II SA/Sz 943/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Jankowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel,, Sędzia NSA Stefan Kłosowski, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 19 października 2017 r. sprawy ze skargi Prokuratora Okręgowego w S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór pojazdu oddala skargę Postanowieniem z dnia [...] r. znak: [...] Starosta przyznał Z. S. kwotę [...] zł brutto tytułem zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] oraz odmówiono przyznania koniecznych wydatków, a także wynagrodzenia za dozór w pozostałym zakresie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...] r. nr [...], po rozpatrzeniu zażalenia Z. S. uchyliło powyższe postanowienie w całości i orzekło o przyznaniu Z. S., prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą[...] , kwoty [...] zł brutto tytułem zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór pojazdu marki [...] Wyrokiem z dnia 6 października 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 542/16, po rozpoznaniu skargi Prokuratora Okręgowego wniesionej na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]r. w części dotyczącej ustalenia wynagrodzenia za okres do [...] tj. ponad kwotę [...] zł, uchylił wyżej wymienione postanowienie w zaskarżonej części. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał m.in., że Kolegium nie wyjaśniło powodów i podstaw, dla których przyjęło dobową stawkę za przechowanie pojazdu w wysokości [...] zł za okres do [...] r. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ odwoławczy winien mieć na uwadze, iż zasada ustalenia wynagrodzenia z uwzględnieniem art. 836 kodeksu cywilnego nie może polegać na mechanicznym odwołaniu się do stawek przyjętych w innych umowach. Zasada ta ma charakter subsydiarny. Wysokość wynagrodzenia powinna być kształtowana z uwzględnieniem uwarunkowań każdej konkretnej sprawy, a w szczególności nakładu pracy, kosztów i odpowiedzialności dozorcy. Ustalając dla przedsiębiorcy należne wynagrodzenie za okres po [...] r., w kwocie znacznie wyższej niż przyjęto dla okresu poprzedzającego, organ powinien wskazać przesłanki przemawiające za takim wzrostem. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 123 oraz art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, po rozpatrzeniu zażalenia Z. S. na postanowienie Starosty z dnia [...] r., znak: [...] uchyliło zaskarżone postanowienie w części dotyczącej zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywanym dozorem oraz wynagrodzenia za dozór pojazdu za okres od dnia [...]r. i orzekło w tym zakresie o przyznaniu Z. S. prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą [...] kwoty [...] zł brutto tytułem zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywanym dozorem oraz wynagrodzenia za dozór pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] i numerze [...], w okresie od dnia [...]r. W uzasadnieniu postanowienia Kolegium wskazało, że czyniąc zadość zaleceniom Sądu, uzupełniło materiał dowodowy w trybie art. 136 K.p.a., we wskazanym zakresie ustalając, iż na terenie Powiatu funkcjonowały dwa parkingi prowadzące działalność w zakresie przechowywania pojazdów usuniętych z dróg. Na podstawie umowy z Powiatem z dnia [...]r. usługi przechowywania pojazdów usuniętych z dróg w trybie ustawy Prawo o ruchu drogowym świadczył w rozważanym okresie G. I.. Drugi parking prowadził do [...] r. S. Ł, pod firmą [...] , rozliczając należność za przechowywanie pojazdu według stawki [...] zł za dobę przechowywania pojazdu o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 t, przy parkowaniu długoterminowym (dane z dnia [...] r.). Dodatkowo, według nadesłanych przez Starostę informacji wynika, iż dzienna stawka opłaty za przechowywanie pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 t w okresie od dnia [...]r. wynosiła odpowiednio: - na parkingu strzeżonym W. – [...] zł; - na parkingu strzeżonym F. –[...] zł - na parkingu strzeżonym przy a – [...] zł - na parkingu strzeżonym A. –[...] zł - na parkingu strzeżonym w centrum S. – [...] zł (w okresie od dnia [...] r.). Nadto Naczelnik Urzędu Skarbowego w piśmie z dnia [...] r. poinformował, że w związku z prowadzonymi postępowaniami z