II SA/Sz 96/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Gebel, Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder,, Sędzia NSA Elżbieta Makowska (spr.), Protokolant Małgorzata Płocharska-Małys, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 marca 2010 r. sprawy ze skargi M. W.-L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie oceny oddziaływania przedsięwzięcia inwestycyjnego na środowisko oddala skargę. Burmistrz decyzją z dnia [...]r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 71, art. 75 ust. 1 pkt 4 i art. 84 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227, Nr 227, poz. 1505, z 2009r. Nr 42, poz. 340, Nr 84, poz. 700), po rozpoznaniu wniosku P. N., Prezesa Zarządu firmy D. działającego w imieniu Zarządu Dróg Wojewódzkich, z dnia [...]r. w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na przebudowie drogi wojewódzkiej nr [...] na odcinku [...], o długości odcinka [...] oraz przebudowie drogi wojewódzkiej nr [...]na odcinku [...], zgodnie z charakterystyką przedsięwzięcia stanowiącą załącznik nr [...] do decyzji oraz kartą informacyjną przedsięwzięcia stanowiącą załącznik nr [...] do decyzji – stwierdził dla planowanego przedsięwzięcia brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że wnioskiem z dnia [...]r. P. N., Prezes Zarządu firmy D. działający w imieniu Zarządu Dróg Wojewódzkich zwrócił się o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na przebudowie drogi wojewódzkiej nr [...] na odcinku [...], o długości odcinka [...]oraz przebudowie drogi wojewódzkiej nr [...]na odcinku [...]. Do wniosku dołączono kartę informacyjną przedsięwzięcia, kopie map ewidencyjnych oraz wypisy z ewidencji gruntów. Burmistrz ustalił, że planowane przedsięwzięcie należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (§ 3 ust. 1 pkt 56 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko). Dalej organ wskazał, że zgodnie z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, wystąpił po opinię w sprawie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko, a w przypadku stwierdzenia takiej potrzeby, określenia zakresu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko do: - Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego - Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, który postanowieniem z dnia [...]r. znak [...] przekazał wniosek do załatwienia według kompetencji Staroście. Powiatowy Inspektor Sanitarny w opinii sanitarnej z dnia [...]r., stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, również Starosta– w postanowieniu z dnia [...]r, sygn. [...], stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Biorąc pod uwagę ww. opinie, a także uwarunkowania , o których mowa w art. 63 ustawy, organ prowadzący postępowanie dnia [...]r. wydał postanowienie o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Postanowienie stało się ostateczne [...]r. Burmistrz wyjaśnił, że wśród uwarunkowań, o których mowa w art. 63 ustawy, o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przesądziły następujące okoliczności: 1/ rodzaj i charakterystyka przedsięwzięcia, które ma na celu przebudowę istniejącej drogi wojewódzkiej nr [...]na odcinku [...]oraz drogi wojewódzkiej nr [...]na odcinku [...]. Planowana przebudowa polegać będzie na wzmocnieniu istniejącej konstrukcji nawierzchni, poszerzenie jezdni na całej długości do szerokości [...]m, przebudowie przejść przez miejscowości, wprowadzeniu elementów spowalniających ruch, zaprojektowaniu nowych i uporządkowanie istniejących ciągów pieszych, wykonanie odwodnienia, zaprojektowanie ciągów pieszo - rowerowych na długości całej trasy i przejść dla pieszych z azylami, wykonanie poboczy utwardzonych poza terenem zabudowanym o szerokości [...]m, weryfikacji i przebudowie istniejących zjazdów, przebudowie istniejących skrzyżowań, zaprojektowaniu zatok autobusowych. Związane to będzie z wykonaniem powierzchni bitumicznej o pow. [...]m2, ciągów pieszo-rowerowych i chodników o pow. [...]m2, zatok autobusowych o pow. [...]m2, zjazdów indywidualnych i publicznych o pow. [...]m2, miejsc parkingowych o pow. [...]m2, opasek o pow. [...]m2, poboczy o pow. [...]m2, wysp dzielących o pow. [...]m2. W trakcie realizacji przedsięwzięcia będą wykorzystywane takie materiały jak woda, surowce, materiały paliwa oraz energia. W największym stopniu wykorzystywane materiały w postaci kruszyw, asfaltu, cementu. Do celów realizacji zadania wykorzystywane będą również maszyny i pojazdy, które będą zużywać paliwo. Oddziaływanie drogi pod względem wprowadzania do środowiska substancji lub energii będzie występować w zakresie emisji hałasu oraz emisji zanieczyszczeń do atmosfery związanych z ruchem pojazdów. Z uwagi na coraz bardziej rygorystyczne normy oraz postęp technologiczny w budowie samochodów organ uznał, że realizacja powyższego przedsięwzięcia nie przyczyni się do wzrostu emisji w stosunku do stanu istniejącego. Planowane przedsięwzięcie nie należy do przedsięwzięć wymienionych w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 9 kwietnia 2002r. w sprawie rodzajów i ilości substancji niebezpiecznych, których znajdowanie się w zakładzie decyduje o zaliczeniu go do zakładu o zwiększonym ryzyku albo zakładu o dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej; 2/ usytuowanie przedsięwzięcia - planowane przedsięwzięcie będzie realizowane w trasie istniejących ciągów komunikacyjnych. Przewidywane jest w niewielkim zakresie wejście na tereny sąsiednie. Wykroczenie poza pas drogowy nastąpi wyłącznie na terenach zabudowanych. Nie występują wśród nich tereny cenne przyrodniczo. Wody opadowe w części po oczyszczeniu w separatorach będą odprowadzane do istniejących kanałów i rowów melioracyjnych oraz w części będzie zastosowane odwodnienie powierzchniowe do rowów drogowych. Realizacja przedsięwzięcia będzie związana z wycinką drzew, które znajdują się w obrębie projektowanych poszerzeń. Nie są to drzewa które stanowiłyby cenne aleje wymienione w waloryzacji przyrodniczej gminy [...] i gminy [...]. W ramach rekompensaty wycinki drzew inwestor poczynił już działania mające na celu nasadzenia nowych drzew na granicy pasa drogowego. Planowane przedsięwzięcie graniczy z następującymi obszarami [...]. Jednakże ze względu na zamknięcie się oddziaływania planowanej inwestycji w granicach pasa drogowego należy uznać, że nie będzie ono oddziaływać znacząco na w/w obszary; 3/ rodzaj i skala możliwego oddziaływania – w ocenie organu, w odniesieniu do wyżej wymienionych uwarunkowań - oddziaływanie planowanego przedsięwzięcia w trakcie jego eksploatacji nie spowoduje znaczącego wzrostu w stosunku do obecnego oddziaływania. Nie ulegnie zmianie oddziaływanie na istniejące elementy środowiska przyrodniczego. Nie wystąpi negatywne oddziaływanie na tereny cenne przyrodniczo. Nie nastąpi znaczący wzrost emisji substancji i energii uciążliwych dla ludzi i środowiska. Planowane przedsięwzięcie nie będzie oddziaływać transgranicznie. Realizacja przedsięwzięcia nie spowoduje obciążenia istniejącej infrastruktury technicznej. W ramach realizacji inwestycji planowana jest likwidacja kolidujących elementów infrastruktury technicznej poprzez przełożenie jej w sposób bezkolizyjny w granicach pasa drogowego. Oddziaływania związane z fazą budowy będą miały charakter odwracalny i wystąpią w relatywnie krótkim okresie. Ponadto organ wyjaśnił, że dla części terenu, na