II SA/Sz 947/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj, Asesor WSA Krzysztof Szydłowski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 lutego 2023 r. sprawy ze skargi R. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] września 2022 r. nr [...] w przedmiocie przyznania pomocy finansowej oddala skargę. Decyzją z dnia [...] maja 2022 r. nr [...], wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta S., na podstawie art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 3 i 4, art. 8 ust. 1, art. 17 ust.1, art. 39 ust. 1 i 2, art. 41, art. 106 ust. 1, art. 110 ust. 8 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2021 r., poz. 2268 ze zm., dalej jako "u.p.s."), § 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 lipca 2021 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz. U z 2021 r., poz. 1296), § 1 uchwały Nr [...] Rady Miasta S. z dnia [...] grudnia 2018 r. w sprawie podwyższenia kryterium dochodowego uprawniającego do przyznania świadczenia pieniężnego na zakup posiłku lub żywności oraz określenia zasad zwrotu wydatków w zakresie dożywiania w formie posiłku albo świadczenia rzeczowego w postaci produktów żywnościowych w ramach programu "Posiłek w szkole i w domu" na lata 2019-2023, art. 108 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.- dalej jako "k.p.a."), po rozpatrzeniu wniosku R. D. (dalej jako "skarżący" lub "strona") z dnia 13 kwietnia 2022 r., Kierownik MOPR przyznał świadczenie pieniężne na zakup posiłku lub żywności w ramach programu wieloletniego "Posiłek w szkole i w domu" w kwocie po [...] zł miesięcznie od maja 2022 r. do czerwca 2022 r. oraz odmówił przyznania pomocy w formie zasiłku celowego i specjalnego zasiłku celowego na opłacenie wynajmu mieszkania i kosztów przeprowadzki. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji wyjaśnił, że na podstawie przeprowadzonego wywiadu środowiskowego, zebranej dokumentacji, a także w oparciu o obowiązujące przepisy prawa stwierdzono, że skarżący zamieszkuje i prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z A. W. oraz matką I. D.. Aktualnie rodzina utrzymuje się ze świadczenia emerytalnego wraz z dodatkiem pielęgnacyjnym I. D. w wysokości [...] zł, tj. [...] zł na osobę i przekracza ustawowe kryterium dochodowe, które wynosi [...] zł, tj. [...] zł na osobę w rodzinie. Powołując się na art. 8 ust. 2 u.p.s. podjęto uchwałę z dnia [...] grudnia 2018 r. Nr [...], w której Rada Miasta S. podwyższyła kryterium dochodowe uprawniające do przyznania zasiłku celowego w formie świadczenia pieniężnego na zakup posiłku lub żywności do wysokości 150% kryterium dochodowego, o którym mowa art. 8 ust.1 u.p.s., tj. 900 zł na osobę w rodzinie. Korzystając z tego przepisu przyznano stronie pomoc w formie świadczenia pieniężnego na zakup posiłku lub żywności w ramach programu wieloletniego "Posiłek w szkole i w domu" w kwocie po [...] zł miesięcznie w maju i czerwcu 2022 r. Natomiast z uwagi na brak spełnienia kryterium dochodowego wskazanego w u.p.s. brak było podstaw do przyznania pomocy w formie zasiłku celowego na wynajem nowego mieszkania i koszty przeprowadzki. W tej sytuacji organ rozważył ewentualność skorzystania z art. 41 u.p.s., który stwarza możliwość udzielenia pomocy osobie lub rodzinie przekraczającej kryterium dochodowe w szczególnie uzasadnionych przypadkach, wskazując, że zgodnie z treścią tego przepisu, w szczególnie uzasadnionych przypadkach osobie lub rodzinie o dochodach przekraczających kryterium dochodowe może być przyznany specjalny zasiłek celowy w wysokości nieprzekraczającej odpowiednio kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej lub rodziny, który nie podlega zwrotowi. Ponadto skarżący nie wskazał nawet, jaki