wniosków Z. S. w sprawie wynagrodzenia za dozór pojazdów przyjmował stawki wynikające z umów pomiędzy dozorcą a Komendą Wojewódzką Policji z dnia [...] r., za okres od dnia [...] r. – [...] zł; za okres od dnia [...] r. – [...] zł na podstawie umowy z dnia [...] r.; za okres od dnia [...] r. – [...] zł na podstawie umowy z dnia [...] r. zawartej pomiędzy dozorcą a Naczelnikiem Urzędu Skarbowego za okres od dnia [...] r. – [...] zł na podstawie umów dozorcy ze Starostą z dnia [...] r., następnie z dnia [...] r.; za okres od dnia [...] r. – [...] na podstawie umowy z dnia [...] r. Od [...] r. Naczelnik Urzędu Skarbowego nie przyznawała Z. S. wynagrodzenia za dozór ani zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru. Według zgromadzonych przez Starostę informacji, miesięczne stawki abonamentowe na parkingach strzeżonych kształtowały się w granicach od [...] zł. Organ odwoławczy wskazał, że wobec faktu, iż w koniecznym do uwzględnienia okresie przechowywania pojazdu, Z. S. nie wiązała już umowa ze Starostą wykluczając możliwość zastosowania prostej reguły odwołującej się do wysokości uzgodnionych w umowie stawek opłat za dobę przechowywania pojazdu od dnia [...] r., ustalenie spornego wynagrodzenia wymagało analizy stawek parkowania pojazdów obowiązujących w konkretnym okresie czasu przez podmioty prowadzące parkingi strzeżone. Uwzględniając powyższe kryterium, Kolegium uznało za uzasadnione przyjęcie jako podstawy ustalenia wynagrodzenia za okres przechowywania przedmiotowego pojazdu od dnia [...] r. stawki [...] zł ustalonej na podstawie umowy z dnia [...] r. zawartej przez Starostę z G. I. prowadzącym działalność gospodarczą pod nazwą [...] z siedzibą w N. - jednostką prowadzącą parking strzeżony, której przedmiotem jest przechowywanie pojazdów usuniętych z dróg w przypadkach określonych w art. 130a ust. 1 -2 ustawy Prawo o ruchu drogowym, położonych na terenie powiatu goleniowskiego. Uzasadniając wybór wskazanej stawki, spośród innych wymienionych, Kolegium wyjaśniło, iż miało na uwadze adekwatność tej usługi do świadczonej przez Z. S. ze względu na zakres terytorialny, porównywalny zakres obowiązków tych dwóch podmiotów wynikający z zawieranych umów ze Starostą, tego samego Zamawiającego (Starostę). Kolegium wskazało, że § 1 powołanej umowy z dnia 16 stycznia 2014 r. usługę przechowywania pojazdów definiuje jako usługę obejmującą: - przyjęcie pojazdu i pisemne zgłoszenie tego faktu Zamawiającemu, - ewidencjonowanie przyjętych pojazdów - zabezpieczenie przed niekorzystnymi warunkami atmosferycznymi motorowerów, motocykli i samochodów z uszkodzeniami powypadkowymi w garażu lub w przypadku zajętych stanowisk garażowych w inny odpowiedni sposób (np. zastosowanie odpowiedniej plandeki); - zabezpieczenie ładunku jeśli znajduje się w pojeździe przed uszkodzeniem, zniszczeniem lub czynem zabronionym w czasie przechowywania, aż do momentu wydania pojazdu osobie uprawnionej; - ochronę i nadzorowanie pojazdów i ładunków -wydanie pojazdu osobie uprawnionej. Podobny zakres obowiązków wynikał z umów Starosty zawieranych z Z. S. (umowa z dnia [...] r., z dnia [...] r.), w których to obowiązek zabezpieczenia pojazdu przed szkodą lub kradzieżą zawarty był w postanowieniach wyłączających odpowiedzialność Zamawiającego za szkody w przechowywanych pojazdach i nałożonym obowiązku zawarcia umowy ubezpieczenia przez Wykonawcę zapewniającej pokrycie ewentualnych szkód w związku z wykonywaniem usług będących przedmiotem umowy. Porównywane umowy nie wskazywały na dodatkowe, szczególne obowiązki w zakresie przechowywania pojazdów, poza standardowym zapewnieniem odpowiedniego miejsca przechowywania, zabezpieczeniem przed uszkodzeniem i kradzieżą. Co istotne, w umowie z G. I., Starosta zawarł w § 4 ust. 3 zastrzeżenie, że jeżeli Zamawiający zawierał z Wykonawcą uprzednio umowy dotyczące przechowywania pojazdów usuwanych w przypadkach o których mowa w art. 130a ust. 1 lub 2 ustawy, do wynagrodzenia Wykonawcy w latach poprzedzających obowiązywanie niniejszej umowy, stosuje się stawki wynikające z odpowiednich okresów obowiązywania wskazanych umów. W ocenie Kolegium tak ukształtowane przez Starostę warunki przechowywania pojazdów usuniętych z dróg w warunkach przepisu