w rezultacie doprowadziło do wadliwego uchylenia czynności materialno- technicznej, tj. zameldowania Pana M. H. (wcześniej D. ) w dniu [...] r. b) naruszenie prawa materialnego art. 25 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności poprzez przyjęcie, że w momencie dokonywania czynności technicznej zameldowania skarżący nie spełniał przesłanek pobytu czasowego pod wskazanym adresem meldunku. Wojewoda, decyzją z dnia [...] r. orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy, po rozpoznaniu sprawy stwierdził, że organ pierwszej instancji przeprowadził postępowanie wyjaśniające zgodnie z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego, skorzystał z odpowiednich środków dowodowych aby ustalić stan faktyczny sprawy, prawidłowo zinterpretował art. 31 ustawy z dnia 24 września 2010r. o ewidencji ludności i orzekł na podstawie materiału dowodowego. Za bardziej wiarygodne, aniżeli wywody pełnomocnika skarżącego, uznał ustalenia poczynione w toku postępowania przygotowawczego przez Prokuraturę, stanowiące podstawę sporządzenia aktu oskarżenia wobec osoby potwierdzającej fakt zamieszkiwania M. H. w miejscu czasowego zameldowania. Prawdziwość tych ustaleń potwierdził następnie Sąd wydając na ich podstawie wyrok skazujący P. S.. W ocenie organu drugiej instancji, gdyby faktycznie M. H. zamieszkiwał w miejscu czasowego zameldowania, wówczas skazany P. S. w toku postępowania przygotowawczego oraz przed sądem wskazałby na ten fakt. Tym samym mógłby zostać skazany za mniejszą liczbę czynów, co bez wątpienia miałoby wpływ na wysokość orzeczonej wobec niego kary. Organ odwoławczy podzielił ocenę dowodów naprowadzanych w toku postępowania przez pełnomocnika skarżącego, dokonaną przez organ pierwszej instancji. M. H., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Wojewody, podnosząc zarzuty: 1) naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez: - brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału sprawy, co w konsekwencji doprowadziło do niewyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy - które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy; 2) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., mające istotny wpływ na wynik sprawy poprzez: - brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału sprawy, co doprowadziło organ do poczynienia w zaskarżonej decyzji całkowicie dowolnych i nieuprawnionych ustaleń faktycznych, - zinterpretowanie wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy na niekorzyść strony skarżącej, co stanowiło oczywiste naruszenie zasady pierwszeństwa słusznego interesu strony, a w rezultacie doprowadziło do wadliwego uchylenia czynności materialno- technicznej, tj. zameldowania M. H. w dniu [...].; 3) naruszenia prawa materialnego, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 25 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności, poprzez przyjęcie, że w momencie dokonywania czynności technicznej zameldowania skarżący nie spełniał przesłanek pobytu czasowego pod wskazanym adresem meldunku. Skarżący domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej i umorzenia postępowania oraz zasądzenia na jego rzecz kosztów postępowania, wskazując w uzasadnieniu skargi, że organ praktycznie nie przeprowadził żadnego postępowania dowodowego, opierając się wyłącznie na wyroku sądu karnego podczas, gdy w Kodeksie postępowania administracyjnego nie ma przepisu, który wskazywałby na związanie organu wyrokiem sądu karnego. W ocenie skarżącego organ miał zatem obowiązek przeprowadzić postępowanie dowodowe i we własnym zakresie ustalić stan faktyczny w sprawie. Zdaniem skarżącego oświadczenie P. S. zostało złożone w innym postępowaniu, a okoliczności dotyczące zameldowania skarżącego nie zostały przez niego szczegółowo opisane. Nie została przez organ dostatecznie zbadana okoliczność faktycznego zamieszkania - nawet jeśli nastąpiło ono na krótki okres - w dniu dokonania czynności materialno-technicznej zameldowania. Ponadto zamiar zamieszkania przez skarżącego nie może zostać zweryfikowany oświadczeniem P. S.. Wszechstronna analiza materiału dowodowego winna, w ocenie skarżącego, doprowadzić do wniosku, iż skoro skarżący po czasie musiał szukać nowego lokalu, to znaczy że w dniu [...] r. zamieszkiwał w przedmiotowym lokalu a dopiero po tej dacie okazało się, że został wprowadzony w błąd i musi gdzie indziej mieszkać, by móc dalej prowadzić działalność zawodową. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Na wstępie wyjaśnić należy, iż zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 – j.t. ze zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 – j.t. ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji, dokonana według wskazanego wyżej kryterium wykazała, że nie narusza ona prawa w sposób, który nakazywałby jej wyeliminowanie z obrotu prawnego. Przedmiotem skargi jest decyzja, którą Prezydent Miasta S. orzekł o uchyleniu czynności materialno – technicznej zameldowania skarżącego na pobyt czasowy w S. przy ul. [...]. Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji jest art. 31 ust. 1 u.e.l. Orzekając o uchyleniu zameldowania organ oparł się przede wszystkim na poczynionych w toku postępowania karnego ustaleniach dotyczących składania przez P. S. nieprawdziwych oświadczeń dotyczących przebywania szeregu meldowanych w tym samym lokalu mieszkalnym osób. Przypomnieć zatem należy, że czasowe zameldowanie cudzoziemca, w dacie, gdy czynność będąca przedmiotem niniejszego postępowania była dokonywana, było regulowane przepisami ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych, na co trafnie zwrócił uwagę organ pierwszej instancji. W myśl art. 7 ust. 1 tej ustawy, pobytem czasowym jest przebywanie bez zamiaru zmiany miejsca pobytu stałego w innej miejscowości pod oznaczonym adresem lub w tej samej miejscowości, lecz pod innym adresem. Stosownie do art. 24 ust. 1, cudzoziemiec będący obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej, obywatelem państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub obywatelem Konfederacji Szwajcarskiej, przebywający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jest obowiązany zameldować się w miejscu pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące najpóźniej w 30. dniu, licząc od dnia przybycia do tego miejsca. Obywatel państwa członkowskiego Unii Europejskiej i członek jego rodziny niebędący obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej, którzy dokonują zameldowania się na pobyt czasowy trwający ponad 3 miesiące, zgłaszają dane wymagane do zameldowania, przy czym obywatel państwa członkowskiego Unii Europejskiej przedstawia ważny dokument podróży lub inny ważny dokument potwierdzający jego tożsamość i obywatelstwo oraz ważny dokument potwierdzający prawo stałego pobytu lub zaświadczenie o zarejestrowaniu pobytu obywatela Unii Europejskiej lub, w przypadku braku zaświadczenia, składa oświadczenie o zarejestrowaniu pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a członek jego rodziny niebędący obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej – ważny dokument podróży oraz ważną kartę stałego pobytu członka rodziny obywatela Unii Europejskiej lub ważną kartę pobytu członka rodziny obywatela Unii Europejskiej. Z przytoczonych wyżej regulacji wynika zatem jednoznacznie, że zameldowanie na pobyt czasowy związane było z zamiarem przebywania cudzoziemca po oznaczonym adresem przez okres dłuższy niż 3 miesiące. Zatem w dacie zameldowania na pobyt czasy cudzoziemiec powinien mieć oznaczone miejsce pobytu i zamiar przebywania w tym miejscu dłuższy aniżeli 3 miesiące. W realiach badanej sprawy, skarżący jako adres czasowego zameldowania wskazał S. ul. [...]