II SA/Sz 96/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Jankowski, Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder, Sędzia NSA Elżbieta Makowska (spr.), Protokolant sekretarz sądowy Anita Jałoszyńska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 września 2014 r. sprawy ze skargi M. U. i L. U. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na zajęcie nieruchomości oddala skargę. Starosta decyzją z dnia [...] działając na podstawie art. 124 ust. 1a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.)- dalej zwanej "K.p.a.", zezwolił inwestorowi E. na niezwłoczne zajęcie nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków jako działka nr [...] o pow. [...] ha, położonej w gminie [...] celem założenia i przeprowadzenia przewodów i urządzeń służących do dystrybucji energii elektrycznej (napowietrznej jednotorowej linii elektroenergetycznej 110 kV relacji [...]), to jest jednego stanowiska słupowego o wysokości do 31 m i powierzchni zajęcia gruntu nie przekraczającej 13 m2 oraz trzech przewodów roboczych i jednego odgromowego w układzie trójkątnym o szerokości skrajnych przewodów do 7m, zawieszonych w przedziale wysokości od 5,85 m do 31 m nad gruntem, na części przedmiotowej nieruchomości o powierzchni zajęcia 0,0723 ha, oznaczonej w załączniku do decyzji jako pas technologiczny o szerokości 20 m (2x10 metrów od osi linii),w terminie 3 miesięcy od dnia rozpoczęcia robót budowlanych na tej nieruchomości. Decyzji tej nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu tej decyzji organ I instancji wyjaśnił, że decyzją z dnia [...] wydaną na podstawie art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami ograniczył sposób korzystania z opisanej wyżej nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na założenie i przeprowadzenie przewodów i urządzeń służących do dystrybucji energii elektrycznej (napowietrznej jednotorowej linii elektroenergetycznej 110 kV relacji [...]) tj. jednego stanowiska słupowego o wysokości do 31 m i powierzchni zajęcia gruntu nie przekraczającego 31 m oraz trzech przewodów roboczych i jednego odgromowego, ale wskutek wniesionego odwołania, decyzja ta nie stała się ostateczna (wykonalna). Podaniem z dnia 11 września 2013 r. E., reprezentowana przez R.C., zwróciła się o wydanie decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie przedmiotowej nieruchomości i o nadanie tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu wniosku podano, że wydanie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości jest niezbędne ze względu na konieczność zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami, jak również z uwagi na niezmiernie ważny interes społeczny i jednocześnie ważny interes E. W sytuacji realizacji obiektu budowlanego jakim jest linia elektroenergetyczna, wymagającego pozwolenia na budowę, wydanie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości, umożliwi inwestorowi wykazaniem się tytułem prawnym do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, natomiast zwłoka w zajęciu nieruchomości uniemożliwi realizację celu publicznego. Do wniosku został dołączony m. in. harmonogram realizacji inwestycji. Pismem z dnia 7 października 2013 r. inwestor uzupełnił wniosek z dnia 11 września 2013 r. wskazując, że w sprawie zachodzą kumulatywnie wszystkie przesłanki o których mowa w art. 124 ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami, a także poinformował, iż w 2013 r. w [...] miała miejsce poważna awaria która pozbawiła energii elektrycznej znaczną część miasta. Podkreślił, że z uwagi na zbliżającą się zimę i możliwe obfite opady śniegu celowa i niezbędna jest szybka przebudowa linii. Z tego względu konieczne było wydanie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości z uwagi na potrzebę zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami, a także z uwagi na niezmiernie ważny interes gospodarczy Spółki E., która jest przedsiębiorstwem użyteczności publicznej mającym na celu bieżące i nieprzerwane zaspokajanie potrzeb ludności w zakresie zaopatrzenia w energię elektryczną. Głównym celem przebudowy