II SA/Sz 934/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz po rozpatrzeniu w dniu 20 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Wspólnoty Mieszkaniowej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z Jej skargi na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie nakazania doprowadzenia obiektu do należytego stanu technicznego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Decyzją z dnia [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji w części dotyczącej terminu wykonania obowiązku i jednocześnie zakreślił nowy termin wykonania obowiązku do dnia 31 października 2014 r. w pozostałym zaś zakresie utrzymał w mocy decyzję organu I instancji nakazującą Wspólnocie Mieszkaniowej przy ul. [...] celem doprowadzenia budynku położonego na nieruchomości przy [...] do właściwego stanu technicznego poprzez usunięcie wymienionych w rozstrzygnięciu nieprawidłowości. Nie zgadzając się z przedmiotową decyzją Wspólnota Mieszkaniowa przy [...], reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, złożyła na nią skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wnosząc jednocześnie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zdaniem skarżącej, uwzględniając możliwą datę rozpoznania skargi przez Sąd istnieje obawa, że Wspólnota zostanie zmuszona do wykonania nałożonego decyzją obowiązku. W jej ocenie, wykonanie obowiązku jest nieodwracalne w skutkach, wymaga bowiem wykonania prac i wydatkowania w tym celu środków stanowiących współwłasność wszystkich współwłaścicieli. Wykonanie decyzji spowoduje zatem "nie znaczną szkodę w mieniu Wspólnoty" oraz powstanie niemożliwych do odwrócenia skutków, Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm.), zwanej w dalszej części ustawą "P.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże odstępstwo od tej ogólnej reguły przewiduje przepis art. 61 § 3 tej ustawy, w myśl którego po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W świetle powyższego przepisu przedmiotem wniosku o wstrzymanie może być zaskarżona do sądu decyzja, a podstawą wstrzymania jej wykonania może być niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Jak wynika z przytoczonej powyżej regulacji prawnej, warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ciężar dowodu spoczywa na wnioskodawcy, który obowiązany jest uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji przed rozpoznaniem skargi może spowodować dla niego skutki, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy P.p.s.a. Nie wystarczy zatem ogólny wywód strony. Jej twierdzenia powinny wyjaśniać na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, a także znajdować potwierdzenie w dokumentach dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. Jest to bowiem związane z tym, że użyte przez ustawodawcę w art. 61 § 3 P.p.s.a. nieostre pojęcia - "znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki" każdorazowo wymagają konkretyzacji w świetle stanu faktycznego i prawnego danej sprawy. Samo żądanie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub powołanie się przez wnioskodawcę na ustawowe przesłanki bez wskazania, na czym one polegają w realiach konkretnej sprawy, w żaden sposób nie uzasadnia uczynienia zadość temu żądaniu. Innymi słowy dokonywana przez sąd ocena wystąpienia w określonym przypadku przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku, która powinna być spójna i odnosząca się do konkretnej sytuacji wnioskodawcy. Zatem w celu wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenie skutków wnioskodawca ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających stwierdzić, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne. Ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez wnioskodawcę, pozbawione szerszego uzasadnienia, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Dokonując w rozpoznawanej sprawie oceny wniosku, sąd uznał, że nie zasługuje on na uwzględnienie, bowiem wnioskodawczyni, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, nie przedstawiła żadnych konkretnych okoliczności faktycznych, które uzasadniałyby zastosowanie ochrony tymczasowej. Sam fakt istnienia obowiązku wykonania prac określonych w zaskarżonej decyzji oraz związana z jego wykonaniem kwestia poniesienie kosztów, która jak wskazano w uzasadnieniu wniosku spowoduje "nie znaczną szkodę w mieniu Wspólnoty" – nie może stanowić samoistnej i skutecznej przesłanki uzasadniającej uwzględnienie wniosku. Reasumując powołane wyżej ogólne stwierdzenia nie stanowią o wykazaniu relacji między brakiem wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, a wystąpieniem zagrożeń, dla skarżącej wynikających z treści art. 61 § 3 ustawy P.p.s.a. W tym stanie rzeczy orzeczono, na podstawie art. 61 § 3 oraz art. 61 § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jak w postanowieniu.