II SA/Sz 955/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Strzelecka - Kuligowska po rozpoznaniu w dniu 25 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Spółki A. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z Jej skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca A. Sp. z o.o. Sp.k. w W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S., którą organ uchylił w całości decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r. nakładającą na skarżącą karę pieniężną za zajęcie pasa drogowego oraz przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania. W treści skargi skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zdaniem strony, w niniejszej sprawie zachodzi przesłanka wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, przewidziana w przepisie art. 61 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wykonanie bowiem decyzji polegające na ponownym przekazaniu sprawy do rozpatrzenia organowi I instancji, spowoduje możliwość powstania strat finansowych oraz toczenie się dwóch postępowań dotyczących tej samej sprawy. Przekazując sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji, mając na uwadze zainicjowane niniejszą skargą postępowanie sądowoadministracyjne, istnieje ryzyko wystąpienia sytuacji, kiedy to ta sama sprawa podlega rozstrzygnięciu w dwóch równoległych postępowaniach. Taka konfiguracja może doprowadzić do nałożenia na spółkę bezzasadnej kary przez organ I instancji, mimo że toczące się postępowanie przed sądem administracyjnym doprowadzi do wydania orzeczenia odmiennego. Powołane wyżej okoliczności uzasadniają wystąpienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody oraz trudnych do odwrócenia skutków, a tym samym zostają spełnione przesłanki orzeczenia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., zwana dalej "P.p.s.a."), sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać w całości lub w części wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeśli w wyniku ich wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z powyższego wynika, iż wprowadzona w § 3 ww. przepisu ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady przewidzianej w § 1 tego artykułu. Zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania może mieć bowiem miejsce tylko w sytuacjach ściśle określonych w tym przepisie. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania rozstrzygnięcia jest zamknięty. Oznacza to, że Sąd nie bada zasadności samej skargi na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności. Kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, a więc prawidłowości zastosowania przez organ przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni, Sąd dokona dopiero po przeprowadzeniu rozprawy. Podkreślić należy, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może dotyczyć tylko takich z nich, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Co do zasady, z przymiotu wykonalności nie korzystają wszelkie akty administracyjne odmowne oraz te spośród konstytutywnych aktów uprawniających, które dla spowodowania stanu prawnego lub faktycznego w nich określonego nie wymagają żadnych działań ze strony podmiotów uprawnionych. W przedmiotowej sprawie skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania decyzji uchylającej decyzję organu I instancji oraz przekazującą sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Zaskarżona decyzja nie nakłada na skarżącą żadnych obowiązków, które mogłyby być wykonane dobrowolnie lub w sposób przymusowy. A zatem, z uwagi na swój formalny charakter i zakres, zaskarżona decyzja nie ma charakteru postanowienia wymagającego wykonania i nie powoduje bezpośrednich skutków, o których mowa w art. 61 P.p.s.a. Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.