art. 130a ust. 1 i 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym pozwalają na ich uwzględnienie w ocenie należnego w danych stosunkach wynagrodzenia dozorcy. Powyższa ocena, zdaniem organu, nie stoi w sprzeczności z nakazem prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 6 października 2016 r. uwzględnienia uwarunkowań każdej konkretnej sprawy, a w szczególności nakładu pracy, kosztów i odpowiedzialności, jako kryteriów uzasadniających zwiększenie należnego wynagrodzenia w relacji do okresu poprzedzającego zastosowanie analizowanej stawki 9 zł, wobec faktu, iż jest to stawka przyjęta w stosunkach danego rodzaju, przy przyjęciu do porównania usług i ich zakresu tożsamych, przy braku warunkowania stawek zmienianych wolą Starosty w uwzględnionych okresach czasu, wynikających z zawieranych umów z podmiotami realizującymi zadania w zakresie przechowywania pojazdów usuwanych z dróg w trybie art. 130a ust. 1 lub 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym, od jakichkolwiek dodatkowych obowiązków w zakresie świadczonej usługi przechowywania, przy wyłącznym kryterium daty początkowej obowiązywania umowy. Zmiana stawek w konkretnych umowach podyktowana jest zmianą stawek na rynku tego rodzaju usług. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na powyższe postanowienie wniósł Prokurator Okręgowywnosząc o jego uchylenie w całości. W skardze podniósł zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego tj. art. 80, art. 7, art. 77 K.p.a. oraz art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, polegające na wydaniu rozstrzygnięcia w przedmiocie wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór pojazdu w okresie od 1 stycznia 2014 r. do 9 kwietnia 2014 r. w oparciu o dowolną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w zakresie przyjętej stawki na lokalnym rynku usług parkingowych za podobne usługi w spornym okresie i z pominięciem, wbrew wskazaniom zawartym w wydanym w niniejszej sprawie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 6 października 2016 r., sygn. akt II SA/Sz 542/16, ustaleń w przedmiocie nakładu pracy, kosztów i odpowiedzialności dozorcy, mających istotny wpływ na wysokość wynagrodzenia. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Sądowa kontrola zaskarżonego postanowienia przeprowadzona w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a. doprowadziła do stwierdzenia, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż akt ten odpowiada prawu. Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że postanowienie będące przedmiotem skargi zostało podjęte po ponownym rozpatrzeniu sprawy w następstwie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 6 października 2016 r. sygn. akt II SA/Sz 542/16, którym to uchylono wcześniejsze rozstrzygnięcie reformatoryjne organu odwoławczego z dnia [...] r. Wobec powyższego w pierwszej kolejności należy odnieść się do znaczenia prawnego tej okoliczności, gdyż w myśl art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Przepis ten ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organ administracji publicznej, ani sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. W uzasadnieniu powyższego wyroku z dnia 6 października 2016 r. Sąd uznając, że decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego i procesowego podniósł, że organ odwoławczy niezasadnie zawęził tytuł przyznanej kwoty w stosunku do żądania, które obejmowało przyznanie wynagrodzenia i zwrot wydatków koniecznych, jak i nie wskazał sposobu ustalenia stawki w kwocie [...] zł za okres od [...] r. tytułem wynagrodzenia za dozór pojazdu. W wytycznych Sąd nakazał wyeliminowanie stwierdzonych uchybień, w tym rozważenie wszystkich istotnych okoliczności faktycznych sprawy oraz przyjęcie stosownej metody wyliczenia należności przysługujących dozorcy. Zdaniem Sądu, lektura uzasadnienia zaskarżonego postanowienia dowodzi, że organ dostosował się do wskazań zawartych w ww. wyroku skoro uchylając zaskarżone postanowienie organu I instancji przyznał kwotę 891 zł brutto zarówno tytułem zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór oraz przedstawił metodę ustalenia stawki za zakwestionowany przez Sąd okres od [...]r. Przechodząc do zarzutów skargi