II SA/Sz 937/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Bukowiecka -Kleczaj po rozpoznaniu w dniu 10 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. o dopuszczenie do udziału w sprawie ze skargi Prokuratora Okręgowego na uchwałę Rady Gminy Rąbino nr XXXII/155/2013 z dnia 26 września 2013 r. w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Rąbino w zakresie lokalizacji elektrowni wiatrowych i biogazowni wraz z infrastrukturą techniczną w rejonie miejscowości Paszęcin postanawia: odmówić dopuszczenia do udziału w sprawie w charakterze uczestnika postępowania Pismem z dnia 2 czerwca 2016 r. Prokurator Okręgowy wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na uchwałę Rady Gminy Rąbino nr XXXII/155/2013 z dnia 23 września 2013 r. w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Rąbino w zakresie lokalizacji elektrowni wiatrowych i biogazowni wraz z infrastrukturą techniczną w rejonie miejscowości Paszęcin. Pismem z dnia 22 września 2016 r. P. zgłosiła wniosek o dopuszczenie do udziału w niniejszej sprawie w charakterze uczestnika postępowania, zgodnie z art. 33 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wnioskodawczyni wskazała, że w maju 2016 r. P. uzyskała ostateczną decyzję na budowę farmy wiatrowej Rąbino z infrastrukturą towarzyszącą elektroenergetyczną i drogową. Podstawą wydania pozwolenia był plan, którego legalność kwestionuje skarżący w tym postępowaniu. Następcą prawnym P. jest wnioskodawca tj. P. Ewentualne stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały będzie miało skutek ex tunc i stanowić będzie podstawę do stwierdzenia nieważności tej decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., jako wydanej bez podstawy prawnej. Przesądza o tym przepis art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Oznaczać to będzie niemożność zrealizowania projektu budowy fermy wiatrowej, który przygotowywano dużym nakładem starań i środków od wielu lat. Z tą okolicznością prawną wnioskodawca wiąże swój interes prawny, o którym mowa w art. 33 § 2 p.p.s.a. i wywodzi go z normy prawa materialnego tj. art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Spółka opierając się na poglądach judykatury wskazała, że w przypadku wnioskowania o dopuszczenie do udziału w postępowaniu ze skargi na uchwałę jednostki samorządu terytorialnego w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie można żądać od wnioskodawcy, aby spełnił tożsame warunki, jak skarżący korzystający z uprawnień wskazanych w art. 101 ust. 1 u.s.g., bowiem przepis art. 33 § 2 p.p.s.a nie nakłada w tym zakresie dodatkowych obowiązków ani nie odsyła do innego aktu prawnego (postanowienie NSA z 17 lipca 2015 r., sygn. akt. II OZ 667/15). Zdaniem Spółki wstąpienie do postępowania w sprawie ze skargi na uchwałę organu jednostki samorządu terytorialnego nie musi odnosić się wyłącznie do sytuacji, w której wnioskodawca pragnie kwestionować taki akt. Udział w tym postępowaniu może służyć bowiem także "obronie" uchwały rady gminy. Dopuszczony do udziału w tym postępowaniu uczestnik będzie wówczas tak jak w przedmiotowej sprawie - w opozycji wobec stanowiska skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 33 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r., poz. 718 ze zm.), dalej p.p.s.a., osoba, która brała udział w postępowaniu administracyjnym, a nie wniosła skargi, jeżeli wynik postępowania sądowego dotyczy jej interesu prawnego, jest uczestnikiem tego postępowania na prawach strony. Zgodnie natomiast z § 2 tego artykułu udział w charakterze uczestnika może zgłosić również osoba, która nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym, jeżeli wynik tego postępowania dotyczy jej interesu prawnego, a także organizacja społeczna, o której mowa w art. 25 § 4, w sprawach innych osób, jeżeli sprawa dotyczy zakresu jej statutowej działalności. Postanowienie sąd wydaje na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie o odmowie dopuszczenia do udziału w sprawie przysługuje zażalenie. Z powyższych przepisów wynika, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym są uczestnicy postępowania sądowego z mocy prawa (§1) oraz uczestnicy postępowania dopuszczeni do udziału w postępowaniu przez sąd (§ 2). P. nie jest uczestnikiem niniejszego postępowania z mocy prawa. Brak jest także podstaw do dopuszczenia Spółki do udziału w sprawie na podstawie art. 33 § 2 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem udział w charakterze uczestnika postępowania może zgłosić osoba, która nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym, jeżeli wynik tego postępowania dotyczy jej interesu prawnego. W świetle powyższej regulacji, dopuszczenie danego podmiotu w charakterze uczestnika postępowania, może mieć miejsce wyłącznie w tym postępowaniu sądowym, które w wyniku złożenia skargi staje się niejako "następstwem" wcześniej toczącego się postępowania administracyjnego. Przedmiotem niniejszego postępowania jest zbadanie zgodności z prawem uchwały w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zaskarżona uchwała zapadła nie wskutek przeprowadzenia postępowania administracyjnego, lecz podjęto ją w trybie przewidzianym dla stanowienia prawa. Uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego następuje bowiem w wyniku przeprowadzenia postępowania legislacyjnego, określonego przepisami ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2016 r. poz. 778 ze zm.). Do postępowania w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie mają w ogóle zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjny z dnia 16 grudnia 2008 r. sygn. akt II OZ 1310/08, z dnia 15 lutego 2008 r. sygn. akt. II OZ 102/08 oraz z dnia 22 stycznia 2008 r. sygn. akt II OZ 1361/07 i 26 sierpnia 2011 r. sygn. akt II OZ 695/11, dostępne na stronnie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie skarga została wniesiona przez prokuratora w oparciu o art. 50 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wskazać przy tym należy, że stosownie do treści art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2016r. poz. 446 ze zm.) skargę do sądu administracyjnego na uchwałę dotyczącą planu może wnieść każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone tą uchwałą. W przeciwieństwie do legitymacji w postępowaniu administracyjnym, określonym przepisami kodeksu postępowania administracyjnego, w którym stroną może być każdy, czyjego interesu prawnego lub uprawnienia dotyczy postępowanie, uprawnionym do wniesienia skargi z art. 101 u.s.g. może być jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone. Naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia otwiera dopiero drogę do jej merytorycznego rozpoznania. Ocena ta dotyczy rodzaju naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia podmiotu, kwestionującego przed sądem administracyjnym legalność zaskarżonego aktu. Inny podmiot natomiast, który nie wniósł skargi do sądu administracyjnego we własnym interesie, nie może skutecznie ubiegać się o dopuszczenie do udziału w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Z uwagi na specyficzny charakter skargi na uchwałę w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, która przysługuje wyłącznie osobie, której interes prawny został naruszony, w ocenie Sądu nie jest w ogóle możliwe dopuszczenie do udziału w takiej sprawie w charakterze uczestnika postępowania jakiejkolwiek innej osoby. Z tych samych przyczyn nie jest to możliwe również w sytuacji, gdy skargę na uchwałę wniósł prokurator, jak ma to miejsce w niniejszej sprawie. Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 33 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowił jak w sentencji.