II SA/Sz 957/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Kłosowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder, Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 10 listopada 2021 r. sprawy ze skargi B. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o żądanej treści oddala skargę. Wnioskiem z dnia [...] marca 2021 r. B. S. wystąpiła do Burmistrza P., dalej także jako: "Burmistrz", o wydanie zaświadczenia określającego datę ostateczności decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia pn. "[...]- instalacji do produkcji biogazu oraz wytwarzania energii elektrycznej i ciepła w kogeneracji o mocy 2MW wraz z przyłączami energetycznymi i gazowymi, obejmującego swym zasięgiem działkę nr [...] obręb 1 miasta P. gmina P. woj. [...] na potrzeby biogazowni oraz działki nr [...] [...], [...], [...], [...] na gazociąg i mikrobloki". Postanowieniem z dnia [...] marca 2021 r., znak: [...], na podstawie art. 219 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postepowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.) dalej : "K.p.a.", Burmistrz odmówił wydania zaświadczenia o wnioskowanej treści. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że stroną postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla ww. przedsięwzięcia był jedynie wnioskodawca, o czym według organu świadczy fakt, iż decyzja została doręczona tylko wnioskodawcy oraz skierowana do wiadomości organom opiniującym, pomimo faktu, iż na wstępnym etapie prowadzonego postępowania, tj. w zawiadomieniu o jego wszczęciu pierwotnie uznano, że w postępowaniu jest sześć stron. W świetle powyższego organ I instancji ustalił datę ostateczności decyzji w odniesieniu do dnia doręczenia decyzji wyłącznie wnioskodawcy wydania decyzji. Zażaleniem z dnia [...] kwietnia 2021 r., B. P. Sp. z o.o. w S. wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, zarzucając naruszenie: -art. 218 § 1 i § 2 K.p.a. poprzez uznanie, że brak jest podstaw do wydania zaświadczenia w sprawie określenia daty ostateczności decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia; -art. 7 w zw. art. 77 w zw. z art. 80 K.p.a. poprzez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób należyty i wyczerpujący materiału dowodowego i tym samym błędne uznanie, że stroną postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia był wyłącznie wnioskodawca, tj. E. - S. Sp. z o.o. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2021 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej : "SKO", "Kolegium", "organ II instancji") uchyliło zaskarżone postanowienie w całości i odmówiło wydania zaświadczenia o treści żądanej przez stronę, tj. potwierdzającego datę ostateczności decyzji Burmistrza P. z dnia [...] stycznia 2011 r., nr: [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia na dzień [...] lutego 2011 r. W uzasadnieniu postanowienia organ II instancji, po przytoczeniu treści art. 217 i art. 218 § 1 K.p.a., wskazał, że ww. przepis uzależnia wydanie zaświadczenia od dwóch tylko przesłanek, a mianowicie wykazania przez wnioskodawcę interesu prawnego w uzyskaniu zaświadczenia o potwierdzeniu faktów lub stanu prawnego, co do których wnosi o wydanie zaświadczenia, nadto pozostawania organu w posiadaniu takich danych, z uwagi na prowadzoną ewidencję, rejestry lub inne zbiory. Interes prawny w uzyskaniu zaświadczenia o określonych faktach czy stanach prawnych, zdaniem organu, należy oceniać w kontekście aktualnego uprawnienia wnioskodawcy do przedmiotu objętego wpisem, nadto zamiaru wykorzystania wnioskowanych zaświadczeń. Interes prawny w uzyskaniu zaświadczenia jest oczywisty, wynikający z potrzeby legitymowania się przez Inwestora w procesie inwestycyjnym ostateczną i wykonalną decyzją środowiskową. Kolegium wskazało dalej, że wnioskowane zaświadczenie dotyczy potwierdzenia waloru ostateczności decyzji środowiskowej, a zatem w ramach postępowania wyjaśniającego w tym zakresie winno być dokonane wyłącznie ustalenie, czy od wydanej decyzji przysługiwał środek zaskarżenia, daty skutecznego doręczenia decyzji stronom postępowania, upływ terminu do skutecznego wniesienia środka zaskarżenia. W żadnym razie, w postępowaniu tym nie mogą być dokonywane oceny w granicach zasadności i legalności decyzji, w tym rzecz jasna w kwestii prawidłowego ustalenia kręgu stron postępowania. SKO wyjaśniło dalej, że decyzja Burmistrza P. z dnia [...] stycznia 2011 r., nr [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia doręczona została bezpośrednio wyłącznie wnioskodawcy w dniu [...] stycznia 2011 r. Obwieszczeniem z dnia [...] stycznia 2011 r., znak: [...] o wydaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, wydanym na podstawie art. 85 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2021 r., poz. 247) dalej : "ustawa" Burmistrz P. podał do publicznej wiadomości informację o wydanej decyzji i o możliwościach zapoznania się z jej treścią. Obwieszczenie skierowane zostało do społeczeństwa, któremu jednak nie przysługują środki zaskarżenia w postaci odwołania lub zażalenia. Obwieszczenie dokonane w trybie art. 85 ust. 3 ww. ustawy nie wpływa na atrybut ostateczności decyzji, stanowi wyłącznie realizację ustawowego obowiązku informacyjnego względem społeczeństwa wynikającego z Działu III "Udział społeczeństwa w ochronie środowiska" powołanej ustawy. Uwzględniając zatem wynikający z daty doręczenia decyzji wnioskodawcy początek biegu terminu do złożenia odwołania, tj. dzień [...] stycznia 2011 r., za jego koniec uznać należy dzień [...] stycznia 2011 r. Decyzja Burmistrza P. z dnia [...] stycznia 2011 r., nr: [...] stała się ostateczna w dniu [...] lutego 2011 r. Kolegium wskazało nadto, że uchylenie zaskarżonego postanowienia uzasadnione jest brakiem podstaw do odmowy wydania zaświadczenia w przedmiocie stwierdzenia ostateczności decyzji, w sytuacji braku regulacji prawnych dotyczących potwierdzenia takiego atrybutu decyzji. Pismem z dnia [...] lipca 2021 r. B. P. Spółka z o.o., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, złożyła skargę na ww. postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, zarzucając mu naruszenie: - art. 17 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. K.