którym ma być realizowane przedsięwzięcie istnieje uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego i stwierdził, że w tej części realizacja planowanego przedsięwzięcia jest z nim zgodna. Od powyższej decyzji odwołała się M. W., współwłaścicielka nieruchomości położonej we [...], usytuowanej przy planowanej inwestycji, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I Instancji. Przedmiotowej decyzji odwołująca się zarzuciła: 1/ naruszenie przepisu art. 79 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199, poz. 1227 ze zmianą), zwanej w dalszej części "ustawą" poprzez niezapewnienie mieszkańcom wsi [...]udziału w postępowaniu, 2/ naruszenie przepisów art. 63 ust. 3 ustawy w zw. z przepisem art. 135 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, polegające na zaniechaniu dokonania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko pomimo konieczności rozważenia ustanowienia obszaru ograniczonego użytkowania, 3/ naruszenie przepisu art. 73 ust. 1 ustawy poprzez błędne przyznanie statusu wnioskodawcy (a tym samym strony) Panu P. N. - Prezesowi Zarządu D. W uzasadnieniu strona podniosła, że przepis art. 79 ustawy nakłada na organ obowiązek zapewnienia możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Celem normy jest umożliwienie mieszkańcom obszaru planowanej inwestycji czynnego uczestnictwa w dokonaniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Zamieszczenie tego przepisu w ustawie było działaniem zamierzonym. Ustawodawca dążył w ten sposób do rozszerzenia uregulowanych przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego zasad pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, informowania, oraz czynnego udziału stron w postępowaniu (art. 8 - 10 k.p.a.). W rezultacie, działania Burmistrza winny zatem - zdaniem wnoszącej odwołanie -obejmować rozmowy i konsultacje ze społecznościami lokalnymi, a nie ograniczać się jedynie do publicznego ogłoszenia (wywieszania) rozstrzygnięć w budynku urzędu na podstawie 74 ust. 3 ustawy w zw. z art. 49 k.p.a. Realizacja naruszonego przepisu była tym łatwiejsza, że mieszkańcy wsi Wrzosowo działają od wielu lat w stowarzyszeniu, które wielokrotnie było partnerem gminy w wielu przedsięwzięciach, a jako posiadające osobowość prawną jest pełnoprawnym podmiotem prawa i reprezentantem woli mieszkańców. Tymczasem praktyka organu zastosowana w niniejszej sprawie ograniczyła się jedynie do uzyskania opinii Powiatowego Inspektora Sanitarnego oraz Starosty, które to organy (oczywiście również bez konsultacji z mieszkańcami) stwierdziły brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko. W tych warunkach postanowienie Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...]roku o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i zaskarżoną decyzję należy uznać za przedwczesne. Zdaniem skarżącej, nie stanowi realizacji przepisu art. 79 ustawy publiczne ogłaszanie treści postanowień i decyzji wydawanych w przedmiocie oceny oddziaływania na środowisko, w sytuacji w której mieszkańcom nie jest wiadome, że postępowania takie zostały wszczęte (skarżąca o decyzji dowiedziała się przypadkiem), co jest ich przedmiotem i jakie skutki może wywołać. Skarżąca dalej wskazała, że decyzja Burmistrza narusza przepis art. 63 ust. 3 ustawy i to w stopniu rażącym. Wbrew opiniom Powiatowego Inspektora Sanitarnego oraz Starosty potwierdzonym postanowieniem Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...]roku (sygn. [...]) ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko jest obligatoryjna. Obowiązek taki istnieje bowiem, jeżeli możliwość realizacji przedsięwzięcia jest uzależniona od ustanowienia obszaru ograniczonego użytkowania w rozumieniu przepisu art. 135 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska. Z przepisu art. 135 wynika że konieczność wyznaczenia takiego obszaru może istnieć w razie lokalizacji m.in. linii i stacji elektroenergetycznej. Z "Charakterystyki przedsięwzięcia" stanowiącej załącznik nr 1 do wydanej decyzji wyraźnie wynika, iż planowana jest przebudowa infrastruktury elektrycznej (i telekomunikacyjnej) - pkt. 4 i 5 załącznika. Co więcej sam Inwestor przewiduje możliwość wystąpienia kolizji elektroenergetycznych. Burmistrz pominął przy tym fakt, iż na terenie wsi [...]wzdłuż istniejących przebiegów sieci wodociągowej i napowietrznej linii elektroenergetycznej średniego napięcia istnieją już pasy ograniczonego użytkowania terenu ustanowione uchwałą nr XXVI/245/2001 Rady Miejskiej w Kamieniu Pomorskim z dnia 24 maja 2001 roku (publ. Dz. Woj. Zach. Nr 22, poz. 473). Mając na uwadze powyższe, w ocenie wnoszącej odwołanie, organ I Instancji dysponował materiałami uzasadniającymi konieczność przeprowadzenia obligatoryjnej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Zaniechanie w tym względzie czyni zaskarżoną decyzję wadliwą, co uzasadnia zarzut drugi. Na marginesie strona wskazała, iż postanowienie z dnia [...]roku nie może być uznane za ostateczne, gdyż nie zostało stronom doręczone. Przepis art. 74 ust. 3 ustawy przewidujący doręczenie w formie ogłoszenia publicznego odnosi się jedynie do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Przesądza o tym umiejscowienie przepisu w rozdziale [...] zatytułowanego: "decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach". Postanowienie o przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wydane w trybie art. 63 ust. 1 ustawy (podobnie jak postanowienie wydawane gdy organ nie stwierdzi potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko) jest zaskarżalne (art. 65 ust. 2) winno być więc doręczane stronom na zasadach ogólnych. W rozdziale [...] nie zamieszczono bowiem przepisu analogicznego do art. 74 ust. 3 ani odsyłającego doń. Ponadto organ I Instancji błędnie uznał P. N. za wnioskodawcę (i stronę) niniejszego postępowania. Kwestia ta ma znaczenie o tyle istotne, iż dotyczy legitymacji czynnej (zdolności postulacyjnej). Z art. 73 ust. 1 ustawy wynika, iż postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się na wniosek podmiotu planującego podjęcie realizacji przedsięwzięcia. Tym jest jedynie Zarząd Dróg Wojewódzkich. Zarządowi przysługuje co prawda prawo ustanowienia pełnomocnika jednakże ten musi legitymować się stosownym dokumentem, a poza tym działa w imieniu i na rzecz podmiotu reprezentowanego, a nie własnym. Wnioskodawcą i stroną postępowania jest Zarząd Dróg Wojewódzkich, a nie P. N., czy D. Skarżąca nie została zawiadomiona o możliwości i terminie zaznajomienia się z aktami postępowania przed wydaniem zaskarżonej decyzji, dlatego kwestia istnienia oraz charakteru umocowania Pana P. N. nie jest znana, co uzasadnia zarzut trzeci. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...]r. Nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), w związku z art. 59 ust. 1 pkt 2, art. 84 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008r. Nr 199, poz. 1227), po rozpoznaniu odwołania utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy dokonał ustaleń faktycznych zbieżnych z ustaleniami organu I instancji, a następnie zrelacjonował główne tezy decyzji tego organu oraz przytoczył zarzuty i motywy odwołania. Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium wyjaśniło, że procedurę postępowania w sprawie o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko regulują przepisy Rozdziału 1, Działu V ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, zwanej w dalszej części uzasadnienia "ustawą o udostępnianiu informacji". Stosownie do jej art. 59 ust. 1 przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja następujących planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko: 1) planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1. Według art. 173 ust. 2 do czasu wydania przepisów, o których mowa w art. 60 niniejszej ustawy za przedsięwzięcia mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, określone w art. 59 ust. 1 pkt 1 niniejszej ustawy, uważa się określone w dotychczasowych przepisach przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, wymagające sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (pkt 1), zaś za przedsięwzięcia mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, określone w art. 59 ust. 1 pkt 2 niniejszej ustawy, uważa się określone w dotychczasowych przepisach przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, dla których obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko może być stwierdzony. Przedmiotowa inwestycja z mocy przepisu § 3 ust. 1 pkt 56 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.), zakwalifikowana, jako drogi publiczne o nawierzchni utwardzonej, niewymienione w §2 ust. 1 pkt 29 i 30, z wyłączeniem ich remontu i przedsięwzięć polegających na budowie, przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce: zjazdu z drogi publicznej, przejazdu drogowego, pasa postojowego, pasa dzielącego, pobocza, chodnika, ścieżki rowerowej, konstrukcji oporowej, przepustu, kładki oraz obiektów i urządzeń wyposażenia technicznego dróg; zaliczona została do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowiska, dla których raport sporządza się fakultatywnie. Ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko przeprowadza się m. in. w ramach postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 61 ust. 1 pkt 1). Obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, wydanego na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uwzględniając łącznie uwarunkowania określone w punktach od 1 do 3 wskazanego przepisu. Postanowieniem z dnia [...]r., znak: [...], Burmistrz stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Organ odwoławczy stanął na stanowisku, że postanowienie to zostało skutecznie doręczone stronom postępowania i wyjaśnił, że stosownie do art. 74 ust. 3 ustawy o udostępnieniu informacji, jeżeli liczba stron postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przekracza 20, stosuje się przepis art. 49 Kodeksu postępowania administracyjnego. Według zaś art. 49 Kpa strony mogą być zawiadamiane o decyzjach i innych czynnościach organów administracji publicznej przez obwieszczenie lub inny zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości sposób publicznego ogłoszenia, jeżeli przepis szczególny tak stanowi; w tych przypadkach zawiadomienie bądź doręczenie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia publicznego ogłoszenia. Organ nie miał wątpliwości, iż odesłanie do przepisu art. 49 Kpa, nakazuje stosownie jego wymogów, tak jak zostały w tymże ustanowione, a powołany przepis nie ogranicza organu w jego stosowaniu wyłącznie do decyzji, a wręcz przeciwnie wprost wypowiada regułę o możliwości zawiadamiania o decyzjach i innych czynnościach. Zdaniem Kolegium, nie znajduje uzasadnienia prawnego przedstawiona przez stronę interpretacja przepisu art. 74 ust. 3 ustawy o udostępnianiu informacji, wskazująca na ograniczenie możliwości doręczenia w sposób określony w art. 49 Kpa wyłącznie do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, wobec usytuowania analizowanego przepisu w rozdziale dot. decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Ani bowiem treść art. 74 ust. 3, ani tym bardziej art. 49 Kpa nie zezwala na taki wniosek. Spełniając ustawowe wymogi Burmistrz obwieszczeniem z dnia [...]r., znak [...]zawiadomił wszystkie strony w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia o wydaniu postanowienia stwierdzającego brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia polegającego na przebudowie drogi wojewódzkiej nr [...]na odcinku [...]. Obwieszczenie zostało wywieszone na tablicy ogłoszeń Urzędu Miejskiego w dniach [...]r. Strony zostały pouczone o możliwości zaskarżenia postanowienia, jakkolwiek postanowienie w powyższym przedmiocie, nie jest zaskarżalne (art. 63 ust. 2 w zw. z art. 65 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji). Zawiadomienie umieszczone zostało również na stronie internetowej Urzędu w Biuletynie Informacji Publicznej. Z uwagi na objęcie zakresem przedsięwzięcia obszaru dwóch gmin, ogłoszenie zostało opublikowane także w Urzędzie Miejskim w dniach [...]r. W ocenie organu odwoławczego, omawiane postanowienie podjęte zostało w zgodzie z przepisami regulującymi tryb jego wydania. Zaopiniowane zostało przez organy ustawowo wskazane w przepisie art. 64 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 156 oraz pkt 2 ustawy o udostępnieniu informacji. Zarówno Powiatowy Inspektor Sanitarny oraz Starosta nie stwierdzili potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, uzasadniając swoją opinię w tym względzie. Organ II instancji stwierdził, że Burmistrz dokonał oceny informacji o przedsięwzięciu przedstawionej w załączonej karcie i na jej podstawie doszedł do wniosku, iż przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko nie jest wymagalne. Na podstawie art. 84 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji organ ten wydał decyzję stwierdzającą brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Kolegium wyjaśniło dalej, że przy rozważaniu potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko należy uwzględnić uwarunkowania, o których mowa w art. 63 ust. 1 pkt 1- 3 ustawy o udostępnianiu informacji. Dokonując oceny tych uwarunkowań na tle przedmiotowej inwestycji, organ ten podkreślił, że rodzaj i charakterystyka przedsięwzięcia, w tym skala i wielkość zajmowanego terenu, brak powiązań z innymi przedsięwzięciami, wykorzystanie zasobów naturalnych w niewielkim stopniu (kruszywo, woda, piasek), usytuowanie przedsięwzięcia poza obszarami cennymi przyrodniczo, ograniczenie oddziaływania przedsięwzięcia w zasadzie do emisji zanieczyszczeń, która w następstwie realizacji inwestycji zostanie zmniejszona, uzasadnia przyjęte przez organ pierwszej instancji stanowisko, co do braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Z przedłożonej Karty informacyjnej przedsięwzięcia wynika, że planowane przedsięwzięcie obejmuje przebudowę drogi wojewódzkiej nr [...], na odcinku o długości [...]oraz przebudowę drogi wojewódzkiej nr [...]na odcinkach o długości [...]