przypomnieć należy, że podstawą materialnoprawną kontrolowanego aktu stanowił art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji znajdujący zastosowanie na mocy § 3 pkt 1 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 lutego 2011 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zgodnie z treścią art. 102 § 2 u.p.e.a., organ egzekucyjny (starosta) przyzna, na żądanie dozorcy, zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór, chyba że dozorcą jest jedną z osób wymienionych w art. 101 § 1. Przepis ten, nie określa jednak żadnych kryteriów i zasad ustalenia wysokości wynagrodzenia za dozór, co powoduje, że należy w tym zakresie stosować odpowiednio przepisy Kodeksu cywilnego, dotyczące umowy przechowania. Stosownie do art. 836 k.c., jeżeli wysokość wynagrodzenia za przechowanie nie jest określona w umowie albo w taryfie, przechowawcy należy się wynagrodzenie w danych stosunkach przyjęte, chyba że z umowy lub z okoliczności wynika, iż zobowiązał się przechować rzecz bez wynagrodzenia. Niewątpliwie w przypadku, gdy żądanie wynagrodzenia zgłasza jednostka wykonująca dozór pojazdów usuniętych z drogi, nie wchodzi w grę wynagrodzenie określone w umowie albo w taryfie, będącej urzędowo ustalonym wykazem stawek opłat za przechowanie (z uwagi na to, że w tym przypadku występuje stosunek administracyjnoprawny, a nie cywilny), a zatem odpowiednie zastosowanie art. 836 k.c. słusznie organ odniósł do zakresu, w którym stanowi on o należnym wynagrodzeniu przyjętym w danych stosunkach. Z kolei wysokość wynagrodzenia przyjętego w stosunkach danego rodzaju oznacza, że wynagrodzenie za dozór pojazdów w trybie administracyjnym powinno zostać ustalone na podstawie kryterium wynagrodzenia faktycznie stosowanego najczęściej przez innych przechowawców na terenie i w miejscu, właściwym dla przechowawcy i dla rzeczy danego rodzaju, co wymaga uwzględnienia zarówno zakresu obowiązków przechowawcy (dozorcy) i okoliczności towarzyszących przechowaniu, jego warunków, wielkości składowanego przedmiotu i powierzchni niezbędnej do jego składowania w sposób zapewniający jego właściwości oraz czasu przechowywania. Udowodnienie tych kwestii należy do dozorcy, jednakże w przypadku ich nie wykazania przez jednostkę wykonującą dozór, właściwych ustaleń w tej mierze dokonuje organ w trakcie prowadzonego postępowania wyjaśniającego. W takiej sytuacji wiarygodność przyjętego wynagrodzenia uzależniona jest od właściwie przeprowadzonej analizy rynku w celu ustalenia poziomu stawek funkcjonujących w rozliczeniach z przechowawcami pojazdów w okresie sprawowanego dozoru, w tym odpowiedniego wyboru parkingów do porównania oraz od samej argumentacji przedstawionej przez organ. Na gruncie przedmiotowej sprawy stwierdzić należy, że wbrew twierdzeniom skargi, brak jest podstaw do zakwestionowania ustalonej przez organ odwoławczy dobowej stawki za dozór pojazdu marki [...] za okres od [...]r. w wysokości [...] zł, albowiem organ dokonał wszechstronnej analizy rynku usług przechowania pojazdów, która to doprowadziła go do prawidłowych wniosków. W szczególności ustalenia w tym zakresie są konsekwencją właściwie zebranego i ocenianego materiału dowodowego, zaś sam wybór stawki został w należyty i przekonywujący sposób uzasadniony. Celowe jest przypomnienie, że w trybie postępowania dowodowego uzupełniającego organ uzyskał informację o stawkach przechowania pojazdu o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 t obowiązujących na dwóch parkingach prowadzących działalność w zakresie przechowywania pojazdów na terenie Powiatu (tj. pierwszy prowadzony przez G. I. pod firmą [...] z siedzibą w N. i drugi przez S. Ł. pod firmą [...] z siedzibą w G.), pięciu parkingach strzeżonych i w S. oraz stawkach przyjmowanych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego rozpoznającego wnioski Z. S. o przyznanie wynagrodzenia za dozór pojazdów. Z uzyskanych informacji bezspornie wynika, że stawka dobowa w analizowanym okresie wynosiła: na parkingach strzeżonych w P. i w S. od [...] zł (abonament miesięczny [...] zł), na parkingu prowadzonym przez G. I. [...] zł, zaś w przypadku Naczelnika Urzędu Skarbowego – [...] zł. W stosunku do parkingu [...] stawka ta według danych z