II SA/Sz 934/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Makowska po rozpoznaniu w dniu 12 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Spółki A. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Spółka A., reprezentowana przez pełnomocnika będącego adwokatem, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [..]r., utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [..], którą organ wymierzył skarżącej karę pieniężną w wysokości [..] zł z tytułu urządzania gier na automatach do gry poza kasynem gry. W skardze Spółka A. sformułowała wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, podnosząc realne niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody oraz trudnych lub wręcz niemożliwych do odwrócenia skutków, jakie może spowodować wykonanie zaskarżonej decyzji ostatecznej, wespół z innymi decyzjami tego rodzaju znanymi Sądowi z urzędu. Spółka A. wskazała, że decyzja jest w całości nieprawidłowa, gdyż przepisy na podstawie których nałożono na stronę karę pieniężną stanowią "regulację techniczną" w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE, a w konsekwencji braku notyfikacji nie mogą być one stosowane wobec jednostek oraz podmiotów będących adresatami decyzji. Zdaniem Spółki A., przepis stanowiący podstawę prawną rozpoznania jej wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej należy interpretować funkcjonalnie, oceniając łącznie skutki wymierzenia kar pieniężnych w analogicznych sprawach, gdyż w przeciwnym przypadku instytucja wstrzymania wykonania decyzji, byłaby w założeniu nieskuteczna we wszystkich przypadkach, gdy zamiast jednej zbiorczej, wysokiej kary, nakładane są kary pojedyncze, ale których zsumowanie przesądza o poważnym oraz realnym zagrożeniu dla bytu gospodarczego strony. Trudno jest Spółce A. przyjąć, aby tymczasowa ochrona w takich przypadkach nie była efektywnie możliwa, zwłaszcza dostrzegając, że w istocie nakładanie kar na przyjętej przez organy podstawie, w realiach postępowań polega na uskutecznianiu przepisu ustawowego, czyli na działaniu – zdaniem Spółki A. – z naruszeniem prawa europejskiego, co obliguje sąd administracyjny do udzielenia ochrony tymczasowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., zwanej dalej "P.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 P.p.s.a.). Rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Nie jest dopuszczalne, w ramach tych przesłanek, dokonywanie merytorycznej oceny zarzutów podniesionych w skardze. Na tym etapie postępowania sądowego nie dokonuje się bowiem oceny zasadności zarzutów, jak również legalności decyzji będącej przedmiotem wniesionej skargi. Dokonując oceny wniosku skarżącej Spółki A. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie wymierzenia kary pieniężnej w wysokości [...] zł z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry, Sąd uznał, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności musi zawierać uzasadnione podstawy. W interesie strony leży takie sformułowanie wniosku, aby powołane w nim okoliczności wskazywały na wystąpienie w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. oraz poparcie zawartych we wniosku twierdzeń stosownymi dokumentami. Sąd musi mieć bowiem wiedzę o konkretnych okolicznościach przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu lub czynności, jak również możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów źródłowych zwłaszcza dotyczących sytuacji finansowej oraz majątkowej, obciąża stronę. Brak przy tym podstaw, aby żądać od sądu poszukiwania argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu za samą stronę. Wywieranie skutków finansowych dla strony jest normalną konsekwencją wydania decyzji nakładającej karę pieniężną. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami wykonania aktu, lecz jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego by nie naprawiło. Obowiązkiem strony skarżącej było zatem wskazanie okoliczności uprawdopodabniających, że w jej wypadku, wykonanie zaskarżonej decyzji przekracza zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku wykonania zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot zapłaconej dobrowolnie bądź wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. Tego rodzaju okoliczności skarżąca nie przedstawiła. Sam fakt istnienia obowiązku wykonania aktu administracyjnego nie może stanowić podstawy uzasadniającej pozytywne rozpatrzenie wniosku o wstrzymanie wykonalności. Argumenty podniesione przeciwko legalności zaskarżonej decyzji, bo tak należy potraktować stanowisko skarżącej co do charakteru technicznego przepisów będących podstawą wydania zaskarżonej decyzji, nie mogą być uznane za stanowiące o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o czym już była wyżej mowa. Skarżąca nie wykazała przede wszystkim, w jaki sposób nałożona kara wpłynie na jej byt prawny jako przedsiębiorcy. Bez dokładnego przedstawienia sytuacji finansowej i majątkowej wnioskodawcy nie jest możliwa ocena, czy wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowoduje następstwa, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. W aktach niniejszej sprawy brak jest dowodów, które uprawdopodobniałyby oświadczenie zawarte we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, że wykonanie tej decyzji (tj. zapłata kary pieniężnej w wysokości [..] zł nałożonej w postępowaniu administracyjnym) przed rozpoznaniem skargi doprowadzi do wręcz niemożliwych do odwrócenia skutków. Potencjalnie istotna, z punktu widzenia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, mogłaby być okoliczność, wymierzenia Spółce A. kar pieniężnych w analogicznych sprawach. Jednakże oświadczenie to nie zostało w żaden sposób uprawdopodobnione, chociażby poprzez przedstawienie zestawienia tychże prowadzonych postępowań i łącznej wysokości potencjalnych kar, które mogłyby zostać nałożone na skarżącą. Spółka A. - co już zostało zaznaczone - nie zobrazowała swojej sytuacji finansowej, przez co i tak nie byłaby możliwa ocena czy wykonanie zaskarżonej decyzji - nawet w kontekście wysokości potencjalnie grożących Spółce A. innych kar pieniężnych - może prowadzić do wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (vide: postanowienie NSA z dnia 18 lutego 2016 r., sygn. akt II GZ 84/16). W tej sytuacji brak było podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na względzie, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak na wstępie.