. Zakresem swym przebudowa obejmie wzmocnienie istniejącej konstrukcji nawierzchni, poszerzenie jezdni na całej długości do szerokości [...]km, przebudowę przejść przez miejscowości, wprowadzenie elementów spowalniających ruch, zaprojektowanie nowych i uporządkowanie istniejących ciągów pieszych, wykonanie odwodnienia na odcinkach pozamiejskich poprzez oczyszczenie rowów i likwidację zastoisk, w terenie zabudowanym poprzez wykonanie kolektorów deszczowych, zaprojektowanie ciągów pieszo-rowerowych na długości całej trasy i przejść dla pieszych wraz z azylami, wykonanie poboczy utwardzonych poza terenem zabudowanym, weryfikację i przebudowę istniejących zjazdów, przebudowę istniejących skrzyżowań oraz zaprojektowanie zatok autobusowych na przystankach komunikacji zbiorowej. Kolegium zaznaczyło, że inwestycja obejmuje dwie gminy Gminę oraz Gminę. Dotychczasowy sposób użytkowania terenu nie ulegnie zmianie. Spośród rozważanych w karcie informacyjnej trzech wariantów przedsięwzięcia, Inwestor zaproponował do realizacji wariant I wykonany w technologii A, a polegający na korekcie istniejących parametrów geometrycznych do uzyskania parametrów dla drogi klasy GP, poszerzeniu istniejącej jezdni do szerokości [...]m, budowie poboczy utwardzonych o szerokości [...]m i konstrukcji jak jezdnia, przebudowie wskazanych szczegółowo skrzyżowań dróg, budowie ciągu pieszo-rowerowego, budowie zjazdów indywidualnie utwardzonych, oczyszczeniu rowów przydrożnych i budowie kolektorów deszczowych. Realizacja przedsięwzięcia w powyższym wariancie spowoduje poprawę równości nawierzchni jezdni oraz zmniejszenie emitowanego hałasu, poprawę płynności ruchu, poprawę bezpieczeństwa ruchu pieszych i pojazdów, rozwiązania zastosowane na skrzyżowaniach wpłyną na zmniejszenie prędkości pojazdów na przejściach przez miejscowości, dostosowanie parametrów technicznych drogi do obecnie obowiązujących przepisów, poprawę atrakcyjności i estetyki otoczenia drogi oraz poprawę odwodnienia. Do celów realizacji zadania wykorzystane zostaną woda, materiały (kruszywo, asfalt, cement), paliwa (olej napędowy) i energie. W trakcie budowy nastąpi oddziaływanie inwestycji w zakresie hałasu emitowanego do środowiska, pylenia, emisji spalin ze środków transportu i maszyn, wytwarzanie odpadów. Prace przy budowie będą trwały wyłącznie w porze dziennej, a oddziaływanie będzie miało charakter krótkotrwały i odwracalny. W celu zminimalizowania wskazanego oddziaływania Inwestor przewidział odizolowanie zaplecza budowy od gruntu i wód gruntowych, zadaszenie stanowisk dla sprzętu technologicznego, przechowywanie paliw i substancji bitumicznych w szczelnych pojemnikach, w magazynach spełniających wymagania przeciwpożarowe i ochrony środowiska. Powstające podczas rozbiórek odpady nie są kwalifikowane jako odpady niebezpieczne. Przy zastosowaniu rozwiązań chroniących środowisko emisja hałasu związana z ruchem pojazdów samochodowych wyniesie [...]w godz. [...] (pora dzienna), [...]w godz. [...] (pora nocna). Sytuacja pod kątem emisji spalin z upływem lat będzie coraz lepsza, z uwagi na coraz bardziej rygorystyczne normy oraz postęp technologiczny w tym kierunku. W sąsiedztwie inwestycji znajdują się obszary [...]. Postanowieniem z dnia [...]r., Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska przekazał zgodnie z właściwością Staroście wniosek w sprawie obowiązku sporządzenia i przedłożenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, wskazując w uzasadnieniu, iż planowane przedsięwzięcie nie należy do mogących znacząco oddziaływać na obszar [...]. W ocenie Kolegium, Karta informacyjna przedsięwzięcia spełnia wymogi formalne art. 3 ust. 1 pkt 5 ustawy o udostępnieniu informacji i stanowi wystarczającą podstawę do analizy potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowiska, a skala i zakres jego oddziaływania nie wymagają szczegółowej oceny opartej na raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Analizując legalność wspomnianego postanowienia, organ II instancji podkreślił, iż Burmistrz nie naruszył przepisów stanowiących podstawę rozstrzygnięcia o braku potrzeby sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, korzystając z uprawnień ustawowych udzielonych przepisami regulującymi tryb postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Z woli ustawodawcy społeczeństwo nie uczestniczy w postępowaniu, w którym raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko nie jest sporządzany (art. 53 ustawy Prawo ochrony środowiska), ze wszelkimi wynikającymi stąd konsekwencjami, w tym podnoszonym przez stronę brakiem wpływu społeczeństwa na szczegółowość i kształt raportu, który podobnie jak informacja o przedsięwzięciu przedkładany jest w postępowaniu przez Inwestora, nie zaś na zlecenie organu prowadzącego postępowanie. Według Kolegium, nie znajduje uzasadnienia zarzut strony wskazujący na potrzebę ustanowienia obszaru ograniczonego użytkowania, w rozumieniu art. 135 ustawy Prawo ochrony środowiska, a w konsekwencji do przeprowadzenia, jako obligatoryjnej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, na podstawie art. 63 ust. 3 ustawy o udostępnianiu informacji. Stosownie do art. 135 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska "Jeżeli z przeglądu ekologicznego albo z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaganej przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, albo z analizy porealizacyjnej wynika, że mimo zastosowania dostępnych rozwiązań technicznych, technologicznych i organizacyjnych nie mogą być dotrzymane standardy jakości środowiska poza terenem zakładu lub innego obiektu, to dla oczyszczalni ścieków, składowiska odpadów komunalnych, kompostowni, trasy komunikacyjnej, lotniska, linii i stacji elektroenergetycznej oraz instalacji radiokomunikacyjnej, radionawigacyjnej i radiolokacyjnej tworzy się obszar ograniczonego użytkowania. Z charakteru przedsięwzięcia, jak też z załączonej dokumentacji nie wynika, aby standardy jakości środowiska w wyniku realizacji, a następnie eksploatacji przedsięwzięcia miały ulec zwiększeniu w odniesieniu do istniejącego. Podkreślić należy, iż dotychczasowy sposób użytkowania terenu nie ulegnie zmianie. Inwestycja polega na przebudowie istniejącej drogi wojewódzkiej i polepszaniu jej parametrów, w celu przede wszystkim poprawy bezpieczeństwa ruchu drogowego oraz ruchu pieszych, a także zmniejszenia emisji zanieczyszczeń. Zastosowane zostaną rozwiązania chroniące środowisko, w szczególności odwodnienie nawierzchni dróg poprzez system kanalizacji deszczowej, jak też udrożnienie rowów. W rozumieniu powołanego przepisu obszar ograniczonego użytkowania wyznaczony jest dla obszaru, w którym doszło do przekroczenia standardów środowiskowych. Nie stanowi podstawy do ustanowienia obszaru ograniczonego użytkowania wskazywana przez Inwestora planowana przebudowa infrastruktury elektrycznej i telekomunikacyjnej, polegająca na wykonaniu oświetlenia skrzyżowań typu rondo, jako elementu składowego drogi oraz przebudowa istniejącej sieci telekomunikacyjnej polegająca na likwidacji kolidujących elementów sieci i przełożenia tejże infrastruktury w sposób bezkolizyjny w zakresie pasa drogowego. Ten aspekt przedsięwzięcia dotyczy istniejących już sieci, których budowa nie spowodowała potrzeby ustanowienia obszaru ograniczonego użytkowania, a zakresem analizowanego przedsięwzięcia objęte będą prace związane z ich przełożeniem w granicach pasa drogowego. Wbrew też twierdzeniem Skarżącej uchwała nr XXVI.245/2001 Rady Miejskiej w Kamieniu Pomorskim z dnia 24 maja 2001r. (Dz. Woj. Zach. Nr 22, poz. 473) w sprawie zmiany planu zagospodarowania przestrzennego gminy Kamień Pomorski- obręb geodezyjny Wrzosowo dla zabudowy mieszkaniowej i pensjonatowej z usługami, nie została podjęta w trybie przepisu art. 135 ust. 3 ustawy Prawo ochrony środowiska, w celu utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania, ale jest uchwałą podjętą w trybie art. 26 ówcześnie obowiązującej ustawy z dnia 24 maja 2001r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999r. Nr 15, poz. 139 z