linii elektroenergetycznej 110 kV relacji [...] jest poprawa warunków równowagi i pewność zasilania regionów [...] na trasie linii poprzez poprawę niezawodności funkcjonowania krajowego systemu dystrybucyjnego i przesyłowego, zapewnienie pokrycia zapotrzebowania na energię elektryczną dla gmin: [...], do których intensywnie napływają inwestycje oraz zapewnienie ciągłości dostaw energii elektrycznej do zasilanej za pośrednictwem stacji elektroenergetycznej [...] kV [...] odbiorców, w tym wielu instytucji pożytku publicznego, zakładów przemysłowych i wielkopowierzchniowych placówek handlowych zlokalizowanych na terenie powiatu [...]. W ocenie Starosty przedłożona przez inwestora dokumentacja w postaci harmonogramu realizacji inwestycji oraz informacji od projektanta w sposób nie budzący wątpliwości potwierdzała konieczność niezwłocznego zajęcia przedmiotowej nieruchomości. Zgodnie z harmonogramem realizacyjnym roboty budowlane związane z założeniem i przeprowadzeniem przewodów i urządzeń służących do dystrybucji energii elektrycznej na przedmiotowej nieruchomości powinny być rozpoczęte nie później niż w dniu 1 września 2013 r., a zakończone do dnia 30 listopada 2013 r. (odcinek 2). Niewątpliwie publicznoprawne zobowiązanie inwestora do zapewnienia stałego dopływu energii do licznych gospodarstw domowych oraz przedsiębiorstw na znacznym obszarze, powoduje konieczność pozyskania praw do ww. nieruchomości w trybie przewidzianym w art. 124 ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami, jeszcze przed uzyskaniem przez decyzję ograniczającą sposób korzystania z nieruchomości waloru ostateczności oraz wykonalności w myśl art. 9 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Przebudowa napowietrznej linii elektroenergetycznej wysokiego napięcia 110 kV relacji [...] stanowi bowiem niezbędny element poprawy bezpieczeństwa energetycznego, tj. zwiększenia niezawodności i efektywności zasilania obecnych i przyszłych odbiorców energii elektrycznej. Organ zauważył, że w trakcie postępowania właściciele nieruchomości nie podważali niezbędności inwestycji, jej publicznego charakteru, ani istnienia ważnego interesu społecznego w realizacji inwestycji, zatem kwestie te uznał za niesporne. Zauważył, że brak możliwości wnioskowanego montażu przewodów i urządzeń skutecznie uniemożliwi przebudowę linii, co pociągnie za sobą dalsze utrzymywanie obecnie zawodnego zasilania odbiorców w energię elektryczną na przedmiotowym obszarze, a także dalsze utrzymywanie zagrożenia następstwami możliwych awarii sieci dystrybucyjnej. Taki stan rzeczy uniemożliwi Spółce E. dotrzymanie publicznoprawnych zobowiązań wynikających z ustawy Prawo energetyczne – ciągłości i niezawodności dostaw energii, wynikających z ustawy Prawo ochrony środowiska dotyczących standardów środowiskowych prowadzonej instalacji, a także z ustawy Prawo budowlane – właściwego, w tym bezpiecznego utrzymania obiektu budowlanego. W odwołaniu od decyzji pełnomocnik skarżących wniósł o jej uchylenie, ewentualnie o stwierdzenie nieważności decyzji, oraz o umorzenie postępowania w zakresie rygoru natychmiastowej wykonalności. W ocenie skarżących decyzja ta została wydana przedwcześnie, ponieważ rokowania jakie miały miejsce pomiędzy właścicielami nieruchomości a inwestorem były prowadzone na gruncie prawa cywilnego a nie ustawy o gospodarce nieruchomościami, co narusza ustawę o gospodarce nieruchomościami. Ponadto, organ I instancji nie przeprowadził rzetelnego postępowania dowodowego przed wydaniem decyzji, skopiował jedynie wniosek inwestora, co doprowadziło do wydania decyzji niekorzystnej dla odwołujących się. Organ I instancji zakwalifikował działkę nr [...] jako rolną na podstawie zapisów planu miejscowego w sytuacji, gdy aktualnie toczy się postępowanie dotyczące przekwalifikowania tej działki z rolnej na budowlaną. W przypadku przekwalifikowania nieruchomości na cele budowlane, powstanie linii wysokiego napięcia znacznie obniży wartość nieruchomości, może też stanowić poważne zagrożenie zdrowotne związane z emisją fal elektromagnetycznych, w przypadku zabudowy mieszkaniowej. W