konkretnie lokal chce wynająć, a zatem zachodzi obawa, że środki finansowe na dofinansowanie do opłat za wynajem mieszkania zostaną wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem. Dokonując oceny sytuacji strony organ wyjaśnił, że rodzina strony od wielu lat wynajmuje mieszkanie, za które nie ponosi opłat i nie podejmuje działań, aby to zmienić. Pomimo, że rodzina przybywa w S. od 2010 r. to dopiero obawa przed eksmisją z dotychczas zajmowanego mieszkania spowodowała, że skarżący zwrócił się do TBS [...] o przydział mieszkania z zasobów miasta. Z treści wywiadu środowiskowego wynika, że skarżący poinformował pracownika socjalnego o możliwości wynajęcia lokalu za kwotę 5000 zł miesięcznie. Zdaniem organu, jest mało prawdopodobne, aby skarżącego było stać na utrzymanie tak drogiego mieszkania, skoro zarówno skarżący jak i jego narzeczona nie posiadają zatrudnienia jak i własnych środków finansowych. Organ wyjaśnił, że Miejski Ośrodek Pomocy Rodzinie w S. nie ma możliwości finansowych, aby pomóc rodzinie skarżącego w takim zakresie. Środki finansowe pomocy społecznej są bardzo ograniczone i udzielając wsparcia finansowego organ musi mieć na względzie nie tylko sytuację osoby zwracającej się z wnioskiem o pomoc, ale także sytuację innych osób korzystających ze świadczeń z pomocy społecznej. Potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy społecznej powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej (art. 3 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej). Sytuacja rodziny od lat pozostaje niezmienna, zaś okoliczność, iż skarżący i jego rodzina muszą się wyprowadzić nie stanowi zdarzenia nagłego czy nieprzewidywalnego, które świadczyłoby o szczególnym charakterze sytuacji jego i jego rodziny. Organ podkreślił, że skarżący od wielu lat nie podejmuje żadnych działań w celu podjęcia stałego zatrudnienia i poprawy tym samym sytuacji finansowej i bytowej rodziny. Wskazał, że S. z uwagi na atrakcyjne położenie oferuje wiele miejsc pracy, w różnych branżach, zaś podjęcie zatrudnienia z całą pewnością doprowadziłoby do polepszenia sytuacji rodziny. Organ wyjaśnił, że pomoc społeczna ma charakter subsydiarny, co oznacza, że osoby w trudnym położeniu powinny w pierwszej kolejności skorzystać z własnych środków i możliwości, czego jednak skarżący nie czyni. Pod opieką MOPR w S. pozostaje wiele osób i rodzin, które znajdują się w trudnej sytuacji osobistej jak i finansowej, którym udzielana pomoc jest niezbędna, a czasem jedyna jaką są w stanie uzyskać. Rodzina skarżącego nie jest pozbawiona własnych środków finansowych, a podjęcie zatrudnienia przez osoby w wieku aktywności zawodowej przyczyniłoby się do poprawy jej sytuacji finansowej. Końcowo organ wskazał, że zasoby finansowe ośrodka są ograniczone i nie ma możliwości zabezpieczania wszelkich potrzeb osób i rodzin w całości. W 2021 r. MOPR w S. na realizację zadań w zakresie zasiłków celowych i zakup żywności wydatkował kwotę 1 211 016,00 zł. Pomocy udzielono 493 osobom, które otrzymały decyzją świadczenie. Średnia wysokość zasiłku celowego, w tym także na zakup żywności na osobę lub osobę w rodzinie wyniosła w 2021 r. miesięcznie 204,70 zł. W 2022 r. na realizację zadań w zakresie zasiłków celowych Ośrodek dysponował środkami w wysokości 1 263 256,00 zł. R. D. złożył odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta S. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S., które decyzją z dnia [...] września 2022 r. nr [...] , stosownie do art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 2 ust. 1 art.3, art. 4, art. 8, art. 39 ust.1 i 2, art. 41 pkt 1 u.p.s., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy podkreślił, że organ I instancji prawidłowo obliczył dochód rodziny skarżącego i zasadnie ocenił, że skarżący uprawniony jest do uzyskania świadczenia pieniężnego na zakup posiłku lub żywności z ramach programu wieloletniego "Posiłek w szkole i w domu", natomiast nie ma podstaw do przyznania mu zasiłku celowego z uwagi na przekroczenie kryterium dochodowego, określonego w art. 8 ust. 1 pkt 2 u.p.s. Nadto - w ocenie Kolegium - zebrany materiał dowodowy potwierdza także ustalenia organu I instancji, że nie występują żadne szczególne okoliczności, które uzasadniałaby również przyznanie specjalnego zasiłku celowego. Skarżący od wielu lat zamieszkuje w S. w lokalu wynajmowanym od osoby trzeciej, za które nie ponosi dobrowolnie opłat. Dopiero obawa przed eksmisją spowodowała, że skarżący zwrócił się do TBS [...] o przydział mieszkania dla swojej rodziny z zasobów miasta. Powyższa sytuacja nie stanowi zatem zdarzenia nagłego czy nieprzewidywalnego, które stanowiłoby "szczególnie uzasadniony przypadek" w rozumieniu art. 41 pkt 1 u.p.s. Co więcej domaganie się przez skarżącego pomocy finansowej z przeznaczeniem na opłaty związane z wynajmem mieszkania i kosztami przeprowadzki jest stanowczo zbyt wygórowane i przekracza możliwości finansowe organu. Kolegium podzieliło pogląd, że cele pomocy społecznej mają charakter pomocniczy i wspierający, nie polegają zaś ma wyręczaniu osób potrzebujących w trudzie przezwyciężania sytuacji życiowych. Rolą organów pomocy społecznej jest wspieranie potrzebujących osób i rodzin w celu ich usamodzielnienia się oraz ich integracji ze środowiskiem. Funkcji tej nie można jednak utożsamiać z obowiązkiem stałego dostarczania środków pieniężnych w wysokości satysfakcjonujących wnioskodawców oraz zaspokojenia wszystkich ich oczekiwań oraz realizacji zgłaszanych potrzeb w pełnym wymiarze. Tymczasem z ustaleń organu I instancji wynika, że skarżący nie podejmuje żadnych działań w celu podjęcia stałego zatrudnienia i poprawy tym samym sytuacji finansowej i bytowej rodziny. R. D. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie ze skargą na decyzję Kolegium, zarzucając jej: 1. Brak jakiejkolwiek rzeczywistej merytorycznej kontroli instancyjnej decyzji wydanych przez MOPR. 2. Powielenie w decyzjach SKO fałszywych i niezgodnych z prawdą ustaleń MOPR, bez jakiejkolwiek ich weryfikacji. 3. Pominięcie dowodów świadczących o przekroczeniu i nadużyciu uprawnień przez MOPR polegających na fabrykowaniu nieprawdziwego i nieistniejącego stanu faktycznego, na szkodę wnioskującego o pomoc. 4. Naruszenie przez SKO prawa w kwestii uznania administracyjnego, przekroczenie uprawnień wynikających z ustawy o pomocy społecznej, stworzenie zagrożenia dla życia, zdrowia i egzystencji jego i jego rodziny. 5. Rażące naruszenie ustawy o pomocy społecznej, a w szczególności art. 2 ust 1, art. 3 ust 1 ust 4 oraz art. 39 ww. ustawy. 6. Uchylanie się organu odwoławczego od odniesienia się do najbardziej istotnych podniesionych w ww. odwołaniach zarzutów, w celu pominięcia podstaw prawnych i faktycznych uzasadniających przyznanie wnioskowanej pomocy. 7. Świadome łamanie prawa i preparowanie fałszywego stanu faktycznego, w celu generowania przewlekłości postępowania i wymuszania bezzasadnej drogi odwoławczej, skutkujących nieodwracalnymi konsekwencjami dla dalszej egzystencji jego i jego rodziny. 8. Preparowanie przez SKO obraźliwych insynuacji noszących znamiona pomówienia, w celu podważenia wiarygodności osoby wnoszącej o udzielenie pomocy, a w szczególności insynuacji o celowym uchylaniu się od podjęcia zatrudnienia. 