późn. zm.), a jej zakresem przedmiotowym była zmiana planu zagospodarowania przestrzennego gminy Kamień Pomorski, zatwierdzonego uchwałą Nr XXVI/88/82 Rady Narodowej Miasta i Gminy Kamień Pomorski z dnia 22 października 1982r. (Dz.Urz. W.R.N. w Szczecinie z 1983r. Nr 19, poz. 9), podtrzymana uchwałą Nr VII/53/90 Rady Miejskiej w Kamieniu Pomorskim z dnia 14 grudnia 1990r. (Dz. Urz. Woj. Szczec. z 1991r. Nr 1 poz. 3 ) - dla terenu obejmującego swym zakresem działki nr 224/19, 224/20, 224/21, 224/22, 224/27-50, 224/24, 224/25, 224/26 położone na terenie gminy Kamień Pomorski -obręb geodezyjny Wrzosowe Celem sporządzenia planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego, ewentualnie jego zmiany jest ustalenie przeznaczenia terenów oraz sposobów ich zagospodarowania i zabudowy. Taki też cel przyświecał rozważanej uchwale. Wyznaczone na jej mocy, wzdłuż istniejących przebiegów sieci: wodociągowej i napowietrznej linii elektroenergetycznej ś/n pasy ograniczonego użytkowania terenu - § 6 ust. 4pkt 8, nie są tymi w rozumieniu art. 135 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska, celem wyznaczenia tych pasów jest bowiem zapewnienie nieograniczonego dostępu do obsługi sieci, nie zaś przekroczenie standardów środowiskowych. Z tych to powodów Kolegium uznało, że podniesiony zarzut jest bezzasadny. Za bezpodstawny uznany został przez organ odwoławczy zarzut błędnego przyznania statusu wnioskodawcy, a tym samym strony postępowania P. N. -Prezesowi Zarządu D. Kolegium wyjaśniło, że wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia z dnia [...]r., złożył P. N. Prezes Zarządu D., działając w imieniu i na rzecz Województwa [...]reprezentowanego przez Zarząd Dróg Wojewódzkich, utworzony na podstawie art. 21 ust 1 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2007r. Nr 19, poz. 115 z późn. zm.), uchwałą Nr 12/99 Zarządu Województwa z dnia 10 marca 1999r. w sprawie utworzenia Zarządu Dróg Wojewódzkich i nadania statutu w oparciu, o który działa. Podstawę uprawnienia do działania w imieniu Zarządu Dróg Wojewódzkich stanowi upoważnienie z dnia [...]r. udzielone przez Zarząd Dróg Wojewódzkich dla Pana P. N., dookreślonego jako Prezesa Zarządu D. Burmistrz nie skierował decyzji do pełnomocnika, ale jedynie zgodnie z regułą z art. 40 § 1 Kpa, w uwzględnieniu upoważnienia do reprezentowania strony niniejszego postępowania, tj. Województwa [...], reprezentowanego przez Zarząd Dróg Wojewódzkich, doręczeń zarówno decyzji, jak też innych w sprawie pism dokonywał za pośrednictwem pełnomocnika P. N. W komparycji decyzji oraz w jej uzasadnieniu wskazano wprost na wnioskodawcę w sprawie, tj. Zarząd Dróg Wojewódzkich, który jako jednostka organizacyjna Województwa utworzona w celu realizacji zadań zarządcy drogi (planowania, budowa, przebudowa, remont, utrzymanie i ochrona dróg) posiada w postępowaniu administracyjnym status strony postępowania (art. 29 Kpa.), jakkolwiek swoje uprawnienia wywodzi oraz działa w imieniu i na rzecz zarządcy drogi tj. zarządu województwa. Za zbędne Kolegium uznało natomiast zarówno w udzielonym pełnomocnictwie, jak też w zapisach zaskarżonej decyzji dalsze dookreślanie pełnomocnika poprzez formę prowadzenia działalności gospodarczej, nazwę firmy oraz funkcję pełnioną w Spółce. Stosownie do art. 33 § Kpa pełnomocnikiem strony może być osoba fizyczna, posiadająca zdolność do czynności prawnych. Osoba prawna, ani też jednostka organizacyjna nie posiadająca osobowości prawnej nie może być pełnomocnikiem. Identyfikowanie osoby fizycznej następuje poprzez jej dane personalne (tj. imię i nazwisko). Nie ma przeszkód w kierowaniu korespondencji pełnomocnika na adres firmy, co nie jest jednoznaczne z udzielaniem pełnomocnictwa osobie fizycznej, jako udziałowcowi, wspólnikowi, bądź pracownikowi Spółki. W tym wyłącznie zakresie dopatrzeć można się uchybienia przepisowi art. 31 § 1 Kpa, jednakże ten rodzaj uchybienia nie ma wpływu na treść i zakres upoważnienia, nie budzi też wątpliwości, co do osoby, której upoważnienia udzielono, a zatem pozostaje bez wpływu na treść rozstrzygnięcia. Powołując się zatem, na dokonane w niniejszym postępowaniu ustalenia oraz mając na uwadze treść art. 84 ust. 1 ustawy, Kolegium uznało zaskarżoną decyzję za zasadną. M. W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na wyżej opisaną decyzję zarzucając: 1. naruszenie przepisu art. 140 k.p.a. w zw. z art. 6 k.p.a. w zw. z art. 79 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zmianą), zwanej w dalszej części "ustawą" poprzez ich niezastosowanie, a konsekwencji utrzymanie w mocy decyzji Burmistrza pomimo braku zapewnienia mieszkańcom wsi [...]udziału w postępowaniu przed organem I instancji. 2. naruszenie przepisu art. 140 k.p.a. w zw. z art. 6 k.p.a. w zw. z przepisem art. 63 ust. 3 ustawy w zw. z przepisem art. 135 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, a w rezultacie utrzymanie w mocy decyzji Burmistrza pomimo istnienia obszaru ograniczonego użytkowania implikującego konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, lub ewentualnie konieczności rozważenia ustanowienia obszaru ograniczonego użytkowania. Skarżąca wniosła o: 1. uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Burmistrza z dnia [...]roku, 2. zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania sądowo-administracyjnego. Zdaniem strony, jak wynika to z uzasadnienia skargi, organ błędnie uznał jakoby Burmistrz w należyty sposób uczynił zadość obowiązkowi respektowania prawa społeczeństwa do udziału w postępowaniu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze błędnie utożsamia obowiązek doręczania rozstrzygnięć przewidziany w art. 74 ustawy w zw. z art. 49 k.p.a. z normowanym przepisem art. 79 ustawy obowiązkiem zapewnienia przez Organ I Instancji możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Znamienne, iż wskazywane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji czynności Burmistrza mające rzekomo przemawiać za realizacją przedmiotowego prawa ograniczają się jedynie do obwieszczenia o wydaniu postanowienia stwierdzającego brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko. Co prawda czynność ta została dokonana przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, niemniej strony przed wydaniem tego postanowienia (jak i po jego wydaniu) nie miały żadnej możliwości wypowiedzenia się na temat zasadności, celowości racjonalności, czy zakresu planowanej inwestycji. Skarżąca podkreśliła, że norma wyrażona w przepisie art. 79 ust. 1 ustawy stanowi dla społeczeństwa gwarancję udziału w postępowaniu - czynnego, a nie jedynie poprzez doręczenie finalnej decyzji. Prawo to nie może w praktyce ograniczać się do możliwości wniesienia odwołania, a stałoby się tak w razie podzielenia dokonanej przez Organy obu instancji wykładni przywołanego przepisu. Nie bez znaczenia pozostaje również fakt, iż omawiane prawo przysługuje "społeczeństwu", a nie jedynie stronie. Posłużenie się przez ustawodawcę taką techniką legislacyjną prowadzi do wniosku, że pomiędzy art. 74 ustawy regulującym doręczenia, a art. 79 ustawy nie ma żadnej zależności. Społeczność lokalna działająca in gremio, przez swoje organy np. zebranie wiejskie lub w innych formach np. Stowarzyszenia na rzecz rozwoju wsi [...]jest na mocy tego przepisu władna do zajmowania stanowiska w postępowaniu, choć paradoksalnie nie ma legitymacji do zaskarżenia