ocenie pełnomocnika M.U. i L.U., osoba która w imieniu inwestora prowadziła z odwołującymi się rokowania, nie miała umocowania do prowadzenia negocjacji na podstawie ustawy o gospodarce nieruchomościami, ani do reprezentowani inwestora w postępowaniu administracyjnym, co skutkuje nieważnością postępowania. Z decyzji nie wynika także, na czym polega cel publiczny inwestycji. Firma E., która faktycznie wystąpiła z wnioskiem o wydanie decyzji, jest podmiotem prywatnym, działającym na zasadach normalnego obrotu gospodarczego. Nawet przy założeniu, że działa ona w imieniu i na rzecz E., nie powinna być traktowana w sposób szczególny, skoro na rynku obrotu energią elektryczną funkcjonuje wiele takich firm. Wojewoda decyzją z dnia [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 9a w związku z art. 124 ust. 1 a ustawy o gospodarce nieruchomościami, po rozpatrzeniu odwołania utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia opisał przebieg postępowania w sprawie zaznaczając, że decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia 11 września 2013 r. o ograniczeniu sposobu korzystania z przedmiotowej nieruchomości, a pismem z dnia 10 grudnia 2013 r. przesłał do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę M.U. i L.U. na tę decyzję. Jednocześnie, z uwagi na obowiązek wynikający z art. 9 ustawy o gospodarce nieruchomościami, postanowieniem z dnia 10 grudnia 2013 r. wstrzymał z urzędu wykonanie decyzji własnej z dnia 4 listopada 2013 r. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ uznał, że decyzja Starosty z dnia 25 października 2013 r. nie narusza przepisów prawa materialnego ani przepisów postępowania administracyjnego. Wyjaśnił, iż podstawę prawną tej decyzji stanowi art. 124 ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami, zgodnie z którym w przypadkach określonych w art. 108 Kodeksu postępowania administracyjnego lub uzasadnionych ważnym interesem gospodarczym starosta, wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej, na wniosek podmiotu który będzie realizował cel publiczny, udziela w drodze decyzji zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości po wydaniu decyzji, o której mowa w art. 124 ust. 1 tej ustawy. Decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności. Zgodnie z art. 108 K.p.a. decyzji, od której służy odwołanie, może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy jest to niezbędne z uwagi na ochronę zdrowia i życia ludzkiego albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami bądź też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony. Na podstawie art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami starosta może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia m. in. na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Z art. 124 ust. 1a tej ustawy wynika, że po wydaniu decyzji na podstawie art. 124 ust. 1 tj. decyzji zezwalającej na wejście na teren nieruchomości i wykonywanie tam określonych prac, może być wydana kolejna decyzja na podstawie art. 124 ust. 1a, zezwalająca na niezwłoczne zajęcie nieruchomości, której nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności. Przepis art. 124 ust. 1a ustawy umożliwia niezwłoczne przystąpienie do realizacji celu publicznego w sytuacji, gdy z jakichś względów decyzja o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości nie może być jeszcze wykonywana. Zgodnie z art. 9 ustawy o gospodarce nieruchomościami, w sprawach, o których mowa w przepisach działu III tej ustawy, z wyłączeniem art. 97 ust. 3 pkt 1, art. 122, art. 124 ust. 1a, art. 124b ust. 1, art. 126 i art. 132 ust. 1a, wykonanie decyzji następuje po upływie 14 dni od dnia, w którym upłynął bezskutecznie trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi na decyzję do sądu administracyjnego. W przypadku wniesienia skargi do sądu administracyjnego w tych sprawach organ, który wydał decyzję, wstrzymuje z urzędu jej wykonanie, w drodze postanowienia, na które nie przysługuje zażalenie. W dacie wydania decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie przedmiotowej