. Z poczynionych w toku postępowania karnego przeciwko P. S. ustaleń wynika, że w mieszkaniu tym zameldował on w krótkim czasie kilkudziesięciu cudzoziemców, w tym również skarżącego, wyłudzając od organu meldunkowego poświadczenie nieprawdy co do przebywania meldowanych osób pod tym adresem. Jakkolwiek należy przyznać rację skarżącemu, iż postępowanie to nie toczyło się przeciwko niemu i dotyczyło innej osoby, niemniej jednak ustalenia tego postępowania wprost odnoszą się do osoby skarżącego. Z opisu czynu, za który P. S. został skazany wynika bowiem wprost, że wprowadził on w błąd osobę upoważnioną do wystawienia dokumentu, potwierdzając nieprawdę co do przebywania skarżącego pod wskazanym adresem. Rację ma również skarżący, iż Kodeks postępowania administracyjnego nie zawiera przepisu, który nadawałby moc wiążącą organy wyrokom skazującym, wydanym przez sądy karne. Wskazać jednak należy, że wyrok sądu karnego jest dowodem w sprawie i jako taki podlega ocenie organu, która zdaniem sądu, w badanej sprawie została dokonana prawidłowo. Nie ulega bowiem wątpliwości, że czyn którego popełnienie zarzucono P. S. i za który został skazany polegał na tym, że wprowadził organ meldunkowy w błąd co do przebywania skarżącego w lokalu, w którym został on zameldowany. Analiza sentencji wyroku wskazuje bowiem na to, że przed dniem zameldowania skarżącego i po tej dacie w mieszkaniu przy ul. [...] były zameldowane cztery inne osoby, co – przy założeniu, że osoby te miałyby przebywać w tym mieszkaniu przez trzy miesiące, sugerowałoby, iż osoby te mieszkały tam jednocześnie. Z akt sprawy – zeznań złożonych w toku postępowania karnego lokal przy ul. [...], znajdujący się w piwnicy składa się z dwóch pokoi, aneksu kuchennego i łazienki. W ocenie sądu jest mało prawdopodobne, aby w tym samym czasie, przez okres co najmniej trzech miesięcy mieszkało w tym lokalu pięć dorosłych osób. W konsekwencji za prawidłowy należy uznać wniosek organu, iż skarżący w lokalu tym nie przebywał ani w dacie zameldowania ani później. Nie zmienia tego przytaczana przez skarżącego okoliczność, iż w mieszaniu tym znajdowały się jego rzeczy, skoro nie przedstawił on w toku postępowania administracyjnego przekonującego dowodu, z którego wynikałoby, że faktycznie w tym mieszkaniu przed zameldowaniem przebywał i mieszkał. Podkreślić w tym miejscu należy, że stosownie do art. 7 k.p.a. strona posiada własną inicjatywę dowodową i jeżeli z jakiejś okoliczności wywodzi skutki prawne dla siebie korzystne, to powinna z inicjatywy tej skorzystać i przedstawić organowi dowody na ich potwierdzenie, a tego skarżący nie uczynił. Oświadczenie jego i żony dotyczące przechowywania w mieszkaniu rzeczy osobistych nie przesądza o zamieszkiwaniu w lokalu, a przedłożone organowi paragony zakupu paliwa mogą potwierdzać jedynie to, że skarżący przebywał wówczas w okolicach S.. Wreszcie wskazać należy na art. 11 p.p.s.a., zgodnie z którym ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa wiążą sąd administracyjny. Oznacza to, że sentencja wyroku Sądu Rejonowego [...] w S., w której w pkt VIII skazano P. S. za to, że w dniu [...] r. w S., w siedzibie Urzędu Miasta wyłudził poświadczenie nieprawdy w dokumencie w postaci zaświadczenia o zameldowaniu na pobyt czasowy obywatela Unii Europejskiej M. D. (obecnie H. ), poprzez podstępne wprowadzenie w błąd osoby upoważnionej do wystawienia dokumentu, polegające na potwierdzeniu nieprawdy co do przebywania osoby pod wskazanym adresem, ma dla sądu orzekającego w niniejszym składzie charakter wiążący. Brak jest zatem podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji i umorzenia postępowania, jak chciałby tego skarżący, bowiem opis czynu, za który P. S. został skazany wyraźnie wskazuje na to, że skarżący w lokalu przy ul. [...], w dacie dokonywania zameldowania, nie przebywał z zamiarem czasowego w nim pobytu. Bez znaczenia pozostaje przy tym podnoszona przez skarżącego okoliczność, iż skazana została inna osoba, skoro wyrok ten pozostaje w obiegu prawnym, a jego ustalenia dotyczą bezpośrednio osoby skarżącego. Nie ma również podstaw do tego aby organ prowadził postępowanie w kierunku wskazanym przez skarżącego, bowiem sąd uchylając zaskarżoną decyzję i udzielając takich wytycznych organowi, działałby z naruszeniem art. 11 p.p.s.a., bowiem w istocie organ musiałby prowadzić postępowanie zmierzające do podważenia ustaleń wynikających z sentencji wyroku sądu karnego. Z tych względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a. sąd orzekł o oddaleniu skargi.