II SA/Sz 954/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Sędzia WSA Barbara Gebel po rozpoznaniu w dniu 16 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. F. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego p o s t a n a w i a odrzucić skargę Postanowieniem z dnia [...] [...] Komendant Wojewódzki Policji odmówił umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie skreślenia G.F. z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Nie zgadzając się z ww. rozstrzygnięciem G.F. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wnosząc o jego uchylenie. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) zwanej dalej: "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Ramy tej kontroli zakreśla przepis § 2 tego unormowania, który w brzmieniu dotychczasowym, tj. sprzed wejścia w życie zmian dokonanych przez art. 1 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658) stanowił, że kontrola działalności publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1/ decyzje administracyjne; 2/ postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3/ postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4/ inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a/ pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5/ akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6/ akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7/ akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8/ bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Ponadto, zgodnie z § 3 cytowanego wyżej przepisu, sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których sądową kontrolę przewidują przepisy ustaw szczególnych i stosują środki określone w tych przepisach. W tym miejscu wskazać należy, że w niniejszej sprawie zastosowanie ma przepis art. 3 § 2 cytowanej ustawy w przytoczonym wyżej brzmieniu, stosownie do treści art. 2 ww. ustawy zmieniającej, zgodnie z którym powołany wyżej przepis w nowym brzmieniu nie ma zastosowania do postępowań sądowych wszczętych przed wejściem w życie ustawy zmieniającej, tj. przed 15 sierpnia 2015 r. Z przytoczonych powyżej przepisów wynika, że postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym zostały ujęte w art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a., jednakże objętego kontrolą w niniejszym postępowaniu postanowienia, odmawiającego umorzenia postępowania, nie można zakwalifikować do żadnej z wymienionych we wspomnianym przepisie kategorii, bowiem nie rozstrzyga ono o istocie sprawy, nie kończy postępowania, ani nie służy na nie zażalenie. Strona będzie mogła je zaskarżyć dopiero w odwołaniu od decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty. W świetle powyższego należy stwierdzić, że skoro na postanowienie o odmowie umorzenia postępowania zażalenie nie przysługuje, zgodnie bowiem z art. 141 § 1 K.p.a. na wydane w toku postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi, a przy tym nie kończy ono postępowania i nie rozstrzyga o istocie sprawy, zatem niedopuszczalna jest skarga na to postanowienie do sądu administracyjnego. Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.