wydanej decyzji, gdyż ta przysługuje jedynie poszczególnym członkom tej społeczności (chyba, że odwołanie wnosiłoby stowarzyszenie). Skoro celem normy jest umożliwienie mieszkańcom obszaru planowanej inwestycji czynnego uczestnictwa w dokonaniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, postępowanie przeprowadzone przez Burmistrza dotknięte jest wadliwością. Wydając zaskarżoną decyzję organ zupełnie zignorował argumentację zawartą w odwołaniu, dotyczącą zamierzonego przez ustawodawcę dążenia do zapewnienia "społeczeństwu" dodatkowej gwarancji czynnego udziału w postępowaniu, na wczesnym jego etapie - poprzedzającym wydanie decyzji. Uznanie art. 79 ust. 1 ustawy za odnoszący się do art. 49 k.p.a. czyniłoby go zbędnym wobec brzmienia art. 74 ustawy oraz faktu, iż strona ma gwarantowane przepisami k.p.a. prawo do wniesienia odwołania. Niewadliwe postępowanie administracyjne prowadzone dla oceny oddziaływania na środowisko winno więc obejmować (poza opiniami, których Burmistrz zasięgnął) rozmowy i konsultacje ze społecznościami lokalnymi (czego z kolei zaniechał). Dokonanie publicznego ogłoszenia (wywieszania) rozstrzygnięć w budynku urzędu na podstawie 74 ust. 3 ustawy w zw. z art. 49 k.p.a. nie ma zatem znaczenia dla sprawy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze zajmując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji naruszyło więc zasadę praworządności. W dalszej kolejności skarżąca wskazała, że organ odwoławczy błędnie nie uwzględnił odwołania w zakresie sformułowanego w nim zarzutu drugiego. Bezsprzecznie Rada Miejska w Kamieniu Pomorskim wydała w dniu 24 maja 2001 roku uchwałę w sprawie zmiany zagospodarowania przestrzennego na podstawie, której utworzono na terenie wsi Wrzosowo wzdłuż istniejących przebiegów sieci wodociągowej i napowietrznej linii elektroenergetycznej średniego napięcia pasy ograniczonego użytkowania terenu. Okoliczność, że jako podstawę prawną wydania uchwały wskazano przepis art. 26 poprzednio obowiązującej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym pozostaje bez znaczenia, albowiem ustawa ta nie zawierała definicji legalnej pojęcia "obszaru ograniczonego użytkowania". Przepis art. 26 był przepisem ogólnym zezwalającym na dokonywanie zmian w planach zagospodarowania przestrzennego. Plany te wydawane choćby w starym stanie prawnym, musiały jednak uwzględniać czynniki środowiskowe. Przepisy obowiązującej wówczas ustawy z dnia 31 stycznia 1980 r. o ochronie i kształtowaniu środowiska (tekst jednolity Dz. U. z 1994 r., Nr 49, poz. 196 ze zmianami) wyraźnie wskazywały na konieczność tworzenia w określonych warunkach obszaru ograniczonego użytkowania (art. 71 ust. 2 w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia do 30 września 2001 roku) . Skoro przywołaną uchwałą został utworzony obszar ograniczonego użytkowania, cały czas zachowuje taki status, tym bardziej jeśli zważyć, że przepis art. 23 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o wprowadzeniu ustawy - Prawo ochrony środowiska, ustawy o odpadach oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. Nr 100, poz. 1085) nie pozostawia wątpliwości odnośnie tożsamości pojęć użytych w uchwale Rady Miejskiej w Kamieniu Pomorskim i ustawie - Prawo ochrony środowiska. Decyzja Burmistrza naruszała zatem przepis art. 63 ust. 3 ustawy i to w stopniu rażącym. Wbrew opiniom Inspektora Sanitarnego oraz Starosty potwierdzonym postanowieniem Burmistrza z dnia [...]roku (sygn. [...]) ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko jest obligatoryjna. Skoro obszar taki już istnieje aktualizuje się przesłanka określona w art. 63 ust. 3 ustawy. Nawet gdyby nie istniał, biorąc pod uwagę okoliczności sprawy w szczególności zakres prac, niewielką odległość do linii elektroenergetycznych, oraz składowiska odpadów komunalnych i tak konieczne byłoby dokonanie przeglądu ekologicznego lub oceny oddziaływania na środowisko, tym bardziej że z "Charakterystyki przedsięwzięcia" stanowiącej załącznik nr 1 do wydanej decyzji wyraźnie wynika, iż planowana jest przebudowa infrastruktury elektrycznej i telekomunikacyjnej - pkt. 4 i 5 załącznika, a sam Inwestor przewiduje możliwość wystąpienia kolizji elektroenergetycznych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze odpowiadając na skargę wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Kolegium ponadto wyjaśniło, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji omyłkowo powołało art. 53 ustawy Prawo ochrony środowiska zamiast art. 79 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska, co jednak – jak stwierdziło - nie zmieniło sensu powyższej argumentacji wobec objęcia analogiczną regulacją powołanych przepisów tego samego przedmiotu. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Skarga okazała się niezasadna, bowiem zaskarżona decyzja prawa nie narusza ani w sposób w niej zarzucony, ani w żaden inny sposób uzasadniający wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji, na którejkolwiek z podstaw prawnych wskazanych w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określanej dalej jako p.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Wyjaśnić na wstępie należy, że stan prawny wprowadzony ustawą z dnia 27 kwietnia 2001r. – Prawo ochrony środowiska (tj. Dz. U. z 2008r. Nr 25, poz. 150 ze zm.) uległ zmianie i w dacie zaskarżonej decyzji obok Prawa ochrony środowiska obowiązywała ustawa z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.) dalej zwana ustawą o udostępnianiu informacji o środowisku (u. i. o ś.). Przepisy tej właśnie ustawy, obowiązującej od 15 listopada 2008r. stosowały organy administracji publicznej orzekające w sprawie. Ustawa ta, poza tym, że inkorporowała część uregulowań zawartych uprzednio w ustawie Prawo ochrony środowiska, to charakteryzuje się przede wszystkim tym, że w systemie źródeł prawa ochrony środowiska tworzy pewną całość z przepisami innych krajowych aktów prawnych oraz poprzez § 1 ust. 2 Konstytucji RP z postanowieniami Konwencji z Aarhus z dnia 25 czerwca 1998r. o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska (Dz. U. z 2003r. Nr 78 poz. 76), a także z wiążącymi aktami prawnymi Unii Europejskiej. Dlatego przepisów tej ustawy nie można interpretować w sposób oderwany od zasad wynikających z Prawa ochrony środowiska oraz innych obowiązujących aktów normatywnych. Przedmiotem postępowania administracyjnego wszczętego na wniosek było wydanie decyzji o środowiskowych warunkach zgody na realizację przedsięwzięcia. W ocenie Sądu, analiza uzasadnienia zaskarżonej decyzji, dokonana w kontekście zarzutów skargi i rozważanego na tle stanu faktycznego ustalonego w tym uzasadnieniu, a znajdującego oparcie w materiale dowodowym zebranym w aktach administracyjnych pozwala po pierwsze, na stwierdzenie, że organ odwoławczy rozpatrzył sprawę – zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 kpa), co znalazło swój wyraz w prawidłowo sporządzonych motywach decyzji (art. 107 § 3 kpa), po drugie, ustosunkował się do wszystkich zarzutów odwołania i po trzecie, zajmując określone w decyzji stanowisko prawne, nie naruszył ani prawa materialnego, ani prawa procesowego. Materialno-prawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi powołany w niej art. 84 wskazanej wyżej ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. Przepis ten w ust. 1 stanowi, że w przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Prawidłowo