nieruchomości, decyzja o ograniczeniu sposobu korzystania z tej nieruchomości nie podlegała jeszcze wykonaniu. Możliwość wydania decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości uzależniona jest od: złożenia wniosku przez podmiot który realizuje cel publiczny, uprzedniego wydania decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości na podstawie art. 124 ust. 1 cytowanej ustawy, oraz wystąpienia jednej z przesłanek określonych w art. 108 K.p.a., względnie istnienia ważnego interesu gospodarczego. W niniejszej sprawie wydanie przez Starostę decyzji z dnia 25 października 2013 r. o zezwoleniu na niezwłoczne zajęcie przedmiotowej nieruchomości, poprzedzone zostało wydaniem przez ten sam organ decyzji z dnia [...] ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości. Decyzja Starosty z dnia 11 września 2013 r. została utrzymana w mocy decyzją Wojewody z dnia [...]. Decyzja wydana na podstawie art. 124 ust. 1a ustawy jest ściśle związana z decyzją o której mowa w art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, tj. decyzją ograniczającą sposób korzystania z nieruchomości. Obie decyzje stanowią podstawę prawną, umożliwiającą inwestorowi wykazanie się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, co umożliwia uzyskanie pozwolenia na budowę. Nie ulega wątpliwości, że z wnioskiem o wydanie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości wystąpił podmiot, który realizuje cel publiczny. Pismem z dnia 11 września 2013 r. E. reprezentowana przez R.C., zwróciła się do Starosty z wnioskiem o wydanie decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości odwołujących się oraz o nadanie tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Do wniosku dołączono pełnomocnictwo z dnia 6 sierpnia 2012 r. dla R.C., pracownika E., do reprezentowania E. Także pozostałe przesłanki umożliwiające wydanie decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości zostały spełnione. Użycie w art. 108 K.p.a. pojęcia "niezbędności" niezwłocznego działania oznacza, że warunkiem nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności jest ustalenie, iż nie można obejść się w danym czasie i w danej sytuacji bez wykonania praw lub obowiązków o których rozstrzyga decyzja, ponieważ zwłoka w ich wykonaniu zagraża dobrom chronionym. W uzasadnieniu decyzji z dnia 25 października 2013 r. organ I instancji wskazał, że wydanie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości jest niezbędne z uwagi na konieczność zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami oraz z uwagi na niezmiernie ważny interes społeczny i jednocześnie ważny interes wnioskodawcy (ważny interes gospodarczy). Organ I instancji zaznaczył, że wnioskodawca w myśl art. 6 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 25 września 1981 r. o przedsiębiorstwach państwowych jest przedsiębiorstwem użyteczności publicznej, mającym na celu bieżące i nieprzerwane zaspokajanie potrzeb ludności w zakresie zaopatrzenia w energię elektryczną (realizuje zadania Państwa i zabezpiecza interes gospodarstwa narodowego). Stosownie do art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące się przesyłaniem lub dystrybucją energii jest obowiązane utrzymać zdolność urządzeń, instalacji i sieci do realizacji zaopatrzenia w energię w sposób ciągły i niezawodny, przy zachowaniu obowiązujących wymagań jakościowych. Z informacji uzyskanej od inwestora wynika, że głównym celem przebudowy linii elektroenergetycznej 110 kV relacji [...] jest poprawa warunków równowagi i pewność zasilania regionu powiatów [...] na trasie linii poprzez poprawę niezawodności funkcjonowania krajowego systemu dystrybucyjnego i przesyłowego, zapewnienie pokrycia zapotrzebowania w energię dla gmin [...], do których intensywnie napływają inwestycje, a także zapewnienie ciągłości dostaw energii elektrycznej do zasilanej za pośrednictwem stacji elektroenergetycznej [...] kV [...]