dnia [...] r. obejmowała kwotę [...] zł za dobę. Analizując przedmiotową sprawę Sąd podziela stanowisko przedstawione w wyroku WSA w Szczecinie z 26 września 2017 r. sygn. akt II SA/Sz 801/17. Zdaniem Sądu, w realiach niniejszej sprawy na tle powyższych ustaleń faktycznych, nie sposób przyjąć, aby wybór stawki 9 zł raził niedozwoloną dowolnością, skoro spełnia on kryterium wynagrodzenia stosowanego przez innego przechowawcę na terenie Powiatu w analizowany okresie. Mianowicie stawka taka określona została w umowie z dnia [...]r. zawartej pomiędzy Starostą a G. I. prowadzącym parking strzeżony dla pojazdów usuniętych z dróg w trybie art. 130a ust. 1-2 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Przy czym zgodzić należy się z organem odwoławczym, że za takim wyborem przemawiały okoliczności towarzyszące przechowaniu, w tym zarówno porównywalny zakres obowiązków obu przechowawców wynikających z zawartych umów ze starostą jak i miejsce ich wykonywania. Nie bez znaczenia pozostaje także fakt, że na podstawie ww. umowy G. I. wykonuje działalność gospodarczą tożsamą rodzajowo jak i na rzecz tego samego podmiotu, tj. powiatu goleniowskiego zaś postanowienia tych umów, jak trafnie wskazał organ odwoławczy, nie przewidywały żadnych szczególnych obowiązków w zakresie przechowywania poza standardowym zapewnieniem odpowiedniego miejsca przechowywania oraz zabezpieczeniem przed uszkodzeniem i kradzieżą. Niewątpliwie stawki wynikające z umowy zawieranej przez Starostę z podmiotem prowadzącym analogiczną działalność gospodarczą w zakresie usług przechowywania pojazdów usuniętych z drogi na terenie powiatu goleniowskiego, uznać należy za miarodajne dla ustalenia rzeczywistych kosztów sprawowanego dozoru nad pojazdem w danych stosunkach panujących na rynku lokalnym i świadczy o prawidłowym zastosowaniu metody porównawczej. Powyższego stanowiska w żaden sposób nie podważył Prokurator, zaś argumentacja skargi wskazująca na stawki stosowane przez S. Ł., Naczelnika Urzędu Skarbowego, czy parkingi strzeżone działające na terenie S. i G. nie mogła odnieść zamierzonego skutku. Podkreślenia wymaga, czego nie dostrzega strona skarżąca, że stawka [...] zł obowiązująca w firmie [...] wynikała z ustaleń dokonanych przez pracownika Wydziału Komunikacji Starosty w dniu [...] r., a zatem nie dotyczyła analizowanego w niniejszej sprawie okresu. Co więcej organ odwoławczy wyjaśnił, że zmiana stawek w konkretnych umowach podyktowana była zmianą stawek na rynku tego rodzaju usług. Ponadto w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że posłużenie się - przy obliczaniu wysokości wynagrodzenia za dozór - stawkami stosowanymi przez podmioty prowadzące parkingi depozytowe, pozwala na ustalenie wynagrodzenia za dozór konkretnego pojazdu w sposób bardziej precyzyjny i w większym stopniu odpowiadający istocie tego wynagrodzenia, niż posłużenie się stawkami stosowanymi przez podmioty prowadzące inne parkingi (wyrok NSA z dnia 4 lutego 2010 r. sygn. akt I OSK 1194/09 i z dnia 17 listopada 2009 r. sygn. akt OSK 585/09). Stąd oparcie się przez organ na stawce wynikającej z umowy z dnia 16 stycznia 2014 r. jako wartości odnoszącej się do wynagrodzenia obowiązującego w danych stosunkach o ściśle analogicznym przedmiocie i na identycznym terenie nie stanowi o naruszeniu prawa. Przy czym w okolicznościach przedmiotowej sprawy bez znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego postanowienia pozostaje kwestia utraty wartości pojazdu zwłaszcza, że w chwili jego usunięcia pojazd już miał znikomą wartość z uwagi na całkowicie uszkodzony przód pojazdu (dowód: dyspozycja usunięcia pojazdu z dnia [...] r. nr [...]), zaś dozór został wykonany, a w konsekwencji żądanie wynagrodzenia było zasadne ( wyrok NSA z 12 stycznia 2017 r., sygn. akt I OSK 2184/16). Podsumowując, zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie, albowiem organ odwoławczy rozpoznał sprawę zgodnie z regułami Kodeksu postępowania administracyjnego. Również Sąd, działając z urzędu poza granicami skargi, nie stwierdził żadnych naruszeń prawa materialnego oraz procesowego w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia.   Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł o oddaleniu skargi.