również organy orzekające w sprawie tę podstawę prawną powiązały z art. 59 ustawy u. i. o ś., z przepisu tego bowiem wynika kiedy i w odniesieniu do jakiego rodzaju przedsięwzięć wymagane jest przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko. W myśl art. 3 pkt 8 tej ustawy, przez ocenę oddziaływania na środowisko rozumie się postępowanie, w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia, obejmujące w szczególności weryfikację raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, uzyskanie wymaganych ustawą opinii i uzgodnień, zapewnienie możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu. Z art. 59 ust. 1 wynika, że przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. W przypadku zaś przedsięwzięć określonych w ustawie jako "mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko" regulacja ta wymaga przeprowadzenia takiej oceny tylko wówczas, gdy obowiązek jej przeprowadzenia został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy u. i. o ś. W art. 59 ust. 2 ustawodawca określił wymóg przeprowadzenia przedmiotowej oceny w odniesieniu do przedsięwzięcia innego niż określone w ust. 1 w stosunku do obszaru Natura 2000. Przepis ust. 2 nie miał w sprawie zastosowania z uwagi na przebieg inwestycji drogowej stanowiącej planowane przedsięwzięcie poza obszarem Natura 2000. Jak wynika to z powyższej regulacji prawnej rozstrzygnięcie kwestii czy należy przeprowadzić ocenę oddziaływania na środowisko zależało będzie przede wszystkim od prawidłowej kwalifikacji planowanego przedsięwzięcia do jednej z dwóch wymienionych w art. 59 ust. 1 kategorii planowanych przedsięwzięć. W art. 60 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku zawarte zostało upoważnienie dla Rady Ministrów do wydania (przy uwzględnieniu możliwego oddziaływania na środowisko przedsięwzięć oraz uwarunkowań, o których mowa w art. 63 ust. 1) rozporządzenia określającego: 1) rodzaje przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, 2) rodzaje przedsięwzięć mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko, i przypadki, gdy zmiany dokonywane w obiektach są kwalifikowane jako przedsięwzięcia, o których mowa w pkt 1 i 2. W dacie zaskarżonej decyzji Rada Ministrów nie wydała stosownego rozporządzenia na podstawie art. 60, ale z mocy art. 173 ust. 1 ustawy zachowały obowiązywanie (nie dłużej niż przez 24 miesiące od dnia wejścia w życie ustawy) przepisy wykonawcze wydane m. in. na podstawie art. 51 ust. 8 Prawo ochrony środowiska. Zgodnie z art. 173 ust. 2 ustawy u. i. o ś. do czasu wydania przepisów o których mowa w art. 60 tej ustawy za przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, określone w art. 59 ust. 1 pkt 1 niniejszej ustawy uważa się określone w dotychczasowych przepisach przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, wymagające sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko, a za przedsięwzięcia mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, określone w art. 59 ust. 1 pkt 2 niniejszej ustawy, uważa się określone w dotychczasowych przepisach przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, dla których obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko może być stwierdzony. Kwalifikując zatem objęte wnioskiem planowane przedsięwzięcie drogowe organy orzekające w sprawie zasadnie oparły się na przepisach rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko i bezbłędnie ustaliły, że wniosek inwestora dotyczący przebudowy i modernizacji wskazanej w nim drogi wojewódzkiej mieści się w § 3 ust. 1 pkt 5, 6 tego rozporządzenia. Oznacza to, jak trafnie przyjął organ odwoławczy, że objęte wnioskiem przedsięwzięcie należy do grupy przedsięwzięć wymienionych w art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. W takiej zaś sytuacji, jak to prawidłowo uznały organy orzekające, obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko zaistniałyby wyłącznie wówczas, gdyby obowiązek taki stwierdzony został w drodze postanowienia przez organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Wydanie postanowienia w tym przedmiocie ma charakter wypadkowy i stanowi zwieńczenie istotnego etapu postępowania administracyjnego w przedmiocie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, co wynika z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy u. i. o ś. Organ właściwy do wydania decyzji w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań, po uwzględnieniu łącznym uwarunkowań wymaganych w art. 63 ust. 1 pkt 1-3 wydaje postanowienie o obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko lub wydaje postanowienie (art. 63 ust. 2) o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko – jak miało to miejsce w niniejszej sprawie. Treść postanowienia wydanego na podstawie art. 63 ust. 1 pkt 1-2 omawianej ustawy ma istotny wpływ na to jak będzie przebiegała dalsza procedura pod względem udziału w niej społeczeństwa. Skoro bowiem – jak zostało to wyżej wskazane – z art. 3 pkt 8 ustawy wynika, że postępowanie w przedmiocie oceny oddziaływania na środowisko obejmuje w szczególności weryfikację raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, uzyskanie wymaganych opinii i uzgodnień, zapewnienie możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu, to znaczy, że w razie stwierdzenia omawianym postanowieniem braku podstaw do przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko – procedura wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie wymaga weryfikacji raportu, uzyskania określonych opinii i uzgodnień oraz zapewnienia możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu. W niniejszej sprawie Burmistrz, po uzyskaniu opinii właściwych organów (sanitarnej i organu ochrony środowiska) zgodnie z wymogami sformułowanymi w art. 64 ust. 1 i 2 ustawy u. i. o ś. wydał w dniu [...]r. postanowienie, w którym stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Należy wyjaśnić, że przekonanie skarżącej wyrażone w skardze, że postanowienie to jest zaskarżalne jest błędne. W art. 63 ustawodawca zawarł dwie odrębne podstawy prawne do wydania postanowienia w przedmiocie oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Mianowicie w ust. 1 określone zostały warunki postanowienia pozytywnego (stwierdzającego obowiązek przeprowadzenia oceny), a w ust. 2 tego artykułu mowa jest o postanowieniu negatywnym (stwierdzającym brak potrzeby przeprowadzenia omawianej oceny). Z art. 64 ust. 2 wynika, że zażalenie przysługuje tylko na postanowienie pozytywne (wydane na podstawie art. 63 ust. 1), a zatem na postanowienie wydane na podstawie art. 63 ust. 2 stwierdzające brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko zażalenie nie przysługuje. Wbrew wywodom skargi, nie istniała zatem po stronie organu powinność doręczania skarżącej, jako stronie postępowania w przedmiocie decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych, postanowienia o treści negatywnej. Oznacza to, że z woli ustawodawcy badanie zgodności z prawem postanowienia stwierdzającego brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko przesunięte zostało na etap kontroli legalności decyzji wydanej w sprawie środowiskowych uwarunkowań na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia. Konsekwencją wydania wskazanego wyżej postanowienia opartego o przepis art. 63 ust. 2 ustawy u. i. o ś. – jak już zostało to zasygnalizowane