. Inwestycja celu publicznego za jaką, stosownie do art. 6 pkt 2 ustawy, uważa się budowę i utrzymanie przewodów i urządzeń służących przesyłania i dystrybucji energii elektrycznej, a także obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, realizowana jest w interesie społecznym i ma służyć ogółowi. Konieczność realizacji inwestycji niezbędnych z punktu widzenia bezpieczeństwa energetycznego państwa, czy też służących zapewnieniu lepszego potencjału energetycznego państwa, stanowi interes społeczny w rozumieniu art. 108 K.p.a. Brak możliwości montażu wnioskowanych przewodów i urządzeń skutecznie uniemożliwi przebudowę linii, co spowoduje dalsze utrzymywanie obecnego, zawodnego zasilania odbiorców w energię elektryczną. Taki stan rzeczy uniemożliwi inwestorowi dotrzymanie publicznoprawnych zobowiązań wynikających z ustawy Prawo energetyczne, tj. ciągłości i niezawodności dostaw energii. Zdaniem organu odwoławczego, w przedmiotowej sprawie można mówić zarówno o ważnym interesie gospodarczym jak i o ważnym interesie społecznym, ponieważ przebudowa linii energetycznej ma zapewnić stały dopływ energii dla wielu odbiorców na znacznym obszarze. Inwestycja ta przyczyni się do poprawy bezpieczeństwa użytkowania terenów pod linią energetyczną oraz zwiększenia niezawodności i efektywności zasilania obecnych i przyszłych odbiorców energii elektrycznej na terenie dwóch powiatów co oznacza, że realizowana jest w interesie społecznym. Inwestycja ta zapewni bezpieczeństwo energetyczne poprzez niwelację zagrożenia przerwaniem dostaw energii, na przykład w wyniku awarii wyeksploatowanej już linii energetycznej. Terminowe wykonanie tej inwestycji ma znaczenie, ponieważ opóźnienie w jej realizacji spowoduje zagrożenie bezpieczeństwa energetycznego. Ponadto, przepis art. 124a ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami wprowadza samodzielną, nie wymienioną w art. 108 K.p.a. przesłankę ważnego interesu gospodarczego, pod którym należy rozumieć korzyść lub pożytek odnoszący się do gospodarki jakiegoś przedsiębiorstwa lub regionu i podejmowanych w niej działań. Ustawa nie precyzuje czy chodzi o ważny interes gospodarczy inwestora, jednak z art. 124 ust. 1 i 1a wynika, że inwestycja ma dotyczyć realizacji celu publicznego, a więc z zaangażowaniem środków publicznych. Wniosek dotyczy przebudowy napowietrznej linii elektroenergetycznej, więc jest to inwestycja celu publicznego. W ocenie organu odwoławczego organ I instancji zbadał okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia sprawy i rozważył je w kontekście spełnienia ustawowych przesłanek udzielenia zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości, nie naruszając przy tym zasad ogólnych postępowania administracyjnego zawartych w art. 6, 7 i 8 K.p.a. Odnosząc się do zarzutów odwołania dotyczących negocjacji prowadzonych z właścicielami nieruchomości oraz ustaleń w zakresie zakwalifikowania działki na podstawie zapisów planu miejscowego, Wojewoda wskazał, że zarzuty te nie mogą być przedmiotem oceny w postępowaniu dotyczącym zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości. W postępowaniu tym ocenie podlega jedynie wystąpienie przesłanek określonych w art. 124 ust. 1a ustawy, które w przedmiotowej sprawie zaistniały. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na opisaną wyżej decyzję M.U. i L.U. reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, wnieśli o jej uchylenie, ewentualnie o stwierdzenie nieważności. Skarżący zarzucili organowi odwoławczemu naruszenie art. 6, 7, 8 K.p.a. oraz art. 112 i art. 124 ust. 1- 8 ustawy o gospodarce nieruchomościami, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie. W uzasadnieniu skargi przedstawili dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie, cytując obszerne fragmenty uzasadnienia wydanych w sprawie decyzji. Powtórzyli też zarzuty podniesione w odwołaniu od decyzji organu I instancji dotyczące nienależytej reprezentacji inwestora, błędnego zakwalifikowania działki jako rolnej na podstawie planu miejscowego, oraz nie wykazania w uzasadnieniu decyzji, dlaczego inwestycja dotyczy celu publicznego. Zdaniem skarżących, organy obu instancji nie dokonały w przedmiotowym postępowaniu żadnych istotnych ustaleń stanu faktycznego ani stanu prawnego. W uzasadnieniach