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, że brak jest podstaw do wydania zaświadczenia w sprawie określenia daty ostateczności decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia; - art. 217 § 2 pkt 2 K.p.a. poprzez niewydanie zaświadczenia o treści żądanej przez Skarżącą pomimo zaistnienia wszelkich przesłanek i wykazania ich istnienia przez Skarżącą; - art. 218 §1 i § 2 K.p.a. poprzez odmowę wydania zaświadczenia o treści żądanej przez Skarżącą, potwierdzającego datę ostateczności decyzji Burmistrza P. z dnia [...] stycznia 2011 roku o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia na dzień [...] lutego 2011 r.; - art. 7 w zw. z art. 77 w zw. z art. 80 K.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie w sposób należyty postępowania wyjaśniającego i dowodowego oraz nierozpatrzenie zebranego materiału dowodowego w sposób wszechstronny, w szczególności mapy poglądowej i istniejącej w obrocie decyzji o warunkach zabudowy wskazujących w oczywisty sposób na wielość stron postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia i tym samym błędne uznanie, że stroną postępowania był wyłącznie wnioskodawca - E. - S. Spółka z o.o.; - art. 8 K.p.a. poprzez naruszenie wyrażonej w tym przepisie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa poprzez prowadzenie postępowania w sposób charakteryzujący się niekonsekwencją oraz poprzez niewyjaśnienie, w sposób budzący zaufanie do organów administracji uzasadnienia faktycznego swojej decyzji w zakresie nieuznania dokonywania zawiadomień i obwieszczeń w toku postępowania o wydanie decyzji środowiskowej poprzez publikację w trybie art. 49 K.p.a. W oparciu o powyższe zarzuty Spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia Kolegium z dnia [...] czerwca 2021 r. oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji, a także o zasądzenie na jej rzecz kosztów postepowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Ustosunkowując się do zarzutów skargi Kolegium wyjaśniło, że zaskarżone postanowienie nie rozstrzyga o odmowie wydania zaświadczenia w ogóle, ale o odmowie wydania zaświadczenia o treści żądanej przez Skarżącą. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przeprowadzając badanie zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń przepisów prawa materialnego, czy też postępowania, skutkujących koniecznością uchylenia tego rozstrzygnięcia. Postępowanie w sprawie wydawania zaświadczeń regulują przepisy Działu VII Kodeksu postępowania administracyjnego i stanowią rodzaj uproszczonego i w znacznym stopniu odformalizowanego postępowania o charakterze administracyjnym. Zgodnie z art. 217 § 2 K.p.a. organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie, jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa albo osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie potwierdzające fakty lub stan prawny, wynikający z prowadzonych przez ten organ ewidencji, rejestrów, bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające (art. 218 K.p.a). Podkreślenia wymaga, że postępowanie wyjaśniające, o którym mowa w ww. przepisie spełnia tylko pomocniczą rolę w ustaleniu treści zaświadczenia. Jego celem jest ustalenie faktów wynikających z już istniejących ewidencji, rejestrów i innych danych, jak też wyjaśnienie, czy dane te odnoszą się do osoby wnioskodawcy, faktów, stanu prawnego, którego poświadczenia domaga się zainteresowany. Co do zasady, w postępowaniu o wydanie zaświadczenia nie jest dopuszczalne dokonywanie jakichkolwiek ustaleń faktycznych i ocen prawnych niewynikających z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów, bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu (por. wyroki NSA z: 27 października 2015 r., I OSK 674/14; 15 stycznia 2014 r., I OSK 1518/12, 28 sierpnia 2013 r., I OSK 605/12, z 4 lutego 2020 r., I OSK 1698/18 – dostępne na stronie internetowej CBOSA). W rozpoznawanej sprawie nie mają zastosowania żadne przepisy szczególne, z których mogłoby wynikać ewentualne odstępstwo od opisanej zasady. W zaskarżonym postanowieniu Kolegium wyjaśniło, że uwzględniając wynikający z daty doręczenia decyzji wnioskodawcy początek biegu terminu do złożenia odwołania, tj. dzień 18 stycznia 2011 r., za jego koniec uznać należy dzień 31 stycznia 2011 r. Tym samym decyzja Burmistrza P. z dnia [...] stycznia 2011 r., nr: [...]- [...] stała się ostateczna w dniu 1 lutego 2011 r. Treść zarzutów skargi wskazuje natomiast, że strona skarżąca postrzega postępowanie w sprawie wydania zaświadczenia jako zwykłe postępowanie administracyjne, w ramach którego przeprowadzane są dowody dla ustalenia faktów niewynikających z dokumentacji pozostających w dyspozycji organu. Ponownie podkreślić zatem należy, że istotą zaświadczenia jest potwierdzenie istnienia określonego faktu, w oparciu o posiadane przez organ dokumenty lub prowadzone rejestry bądź ewidencje, a nie jego ustalenie w drodze zwykłego postępowania dowodowego. Odmowa wydania zaświadczenia nie wyklucza natomiast możliwości ustalenia danego faktu w ramach, zwykłych postępowań. Mając na uwadze powołane wyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.