9. Uchylenie się SKO od skierowania zarzutów o nadużycie uprawnień przez MOPR w wydaniu ww. decyzji do prokuratury celem ustalenia, czy działania MOPR-u fabrykowaniu fikcyjnego stanu faktycznego i stwarzaniu pozorów w zamiarze udzielenia wnioskowanej pomocy wypełniają znamiona przekroczenia i nadużycia uprawnień, a tym samym, czy wydanie ww. decyzji na szkodę życia, zdrowia i mienia wnioskującego zostało osiągnięte drogą przestępstwa oraz znęcania się nad skarżącym i jego rodziną ze szczególnym okrucieństwem. 10. Uchylenie się zarówno MOPR jak i SKO od wzięcia pod uwagę faktu oraz jego weryfikacji w Prokuraturze na podstawie przedstawionych przez skarżącego zawiadomień prokuratur o wszczęciu śledztwa, w celu ustalenia rzeczywistych przyczyn sytuacji skarżącego i jego rodziny jako ofiary ciężkich przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu i mieniu. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że organ odwoławczy nie dokonał kontroli instancyjnej zaskarżonej odwołaniem decyzji organu I instancji, powielając twierdzenia tam zawarte. Nie wzięto pod uwagę tego, że zarówno on jaki i jego rodzina są ofiarami przestępstw, nie ustalono z jakich względów skarżący wraz z rodziną musiał opuścić dotychczasowe miejsce pobytu i zamieszkać w S.. Organ wadliwie ustalił, że skarżący nie podejmuje żadnych działań zmierzających do poprawy sytuacji jego i jego rodziny jak i pominął okoliczność, że stan zdrowia wyklucza podjęcie przez niego jak i jego partnerkę pracy, co potwierdzają zaświadczenia lekarskie. Skarżący podkreślił, że jest zarejestrowany w powiatowym urzędzie pracy, ale urząd ten nie jest w stanie znaleźć mu pracy. Zatajono również powody zadłużenia względem właściciela mieszkania. Skarżący podał także, że ubiegał się o przyznanie pomocy z Funduszu Sprawiedliwości, ale jej nie otrzymał. Wskazał ponadto, że podejmował się szeregu dorywczych zajęć aby wspomóc materialnie swoją rodzinę, czego organ nie wziął pod uwagę. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej oddalenie, wnosząc o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył co następuje: Na podstawie art. 119 pkt 2 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259), dalej jako "p.p.s.a.", sprawa niniejsza została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym. Skarga okazała się niezasadna, bowiem sądowa kontrola zaskarżonej decyzji, dokonana z mocy art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) według kryterium legalności, wykazała, że akt ten nie narusza prawa. Przedmiotem skargi uczyniono decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji, którą przyznano skarżącemu świadczenie pieniężne na zakup posiłku lub żywności w ramach programu wieloletniego "Posiłek w szkole i w domu" w kwocie po 750 zł miesięcznie od maja 2022 r. do czerwca 2022 r. oraz odmówiono przyznania pomocy w formie zasiłku celowego i specjalnego zasiłku celowego na opłacenie wynajmu mieszkania i kosztów przeprowadzki. Stosownie do art. 39 u.p.s. w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może być przyznany zasiłek celowy (ust.1). Zasiłek celowy może być przyznany w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, ogrzewania, w tym opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu (ust. 2). Zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt 2 u.p.s. prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej przysługuje osobie w rodzinie, w której dochód na osobę nie przekracza kwoty 600 zł, zwanej dalej "kryterium dochodowym na osobę w rodzinie", przy jednoczesnym wystąpieniu co najmniej jednego z powodów wymienionych w art. 7 pkt 2-15 lub innych okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy społecznej. Przy czym w przypadku zasiłku celowego na zakup posiłku lub żywności w ramach wieloletniego rządowego programu "Posiłek w szkole i w domu" na lata 2019-2023 Rada Miasta S. uchwałą z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] podniosła