decyzji jedynie skopiowały stanowisko wnioskodawcy bez przeprowadzenia stosownego postępowania dowodowego, co rażąco narusza interes skarżących oraz interes publiczny. Wojewoda w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej. Uczestnik postępowania E. w piśmie procesowym z dnia 2 września 2014 r. wniósł o oddalenie skargi, twierdząc, że obie wydane w sprawie decyzje są zgodne z prawem. Zauważył, że wszystkie podniesione przez skarżących zarzuty były zawarte także w odwołaniu od decyzji, a Wojewoda ustosunkował się do nich w uzasadnieniu decyzji. W ocenie inwestora skarżący żądają uchylenia zaskarżonej decyzji, nie kwestionują jednak ziszczenia się przesłanek o których mowa w art. 124 ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami w sytuacji, gdy przepis ten stanowi podstawę prawną do wydania zaskarżonej decyzji. Podnoszone w skardze zarzuty nie odnoszą się do decyzji będącej przedmiotem zaskarżenia. Inwestor w toku postępowania wykazał przed organem I instancji, iż przesłanki o których mowa w art. 124 ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami wystąpiły łącznie, w szczególności, że w sprawie występuje zarówno interes społeczny jak i ważny interes gospodarczy. Skoro przebudowa linii ma zapewnić poprawę bezpieczeństwa energetycznego i zwiększenie niezawodności oraz efektywności zasilania odbiorców w energię elektryczną na terenie dwóch powiatów, jest ona realizowana w interesie społecznym. Istotna jest też kwestia bezpieczeństwa, na które wpływ ma stopień wyeksploatowania linii. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji, dokonana stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), według kryterium zgodności z prawem, nie dostarczyła podstaw do uwzględnienia zarzutów skargi oraz nie wykazała istnienia przesłanek do uchylenia zaskarżonego aktu na podstawie innych uchybień nie podniesionych w skardze. Akt ten bowiem nie narusza prawa w żaden ze sposobów określonych w art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270. z późn. zm.) określanej dalej jako: "P.p.s.a.), Na wstępie zauważyć trzeba, że treść skargi, podobnie jak i treść uprzednio wniesionego przez skarżących odwołania od decyzji organu pierwszej instancyjnej zawiera zarzuty i wywody wychodzące poza przedmiot postępowania administracyjnego zakończonego zaskarżona decyzją. Mianowicie, zgodnie z wnioskiem inwestora z dnia 11 września 2013 r. postępowanie administracyjne zakończone obecnie zaskarżoną do sądu decyzją zostało wszczęte w przedmiocie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości na podstawie art. 124 ust. 1 a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 z późn. zm.) Przepis ten stanowi, że: "W przypadkach określonych w art. 108 Kodeksu postępowania administracyjnego lub uzasadnionych ważnym interesem gospodarczym starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, na wniosek podmiotu, który będzie realizował cel publiczny, udziela, w drodze decyzji, zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości po wydaniu decyzji, o której mowa w ust. 1. Decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności." Z cytowanego przepisu wynika zatem, że do zastosowania przewidzianej nim instytucji zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości., poza spełnieniem materialnoprawnych przesłanek w nim określonych niezbędne jest uprzednie wydanie decyzji ostatecznej na podstawie art. 124 ust. 1 wskazanej wyżej ustawy o gospodarce nieruchomościami (dalej określanej jako: "u.g.n."). Uzależnienie wydania decyzji na podstawie art. 124 ust. 1 a od uprzedniego wydania decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości przez jej właściciela (lub użytkownika wieczystego) na podstawie art. 124 ust. 1 oznacza, że decyzja z art. 124 ust. 1 a u.g.n. jest decyzją związaną z decyzją z art. 124 ust. 1 u.g.n. co jednak nie jest równoznaczne ze stwierdzeniem, że obie te decyzje wydawane są na podstawie tych samych przesłanek materialnoprawnych i posiadają jeden wspólny przedmiot postępowania. Rację miał zatem Wojewoda wskazując w motywach swojej decyzji na odrębność