na wstępie – jest wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 71) stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W takiej sytuacji, zgodnie z art. 84 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, charakterystyka przedsięwzięcia i karta informacyjna przedsięwzięcia stanowią załączniki do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, co wskazuje, że odwołując się do charakterystyki przedsięwzięcia i do karty informacyjnej stanowiących załącznik do decyzji, powyższy przepis organy obu instancji stosowały prawidłowo. Opisanie powyższego stanu prawnego obowiązującego w rozpatrywanej sprawie, a odnoszącego się do materialnych podstaw decyzji oraz trybu postępowania poprzedzającego wydanie zaskarżonej decyzji ma także istotne znaczenie dla ustosunkowania się do stawianego skargą zarzutu naruszenia art. 140 kpa w związku z art. 6 kpa w związku z art. 79 ust. 1 ustawy u. i. o ś. Nie negując trafności zawartych w skardze spostrzeżeń co do znaczenia udziału społeczeństwa w postępowaniach administracyjnych prowadzonych w sprawach dotyczących ochrony środowiska należy zwrócić uwagę na sposób, w jaki ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko określa granice tego udziału. W art. 5 ustawy sformułowany został przepis ogólny stanowiący, że: "każdy ma prawo uczestniczenia, na warunkach określonych ustawą, w postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa". Z przepisu tego wynika zatem, że granice tego udziału zakreśla ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku, co z kolei oznacza, że jeśli konkretny przepis ustawy nie przewiduje możliwości uczestniczenia społeczeństwa w danym rodzaju postępowania, to taka możliwość nie istnieje. Innymi słowy, nie można domniemywać procedury wymagającej udziału społeczeństwa w przypadkach, w których konkretny przepis ustawy udziału tego nie ustanawia. W rozpatrywanej sprawie zaistniał właśnie taki przypadek, w którym ustawa nie przewiduje udziału społeczeństwa w postępowaniu w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań, a to z powodu stwierdzonego postanowieniem wydanym na podstawie art. 63 ust. 2 braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Zgodnie z art. 79 ust. 1, którego naruszenie zarzuca skarga, społeczeństwo ma zagwarantowany udział w tych postępowaniach, w których przeprowadzona jest ocena oddziaływania na środowisko. W sytuacji zatem wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie poprzedzonej oceną oddziaływania na środowisko – udział społeczeństwa nie jest przewidziany (podobnie Grzegorz Gruszecki; ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko, Komentarz, wydanie 2, Presscom Sp. z o.o. Wrocław 2009, teza 4 do art. 63, str. 168), a zatem omawiany zarzut skargi jest chybiony, a zawarte w zaskarżonej decyzji stanowisko Kolegium w tej kwestii uznać trzeba za zgodne z prawem. Nietrafny jest również zarzut naruszenia art. 140 Kpa w zw. z art. 6 Kpa w związku z art. 135 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska. Skarżąca naruszenie zasady legalizmu upatruje w pominięciu przy wydawaniu zaskarżonej decyzji art. 135 ust. 1 ustawy polegającym na nieuwzględnieniu faktu, że na terenie, przez który przebiega inwestycja jest ustanowiony obszar ograniczonego użytkowania, oraz że obszar taki, z uwagi na kolizje elektroenergetyczne powinien być ustalony. W ocenie Sądu, organ odwoławczy rozpatrując taki sam zarzut podniesiony w odwołaniu zajął stanowisko, które jest zgodne z prawem. Z art. 135 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska (tj. Dz. U. z 2008r. Nr 25, poz. 150 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym w dniu zaskarżonej decyzji wynika jednoznacznie kiedy (ust. 1), kto (ust. 2 i 3), w jakich granicach (ust. 3a) oraz dla jakiego rodzaju przedsięwzięć (ust. 5 i 6) tworzy się obszar ograniczonego użytkowania. W świetle art. 135 ust. 2 i 3 zasadnie w zaskarżonej decyzji wskazano, że postanowienia przedmiotowego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, określające pasy ograniczonego użytkowania, nie mogą być utożsamiane z obszarem ograniczonego użytkowania w rozumieniu ustawy Prawo ochrony środowiska. Skarżąca stawiając znak równości miedzy tymi obszarami nie dostrzega istotnej różnicy. Mianowicie, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego stanowiący treść znajdującej się w aktach administracyjnych uchwały Nr XXVI/245/2001 Rady Miejskiej w Kamieniu Pomorskim z dnia 24 maja 2001r. został uchwalony przez radę gminy, zaś obszary ograniczonego użytkowania w zależności od rodzaju przedsięwzięcia są tworzone przez sejmik województwa (ust. 2) lub przez radę powiatu (ust. 3) w drodze uchwały. Z art. 135 ust. 5, na który skarżąca powołuje się w skardze, wbrew jej wywodom, nie wynika obowiązek utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania. Przepis ten stanowi taki obowiązek dla przedsięwzięcia polegającego na budowie drogi krajowej i tylko wówczas, gdy taki obowiązek wynika z postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko tego rodzaju przedsięwzięcia. Przedmiotem wniosku strony nie była budowa drogi krajowej, lecz remont i modernizacja drogi wojewódzkiej, a zatem wywody skargi są chybione. Dodać należy, że zgodnie z art. 135 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska obowiązek utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania musi wynikać z przeglądu ekologicznego, albo z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaganej przepisem ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, albo z analizy porealizacyjnej. Tymczasem w rozpatrywanej sprawie nie było przeglądu ekologicznego, nie została przeprowadzona ocena oddziaływania na środowisko, ani nie była wykonana analiza porealizacyjna. Z powyższych względów drugi z podniesionych w skardze zarzutów również nie został uwzględniony. Dla dokonania pełnej kontroli legalności zaskarżonej decyzji wskazać trzeba, iż organ odwoławczy, podobnie jak uprzednio organ I instancji, stwierdzając w ramach decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko przeanalizował w niezbędnym zakresie informacje wynikające z przedłożonych wraz z wnioskiem dokumentów określonych w art. 74 ust. 1 ustawy u. i. o ś., a w szczególności z charakterystyki przedsięwzięcia i karty informacyjnej przedsięwzięcia, dając temu wyraz w uzasadnieniu decyzji. Zdaniem Sądu, również zgodnie z prawem Kolegium rozpatrzyło stawiany odwołaniem zarzut naruszenia uprawnień strony. Kwestię tę rozstrzyga w sposób jednoznaczny art. 74 ust. 3 ustawy u. i. o ś., trafnie powołany w zaskarżonej decyzji, który stanowi, że jeżeli liczba stron postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przekracza 20, a tak było w niniejszej sprawie, o czym świadczą zawarte w aktach administracyjnych informacje z rejestru gruntów, stosuje się przepis art. 49 Kpa. Implikuje to uprawnienie organu do stosowania uproszczonej procedury, w ramach której organ nie ma obowiązku informowania stron o podejmowanych czynnościach w inny sposób niż wynikający z art. 49 Kpa. W niniejszej sprawie sposób ten okazał się skuteczny, skoro skarżąca wniosła odwołanie z zachowaniem ustawowego terminu. Nie dopatrując się zatem podstaw do stwierdzenia zasadności zarzutów skargi ani żadnych innych naruszeń prawa, Sąd orzekł o oddaleniu skargi stosownie do art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.