kryterium dochodowe do wysokości 150% kryterium dochodowego z art. 8 ust. 3 pkt 1 i 2 u.p.s., tj. kwoty 900 zł. Natomiast w myśl art. 41 pkt 1 u.p.s. w szczególnie uzasadnionych przypadkach osobie albo rodzinie o dochodach przekraczających kryterium dochodowe może być przyznany specjalny zasiłek celowy w wysokości nieprzekraczającej odpowiednio kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej lub rodziny, który nie podlega zwrotowi. Na gruncie badanej sprawy organy przyjmując, że dochód na osobę w rodzinie skarżącego wyniósł [...] zł, uznały za zasadne przyznanie skarżącemu świadczenia pieniężnego na zakup posiłku lub żywności w ramach programu "Posiłek w szkole i w domu". Jednocześnie odmówiły przyznania zasiłku celowego na opłacenie wynajmu mieszkania i kosztów przeprowadzki wskazując na przekroczenie kryterium dochodowego określonego w art. 8 ust. 1 pkt 2 u.p.s. Z kolei podstawą odmowy przyznania specjalnego zasiłku celowego na ww. cel było stwierdzenie, iż sytuacja skarżącego i jego rodziny nie spełnia kryterium szczególnie uzasadnionego przypadku, o którym mowa w art. 41 pkt 1 u.p.s. W tym miejscu wyjaśnienia wymaga, że przekroczenie ustawowego kryterium dochodowego uniemożliwia przyznanie zasiłku celowego z art. 39 u.p.s., ale jednocześnie obliguje organ do rozważenia możliwości przyznania specjalnego zasiłku celowego z art. 41 u.p.s. Decyzja o przyznaniu tego świadczenia, podobnie jak zasiłku celowego, ma charakter uznaniowy, co nie oznacza jednakże dowolności, bowiem organ winien w uzasadnieniu rozstrzygnięcia szczegółowo wyjaśnić, z jakich względów przyznał bądź odmówił przyznania świadczenia. Sądowa kontrola takich decyzji ogranicza się do oceny, czy organ administracji publicznej nie przekroczył granic uznania administracyjnego, w tym czy uwzględnił całokształt okoliczności faktycznych mających znaczenie w sprawie, w tym własne możliwości płatnicze oraz sytuację podmiotu domagającego się przyznania pomocy. Przenosząc powyższe na grunt badanej sprawy wskazać należy, że organy prawidłowo przyjęły niezakwestionowaną w istocie okoliczność, iż łączyny dochód rodziny skarżącego przekracza kryterium dochodowe, co uniemożliwiło skorzystanie z pomocy w formie zasiłku celowego. W takiej sytuacji zasadnie rozważono możliwość przyznania skarżącemu specjalnego zasiłku celowego. W świetle wyżej cytowanego art. 41 u.p.s. takie świadczenie może zostać przyznane w szczególnie uzasadnionych przypadkach. Pojęcie to ma charakter ogólny, ale w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że przesłanka ta występuje wówczas, gdy sytuacja życiowa osoby lub rodziny, ponad wszelką wątpliwość, bez konieczności wnikliwych zabiegów interpretacyjnych istniejącego stanu rzeczy, pozwala stwierdzić, że jest nadzwyczajna, dotkliwa w skutkach i głęboko ingerująca w plany życiowe, a wynika ze zdarzeń nienależących do zdarzeń codziennych. Są to zdarzenia występujące okazjonalnie, wymagające wielu niefortunnych zbiegów okoliczności, czy wykraczające poza możliwości ludzkiej zapobiegliwości (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 22 grudnia 2022 r., sygn. akt II SA/Po 722/22, dostępny w CBOSA na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z ustaleń organów wynika, że skarżący zamieszkuje wraz z rodziną w wynajmowanym mieszkaniu od osoby trzeciej, za które nie ponosi dobrowolnie opłat w związku z czym grozi im eksmisja. Rodzina skarżącego utrzymuje się z emerytury jego matki, natomiast skarżący i jego partnerka nie pracują i nie posiadają żadnych własnych dochodów, pomimo tego nie wykazują determinacji do zmiany swojej sytuacji dochodowej i bytowej. Ustaleń tych skarżący w żaden sposób nie podważył. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że na gruncie badanej sprawy organy zasadnie uznały, że w stosunku do skarżącego nie zachodzą szczególne okoliczności, które uzasadniałyby przyznanie specjalnego zasiłku celowego z przeznaczeniem na opłacenie najmu mieszkania i kosztów przeprowadzki. Należy bowiem zgodzić się ze stanowiskiem organów, iż skoro skarżący od wielu lat mieszka w wynajmowanym mieszkaniu na które go faktycznie nie stać, zatem konieczność opuszczenia mieszkania nie jest sytuacją nagłą i niespodziewaną. To bowiem skarżący w pierwszej kolejności powinien podjąć działania zmierzające do zapewnienia lokum sobie i swojej rodzinie. Nie ulega także wątpliwości, że brak zatrudnienia i stałych dochodów przyczyniają się do trudnej sytuacji, niemniej jednak w ocenie organów, a Sąd tę ocenę podziela, zarówno skarżący jak i jego partnerka mają obiektywne możliwości znalezienia pracy odpowiedniej do stanu swojego zdrowia. Trafnie bowiem organ zauważył, że S. jest miastem, w którym oferty pracy są dostępne. Wprawdzie skarżący powołuje się na problemy zdrowotne, jednakże z akt nie wynika, aby on czy jego partnerka legitymowali się orzeczeniem o całkowitej i trwałej niezdolności do pracy. Przedłożone zaświadczenia lekarskie z maja 2022 r. potwierdzają wyłącznie, że skarżący z uwagi na stan zdrowia nie może wykonywać pracy fizycznej, zaś A. W. aktualnie nie jest w stanie podjąć pracy ze względu na konieczności przeprowadzenia diagnostyki i podjęcia leczenia kilku schorzeń, przy czym ponowna ocena zdolności do pracy odbędzie się za ok. 3 miesiące po ocenie efektu leczenia. Ma również rację organ, że oczekiwana pomoc finansowa z przeznaczeniem na opłaty związane z najmem mieszkania i kosztami przeprowadzki jest zbyt wygórowana i przekracza możliwości finansowe organu. Nie zasługuje na aprobatę postawa skarżącego, który oczekuje, że organ pomocy społecznej będzie pokrywał koszty najmu drogiego mieszkania (5000 zł) jemu i jego rodzinie mimo bierności tych osób i braku rzeczywistych starań o poprawę własnej sytuacji. Podkreślić w tym miejscu należy, że pomoc społeczna ma charakter subsydiarny, co oznacza, że w pierwszej kolejności osoby znajdujące się w trudnej sytuacji powinny wykorzystać własne możliwości, zasoby i środki w celu jej przezwyciężenia. Jest powszechnie wiadomym, że organy odpowiedzialne za udzielenie pomocy dysponują ograniczonymi środkami finansowymi, a posiadane fundusze muszą rozdzielać pomiędzy stale rosnącą liczbą osób wymagających wsparcia. Bezsprzecznym bowiem jest, że przyznana konkretna pomoc musi mieć pokrycie w środkach finansowych, gdyż w przeciwnym wypadku nie mogłaby zostać faktycznie zrealizowana. Nie ulega zatem wątpliwości, iż organ nie może zabezpieczyć wszystkich potrzeb osób ubiegających się o pomoc, jak również udzielać świadczeń w oczekiwanej przez te osoby wysokości. Organ I instancji w uzasadnieniu decyzji podał jakimi środkami finansowymi dysponował Ośrodek na przyznanie zasiłku celowego w roku 2021 i 2022 oraz liczbę osób, którym pomoc została już udzielona. Z ustaleń tego organu wynika, że średnia wysokość zasiłku celowego, w tym także na zakup żywności na osobę lub osobę w rodzinie wyniosła w 2021 r. miesięcznie 204,70 zł. Z tego też powodu za dowolne uznać trzeba twierdzenia skarżącego, że udzielenie pomocy w kwocie kilku czy kilkunastu tysięcy złotych mieści się w możliwościach opieki społecznej. Podsumowując, Sąd nie podzielił zarzutów skargi, albowiem nie doszło do przekroczenia granic uznania administracyjnego, a w zaskarżonej decyzji wyjaśniono podstawy prawne i faktyczne jej podjęcia oraz prawidłowo ustalono i oceniono sytuację skarżącego. Z tych względów stwierdzając, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.