przedmiotową spraw administracyjnych rozstrzyganych na podstawie wskazanych wyżej przepisów, a w konsekwencji na brak podstaw prawnych do kontrolowania w postępowaniu dotyczącym sprawy z art. 124 ust. 1 a u.g.n. kwestii należących do materii uregulowanej w art. 124 ust. 1 u.g.n. Z powyższych względów również te zarzuty skargi, które dotyczą przesłanek określonych w art. 124 ust. 1 u.g.n. a zatem kwestionują ustalenia co do przeprowadzenia rokowań i należytej reprezentacji inwestora w ich toku są bezprzedmiotowe dla oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Lektura materiałów zebranych w aktach administracyjnych w powiązaniu z treścią uzasadnień faktycznych i prawnych decyzji wydanych przez właściwe organy w niniejszej sprawie pozwala ocenić zarówno ustalenia faktyczne jak i dokonaną na ich podstawie ocenę prawną jako prawidłowe. Z art. 124 ust. 1 a u.g.n. wynika, że ustawodawca uzależnił wydanie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości od łącznego spełnienia następujących przesłanek: złożenia wniosku przez podmiot realizujący cel publiczny, wydania decyzji o ograniczeniu korzystania z nieruchomości oraz wystąpienia uzasadnionego ważnego interesu gospodarczego lub jednego z przypadków o których mowa w art. 108 K.p.a., a mianowicie: konieczności ochrony zdrowia lub życia ludzkiego albo zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami bądź też innego interesu społecznego lub wyjątkowo ważnego interesu strony. W zaskarżonej decyzji prawidłowo przyjęto i wykazano, że wszystkie te przesłanki wystąpiły łącznie w niniejszej sprawie, co czyni, że zarzuty naruszenia art. 6, 7 i 8 K.p.a. oraz wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego uznać trzeba za chybione. W szczególności skarga nietrafnie zarzuca, że w zaskarżonej decyzji nie wyjaśniono "z czego wynika uzasadnienie inwestycji dla interesu publicznego". Na str. 8 - 9 uzasadnienia zaskarżonej decyzji Wojewoda szczegółowo odniósł się do tożsamego zarzutu podniesionego w odwołaniu. Niezależnie od tego, że Sąd w całej rozciągłości podzielił stanowisko organu odwoławczego w tym względzie, dodatkowo przypomnieć wypada, że skarżący byli stroną postępowania zakończonego decyzją ostateczną Wojewody z dnia 4 listopada 2013 r. utrzymującą w mocy decyzję Starosty z dnia 11 września 2013 r. ograniczającą sposób korzystania z przedmiotowej nieruchomości, w której ostatecznie przesądzono, że sporna inwestycja jest inwestycją celu publicznego. Nie ma żadnej wątpliwości co do tego, że adresatem decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości jest E., na rzecz której wydana została również decyzja oparta o przepis art. 124 ust. 1 u.g.n. Skoro wniosek w niniejszej sprawie złożyła ta sama Spółka to nie ma wątpliwości, że wniosek o zezwolenie na niezwłoczne zajęcie nieruchomości złożył podmiot realizujący inwestycję celu publicznego. W ocenie Sądu, organy obu instancji nie popełniły błędu przyjmując, że za wydaniem zaskarżonej decyzji przemawiają okoliczności wskazane w art. 124 ust.1a u.g.n., a w szczególności ważny interes gospodarczy i ważny interes społeczny, jak to przyjął Wojewoda, który w uzasadnieniu swojej decyzji wykazał spełnienie tych przesłanek okolicznościami wynikającymi z charakteru prowadzonej przez wnioskodawcę działalności gospodarczej obligującej ten podmiot na mocy przepisów Prawa energetycznego do zapewnienia niezawodności linii elektroenergetycznej oraz z potrzeby eliminacji niebezpieczeństwa przerw w dostawie energii elektrycznej. Chybiony jest także zarzut błędnej kwalifikacji przeznaczenia przedmiotowej nieruchomości skarżących jako działki rolnej. Odwoływanie się do będącego w toku postępowania w przedmiocie "przekwalifikowania" tej działki na budowlaną, nie mogło stanowić przeszkody do wydania zaskarżonej decyzji, gdyż organy miały obowiązek orzekania na podstawie stanu faktycznego istniejącego w dniu wydania decyzji, a ten nie uległ zmianie. Z powyższych względów, wobec braku podstaw faktycznych i prawnych do uwzględnienia skargi należało orzec jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a. .